Αυτοπροσωπογραφία
Όλοι λένε πως είμαι αλλιώτικη,
Διαφορετική. Δεν ξέρω αν το λένε
ως εγκώμιο ή ως ψόγο.
Με το πες, πες΄ το πίστεψα κι εγώ
Αλλά μια και όφελος κανένα
Θα το αντάλλασα
«Με όλα και τον ουρανό ακόμα»
ταινία παλαιά με την Betty Davis
που δεν είδα, ήμουν νήπιο- αν γυριζόταν
λίγο μετά η μαμά θα με
τραβολογούσε λέγοντας
κοίτα! κοίτα! Κι εγώ θα έλεγα
μα δεν είναι καθόλου όμορφη.
Κι εκείνη θα απαντούσε-μάθε
να ξεχωρίζεις την ποιότητα
και το ταλέντο. Αυτά τα έμαθα
με το παραπάνω. Μα σε τίποτα
δεν με ωφέλησαν.
Ο ουρανός είναι μακριά-πολύ μακριά
και πέρα απʼ όλα και τούτα και τʼ άλλα.
Να μάθω έπρεπε περισσότερο
κι απʼ την ποιότητα πως
τίποτα δεν κερδίζετε
από τους ουρανούς.
Γιατί ο Ουρανός ένας
αέρας είναι.
My Ruiki
Είναι τόσο κτητικός, απαιτητικός, ανυπόμονος.
Τώρα! Τώρα! Τώρα! θέλω να φάω.
Τώρα! Τώρα! Τώρα! θέλω να κοιμηθώ στο βελούδινο μαξιλάρι.
Το σύνθημα των Ιαπώνων στον Βʼ Παγκόσμιο.
Τora*! Τora! Tora! φωνάζαν οι καμικάζι πέφτοντας.
Τora! Τora! Tora! πέφτω, τσακίζομαι, σπάω τα δόντιa, ο Ρίκι θέλει να φάει Τώρα! Τώρα! Τώρα!
Όταν γεννήθηκε κάτασπρος – αλμπίνος.
Σκιές σκοτεινές, καφετιές, φαιές πάνω στη γούνα του.
Ένα φούμο σκέπασε τη μούρη του.
Ο Ρίκι δεν είναι Ιάπων, από το Σιάμ μας ήρθε.
Ασιάτης φυσικά.
Τα μυστήρια και η μαγεία του κόσμου από την Άπω Ανατολή.
Δεν θα τον πεις άσπρο, ούτε καν λευκό.
Το χρώμα του είναι το χρώμα του φεγγαριού.
Μία λευκή ωχρότητα, άσπρο γκρι, άσπρο κίτρινο, άσπρο μπλε – verde luna.
Τα μάτια της γάτας γκρίζα ή κίτρινα, πράσινα ή μπλε, τη νύχτα κόκκινα γίνονται, κατακκόκινα, τρομερά,
όπως τα μάτια του Mitsuo Fuchida όταν εξαπέλυε την επίθεση.
Τora! Τora! Tora! Ρίκι ,Ρίκι, Ruiki τη νύχτα σε φοβάμαι.
Τώρα! Τώρα! Τώρα! γάτα θα ʽθελα να ʼμαι.
*虎 tora = τίγρης στα ελληνικά και σύνθημα των Ιαπώνων καμικάζι στην επίθεση του Pearl Harbor
Idée Fixe
Ανήκω από λάθος σε ζώδιο της φωτιάς.
Φωτιά είμαι, φλέγομαι, αλλά απʼ ότι θυμάμαι δεν έκαψα κανέναν.
Τον εαυτό μου μόνο πυρπολώ, από τα νύχια των ποδιών μέχρι την κεφαλή, … αυτά που θέλει επίμονα να φιλήσει ο Παύλος.
Τι εμμονή και αυτή! Δεν την εννοώ.
Ίσως ο Παύλος αν λεγόταν Paul ή Σαούλ, δεν θα τριγυρνούσε με το ταξί στα βρώμικα στενά της Αθήνας, και θα όδευε προς Δαμασκόν.
Τότε όλα θα ήταν διαφορετικά.
Ο Παύλος δεν θα γύριζε στην πιάτσα περιμένοντας πελάτη, αλλά το «εν τούτῳ νίκα».
Όσο για μένα θέλω να ξεφύγω και να επανακάμψω στο ζώδιο του νερού.
Τη βροχή αγαπώ, την ομίχλη, την καταχνιά.
Η υγρασία είναι αυτή που με τρέφει. Η ομίχλη αιτία για τα αβέβαια βήματά μου.
Εγώ στον κάμπο γεννήθηκα. Εκεί μεγάλωσα.
Τα καλοκαίρια πύρινα σαν τη φωτιά.
Όσο νερό και αν ρίξεις, όσος ιδρώτας κι αν χυθεί δεν σε δροσίζουν.
Η ζέστη κατάκοπο σε αφήνει. Η ζέστη σε σκοτώνει.
Επίλογος
Εμένα δεν με παίξανε στα ζάρια.
Ούτε σαράντα ούτε πενήντα ούτε ένα παλληκάρι.
Κι ας λέγομαι Ραλλού.
Πρόφθασε και το έκανε ο πατέρας μου.
Όχι στα ζάρια, ήταν εστέτ και φίνος.
Στα χαρτιά με έπαιξε, στην πόκα …
Και με έδωσε στα ρέστα.
ΕΠΙΜΕΤΡΟ Θανάσης Σαράντος
Στην μνήμη της Ραλλούς Γιαννουσοπούλου
14 Δεκεμβρίου 1937-10 Ιουλίου 2017
Αποκλειστικά και μόνο στο Ποιείν τα εξής 4 ποίηματα της αγαπημένης μας Ραλλού με αυτή την σειρά:
1. Aυτοπροσωπογραφία
2. My Ruiki
3. Idée Fixe
4. Eπίλογος
To copyright είναι της Ραλλού Γιαννουσόπουλου και είναι όλα ανέκδοτα από την νέα συλλογή της που θα εκδοθεί ελπίζουμε τον Οκτώβρη του 2017 με το τίτλο ” Πρωινά στο Star “
Βιβλιοθήκη, Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Μαύρο βαθύ, σχεδόν γκρίζο συννεφιάς
Από τον Κωνσταντίνο Μπούρα
[…]
**Ραλλού Γιαννουσοπούλου
Χάρτινες αγάπες
εκδόσεις Οδός Πανός, σ. 64, 9 ευρώ
Το πέμπτο βιβλίο της Ραλλούς Γιαννουσοπούλου, που είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή, επιμελήθηκε ο βραβευμένος ποιητής Τάσος Γαλάτης. Το εξώφυλλο κοσμεί ένας πίνακας του Αλέξη Ακριθάκη. Προηγουμένως είχαν εκδοθεί δύο συλλογές διηγημάτων και μία νουβέλα από τις εκδόσεις «Κέδρος». Οσο περνούν τα χρόνια ο λόγος της γίνεται πιο δραματικός, μεστός νοήματος και λακωνικός, όπως τα ελληνιστικά επιγράμματα: «Τώρα ο ζήλος πέρασε και / τα εφήμερα καθώς μεγάλωσα / με τρομάζουν όλο και περισσότερο» (σελ. 45). Κι αλλού ο αυτοσαρκασμός, η ειρωνεία και η αποδοχή της αναπόφευκτης φθοράς του Κάλλους με το Χρόνο απογειώνονται στο ζενίθ της υπαρξιακής αγωνίας, όπως στο ποίημα «Παραδοχή»: «Κάτι / πήγε στραβά με την κοπή. Δεν θα / κυκλοφορήσω ως χρηματική μονάδα / ούτε ως τσίλικο κι ωραίο με / την αντίστοιχη αξία. Δεν είμαι / ούτε κίβδηλο, είμαι μονάχα / το ναδίρ» (σελ. 57). Οι απρόσμενοι διασκελισμοί συντείνουν στη δραματικότητα του ποιητικού μονολόγου.
Θύμα της Ομορφιάς, πιστή του κινηματογράφου και λάτρις των γατών, ερωτευμένη με τις φωτογραφίες των ανδρών που διανθίζουν τη μοναξιά της κρεβατοκάμαράς της (εξού και ο τίτλος «Χάρτινες αγάπες»), η ποιήτρια υψώνεται πέρα από τη μεμψίμοιρη αναπόληση της χαμένης νιότης σε μια γενναία προσμονή του Θανάτου και εξαγνίζεται από τον βούρκο των ρηχών συναισθημάτων με των αρχαίων τραγικών την κάθαρση. Στυγνή και ωραία μέχρι τέλους, πέρα από συναισθηματικά τερτίπια κι εκφραστικές ευκολίες. «Ενιωθα / να μεταμορφώνομαι σιγά-σιγά / στον λεμβούχο της Αχερουσίας. / Αλήθεια έτσι που φτώχυνα / Πρέπει να παρακαλέσω κάποιο / φίλο να φυλάει και / για μένα ένα κέρμα» (από το ποίημα «Το γήρας», σελ. 28). Κι αλλού: «Ανέτρεψα / τα δεδομένα· δεν με αφορά / η οδυνηρή σου / μακροβιότητα τώρα που θα γίνω / σκιά, στάχτη, πέτρα, μπορεί / άνεμος που χτυπά τα βράδια / το παράθυρό σου βουερά δυσοίωνα / που πάντα αντιπαθούσες» (από το ποίημα «Κακία ίσως», σελ. 60).
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=140303
ΥΓ Στη μνήμη της
ΟΛΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΟΣΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΕ ΕΔΩ !