Μάνια Μεζίτη, «η μαύρη ανάμεσα», εκδ. Κύμα, 2018 (μετάφραση στα γερμανικά: Κατερίνα Λιάτζουρα [Katharina Liatzoura])

6 Σχόλια

• Απάντηση

  

  Λεωνίδας Καζάσης

  12 Απριλίου, 2021 at 1:22 πμ

  Ομβρέλλες, βιολέτες, έπιπλα, κηροπήγια τον ποιητικό λόγο κοσμούν! Μα, οι ζοφεροί καιροί, οι, εις βάρος της ανθρωπότητας, εγκληματικοί, εφόσον δεν μετέχετε, δεν ιππεύετε, δεν σκοπεύευτε, θα περάσουν πάνω από δισεκατομμύρια νεκρούς ( όχι λόγω ιού βέβαια ) .

• Απάντηση

  

  Αφώτιστος Φιλέλλην

  12 Απριλίου, 2021 at 12:59 μμ

  Η ποιηση της ειναι πολυθεματικη και ενδιαφρουσα.

  Αντιλαμβανομαι ευγενεια, γεναιοδωρια και αλλες αρετες.

  Συγκινητικη η αναφορα παλαιοτερων ποιητων.

  ΥΓ (για τον Λ.Κ. ) Δεν μπορουμε ολοι, να ζουμε σε μια κατασταση διαρκους εξεγεσης και ηλεκτρονικης “επαναστασης”, συνηθως εκ του ασφαλους.

• Απάντηση

  

  Λεωνίδας Καζάσης

  12 Απριλίου, 2021 at 5:12 μμ

  ΑΦΩΤΙΣΤΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝ
  13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, 2021 AT 6:34 ΜΜ
  Η πανδημία ως εργαλείο εκτόνωσης της καπιταλιστικής Κρίσης Αναρτήθηκε από Όττο την Απριλίου 05, 2020

  http://otto-great-chaos.blogspot.com/2020/04/blog-post.html

  Η εμβριθής ανάλυση στην οποία με παραπέμψατε, μεταξύ άλλων γράφει:

  Γ. Συμπεράσματα

  Με βάση όλα τα παραπάνω, μπορούμε εντέλει να καταλήξουμε σε ορισμένα βάσιμα συμπεράσματα. Καταρχάς, η πανδημία ήταν κάτι παγκοίνως αναμενόμενο. Φαίνεται, λοιπόν, από τα δεδομένα που αναλύσαμε στο πρώτο μέρος του κειμένου, ότι οι κρατούντες μόνο εξ απήνης δεν κατελήφθησαν, επομένως αυτό που συμβαίνει σήμερα οπωσδήποτε αποτελεί τμήμα του σχεδιασμού τους.
  Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο κατά την τελευταία δεκαετία λειτουργούσαν «σαν να μην υπάρχει αύριο». Μπροστά στην αναμενόμενη επιδημιολογική απειλή, που θα έδινε οριστική εκτόνωση στη σοβούσα από δεκαετίες Κρίση του συστήματός τους, οι παγκόσμιοι πλουτοκράτες προσπάθησαν απλώς να βρεθούν, ο καθένας χωριστά ή κατά αλληλοσυγκρουόμενες ομάδες, σε πλεονεκτική θέση από τους ανταγωνιστές τους, στην εποχή που θα ακολουθήσει, μετά το ξέσπασμα της προαναγγελθείσης πανδημίας. Πιθανώς, ελπίζουν ότι η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων που θα προκληθεί θα είναι τόσο εκτεταμένη, που θα τους γλυτώσει από τον κίνδυνο θερμοπυρηνικού ολοκληρωτικού πολέμου, πράγμα που, φυσικά, όλοι θα ευχόμασταν, αν έπρεπε να επιλέξουμε μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.
  Η πανδημία δεν αποτέλεσε μόνο «την καρφίτσα που έσκασε τη φούσκα», έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο που αγόγγυστα θα φορτωθεί την αποτυχία του συστήματος. Αποτελεί και το βέλτιστο πρόσχημα για οριστική κατάργηση της δυτικής αστικής δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από φασιστικά ολοκληρωτικά καθεστώτα, που, όπως είδαμε, αποτελούν τη σταθερή επιλογή των κεφαλαιοκρατών σε περιόδους εκδήλωσης κρίσης, κάτι που γίνεται εντονότερο σήμερα, στα πλαίσια της εμβάθυνσης της γενικής του Κρίσης σε δομική.
  Έχουμε επισημάνει, εδώ και μία σχεδόν δεκαετία, ότι το δυτικό πολιτικό σύστημα διαρκώς διολισθαίνει προς μία εφιαλτική δυστοπία. Τώρα, η ατζέντα αυτή εκτυλίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, δια των μεσαιωνικών, από επιστημονικής απόψεως, μέτρων απαγόρευσης κυκλοφορίας και οργουελικής παρακολούθησης των πάντων.
  Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι λαοί, και εν προκειμένω ο ελληνικός λαός που μας αφορά άμεσα, οφείλουν να βρουν τον δρόμο, μέσα από τις τεράστιες ρωγμές και εσωτερικές αντιφάσεις και συγκρούσεις του συστήματος, για την αποτίναξη του ζυγού του Παγκόσμιου Διευθυντήριου και την οικοδόμηση του νέου σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, απαλλαγμένου από τα τραγικά λάθη του χρουτσοφικού ρεβιζιονισμού, που οδήγησαν στην αποτυχία την πρώτη προσπάθεια σοσιαλιστικής οικοδόμησης κατά τον 20ο αιώνα.
  Στις μέρες που θα έρθουν, το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» θα αποκτήσει σάρκα και οστά και ο καθένας από εμάς, αλλά και όλοι μαζί, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να λάβουμε θέση στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

  Κατά τα άλλα, το , που γράφετε , απευθυνόμενος σε εμένα, δεν ισχύει – όχι μόνο για μένα, που ζω σε μία κατάσταση, ας πούμε, όπως την αναφέρετε, αλλά και για κανένα φιλήσυχο ιδιώτη – που ανταλλάσσει την προσωπική ελευθερία του με την ελευθερία από την υπευθυνότητα – όπως έγραφε ο Βίλχελμ Ράϊχ.

• Απάντηση

  

  Λεωνίδας Καζάσης

  12 Απριλίου, 2021 at 5:25 μμ

  Κατά τα άλλα, το – εκ του ασφαλούς – που γράφετε , απευθυνόμενος σε εμένα, δεν ισχύει – όχι μόνο για μένα, που ζω σε μία κατάσταση, ας πούμε, όπως την αναφέρετε, αλλά και για κανένα φιλήσυχο ιδιώτη – που ανταλλάσσει την προσωπική ελευθερία του με την ελευθερία από την υπευθυνότητα – όπως έγραφε ο Βίλχελμ Ράϊχ.

• Απάντηση

  

  Λεωνίδας Καζάσης

  12 Απριλίου, 2021 at 9:16 μμ

  Παρ’ ότι βρήκατε την ευκαιρία, να εκφράσετε την αντίθεσή σας απέναντί μου για δεύτερη φορά, – αυτή την φορά με ορθόδοξο τρόπο – , εκτιμώ την αξιολόγησή σας, στην ποίηση της κ. Μεζίτη, η οποία, και εμένα μου κίνησε το ενδιαφέρον για την επινοητική λακωνικότητά της, που σκαριφεί στίχο περιεκτικό, με αδρές περιγραφές – αναφορές στο παρελθόν, που μνήμες ξυπνούν.
  Ιδίως στέκομαι στο ποίημά της, – Ζοφεροί καιροί -, στο οποίο εναποθέτει – με την τεχνική της την αινικτική, την διερχόμενη από λέξεις που χρωματίζουν, υποβάλλοντας τον αναγνώστη σε ένα ζεστό κλίμα επαφής – , όλο το μήνυμα, στους δύο τελευταίους στίχους, – με το οποίο μήνυμα διαφωνώ, χωρίς αυτό να αναιρεί τα προαναφερθέντα, και το οποίο μήνυμα με ωθεί, να θυμηθώ την διαχρονική στάση της κοινωνίας, που, αφού μέχρι τώρα εστήριξε την αισχρότητα της εκμετάλλευσης και της έκφανσής της, τής καπιταλιστικής, ανέχεται, να την ξεφτιλίζουν ακόμη περισσότερο, πενήντα επιχειρηματίες του πλανήτη, βουλώνοντάς της μύτη, στόμα, και εγκλωβίζοντάς την στα κλουβιά σπίτια της, γεμίζοντας κάθε γωνιά με ένοπλους μισθοφόρους, Και βέβαια, στο τέλος δεν θα αποφευχθεί ο παγκόσμιος πόλεμος.

• Απάντηση

  

  Αφώτιστος Φιλέλλην

  13 Απριλίου, 2021 at 12:33 πμ

  Δεν διαφωνουμε και πολυ.

  Τελικά ο Βίλχελμ Ράιχ, που δεν συμμεριζόταν τη Φροϋδική άποψη πως τα σεξουαλικά ένστικτα είναι απαραίτητο να καταπιέζονται προσαρμοζόμενα στο πλαίσιο που θέτει ο πολιτισμός, είχε απόλυτο δίκιο. Πίστευε, πως οι πρωτογενείς (υγιείς) σεξουαλικές ορμές είναι συμβατές με την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων και κύρια προϋπόθεση για ουσιαστική κοινωνική πρόοδο.