-Η λειτουργία της ποίησης ως τρόπος αντίληψης, ως τρόπος του γίγνεσθαι, εκδήλωνεται ως λειτουργία στο μυαλό κάποιων ανθρώπων ή αποκτιέται εκ των υστέρων; Δηλαδή υπάρχει μια ποίηση που ορίζει εκ των προτέρων τη σκέψη των ανθρώπων που τη φέρουν;

Όλα είναι ποίηση γύρω μας αλλά θεωρώ πως η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο που μας περιβάλλει ποιητικά, κατά κύριο λόγω αποτελεί μια εκ γενετής ιδιότητα –  ταλέντο – χάρισμα με την οποία κανείς γεννιέται. Δεν πιστεύω πως η ποίηση διδάσκεται, δεν μπορεί να είναι ένα επίκτητο χαρακτηριστικό, σιγουρά όμως μπορεί να καλλιεργηθεί και να ανθίσει μέσα από το διάβασμα, τα ταξίδια, το θέατρο, τη μουσική τη ζωγραφική και την απόκτηση νέων εμπειριών ζωής ευχάριστων και δυσάρεστων κτλπ.

 

-Κατά τη γνώμη σου, ποιά πιστεύεις ή/και νιώθεις ότι είναι η πιο έντονη στιγμή στην ποίηση; Είναι αυτή που δίνει οντότητα στην ποίηση;

Χωρίς αμφιβολία η στιγμή της σύλληψης είναι η πιο μεγαλειώδης στιγμή, εκείνη που η ψυχή δονείται και λειτουργεί ως ενδιάμεσος/σκεύος της μούσας και αφήνεται να αιμορραγεί στίχους. Είναι ένας καθάριος ψυχικός αυτοματισμός η ποίηση θεωρώ σχεδόν, μια ατόφια πράξη εκδήλωσης αγνού σουρεαλισμού. Μέσω του γραπτού λόγου εκφράζει τη λειτουργία της σκέψης και την υπαγορεύει, δίχως το φιλτράρισμα της λογική και των κάθε είδους προκαταλήψεων. Μιλάμε για απόλυτη συμφωνία με τον ορισμό του υπερρεαλισμού, όπως διατυπώθηκε από τον Αντρέ Μπρετόν.

 

-Πώς χαρακτηρίζεις τη γεύση, την αφή, την οσμή, της ποίησης; Και με ποιο χρώμα ή χρώματα την χαρακτηρίζεις;

Αν είχε γεύση η ποίηση θα ήταν αψιά σαν το αλάτι της θάλασσας, που δίνει νοστιμιά στη τροφή. Η ποίηση είναι χωρίς αμφιβολία το άλας της ζωής, η αλισάχνη που γλύφω από τα χείλη μου. Η αφή της όμοια με αυτή της πιο λεπτόκοκκης καυτής άμμου, καθώς προσπαθώ να προσμετρήσω την απειροσύνη της, που κυλά ζεστά και ηδονικά στα χέρια μου, απολαμβάνοντας την καλοκαιρινή ραστώνη, ξαπλωμένος σε κάποια παραλία των κυκλάδων και ατενίζοντας το αγαπημένο μου Αιγαίο υπό το ιερό φως. Η οσμή της είναι η οσμή της θάλασσας και του καλοκαιριού, Ιώδιο και καρπούζι, αλλά και περιστασιακά η μυρωδιά της σκουριάς κα της σήψης, ενώ το χρώμα της μερικές φορές είναι μαύρο σαν την πιο βαθιά νύχτα χωρίς αστέρια αλλά και γαλάζια και άσπρη όπως ο παράδεισος μου, η Πάρος μου και κατακόκκινη σαν το αίμα, το αίμα του έρωτα, των αγώνων και της ζωής.

 

-Πόσο χρονών ήσουν όταν έγραψες το πρώτο σου ποίημα; Ποιά ήταν η αίσθηση που βίωσες με τη συγγραφή του πρώτου ποιήματος σου;

Στην εφηβεία μεταξύ 14-16 χρονών πρωτοέγραψα ποίηση και βίωσα ένα αίσθημα ολοκλήρωσης απώλειάς του βάρους μου, αλλά και την ίδια στιγμή μια αίσθηση ακρωτηριασμού. Ακριβώς όπως περιγράφεται η γέννα.

 

Τί ικανότητες σου γεννά η ποίηση ως διαφορετικό είδος λόγου, λόγος για τον οποίο εκφράζεσαι μέσω της ποίηση και όχι μέσω κάποιου άλλου είδους λόγου;

Ο γραπτός λόγος επειδή δεν είναι άμεσος παρέχει τεράστια περιθώρια ελευθερίας. Ακόμα και το ποιος θα διαβάσει και πως θα επηρεαστεί από το έργο σου, δεν είναι απόλυτα σαφές ως εικόνα και παραμένει ομιχλώδες. Καθώς δεν είναι σε θέση να δει από κοντά τον αναγνώστη του, την ώρα που ο τελευταίος διαβάζει το έργο του, και αδυνατεί τοιουτοτρόπως να αλληλοεπιδράσει μαζί του, διατηρεί ο δημιουργός/ποιητής μια ψευδαίσθηση ατομικότητας και ασφάλειας. Ακόμα μπορεί να διατηρήσει και την ανωνυμία του με ένα ψευδώνυμο. Η αποφυγή της άμεσης επαφής με το κοινό δίνει την δυνατότητα ο ποιητής να γίνει τολμηρός ακόμα και “ακραίος” να φτάσει την τέχνη του ως τα ακρότατα όρια καθώς μπορεί να αποφύγει την έκθεση και την φθορά

 

 -Ποια τα συναισθήματα και ποια η πραγματικότητα που σου δημιουργεί η ποίηση ως τρόπος σκέψης, ως τρόπος έκφρασης; Και το τραγούδι;

Εδώ η απάντησή είναι ίδια για την ποίηση και το τραγούδι αμφότερα. Με κάνουν να αισθάνομαι ελεύθερος, με ηρεμούν και με αποσυμπιέζουν, καταλαγιάζουν του φόβους, τις αγωνίες μου, μου παρέχουν προοπτική από ψηλά ώστε να μην αφήνω, όσο είναι αυτό δυνατό, τα ασήμαντα καθημερινά πράγματα να με καταβάλλουν, με διδάσκουν τί είναι σημαντικό και τί επουσιώδες, με μαθαίνουν να επιζητώ τη ζωή και να μην αρκούμαι στην επιβίωση, μου δίνουν τη δύναμη όχι απλά να αντέξω την πραγματικότητα αλλά και να τη διαμορφώσω. Αυτή είναι η δύναμη της τέχνης όχι απλώς να περιγράψει τη ζωή όπως είναι, αλλά όπως θα έπρεπε να ήταν και κατ’ αυτόν τον τρόπο ακόμα κι αν δε τα καταφέρει να αλλάξει το κόσμο, μου παρέχει έναν νέο ως καταφύγιο. Τέλος χωρίς να είναι διόλου ευτελές με ψυχαγωγούν κάποιες φορές προσφέροντας μου χαρά και ψυχική ανάταση

 

-Ποιές οι διαφορές και οι ομοιότητες που βιώνεις όταν γράφεις ποίηση ή/και όταν τραγουδάς;

Και με τα δύο εκφράζω και επικοινωνώ τα συναισθήματα μου. Τα τραγούδια που γράφω όπως και τα ποιήματα είναι βιωματικά. Δεν είμαι ικανός να γράψω ούτε το ένα ούτε το άλλο κατά παραγγελία. Τραγουδώ και γράφω για καταστάσεις και εμπειρίες που έχω ζήσει, για πράγματα αληθινά και βαθιά προσωπικά, υπό αυτό το πρίσμα συνεπώς φαντάζει σαν πανομοιότυπη η διαδικασία.

Στη μουσική δημιουργία όμως κάποιές φορές φορές ζητώ την αρωγή των μουσικών μου συνοδοιπόρων, ενώ η συγγραφή στίχων ή ποίησης είναι πιο μοναχική, μια πιο εσωτερική αν θες διαδικασία. Και η μουσική και η ποίηση αποτελούν για εμένα μια βαλβίδα αποσυμπιεστής των συναισθημάτων μου που με κατατρέχουν και με κατατρύχουν και μου θα με συνέθλιβαν αν έμεναν φυλακισμένα εντός μου.

Όλοι οι καλλιτέχνες βιώνουμε τα συναισθήματα μας στον υπερθετικό βαθμό, υπέρμετρη χαρά και απροσμέτρητη λύπη, που δίχως την τέχνη μας θα μας οδηγούσαν σίγουρα στην συντριβή… Η μουσική όμως ειδικά στο επίπεδο της ζωντανής συναυλίας, φρονώ πως είναι πάντα κατατι πιο δύσκολη λόγω της αμεσότητας με το κοινό. Ενυπάρχει σε αυτή η χαρά της αλληλεπίδρασης, αλλά παράλληλα και η αίσθηση πως με αυτή την έκθεση δίνεις πάντα ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου βορρά στο κοινό, κάτι το οποίο είναι εκτός από όμορφο και κάπως εξουθενωτικό και τρομαχτικό συνάμα. Σε μικρότερο βαθμό συμβαίνει αυτό και στο να εμπιστεύεσαι τις μύχιες σκέψεις σου και την ψυχή σου αφήνοντας να διαβάσει κάποιος ξένος τα ποιήματα σου, αλλά πιστεύω πως είναι λιγότερο ενεργειοβόρο

 

-Ποιες είναι οι καταστάσεις που σε συγκινούν και σου δημιουργούν την ανάγκη να γράψεις ποίηση;

Με συγκινούν πολλά και ποικίλα πράγματα, τα πάντα εξάλλου είναι ποίηση όπως προείπα ούτως ώστε αν κοιτάξεις προσεχτικά την συναντάς παντού. Πέρα από τον έρωτα και τον θάνατο που όπως εδίδασκε ο Δ.Λιαντίνης είναι οι δυο πανεπίσκοποι νόμοι μέσω των οποίων ξετυλίγεται η διαλεκτική του σύμπαντος, με συγκινούν ή με συνταράσσουν μικρά καθημερινά πράγματα, ένας σωρός από σκουπίδια, οι ξύλινες φολίδες ενός γέρικου πεύκου στο κορμό του, τα ματιά μιας γάτας που στραφτάλισαν για μια στιγμή σε κάποιο σκοτεινό δρομάκι που περπάτησα αργά την νύχτα, η θάλασσα, ο ουρανός μπλε, σκοτεινιασμένος, νυχτωμένος, έναστρος ή και δίχως άστρα, ένα λουλούδι που ανθίζει μέσα από το μπετό της πόλης και μας αποδεικνύει πως η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο, ένα μνήμα, ένα κουφάρι κάποιου άτυχου ζώου που αποσυντίθεται όσο μακάβριο και λυπηρό κι αν είναι, ένα σύνθημα σε κάποιο γκρι τοίχο, ακόμα και ο γκρι τοίχος… Ολόκληρη η πλάση μπορεί να ιδωθεί με τρόπο ποιητικό.

 

-Γράφεις ποίηση χωρίς ή/και με υπάρχουσα παρουσία ανθρώπων στο περιβάλλον γύρω σου;

Επιλέγω την γαλήνη της απομόνωσης όταν θέλω να γράψω. Στο κομμάτι της δημιουργίας είμαι απόλυτα σύμφωνος, μ’ όσα ορθά διατείνεται ο Ινδός φιλόσοφος Τζιντού Κρισναμούρτι, πως δηλαδή η έμπνευση είναι μια φλόγα που ξεπηδά μονάχα σε στιγμές αταραξίας του νου και της καρδιάς. Συνεπώς η απουσία των ανθρώπων, τουλάχιστον για εμένα είναι αναγκαία συνθήκη.

 

-Ποιο θεωρείς ότι είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που προκαλεί η ανθρώπινη παρουσία και που δημιουργεί την ανάγκη συγγραφής ποίησης;

Θα απαντήσω δίχως άλλο ο έρωτας, η μοναδική αυτή προνομιακή κατάσταση που μπορεί να μας μεταμορφώσει προς το ανθρωπινότερο, να μας δώσει φτερά να πετάξουμε πάνω από την άβυσσο και να υπερκεράσουμε τον ίλιγγο και τον υπαρξιακό τρόμο. Μονάχα αυτός μας ωθεί στην υπέρβαση. Είναι μια δύναμη που συντρίβει τις διακρίσεις, γκρεμίζει συστήματα και αυτοκρατορίες, εξαχνώνει το φόβο και μας καθιστά αθάνατους. Θα παραφράσω την περίφημη ρήση αν σε αγαπήσει ένας ποιητής δε πεθαίνεις ποτέ, λέγοντας αν σε αγαπήσει κάποιος αληθινά δε φοβάσαι να πεθάνεις. Θα ήθελα όμως να υπογραμμίσω πως όπως η παρουσία του ανθρώπινου παράγοντα σε μοναδικές και προνομιούχες στιγμές γεννά τον έρωτα, που είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας, έτσι και η απουσία του, δηλαδή ο θάνατος και η επακόλουθη οδύνη της απώλειας είναι εξίσου ισχυρή ίσως και ακόμα περισσότερο γενεσιουργός δύναμη. τα μεγαλύτερα έργα τέχνης γεννήθηκαν από τον ανθρώπινο πόνο.

 

 

 

***********************************************************************************************

 

Ο Παναγιώτης Λυμπέρης γεννήθηκε το 1980 στο Μαρούσι της Αττικής. Φοίτησε ως μαθητής την περίοδο 1992- 1998 στην Ελληνογαλλική σχολή Αγίας Παρασκευής. Το 1999 εισήχθη κατόπιν εισαγωγικών εξετάσεων στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών, στο τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του ΕΚΠΑ. Μιλάει άριστα Γαλλικά και Αγγλικά και φοιτά παράλληλα από το 2021 στο ΕΑΠ στο τμήμα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού Η ενασχόληση του με τη μουσική ξεκίνησε το 1995 όπου σε ηλικία 15 ετών σχημάτισε την πρώτη του μαθητική μπάντα και συμμετείχε σε σχολικές συναυλίες. Την περίοδο 2003-2006 παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής δίπλα στο τενόρο Μιχάλη Σμέρο, ιδρυτή του Studio Phonetics. Παράλληλα ασχολήθηκε με την ποίηση κι εξέδωσε αρκετά ποιήματα του σε λογοτεχνικά περιοδικά, όπως το περιοδικό “Αιτωλικά” υπό την αιγίδα του πρώην γενικού γραμματέα του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητή φιλοσοφικής, Παναγιώτη Κοντό. Το 2004 ίδρυσε το μουσικό συγκρότημα ΝΕΚΥΙΑ. Η Επαγγελματική του ενασχόληση με τη μουσική ξεκίνησε το 2007, όπου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Warner Music Greece, απόρροια της πρώτης θέσης που κέρδισε με τη μπάντα του στα πλαίσια του πανελλήνιου διαγωνισμό, Μystage contest, που διοργάνωσε η τελευταία. Το 2008 εκδίδεται «Η εκδίκηση της σιωπής» από τη Warner. Στα 11 τραγούδια που απαρτίζουν το άλμπουμ, σε στίχους και μουσική δική του, συγκαταλέγεται και το video clip/hit-single με τίτλο «Γύρνα ξανά». το οποίο σκαρφάλωσε έως τη θέση Νο 7 στα Mad tv και Mtv αντίστοιχα, ενώ κέρδισε σημαντικό ραδιοφωνικό χρόνο σε σταθμούς όπως η Δίεση, Αθηνα 9,84, madradio, Ξενιος, Ατλαντίς, Freedom, Σκάι, Octava, κ.α. Ο δίσκος συνάντησε εγκωμιαστικές κριτικές και ξεπέρασε τις 3000 πωλήσεις, αγγίζοντας το χρυσό, γεγονός που οδήγησε στην υπογραφή ενός νέου συμβόλαιο με τη Warner, ως επιβράβευση, που τελικά όμως δεν οδήγησε σε νέο δίσκο, καθώς η εταιρεία θα κλείσει το παράρτημά της στην Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης. Το 2011 Ιδρύει τα μουσικά NEKYIA Studios, στην Αγία Παρασκευή, ένα σύγχρονο χώρο μουσικής δημιουργίας, όπου δραστηριοποιείται έως και σήμερα στο τομέα της ηχογράφησης, της μίξης και των μουσικών παραγωγών και εκδόσεων καθώς και στις μουσικές και καλλιτεχνικές πρόβες. Το 2019 μαζί με τα νέα μέλη των NEKYIA αρχίζει να εκδίδει τμηματικά το νέο δίσκο τους με τίτλο “Ο Μεσσίας” σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες. Εκτός από συνθέτης, τραγουδιστής και στιχουργός στους ΝΕΚΥΙΑ, έχει συμμετάσχει στιχουργικά και φωνητικά, αλλά και στην παραγωγή και την ενορχήστρωση ραδιοφωνικών spots και πολυάριθμων μουσικών εκδόσεων σε ένα ευρύ μουσικό φάσμα που εκτείνεται από το λαϊκό κι έντεχνο τραγούδι, έως και το ροκ και το σύγχρονο hip hop, trap. Επιπρόσθετα έχει συνδράμει σε Θεατρικές παραγωγές με προηχογραφήσεις όπως π.χ στη Θεατρική παράσταση ” Ένα τριήμερο στην Εξοχή μαζί», του πρώην πρύτανη του ΕΚΠΑ και θεατρικού συγγραφέα και ηθοποιού Θεοδόση Πελεγρίνη σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μανιώτη. Επί σκηνής έχει συνεργαστεί με τους : Φρανκ Νίνο, Γιάννη (Woody) Βασιλειάδη (stress, Panx Romana), Γιάννη Παρίση, Νίκο Γιούσεφ (υπόγεια ρεύματα), Θάνο Ανεστόπουλο (Διάφανα κρίνα), Johny Βαβούρα, Γεράσιμο Γαλιατσάτο και Νίκο Μαράτο (Χαοτική διάσταση), Μιχάλη Σμέρο (Marauder), Πάνο Πιλάτο, κ.α.