Τα οστά
…κι ωστόσο ο θάνατος λευκαίνει τα οστά
μα τ’ ανομήματα δεν φθάνει να τα νίψει
κι αν τα κρανία, γεγυμνωμένα, εξαγνίζονται
οι σκέψεις κι οι προθέσεις
που ως πράξεις πόνεσαν και πίκραναν
ανθρώπους, εν ζωή,
μέσα στις ψυχικές πληγές που ανοίξανε,
ζούνε και ζουν κι υπάρχουν κι αγκυλώνουν.
*
Die Knochen
…und dennoch der Tod bleichtdie Knochen
aber die Sünden reicht er nicht aus zu säubern
auch wenn die Schädel, entblößt, sichläutern
die Gedanken und die Absichten
die als Taten schmerzten und verbitterten
Menschen, am Leben noch,
innerhalb der seelischen Wunden die sieaufrissen,
leben und leben und existieren und verletzen.
‘
[Waltz of the Bone King Composed & Produced by Peter Gundry]
`
************************
Ζωή της μίας ανάσας
Στο πάρκο, ετούτο σήμερα,
συνετελέσθη,
πικρότατο το θαύμα:
Ένα νήπιο
κατέβηκε φουριόζο
από το παιδικό του καροτσάκι
ύστερα τραμπαλίστηκε
μια δυο φορές στην κούνια
της παιδικής χαράς
κι ακούμπησε,
αποσταμένος,
γέροςστοπαγκάκι.
*
Leben des einen Atemzuges
Im Park, in diesem heute
fandbitterlich
das Wunderstatt:
Ein Kleinkind
ist hastig
aus dem Kinderwagen geklettert
daraufhin wippteessich
ein- zweimal auf der Schaukel
des Spielplatzes
und stützte sich,
erschöpft,
hochbetagt auf die Bank.
******************************
Απογευματινή ενόραση
Κεράσι δειλινό στον Μυλοπόταμο.
Μπρος στο καφενεδάκι έχει ριζώσει
πλάτανος θεόρατος.
Τα φύλλα του, θροΐζοντας,
διηγούνται ιστορίες με τους Κένταυρους.
Στο γέρικο κορμί του ξεφλουδίζουν
μνήμες πρόσφυγες κι εκεί
που διχαλώνεται η ιστορία με των μύθων
τα παρακλάδια έχει σκαλίσει με σουγιά
μιάν Αρετούσα ο Θεόφιλος.
Στην κάτασπρη αμμουδιά
ξεβράζει τ’ άγριο κύμα
μέδουσες γαλάζιες
και μόνο ο πλάτανος γνωρίζει
ότι δεν είναι μέδουσες,
δεν είναι μέδουσες, μα δεν
παρά ναυαγισμένοι Αργοναύτες
Από την άλλη τη μεριά του Αιγαίου.
*
Nachmittagsintuition
Kirschrote Abenddämmerung in Mylopotamos.
Vor dem Kaffeehäuslein hat ihre Wurzeln
eine riesengroße Platane geschlagen.
Ihre rauschenden Blätter
erzählen Geschichten vonden Kentauren.
Auf ihrem alten Stamm pellen sich
Erinnerungen Flüchtlinge unddort
wo sich die Geschichte trennt von den Verzweigungen
der Mythenmit dem Taschenmesser
hat Theofilos eine Aretousageschnitzt.
Andenweißen Strand
spült die wilde Welle
hellblaue Quallen
abernur die Platane weiß
dass es keine Quallen sind
es sind keine Quallen, aber nein
nur versunkene Argonauten
Vonder anderen Seite derÄgäis.
*************************************************************************************
Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης γεννήθηκε το 1951 στη Δεσφίνα Φωκίδος. Εργάστηκε στη χημική βιομηχανία. Εξέδωσε έξι ποιητικά βιβλία, καθώς και ένα βιβλίο ιστορικής έρευνας για τη Σφαγή στο Δίστομο το 1944, για το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας το 2011. Η ποιητική συλλογή του Πλησμονή οστών βρέθηκε στη Βραχεία Λίστα του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2019. Επιμελήθηκε, από το 2014, πέντε Ανθολογίες ελληνικών ποιημάτων. Μετείχε στη σύνταξη της έντυπης εφημερίδας Book Press. Μεταφράστηκε στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά και αλβανικά. Διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό Εμβόλιμον (Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας 2014). Μετείχε στην Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικής Λογοτεχνίας. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών. Τελευταίο του βιβλίο «Δίφορη μνήμη» (Πόλις 2021)
