Παναγιώτης Στανίτσας, Ποιήματα

Σκέψεις δεύτερες

Για τις επιλογές που στη ζωή σου κάνεις,
ποτέ μη μετανιώνεις.
Μην αρνηθείς της εκλογής σου την χαρά και την ελευθερία
σκεπτόμενος διαρκώς τα οφέλη
που μιαν άλλη επιλογή θα σου ʽχε φέρει.
Μπροστά σου πάντα να κοιτάζεις.
Κι αν παρʼ όλα αυτά,
δεύτερες σκέψεις το μυαλό σου κατακλύζουν,
του Λωτ τη στάση – με κάθε κόστος –να κρατήσεις.
Αλλιώς, κι αν περπατείς πάντα θα μένεις πίσω
και μια βροχή θα σε κυλήσει αρμυρό νερό στο χώμα.

*

Μισοτελειωμένα

Πολύ κουραστική ημέρα σήμερα,
και μόνο κάτι λίγους κατόρθωσε
όλο κι όλο στίχους να συγγράψει.
Ολημερίς με λέξεις πάλευε,
πότε να γράφει και να σβήνει,
πότε νʼ αφαιρεί ή να προσθέτει
κι όλο το μέτρο στο τέλος του χαλούσε.
Σηκώθηκε αφήνοντας το ποίημα στη μέση.

Κάπως έτσι λοιπόν τα χρόνια πέρασαν
και γέμισʼ η ζωή του πράγματα ατέλειωτα.
Κι όλο με ψευδαισθήσεις τον εαυτό του έτρεφε
πως έχει καιρό και κάτι επιτέλους θα τελειώσει.

*

Το κάδρο

Το κάδρο μου στο πατρικό το σπίτι
για χρόνια ξεχασμένο είχε μείνει
έχοντας επικίνδυνα μια κλίση πάρει.
Παράξενο.
Πώς μου είχε τόσα χρόνια διαφύγει;
Αμέσως το διόρθωσα
φέρνοντας μεμιάς το κάδρο στην ευθεία.
Επιτέλους.
Καιρός για λίγη ισορροπία.

`

*

Αν ήμουν ποιητής

Αν ήμουν Θεέ μου ποιητής,
τα πάντα γύρω μου ποίηση θα γίνονταν.
Ο ήχος της βροχής πάνω στο χώμα,
τʼ ανάλαφρο της πεταλούδας λίκνισμα,
τα μελαγχολικά του δειλινού αισθήματα.

Μα ʽγω δεν είμαι ποιητής.
Παντού, μονάχα σκότος διακρίνω.
Αν μου ʽδινες Θεέ μου –για λίγο έστω-
της ποίησης αυτό το θείο χάρισμα,
την αγάπη ευθύς θα εξυμνούσα.
Αγάπα,
κι άσε αβίαστα τον εαυτό σου να δακρύσει.

Το σύνορο της ποίησης θα ʽχεις μόλις διασχίσει.

`

*

Πείρα

Μικρός, τα παιδικά
τα πρόσωπα που ιχνογραφούσα,
πάντα γελαστή μορφή τους έδινα να έχουν.
Πολύ με είλκυε αυτό τʼ ανέμελο,
το ξέγνοιαστο παιδιών το βλέμμα.
Τώρα, χρόνια μετά,
σαν το μολύβι πιάσω
παιδική μορφή νʼ αποτυπώσω,
στενό το στόμα και το βλέμμα σοβαρό
αφήνει το μολύβι μου στην άσπρη κόλλα πάνω.
Σαν τη ζωή, που έχει μόλις αρχίσει να χαράζει.

`

*

Ποίηση και ποιητές

Ποίηση δεν είναι μόνο οι στροφές,
ούτε οι στίχοι, ούτε και οι ρίμες.
Ένʼ απόσταγμα ψυχής πρωτίστως είναι.
Μια προσευχή.
Γιʼ αυτό, να λοιδορήσεις μη βιαστείς το δίστιχο
που όλο κι όλο έγραψες σε όλη τη ζωή σου.
Είναι η ψυχή σου.
Ποίημα, μʼ ανεξίτηλο μελάνι χαραγμένο

`

*

Καμβάς

Χθες βράδυ καρδιά μου σʼ ονειρεύτηκα.
Βρισκόμασταν στη μέση ενός μεγάλου λιβαδιού.
Άνθη χιλιάδες γύρω μας.
Ζωγράφιζα.
Μπροστά μου μια παλέτα ήταν στημένη
και δίπλα μου τα χρώματα.
Εσύ, στεκόσουν πιο πέρα παίζοντας αμέριμνη με τʼ άνθη.
Το θέμα ήσουν εσύ.
Τι όμορφη που ήσουν έτσι ανάμεσά τους.
Λουλούδι μονάκριβο, ανάμεσα σε τόσα άλλα.
Είχα σχεδόν τελειώσει.
Μόνο τα μάτια σου έμεναν κενά.
Τι δύσκολο που ήταν τα μάτια αυτά νʼ αποτυπώσω!
Πώς θα μπορούσα άλλωστε;
Ποτέ δεν μπόρεσα τα μάτια σου ίσα να κοιτάξω.
Φοβόμουν.
Και τώρα φοβάμαι.
Ποιος είπε ότι οι άνδρες δεν φοβούνται;
Όσοι αγαπούν, το ξέρουν καλά.

Καθόμουν λοιπόν ακίνητος με το κεφάλι σκυφτό.
«Τι έχεις;» με ρώτησες.
Ντρεπόμουν.
Ένας κόμπος στο λαιμό μου ανέβηκε.
«Σʼ αγαπώ» ψιθύρισα με κόπο.
«Κι εγώ σʼ αγαπώ» μου είπες
κι ήρθες τρέχοντας πίσω μου.
Έμεινες για λίγο ακίνητη κοιτώντας τον καμβά.
Κατάλαβες.
Τα πάντα.
«Σʼ αγαπώ» επανέλαβες,
και σφράγισες τη φράση σου
μʼ ένα φιλί απαλό στα χείλη.
Τα μάγουλά σου ήταν υγρά.
Έκλαιγες.
Με τʼ ακροδάχτυλα τα μάτια σου σκούπισες
και δυο δάκρυα, μεγάλα σα διαμάντια μικρά,
έμειναν στη χούφτα σου.
«Αυτά πρέπει να ταιριάζουν» μου είπες
κι έφυγες τρέχοντας και κρύφτηκες ανάμεσα στʼ άνθη.
«Σʼ αγαπώ» πρόλαβα και φώναξα.

Ξύπνησα απʼ τη φωνή μου.
Γύρω μου σκοτάδι πηκτό.
Δυο μάτια μόνο απέναντί μου λαμπύριζαν
που φώτιζαν τον χώρο αμυδρά.
Σαν οδοδείκτες.
Την Αγάπη σου.

`

*

Αναγέννηση

Ο κόσμος δεν θέλει πολλά
για να γίνει καλύτερος.
Ένα δικό σου τριαντάφυλλο αρκεί.
Μη διστάζεις λοιπόν.
Κόβε και δίνε τα καλύτερα.
Μονάχα φρόντιζε, τον κήπο σου
με νέους βλαστούς συνεχώς να εφοδιάζεις.
Σε λίγο, τα τριαντάφυλλα αυτά
θα είναι περιζήτητα.

`

*

Πόνος

Καθόταν δίπλα του χωρίς να μιλά
το παιδικό του πρόσωπο κοιτώντας,
καθώς ο πόνος χάραζε βαθειά τα θλιβερά σημάδια.
Πολύ πονούσε.
Τα μάτια του παιδιού εναγωνίως τον ζητούσαν
μʼ αυτός επίμονα τʼ απέφευγε,
φοβούμενος την άδολη ματιά του νʼ αντικρύσει.
Και τι μπορούσε άλλωστε να πει;
Τα λόγια δεν φέρνουν γιατρειά,
πιότερο πόνο μάλλον προκαλούνε.
Και κείνα τα άτεγκτα «γιατί» που μέσα του σφυροκοπούσαν,
μόλις με βία κατόρθωνε να μην τα ξεστομίσει.
Θε μου, σε κάτι τέτοιες ώρες,
μια ευχή αβίαστα στο πικραμένο στόμα του ανεβαίνει∙
να ʽταν αυτός στη θέση του παιδιού του.
Μα θα ʽταν άραγε πιο ελαφρύς ο πόνος τότε του παιδιού
ή βάρος πρόσθετο την παιδική ψυχή θε να συνθλίψει;

`

*

Ετυμηγορία

Η πένα του από καιρό έχει σιγήσει.
Δεν έχει τίποτʼ άλλο πλέον να προσθέσει,
με λεπτομέρεια τα πάντα έχει εκθέσει.
Για το παρόν και για το μέλλον,
για τα έσω και τα έξω,
για τα πάθη, για τα λάθη και τις πτώσεις,
για τις προθέσεις και τις διαθέσεις,
για όλα αυτά που εν τέλει το είναι του συνθέτουν.
Όλα λοιπόν τα ξέρετε!
Η απόφασή σας μένει.
Ο ίδιος ένοχος δηλώνει απεριφράστως.
Όμως, παρακαλώ σας κύριοι ένορκοι για λίγη επιείκεια.
Τον πρότερό του βίο επικαλείται.
Ένας τρελός που γράφει στίχους∙
αυτός είναι.
Ούτε ο πρώτος, ούτε κι ο τελευταίος.
Μα τι κακό μπορούν οι στίχοι σήμερα να επιφέρουν;
Μήτε που ρίχνουν καθεστώτα, μήτε και τις μάζες πλέον ξεσηκώνουν,
όπως ο ποιητής κάποτε θεωρούσε.
Κύριοι ένορκοι αθώος ναʼ ναι ο ποιητής μαζί κι οι στίχοι.
Η πόλη μας μπορεί ησύχως πλέον πάλι να καθεύδει.

`

*

Έσω σκόνη

Δεν είνʼ εύκολο το τίναγμα
του μέσα βίου έξω!
Το σθένος άραγε ποιος έχει
τον έσω ρύπο θέαμα κοινό να φανερώσει;
Στρώμα πυκνό η μέσα σκόνη,
τα πάντα και για πάντα έχει καλύψει.
Τρίζουν τα οστά, το σώμα αδυνατεί
στο κάλεσμα του «θέλω» για ανάταση.
Μοιάζει αδύνατο
το βάρος αυτό να σηκωθεί.
Μα λύση άλλη δεν υπάρχει,
εντός σου πάλι πρέπει να στοχεύσεις.
Ποτέ στη σάρκα το πνεύμα μην ενδώσει,
πάντα σʼ εγρήγορση πολέμου ναʼ σαι,
πάντα τα όπλα έτοιμα.
Μη φεύγεις, μην παραιτείσαι,
μη λιποτακτείς,
η μάχη αυτή κερδίζεται,
αρκεί ένα τίναγμα γερό του μέσα βίου έξω.

`

**********************************************************

Σύντομο βιογραφικό

Ο Παναγιώτης Στανίτσας γεννήθηκε το 1974, μεγάλωσε και κατοικεί στην Πάτρα. Σπούδασε Λογιστική στο ΑΤΕΙ Πατρών και σήμερα εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά.