Σαν η μοναδική μου ηδονή

Ένα ακόμη κεφάλαιο στο βιβλίο, σαν προάγγελος ενός βέβαιου θανάτου.
Ένα ακόμη ποίημα, σαν να σού μιλάω.
Μία ακόμη φορά το σώμα σου μέσα στο δικό μου, σαν να μη μπορεί να βρει θέση αλλού.
Ένα ακόμη φιλί, σαν να είναι το τελευταίο.
Ένας ακόμη πόνος, σαν να τρέφομαι μόνο σαρκικά.
Εσύ, σαν η μοναδική μου ηδονή.

Κοίτα, μαμά

 

Κοίτα, μαμά.

Έχω ωραία, μακρυά μαλλιά.

Κι έναν ήρωα ν΄αγαπώ.

Μαζί του σκαρώνω κάτι πονηρό.

Θα σού πω κάτι να χαρείς.

Κοίτα, μαμά.

Έγινα κάτι σημαντικό.

Έσπασα το Εγώ.

Έχω έναν ήρωα ν΄αγαπώ.

Τον λένε Εαυτό.

Δεν θα ξοδέψω όσα χαράμισες.

Τα κρατάω σαν φυλαχτό.

Τη νιότη σου κι εκείνον τον χρυσό σταυρό.

Όσα μου είπες προσπαθώ να καταφέρω.

Ν΄αγαπώ, να συγχωρώ,

τα χρωματιστά με τα άσπρα να μη μπερδεύω.

Κοίτα, μαμά.

Δεν θυμάμαι πώς μού τα πες.

Αγαπώ, συγχωρώ,

ροζ είναι όμως τα ρούχα που φορώ.

 

Οι μεγάλοι έρωτες

Οι μεγάλοι έρωτες έχουν ήδη πει Καλημέρα, έχουν ανταλλάξει φιλιά, έχουν κάνει σχέδια για το Σαββατοκύριακο.
Ίσως έχουν μαλώσει, ίσως τα ξαναβρούν, προσπαθούν, ζουν.
Οι μεγάλοι έρωτες δεν γνωρίζουν εμπόδια, τί εμπόδιο να υπάρχει;
Σκίζουν βουνά, γονατίζουν τον εγωισμό τους, ξεπερνούν τους φόβους τους.
Οι μεγάλοι έρωτες ζουν μαζί.
Κι αν όχι, τότε γίνονται ποιήματα.