`
ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΤΑΚΗ
στο Γιώργο
Βρεθήκαμε σε τόπο σκληρό στην αλμύρα ανάμεσα
και σε πέτρες μιας ζωής που δε συγχωρεί
και μιας άλλης ασύλληπτης
και τόσοι άνθρωποι καθένας με τους ίσκιους του
με γέλια τόσα καθένα στον πόνο του
μα φτάνει συχνά ένα βλέμμα
παιδιού χωρίς ηλικία φτερούγισμα μνήμης
όταν βουρκώνεις απʼ τα γιατί
και κάθε απάντηση μάταιη
μετά ξεκινά η πραγματικότητα
είναι ρε Γιώργο ξέρεις αυτή
με πρόσωπο ραγισμένο απʼ τα γιατί
σα να σου λένε δε θα ʽχει φέτος καλοκαίρι
πώς να πιστέψεις τους άλλους;
Είναι και τʼ άλλα τʼ αδιόρθωτα διότι
που μνήμες δε γνωρίζουν συνέχεια
αντιστέκονται πλημμύρα σκέψεων
γίνονται καθώς τα λόγια πνίγονται
παγώνουν οι ανάσες μετέωρα δάχτυλα
ακουμπάνε μέτωπα.
Ποιος εξηγεί τώρα τη νύχτα;
Όλοι κουβεντιάζουν βάσανα
γιατί του άλλου η χαρά ασήμαντη
με τόσο πόνο επιτρέπεται μόνο να κλαις
να γκρινιάζεις να αιωρείσαι
να που φτάνουν οι υποσχέσεις.
Στενή ζωή σʼ ενός παντελονιού το τράβηγμα.
`
*
Θα σου μιλήσω
Θα σου μιλήσω για κάτι πάπιες πλαστικές
παιδικά παιχνίδια στο νερό
για τότε που μάτωσες πρώτη φορά
και με τρόμο έδειχνες το αίμα
θα σου πω μετά για τα πρώτα σου βήματα
τα κλάματα τις λέξεις
για ρόδα που μάδησες
και πληγές απʼ του κόσμου τʼ αγκάθια
για την καμπύλη του τίποτα και της αλήθειας
για ξοδεμένες νύχτες
τον αιώνα που ʽγινε εφιάλτης
για τις μέρες του έρωτα και της πλάνης
για κόλπα ανθρώπων από λάσπη
στην αρχή ήταν ο πόνος θα σου πω
και ο πόνος ήταν του θεού
και θεός ήταν ο πόνος
αλλά μη με πάρεις στα σοβαρά
πια τα χάσαμε αυτά.
`
*
Ονειρεύτηκε μια μουσική κι αναρωτιόταν
χρόνια που την άκουσε
ώσπου κατάλαβε πως
ήταν αυτή που μόλις έγραψε.
`
*
Δεν υποτιμάμε ποτέ τους άλλους
σε κάποιους όμως διακρίνεται
σοβαρότατο έλλειμμα.
Δεν τρέχει τίποτα
ένας τράγος βαφτίστηκε
πρίγκιπας της Ουαλίας.
Τουλάχιστον έτσι διαρκεί ο μύθος
γράφτηκε στη Μόνη Ευκαιρία.
`
*
Σαν Οδυσσέας στήθηκε
μπροστά στον καθρέφτη.
Πηνελόπη γιοκ
άκουσε πως έγινε υπάλληλος.
Που να βρεις καλοκαιριάτικα κάστανα;
Με τη σκέψη αυτή λιποθύμησε.
Σαν ξύπνησε δυο περνούσαν σύννεφα.
