Βίος ετών 47

τελεία στη γενιά σου
λαχνός λεχώνας σου χαρίστηκε

παιδί λαχάνιαζες με αγρίμια
κάπως υπερβολικά -είπαν

σκάλες επι-βίωσης ανέβαινες καιρό
τα βράδια σβήνοντας προσεκτικά τα ίχνη σου

πέρασε η ώρα
άνθη βυθού υψώνονται και γνέφουν
τα όνειρα δεν άλεσε ο μύλος

Πότε θα βγεις από το αρχαίο πηγάδι;
Πώς;
Πόσο θόρυβο θα κάνεις;

Αμετανόητοι παρίες
Αφιέρωση

από ορυζώνες μητρικούς μακριά
εκεί που η ζωή μας κατοικεί
στην ενδοχώρα των λαθών μας

εμμείνετε
λαξεύοντας τον βίο σας
μόνοι και δυνατοί
εμπρόθεσμοι όπως πάντα

Το κλαδί

μπήκε στο σπίτι ένα Φλεβαριάτικο απόγευμα
ήταν σκοτεινά και κρύα όπως πάντα

στάθηκε στη μέση του ακατάστατου γραφείου
που πάλευε τις νύχτες να φυλακίσει τα χρώματα

ο σκοτεινός διάδρομος τους χώριζε στη μέση
κινέζικα φυτά σε κορνίζες
ύψωναν τα σκέλη τους στο σκοτάδι
παλεύοντας να ριζώσουν στα θεμέλια

εκείνος έψαχνε χρόνια οδό διαφυγής
εκείνη μόλις είχε αρχίσει να τρέφει τους τοίχους με φρέσκα όνειρα

την επόμενη μέρα μετά την απρόσμενη άφιξη
νυσταγμένες πεταλούδες άνοιξαν βλέφαρα
έπειτα τρύπωσαν βιαστικά στο δωμάτιο των ήχων

το βράδυ ξεκίνησε η μυστική κυοφορία της άνοιξης

τελικά οι πεταλούδες παρέσυραν τους ενοίκους σε ένα μοιραίο χορό με αμφίβολη κατάληξη

τέλος χρόνου.
όλα ξεκίνησαν.

Τρίτο διάλειμμα Τρίτης

το γραφείο αιωρείται στη σιωπή
χρωματιστά παγώνια ξιφασκούν στις γωνίες

τα λουλούδια διακινούνται μέσω εσωτερικής αλληλογραφίας σε σφραγισμένους φακέλους
φράσεις ποζάρουν στον αέρα στοιχηματίζοντας στη μοναξιά σου.

Τρίτο διάλειμμα Τρίτης

μέχρι σήμερα
ούτε ένας δικός σου δεν κατάφερε
να κομματιάσει τη θλίψη σου

Ανεβαίνοντας τον βοριά

ασύντακτα χαλάσματα σπαράσσεις
σε γειτονιές αρπακτικών ραμφίζοντας το τέλος

μiσχοι αλάλητης οδύνης ακουμπούν τα γιασεμιά
θα ανοίξουν σαρκοβόρα πέταλα στο βάθος

ανεβαίνοντας τον βοριά
ανήμερη κι ανέστια
λυσσομανάς ανήμπορη να ξεδιαλύνεις την αρχή
πραγμάτων άμορφων κι αφηρημένα τακτικών εν τη γενέσει του κόσμου

ολόκληρη οδύνη
στάζεις
δίχως καταφυγή

Ουκ εν Σοφία εποίησας
την πατήσαμε δηλαδή φιλαράκι

Η λιμπερτίνα

το φόρεμα
το χρώμα του ίασπι της Πάντοβας
άγριο μετάξι, ανεπαισθήτως διάφανο
ανάλαφρα αδρό, διάστικτο σε σημεία

διάλεξα να αντιθέτει το λευκό

μύρο ροδόξυλου ή έλαιο μυρτιάς
στιλπνό μαύρο
(όπως στη Βενετία εκείνον το Φλεβάρη)

Προπάντων το κόσμημα-

(ιδιαιτέρως ατελής λίθος,
πορφυρός, καπνισμένο ασήμι)

Αδιάκριτα απλό
(στα μάτια του Pierre, στα μάτια του)

Θυμήσου
το στόμα θα σε γνωρίσει ωσάν λουλούδι.

Αλήθεια ο Giakomo τι θα φορέσει;
Eίστε κι οι δύο τόσο ακαταμάχητα αγνοί

Ας στροβιλιστούμε λοιπόν μικρέ μου φίλε
Ας είναι αυτή η ευκαιρία μας
Όσο κρατήσει η νύχτα

κι όταν στο τέλος πέσουν οι μάσκες
ας μην αρνηθούμε την πυρπόληση
ζητιάνοι εμείς, ανυπεράσπιστα αθώοι
στους θαλερούς λειμώνες του αμεθύστου μας

Βιογραφικό

Η Κατερίνα Νέζη γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Φιλοσοφία. Τα τελευταία 17 χρόνια εργάζεται ως στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας. Παράλληλα ασχολείται με το collage και την ποίηση.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο