«Έλα τώρα, της νύχτας σκοτάδι»

 «Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν (δεν ζει το μέλλον)»

 

                                                                            [Ποιήματα του Juhan Liiv, 1864-1913]

 

`

                                               

Με πετάξανε έξω

   απ’ το τρένο

            δυο φορές

 

Την πρώτη φορά ήμουνα Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας,

ο Jean Deschanel· στα 1920, ενώ ταξίδευα προεδρικά

ονειρεύτηκα -νομίζω- ένανε μπολσεβίκο

που μ’ έσπρωξε κι έπεσα απ’ το παράθυρο –

αυτό κι έγινε· ή ίσως ήταν μονάχα ο άνεμος, εκτός αν

κοιμόμουν ακόμα ενώ πηγαινοερχόμουν, ξυπόλυτος,

μες στη μαγιάτικη νύχτα (φορούσα, άλλωστε, την πυτζάμα μου) –

ξέχασα να πω, ο άθλιος

ο Lucien Boyer μου ’βγαλε και τραγουδάκι

κοροϊδευτικό: «Le pyjama présidentiel» –

πάντως, έζησα δυο χρόνια ακόμα: το τρένο

τότε είχε κόψει ταχύτητα, λες και με περίμενε – εκτός αν

τα ονειρεύτηκα όλα αυτά όταν με πετάξαν έξω

 

για δεύτερη φορά -εφτά χρόνια νωρίτερα-

στην άλλη άκρη της ηπείρου,

ποιητής εγώ από την Εσθονία, ο Juhan Liiv,

ενώ ταξίδευα τρίτη θέση: ήμουνα τόσο φτωχός,

έτσι κι αλλιώς δεν είχα εισιτήριο – άλλο δεν είχα,

ποιητής εγώ, στο μυαλό, παρά τι θα πω στον εισπράκτορα,

κάτι που δεν πρόλαβα να κάνω: ο άθλιος

με πέταξε μες στη δεκεμβριάτικη νύχτα

προτού μιλήσω: ανολοκλήρωτο το έργο μου –

θυμάμαι, λίγο λίγο το χώμα, το πεσμένο σώμα

ζέσταινε· ώσπου βγήκα απ’ το κοστούμι μου

και σηκώθηκα, σκιά εγώ λευκή, με πυτζάμα

 

Κι από τότε ανεβαίνω

   νύχτα και μέρα

         δυο φορές

 

τη μέρα κανονικά

με πηγαίνει στη δουλειά μου: κάθε πρωί

βάζω τα ρούχα μου πάνω απ’ τις πυτζάμες κι ανεβαίνω –

συχνά πηγαινοέρχομαι -όλη μέρα- ξυπόλυτος,

μα δεν είναι πολλοί εκείνοι που με βλέπουν

 

τη νύχτα πάλι

βρίσκω τον εισπράκτορα – κατάχλωμος

μου ξεπληρώνει όλων των ημερών τα εισιτήρια –

μα πια τονε λυπήθηκα και λέω τον αφήσω

να ξεκουραστεί· ξέμεινε κιόλας, ο καημένος.

 

Νύχτα 20-21.11.2018