Το γοργόν και χάριν έχει
Βιάζομαι τώρα να σου πω
πόσο άργησα να σε γνωρίσω τότε.
Μια ιδέα κυνηγώντας
συχνά αφαιρούμαι.
Να προσπεράσεις έσπευσες
κρατώντας έναν χάρτη.
Αντίθετα εγώ σε περιμένω
σε παρελθόν αμετανόητο
με μια πυξίδα στο χέρι,
θαρρώ χαλασμένη.
Ες αύριον τα σπουδαία
Η δύση ντράπηκε
να κλέψει από την ανατολή του ήλιου
ένα φιλί.
Και τι θα κόστιζε στον ήλιο
που ανατέλλει
μια αχτίδα να χαρίσει;
Η δύση πάντα πιο δειλή
απ’ την ανατολή θα μένει
κι ας λέμε ο ήλιος βασιλεύει.
“Και αύριο μέρα είναι”
σκέφτεται
και άτολμα αποχωρεί.
Αφήστε ένα σχόλιο
