Να μιλήσουμε για τις απόλυτες σιωπές
των νυχτωμένων χωραφιών.
Πίσω από τον κυματισμό του κάμπου
ένα ακόμα απόγευμα περιμένει τις λέξεις μας.
Χωρίς φλοιό,
με βήμα παιδικής ηλικίας
και ανασφάλειες σκουριασμένου σκαριού
αποθέτω ένα ακόμα όνειρο στα πόδια σου.
Πια συνομιλώ με τη φθορά,
τις κουρασμένες κινήσεις,
τις αγρύπνιες που θέλουν να θεραπεύσουν
ανίατες προσμονές.
Εθιστήκαμε στην λανθασμένη χρήση
των λέξεων.
Ο καθείς και η αφωνία του.
Ο καθείς και η ματαίωσή του.
Πια με κουράζει ο απόλυτος ορθολογισμός του Μπαχ.
BWV 1041 – Violin Concerto Νο. 1 σε λα ελάσσονα,
σε νύχτες επαναλαμβανόμενες…
Αφήστε ένα σχόλιο
