`

1. Les murs capitonnés

Philosophie =
lʼart dʼêtre dans la poésie.
Lʼart de ne pas se plaindre
dʼêtre encore poète ;
de fonder les efforts
plutôt que de cogner Tête
aux murs capitonnés
de lʼ“immédiate actualité”.
Surtout : la tentative
indéfinie pour penser
aux raisons de sa destruction
par la littérature. La litt.
(Et poésie
densifie litt.
Non que lʼoral
donne sens et vie à lʼécrit.
Car lʼoreille sʼenvoie des lettres.
Poésie le bon choix
de tout mot attaché
plutôt quʼattachant,
comme si les mots du procureur
sʼeffaçaient
et que lʼexploration pouvait
aller.
Destin bizarre de lʼhomme exact ;
il dépasse les bornes.
Certains lʼont capté.)

*

Τοίχοι επενδυμένοι

Φιλοσοφία =
η τέχνη να είσαι στην ποίηση.
Η τέχνη να μην παραπονιέσαι
που εξακολουθείς να είσαι ποιητής`
να στηρίζεις τις προσπάθειες
αντί να χτυπάς το κεφάλι
σε τοίχους επενδυμένους
από την “αιφνίδια επικαιρότητα.”
Ειδικότερα: η ακαθόριστη
προσπάθεια να σκεφτείς
τους λόγους της καταστροφής
από την λογοτεχνία. Η λογοτ.
(Και η ποίηση
συμπυκνώνει την λογοτ.
Όχι ότι η προφορά
δίνει νόημα και ζωή στην γραφή.
Επειδή το αυτί καταπίνει τα γράμματα.
Ποίηση η σωστή επιλογή
κάθε λέξης να ταιριάζει
παρά να σαγηνεύει,
λες και τα λόγια του εισαγγελέα
ξεθώριαζαν
κι η αναζήτηση μπορούσε να
προχωρήσει.
Παράξενη μοίρα του αυθεντικού ανθρώπου`
ξεπερνάει τα όρια.
Μερικοί την έχουν αδράξει.)

`


**************

2. Pages vertes

Les pages sont des incitations à continuer.
(Le passionné dʼhorlogerie
court à travers champs.)
Lʼinclination à utiliser lʼarbre
(pour le papier, ou la formation dʼencre
dessus, et lʼémotion des reconduits)
est comptable du volet coloré
ou de la seule peinture
de lʼarbre ainsi : le cèdre posé sur le gris
comme le bouquet sec sur la feuille ou la page.

Une certaine plage est entourée.

(Pages de la prairie, ou lʼalbum insuffisant,
mais il nʼy a pas de naturel, un puits délicat
du commencement doux, à remplacer.)

Je mʼapprends quelque chose.

*

Πράσινες σελίδες

Οι σελίδες σε παροτρύνουν να συνεχίσεις.
(Ο παθιασμένος με τα ρολόγια
τρέχει μέσω των χωραφιών.)
Η τάση να χρησιμοποιείς δέντρο
(για το χαρτί, ή τα μελανά σχήματα
από πάνω, και το συναίσθημα που τα συνοδεύει)
ευθύνεται για το έγχρωμο μέρος
ή της μοναδικής ζωγραφιάς
του δέντρου ως εξής: ο κέδρος πάνω στο γκρι
όπως το ξερό μπουκέτο πάνω στο φύλλο ή την σελίδα.

Κάποια παραλία περιβάλλεται.

(Σελίδες λειμώνα, ή το ελλιπές λεύκωμα
μα δεν υπάρχει τίποτα φυσικό, μια τρυφερή πηγή
ανέμελης αρχής, να αντικαταστήσει.)

Διδάσκομαι κάτι.
`


*********************

3. Rêve

Il y a un temps du Pays
différent de Forêt ?
Pour un passé composé,
qui irrigue Présent ?
Ou y lance des branches ?
Maisons de soie, mains qui font
des ponts à la vitesse de désir
(désir allie les rives
des nerfs),
bêtes aux oreilles dʼargent,
tilleuls à feuilles de miel,
fleuves de miel qui parfument
des nuages bas,
bébés ambitieux…
Ce temps est devant.

Dʼaprès « Le conte du Pays de Cocagne »

*

Όνειρο

Υπάρχει ένας χρόνος της Χώρας
διαφορετικός από το Δάσος;
Για ένα σύνθετο παρελθόν,
που αρδεύει το Παρόν;
Ή μήπως του πετάει κλαδιά;
Σπίτια από μετάξι, χέρια που κατασκευάζουν
γέφυρες με την ταχύτητα της επιθυμίας
(επιθυμία που ενώνει τις όχθες
των νεύρων),
ζώα με ασημένια αφτιά,
πλατύφυλλο μέλι φλαμουριάς,
ποτάμια μέλι που αρωματίζουν
χαμηλά σύννεφα,
φιλόδοξα μωρά …

Αυτός ο χρόνος είναι μπροστά.

`


*******************

4. Suie

Femme aux cheveux d’or
est unique.
Elle passe. Elle est un bateau d’or
ou de paille.
Soleil la brûle.
Il brûle des ailes basses.
Mari est dans la vallée des tristes.
Femme sans pareille.
Des hommes cherchent
partout.

Fille part avec trois robes.
Robe d’or comme soleil,
robe d’argent (robe de lune),
robe de brillants ou d’étoiles.
Ciel de robe basse.
Plus un manteau de l’ensemble des peaux.
Le plus beau.
Loin du blé d’en haut, supposé
par l’ensemble des peuplés.
Sous la cendre du ciel.
Cendre est l’idée.
Inconsolé reste à la vallée.
Elle va dans la forêt.
Et dort dans un arbre.
Soleil monte.
C’est l’or de la lumière
qui montre nature.
Fille est comme bête bizarre.
Elle est trouvée.
On l’appelle Belle
ou Peau de Lumière.
Elle s’habille de l’ensemble des bêtes.
Mais ramasse les cendres du feu.
Elle fait le gros dans la peine.
L’éclat rentre au contour.
Elle s’habille de suie.
Il y a une huile d’oubli ?
Huile intérieure ?
Coin est Maison Serrée
ou M. Négative.
Le Dur de quelqu’un.
L’angle d’elle.
Fille à l’éclat d’un soleil rentré.
S. noir.
Bal rhabille la vie
sous un soleil de nuit.
Ensemble de peaux
est unique.
L’Un qui apparaît.
Elle crée une montée à admirer.
Un Mont Blanc dans quelqu’un.

*


Αιθάλη

Γυναίκα με χρυσά μαλλιά
είναι μοναδική.
Περνάει. Είναι καράβι από χρυσό
ή άχυρο.
Ήλιος την καίει.
Καίει τα χαμηλά φτερά.
Σύζυγος είναι στην κοιλάδα των λυπημένων.
Γυναίκα απαράμιλλη.
Άντρες αναζητούν
παντού.

Κορίτσι φεύγει με τρία φορέματα.
Φόρεμα από χρυσάφι , όπως ήλιος ,
φόρεμα αργυρό (φόρεμα σελήνης)
φόρεμα από διαμάντια ή αστέρια.
Ουρανός χαμηλού φορέματος.
Και μια κάπα από όλα τα δέρματα.
Η πιο όμορφη.
Μακριά από το σιτάρι εκεί ψηλά , θεωρείται
από όλους τους ζωντανούς.
Κάτω από την τέφρα του ουρανού.
Στάχτη είναι η ιδέα.
Απαρηγόρητος μένει στην κοιλάδα.
Αυτή πηγαίνει στο δάσος.
Και κοιμάται μέσα σε ένα δέντρο.
Ήλιος ανεβαίνει.
Είναι το χρυσαφένιο φως
που δείχνει φύση.
Κορίτσι είναι παράξενο ζώο.
Βρέθηκε.
Την αποκαλούν Πεντάμορφη
ή Δέρμα Φωτεινό.
Ντύνεται όλα τα ζώα.
Αλλά μαζεύει τις στάχτες της φωτιάς.
Κουλουριάζεται στον μεγάλο πόνο.
Η λάμψη επιστρέφει στο περίγραμμα.
Ντύνεται αιθάλη.
Υπάρχει έλαιο λησμονιάς;
Έλαιο εσωτερικό;
Εστία είναι Σπίτι Στενό
ή Σ. Αρνητικό.
Ο Πόνος κάποιου.
Η δική της γωνιά.
Κορίτσι με λάμψη ήλιου που επιστρέφει .
Α. μαύρη.
Χορός επαναφέρει την ζωή
κάτω από έναν ήλιο νυχτερινό.
Σύνολο δερμάτων
είναι μοναδικό.
Το Ένα που εμφανίζεται .
Αυτή δημιουργεί μια θαυμάσια ανάβαση.
Ένα Λευκό Όρος σε κάποιον.

`
`

**********************************

Ο Philippe Beck γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας στις 21 Απριλίου του 1963 και είναι ένα σύγχρονος Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος. Είναι επίσης καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Nantes, στην Γαλλία και στο European Graduate School στο Saas-Fee της Ελβετίας. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην λογοτεχνία και στην φιλοσοφία, ασχολήθηκε με την διδακτορική διατριβή στην φιλοσοφία (Histoire et imagination) υπό την επίβλεψη του Ζακ Ντεριντά. Το 1990, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Alter, ένα περιοδικό της φαινομενολογίας (Ecole Normale Supérieure του Saint-Cloud). Ιδρυτής και αρχισυντάκτης του περιοδικού ποίησης Quaderno (Εκδ. MeMo, Nantes, 1998-2000), έγραψε διάφορα άρθρα σχετικά με την ποιητική και κριτική. Είναι επίσης μέλος της συντακτικής επιτροπής Cités (Πόλεις) και Droits de cités (Νόμοι πόλεων) (PUF) και του περιοδικού Agenda de la Pensée contemporaine (Ημερολόγιο Σύγχρονης Σκέψης) (Flammarion). Από τον Οκτώβριο του 2012 είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Ποίησης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο