[Το απόσπασμα δημοσιεύθηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό The Georgia Review.]

1.

Μοναδικοί. Αλλά όλοι τους ίδιοι.
Βγάζουν τα τζιν και τα κοντομάνικα
γιʼ αυτήν την αμφίεση,
έτοιμοι για την ενδεδειγμένη θυσία.
Πρώτα δίνονται οι μπλε χειρουργικές στολές: παντελόνια
άκομψα, ραμμένα φαρδιά,
η μπλούζα πάνω από το κεφάλι
από το Βε, για ζώνη
ένας σπάγγος τραβηγμένος και κρατημένος ψηλά.
Τον δένουν
όπως οι κόρες μου έδεναν τα παπούτσια τους,
κοιτώντας κάτω και τόσο σοβαρές.
Πρώτα κάνουν θηλιά, τυλίγοντας
και περνώντας την άκρη του από μέσα αργά
σαν να εξασκούνται
να εξασκούνται
στο πώς φτιάχνεται ο χρόνος. Θυμάμαι
λεπτά να κυκλώνουν λεπτά, δευτερόλεπτα
να ξεγλιστρούν
και να σφίγγουν.

Λευκή ποδιά εργαστηρίου σκισμένη στην τσέπη.
Λευκή ποδιά εργαστηρίου, ένα κουμπί λείπει.
Λευκή ποδιά εργαστηρίου, λευκή ποδιά εργαστηρίου επανάληψη επανάληψη,
μία επωδός, εβδομάδες
από λευκές ποδιές εργαστηρίου λευκασμένες ξανά και ξανά μέχρι
τον άνθρωπο, αμυδρή κηλίδα στη μανσέτα.

*

2.

Ασημένιες βρύσες στον τοίχο. Και φως από κανένα παράθυρο.

Τέσσερα τραπέζια αρκετά πλατιά, αβίαστη λάμψη αρκετή
για να μας να μας αναποδογυρίσουν, να κομματιάσουν έναν μυ, ένα δαιδαλώδες πλέγμα τη φορά.

Αυτός ο στροβιλισμός, ένας μηχανισμός που προσπαθεί και προσπαθεί και δεν μπορεί—όχι, ο αέρας δεν είναι γλυκός.

Ένα πλαστικό δοχείο με την ετικέτα του νωτιαίος μυελός.
Σε άλλα δύο τρία τέσσερα άδεια δοχεία έχουν γράψει εγκέφαλοι
Συρτάρια με σφυρί σμίλη
σχοινί πριόνι
τρυπάνι κρανιοανάτρησης—

Μικρά ακτινοβόλα παγάκια εκεί ψηλά, φωτεινό δωμάτιου υπογείου.

Αμέτρητα κουτιά με μωβ λαστιχένια γάντια,
δροσερά, επίμονα σαν σκιά.

*

3.

Μια φορά κι έναν καιρό: ήμασταν δύο γυναίκες,
δύο άντρες. Η καρδιά ή οι πνεύμονες μάς σκότωσαν
γερασμένους—εγώ περισσότερο, ενενήντα εννέα ετών. Εδώ στο εργαστήριο
τούς το λένε. Κι έτσι
κερδίζω κάτι; Εγώ, τρίτη στη σειρά
πάνω σε αυτά τα τραπέζια. Μόνο πριν την τομή, φαντάζονται
ότι τους φανταστήκαμε
να μας φαντάζονται όταν κάναμε αυτήν την προσφορά
για όλη την ανθρωπότητα, ήρωες απο κάποια ταινία, εμείς να υπογράφουμε το έγγραφο
σε γραφείο από μαύρο ξύλο και χρώμιο μέχρι που
ποιός-ήταν-αυτός;—ξένος ή ανιψιά ή εγγονός—τηλεφώνησαν
από το νοσοκομείο. Ή στην κουζίνα, πιο κοντά στην πραγματικότητα,
πιο επείγον,
τρομερό, το μισοφαγωμένο σάντουιτς της κόρης μου
παρατημένο σʼ ένα πιάτο.

Μετά-το-ναι: Μεταφερθήκαμε εκεί, την άνοιξη
και όλο το καλοκαίρι
βυθισμένοι σε γλυκερίνη, αιθυλική αλκοόλη, σε οποιοδήποτε
διαβολικό χημικό. Ξεχνάω.
Έμοιαζε με τη συνταγή του χριστουγεννιάτικου λικέρ μας,
αλλά αυτό ήταν ζαχαρώδες και πηχτό, σε κάθε ποτήρι
κανέλα. Γαρίφαλο. Ο καινούριος χρόνος.

Πρέπει να ήταν αγρότης, κάποιος
φοιτητής ιατρικής είπε. Γιατί; Επειδή είναι
γεροδεμένος;—ο δεύτερος από εμάς
ξαπλωμένος εδώ, πελώριος.
Η πιο ήσυχη, όχι και τόσο συγκεντρωμένη στο μάθημα, που βάζει λεζάντες σε κάθε
πραγματάκι, τον αποκάλεσε το πτώμα για αφίσα, το
σωματώδες πτώμα, τόσο σίγουρη ότι ήταν αστεία.
Στην πραγματικότητα κοιτούν με δέος τα χέρια του—ακόμα κι αυτή—
το ρωμαλέο στήθος, όλα τα όργανα, το μικρότερο νεύρο, τους μυς,
σαν έργο του Όλντενμπουργκ, είπε εκείνη, τέλεια τεράστια
υπερβολή, να γραφτεί με κεφαλαία.

Λες και ξέρεις πώς είναι οι αγρότες.
Κάποιος άλλος το είπε αυτό…

 

 

 

 

 

********************************

Η Marianne Boruch, αμερικανίδα ποιήτρια και ακαδημαϊκός, πέρασε ένα εξάμηνο ως παρατηρήτρια στο εργαστήριο ανατομίας του Πανεπιστημίου Purdue στην Ιντιάνα. Η συλλογή «Πτώμα, Μίλα» θα κυκλοφορήσει στην Αμερική την άνοιξη του 2014 από την Copper Canyon Press. Έχει εκδώσει τις εξής ποιητικές συλλογές:

The Book of Hours, Copper Canyon Press, 2011.
Grace, Fallen from, Wesleyan University Press, 2008, paperback edition, 2010.
Ghost and Oar, Red Dragonfly Press (chapbook), 2007.
Poems: New and Selected, Oberlin College Press, 2004.
A Stick that Breaks and Breaks, Oberlin College Press, 1997.
Moss Burning, Oberlin College Press, 1993.
Descendant, Wesleyan University Press, 1989.
View from the Gazebo, Wesleyan University Press, 1985.

 

 

 

****************************************

Ο Ιωάννης Καλκούνος έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «δάκρυμα·» (Εκδόσεις Δρόμων, 2011).

από Σωτήρης Παστάκας
6 Comments