ΠΑΛΜΥΡΑ 2015 μ.Χ.
Η τέχνη μεταμορφώνεται από νύμφη σε πεταλούδα
καθώς εσύ θρυμματισμένη Νύμφη της Ερήμου
καθρεπτίζεσαι στα ερείπια των ερειπίων σου
δίχως προοπτική αντανάκλασης.
Οι αρχαίοι κίονες που στύλωναν τη μνήμη
τώρα εκτινάσσονται στο άπειρο σαν κόκκοι της άμμου
ίδιοι με την ανάερη έμπνευση
πριν γίνει ανάπηρη θρηνωδία του Calderón de la Barca.
Ο Tiepolo κοιτάζει αμίλητος τη Ζηνοβία που κλαίει.
Δίπλα του ο Rossini καπνίζει σκεπτικός.
Κι εγώ εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά τους
σηκώνω από τη γη μια τυχαία πέτρα
εις ανάμνησιν της Ιστορίας που τελειώνει.
***
Palmyra 2015 n.Chr.
Die Kunst verpuppt sich in einen Schmetterling
zumal du dich als zertrümmerte Nymphe der Wüste
in den Ruinen deiner Ruinen widerspiegelst
ohne Reflexionsperspektive.
Die antiken Säulen die deine Erinnerungen stützten
schleudern sich nun ins Unendliche wie Sandkörner
gleich einer ätherischen Inspiration
bevor sie zu einem invaliden Klagelied von Calderón de la Barca wird.
Tiepolo schaut der weinenden Zenobia zu.
Neben ihm raucht der skeptische Rossini.
Und von ihnen hunderte von Kilometern entfernt
hebe ich vom Erdboden einen zufälligen Stein auf
zum Angedenken der Geschichte die zu Ende geht.
`
*************************
ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ
Το χέρι που σκότωσε
το πεντάχρονο παιδί
στη Γάζα, το 2018,
ήταν το χέρι του πατέρα του
στο Βιετνάμ, το 1967,
και του παππού του
στην Ισπανία, το 1936.
Το παιδί που σκοτώθηκε
στη Γάζα
στο Βιετνάμ
και στην Ισπανία
εξέπνευσε την ώρα
που δείχνει το ρολόι
της βομβαρδισμένης εκκλησίας
στην Κροατία, το 1991.
Ο αυριανός βιογράφος του 21ου αιώνα
χωρίς αμφιβολία
θα κοπιάσει λιγότερο.
****
Genealogisch
Die Hand, die
das fünfjährige Kind
in Gaza, 2018, ermordet hat
war seines Vaters Hand
in Vietnam, 1967
und seines Großvaters
in Spanien, 1936.
Dem ermordeten Kind
in Gaza
in Vietnam
in Spanien
ging der letzte Atem aus
genau in dem Moment
den, die zerbombte Kirchenuhr
in Kroatien, 1991, zeigt.
Der zukünftige Biograf des 21ten Jahrhunderts
wird sich zweifellos
weniger bemühen müssen.
`
*****************************
ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Στις Αγγελική και Λιλή Ελευθερίου
`
Τα σπίτια ανήκουν στους νεκρούς τους
όπως τα οστά αλόγων στους καβαλάρηδές τους.
Να αρχίζεις από το ξεφλούδισμα των τοίχων
για να φθάσεις κάποτε στον μίσχο τους
–ποτέ από τις πόρτες ή τα παράθυρα
φέρνουν πάντα μιαν αναμονή–.
Ύστερα να ξεκαρφώνεις τις σανίδες
αργά αργά να μη χαθεί ούτε ένα βάδισμά τους
κι έπειτα να αποκαθηλώνεις το ταβάνι
στερεωμένο τόσα χρόνια απ’ τους καπνούς τους.
Τα έπιπλα μην τα ρωτάς, δεν ωφελεί.
Έχουν όρκους αιωνιότητας με την αφή τους.
****
Die Totenhäuser
für Aggeliki und Lili Eleftheriou
`
Die Häuser gehören den Toten
genauso wie die Pferdeknochen ihren Reitern.
Anfangen solltest du vom Pellen der Wände
so dass du irgendwann zu ihrem Stiel kommst
-niemals von den Türen oder den Fenstern
die bringen mit sich immer irgendeine Erwartung-.
Danach solltest du die Nägel von den Brettern lösen
langsam, aber sicher, dass kein einziger Schritt verloren geht
und dann solltest du den Nimbus der Decke nehmen.
Frag bitte die Möbel nicht, das hat keinen Sinn.
Die sind durch ihren Ewigkeitsschwur mit ihren Gefühlssinnen gebunden.
