Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που στοχεύει στην ποίηση στις μέρες μας και να μη ξέρει πως στο κέντρο της αναμονής κυβερνάει η αίσθηση της περιττότητας. Και από τη στιγμή που δεν γράφει από ξεχείλισμα, αλλά από πρόθεση αναφοράς σε μιαν αγορά, δεν έχει άλλο τρόπο παίρνοντας το λόγο, από το δρόμο της αυτολογοκρισίας.
Ο Σπύρος Αραβανής ζει ως νομάδας σε κάθε ζήτηση γραφής των ημερών. Με προσεκτικές μετακινήσεις στο παγιδευμένο από κάθε είδους απειλές της εξουσία τοπίο, συλλέκτης του ήθους προσώπων που έζησαν της παρουσία και την ήττα τους ίσως στην επιφάνεια του παρόντος της πολιτιστικής δημοσιογραφίας, ζητάει έργω νομίζω τον «ευσυγκίνητο άνθρωπο» που έβαζε σαν πρόταγμα ο Χειμωνάς.
Η έργω άποψη της ποίησης που καταθέτει είναι η ανάληψη μιας παράδοσης όπου η ποίηση είναι η μνήμη ενός ηθικού αιτήματος στο αυτί της πολιτικής. Κάτι το αναχρονιστικό σε μιαν εποχή εξευτελισμού του ρόλου του ποιητή. Την παροντοποίηση του ηθικού αυτού αιτήματος την παράγει με έναν διάλογο, ο οποίος βλέπει πλάγια και προς το έργο όσων διαλέγεται , αλλά και στον έλεγχο της υπό άλλους όρους παρουσίας του στο παρόν.
Ο ορίζοντας αυτού που θεωρεί αγορά της ποίησης, περιέχει όλους τους τόπους του ενεργού λόγου. Τόσο την γραμμένη στα παραδοσιακά πλαίσια της φιλολογίας, όσο και την τραγουδισμένη, στην ιδιαίτερη εκείνη μορφή που μας παραδόθηκε ιστορικά, όταν η γραπτή ποίηση μέσα από την τραγουδισμένη είχε τη μεγαλύτερη κοινωνική της επίδραση.
Ο Αραβανής βρίσκεται διαρκώς εντός του Ιστορικού, όχι με την έννοια της τρέχουσας ιστορίας, αλλά με εκείνη την κάποτε βαρύθυμη γλώσσα που κάνει την ιστορία μοίρα και όπου τα αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη παραμένουν ανεκπλήρωτα και επιβάλλουν σκοτεινούς στοχασμούς πάνω σε απωλεσθέντα όνειρα για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.
Αυτό το «πόδι που του πατάει τη γλώσσα», τον κάνει ένα είδος φρουρού από τον Αγαμέμνονα που κληρονομεί την αγρύπνια ενός μεταπολεμικού ανθρώπου, που το αίτημά του είναι διαρκές, σε κύκλους του χρόνου που πηγαίνουν από την Ύβρη στη Νέμεση, γιατί οι κοινωνία μας εξέπεσε των ποιητών της.
Το καθήκον του πιστεύω πως διαφαίνεται κιόλας: Να αλαφρώσει και να διαυγάσει αυτό τον ορίζοντα όπου διαμένει ως ποιητής, παράγοντας κείμενο που θα παραμένει γέφυρα ανάμεσα στις αγαπημένες φωνές και στα αιτήματα κάθε φορά του παρόντος.
Κάθε εκδοχή του ποιητικού έχει την ισχύ αυτού που την αναλαμβάνει έργω και καταθέτει την ψυχή του γι αυτήν. Και κάθε εκδοχή γραφής έχει την αξίωση να γίνει μέτρο της κριτικής που πηγάζει απʼ αυτήν. Ας πούμε ότι σας έδωσα το πεδίο και τον τόπο που ρίχνει τις ζαριές του. Δεν έχει τόσο σημασία να συνεχίζουμε στο πλαίσιο μιας γραφής. Το εντοπίζουμε ανοιχτοί και για τις ανατροπές του και προσέχουμε πως κάθε φορά υλοποιείται από ποίημα σε ποίημα. Εκεί βρίσκεται και η τελική κρίση των προθέσεων.
Ο Αραβανής μου κάνει την τιμή να είναι φίλος μου. Για φίλο μιλάω, να εξηγούμαστε. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, που αναφέρεται στα εσωτερικά της φιλίας μας, περισσότερο πρέπον θα ήταν, σαν έκπληξη, ένα επιθαλάμιο. Ας αρκεστεί σε αυτό που έγραψα. Και ας μας επιτρέψετε μια σεμνή και εκ του πλαγίου δημόσια εγγραφή μιας από τις σημαντικές στιγμές του βίου του. Και η ζωή ας μας επιτρέψει τους ευνοϊκούς θύλακες του χρόνου που χρειάζονται τα ποιήματα.
**************
Walt Witman, Song of the Open road
Ακούστε την απαγγελία του ποιήματος ΕΔΩ
Listen, I will be honest with you
I do not offer the old smooth prizes
But offer rough new prizes
These are the days that must happen to you:
You shall not heap up what is called riches,
You shall scatter with lavish hand all that you earn or achieve.
However sweet the laid up stores,
However convenient the dwelling, you shall not remain there.
However sheltered the port, however calm the waters, you shall not anchor there.
However welcome the hospitality that welcomes you,
You are permitted to receive it but a little while Afoot and lighthearted, take to the open road
Healthy, free, the world before you the long brown path before you, leading wherever you choose.
Say only to one another:
Camerado, I give you my hand!
I give you my love more precious than money; I give you myself before preaching and law:
Will you give me yourself?
Will you come travel with me?
Shall we stick by each other as long as we live?
Στην Ειρήνη (Σ. Α.)
