`
Είναι μερικοί άνθρωποι
Είναι μερικοί άνθρωποι
που θα έπρεπε να υπάρχουν βουνά
για να κρατάνε τ’ ονομά τους μες στο χρόνο.
Οι επιτάφιες στήλες δεν είναι αρκετά ψηλές,
αρκετά πράσινες,
και οι γιοι πάντα θα φεύγουν μακριά
για να μη βλέπουν την γροθιά
στην οποία θα μοιάζει πάντα το χέρι του πατέρα τους.
Είχα έναν φίλο:
έζησε και πέθανε σε φοβερή σιωπή
και με αξιοπρέπεια,
δεν άφησε πίσω του ούτε βιβλίο, ουτε γιο,
ούτε ερωμένη να πενθεί.
Μα ούτε κι αυτό είναι ένα πένθιμο τραγούδι
είναι μόνο το βάπτισμα ενός βουνού
πάνω στο οποίο περπατώ,
ευωδιαστό, σκοτεινό κι απαλά λευκό
κάτω από τη χλωμή ομίχλη.
Δίνω σ’ αυτό το βουνό το όνομά του.
`
*
H αγάπη είναι φωτιά
Η αγάπη είναι φωτιά
Μας καίει όλους
Μας παραμορφώνει όλους
Είναι η δικαιολογία του κόσμου
για την ασχήμια του
`
*
Μαρόκο
Κέρασα έναν άνθρωπο το δείπνο του
Δεν θέλησε να με κοιτάξει στα μάτια
Έφαγε ειρηνικά
`
*
Θα ήθελα να διαβάσω
Θα ήθελα να διαβάσω ένα από τα ποιήματα
που με οδήγησαν στην ποίηση
Δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε μια γραμμή
ούτε και πού να τα ψάξω
Το ίδιο έγινε
και με τα λεφτά
τα κορίτσια και τις νυχτερινές κουβέντες
Πού είναι τα ποιήματα
που με πήραν μακρά
από όλα εκείνα που αγαπούσα
εδώ να σταθώ
γυμνός με τη σκέψη να σε έβρισκα
`
*
Δεν υπάρχουν προδότες
Δεν υπάρχουν προδότες μες στις γυναίκες
Ούτε καν η μάνα λέει στο γιό της
ότι αυτές δεν θέλουν το καλό μας
Η γυναίκα δεν μπορεί να εξημερωθεί με την συζήτηση
Η απουσία είναι το μόνο όπλο
απέναντι στο υπέροχο οπλοστάσιο του κορμιού της.
Η γυναίκα επιφυλάσσει μια ιδιαίτερη περιφρόνηση
στους σκλάβους της ομορφιάς.
Τους αφήνει να την βλέπουν να πεθαίνει.
Συγχωρέστε με σύντροφοι
Εγώ απλά λέω αυτό το τραγούδι για κείνους
που δεν τους κόφτει ποιος κερδίζει τον πόλεμο.
`
*
Αλληλούια [πρόσθετοι στίχοι]
Μωρό μου, έχω ξανάρθει εδώ, ξέρω αυτό το δωμάτιο,
έχω περπατήσει πάνω σ αυτό το πάτωμα.
Ζούσα μόνος πριν σε γνωρίσω
έχω δει τη σημαία σου στη μαρμάρινη αψίδα,
μα η αγάπη δεν είναι μια παρέλαση νίκης,
είναι ένα κρύο, ένα σπασμένο Αλληλούια!
Κάποτε μου έλεγες
τι τρέχει πραγματικά εδώ κάτω
μα τώρα δεν μου δείχνεις τίποτα, ή μήπως μου δείχνεις;
θυμάμαι όταν κινήθηκα μέσα σου,
ότι το ιερό περιστέρι κινήθηκε κι αυτό
και κάθε ανάσα που παίρναμε ήταν ένα Αλληλούια!
Λοιπόν, ίσως υπάρχει εκεί πάνω ένας Θεός
αλλά εγώ το μόνο που έμαθα από την αγάπη
είναι πως να πυροβολείς κάποιον που πυροβολεί πιο γρήγορα
από σένα.
Και δεν είναι παράπονα αυτά που ακούς απόψε,
ούτε βέβαια φωνή κάποιου προσκυνητή που είδε το φως-
είναι ένα κρύο, είναι,ένα σπασμένο Αλληλούια!
`
*
Ύδρα 1960
Ότι κινείται είναι λευκό,
ένας γλάρος, ένα κύμα, ένα πανί,
και κινείται πολύ αγνά για να μπορεί να το μιμηθεί κανείς.
Τσάκισε τον πόνο.
Ποτέ μην προσποιηθείς ειρήνη.
Η παρηγοριά ποτέ δεν φιλήθηκε,
και ποτέ δεν θα φιληθεί.Ο πόνος
δεν μπορεί
να εκθέσει αυτό το φως.
Άσκησε βια στον πόνο,
κατάστρεψε το εύκολο όραμα,
την εύκολη προειδοπoίηση, το νερό,
για κείνους που πρέπει να καούν.
Αυτά είναι ανελέητα :το λάλημα του πετεινού,
το ξασπρισμένο κρανίο της κατσίκας.
Τα σκαρπέλα φυτρώνουν με τις παπαρούνες
αν τα δεις όντως κόκκινα.
`
*
Όπως η ομίχλη δεν αφήνει σημάδια
Όπως η ομίχλη δεν αφήνει σημάδια
πάνω στον σκούρο πράσινο λόφο
έτσι και το σώμα μου δεν αφήνει ουλές
πάνω σου, κι ούτε ποτέ θα αφήσει.
όταν ο άνεμος και το γεράκι σμίγουνε,
τί απομένει;
Έτσι σμίγουμε εσύ κι εγώ
μετά γυρίζουμε πλευρό και αποκοιμόμαστε.
όπως αντέχουν πολλές νύχτες
χωρίς ένα φεγγάρι ή ένα αστέρι
έτσι κι εμείς θα αντέξουμε
όταν θα φύγει ο ένας μακριά.
`
*
Τραγούδι
Παρά λίγο να κοιμηθώ,
χωρίς να θυμηθώ
τις τέσσερις άσπρες βιολέτες
που έβαλα στο πέτο της πράσινης ζακέτας σου
και πως σε φίλησα μετά
και εσύ εμένα
συνεσταλμένα σαν να μην είχα ποτέ πριν
υπάρξει εραστής σου.
