ΕΛΛΗΝΟΣ ΟΝΕΙΡΩΞΗ

 

Στου μαγαζιού το μέσα μέρος

εκαθόταν μια παρέα

και παρήγγειλε ενθέρμως

οίνον εκλεκτόν να φέρουν εκεί πέρα.

 

Προς τους θεούς εγίνηκαν σπονδές

προτού ξεκινήσει η οινοποσία,

όπως προβλέπεται για τους έλληνες συμπότες,

κι έπειτα προχώρησαν στη συνομιλία.

 

Με την ακολουθία του Διονύσου

και του οίνου του εκλεκτού την θέρμη

προσέγγισαν το στοιχείο του σοφού

κι οτιδήποτε άλλο ζωή και θάνατο εμπεριέχει.

 

Όλα εκύλησαν ανθρώπινα κι ελληνικά

δίχως παρεμβάσεις βαρβαρότητος.

Έφαγαν, ήπιαν, εμίλησαν, διασκέδασαν κι εψυχαγωγήθησαν,

όλα κατά τη διάρκεια αυτού του ενός γεύματος.

 

Ωστόσο απ’ την υπέρμετρη του ονείρου ηδονή

εξύπνησεν ο αιρετικός νεανίας.

«Ω θεία φύσι«, είπε, «σ’ ευχαριστώ που μας έδοκες την ονείρωξη.

Διατί δίχως αυτή το ελληνικό πνεύμα θα ‘χε ήδη χαθεί.»

 

***************

ΕΙΔΩΛΟ (2021 μ.χ.)

«ἓν τὸ σοφὸν μοῦνον λέγεσθαι νῦν

 οὐκ ἐθέλει καὶ αὖ οὐκ ἐθέλει διαφορὰν ἔχειν

 τοῖς ἄλλοις»

Π.Δ.Τ.

 

Ζητείται ταλαντούχο όν – ουδέτερον πάντα –

γι’ απαιτητικήν εργασίαν στον χώρον

του θεάματος. Ακολουθεί σύντομη συμβουλή

για τους αιτούντας:

 

«Ψιλόλιγνον και δίχως ατέλειες.

Η παραμικρή ρυτίς

αποτελεί ύβρις στους καιρούς.

Φυσικά στον θεόν τον έναν ή και σε δύο

-όποιοι κι αν είναι δαύτοι,

γνωστοί μόνον να ‘ναι-

«πίστευε και μη ερεύνα».

Και μη το μέλλει

νουν, που δεν έχει.

Στων κοινών θνητών την συνάφεια

αρκεί να πηγαίνει και ν’ αναδεικνύει

υπέρ το δέον τα κάλλη του.

Φτάνει μόνον ο κορμός

της κεφαλής να ‘ναι απελέκητος.

Κι ο παραμικρός πέλεκυς

ίσως αποτελέσει αιτία ασυμβατότητος

με τον μεγαλοπρεπήν συρφετόν.

Μακριά λοιπόν από ‘κείνους…

-δεν ξέρω πως τους λέγουν- πάντως

μακριά από δαύτους!

Χαλάνε τες ωραίες, υποταγμένες και

συμβατικές κεφαλές. Τες μετατρέπουν

σ’ ένα σκεπτόμενο πρόσωπο- ακούς εκεί;

Πρόσωπο!- που φέρει αντιρρήσεις και

δεν είναι συμβατό με προσωπεία-

Αν είναι δυνατόν!

 

Τρώγε, πίνε και ξεφάντωνε λοιπόν

και μη σε μέλλει νουν, που δεν έχεις.

Αρκεί να προσκυνάς τους υψίστους

και πλήρην αποδοχήν θα έχεις».

 

Μετά παρρησίας,

Διευθύνων συρφετού

 

******************

 

ΝΗΝΕΜΙΑ

Μονάχος και έρημος

βαδίζοντας

σε ατμοσφαίρα δίχως οξυγόνο

σε «κοινωνία» δίχως κοινωνούς

σε διόλου φαντασιακό τόπο

του τίποτα.

Έτσι σε βρίσκει

το πέρας του χρόνου

και της ύπαρξης η άλλη όψη,

όταν συλλάβεις το άπειρο

και ταυτοχρόνως το μηδενικό

της ύπαρξης του τέλους.