Από την ανέκδοτη σειρά ποιημάτων:
“Φυτολόγιον Νυκτερινόν” ή “Flora Nocturna”
I.
Mimosa pudica
ή Μη μου άπτου
Με ναστικές κινήσεις
απωθώ
κάθε περίπτωση
να ενωθώ
μαζί Σας.
*************
ΙΙ.
Betula pendula
ή Σημύδα η εκκρεμής
Στη ζέστη των χεριών Σας
φλέγεται ο ύπερος,
κοχλάζει η σπερματική μου βλάστη.
Αρσενικέ γαμέτη μου,
το “μόνοικον της φύσεώς μου”
απειλείτε.
*****************
ΙΙΙ.
Salvia splendens των χειλανθών
ή Φωτιά
Στον κάλυκα του στόματός Σας
ενδημούν
τα πορφυρά χειλεοπέταλά μου.
IV.
Liatris spicata των αστεροειδών
ή Dense blazing star
Πώς
φύεσθε
πυκνός και απαστράπτων
μέσα στα πυρωμένα σέπαλά μου.
**************
V.
Nelumbo nucifera των ψυχανθών
ή Ιερός λωτός
Αναμονή αιώνων
γέννησε
έναν ανθό
αχνορόδινου λωτού
στον ομφαλό Σας.
(((Το πρόβλημα: μετά από αυτά τα ποιήματα και την επιστολή του Μίχου τι μπορεί να προσθέσει στ’ αλήθεια κανείς;)))
Νιώθω την σκοτεινή ποίηση των άνθεων της Σοφίας και χαίρομαι για την δυσθεώρητη εξέλιξή της. Η ποίηση αυτή ακολουθεί δύσβατα μονοπάτια και θέλει λεξικά απαραιτήτως για οδηγούς, όπως ακριβώς κανείς δεν θα μπορούσε να ξεναγηθεί μόνος του στο Σινικό Τείχος.
Αυτό είναι όμως το μικρό εισιτήριο για ένα τόσο ακριβό αντάλλαγμα.
Σ’ αυτά τα ποίηματα περισσότερο ίσως από άλλα προηγούμενα της Σοφίας αποκαλύπτεται πώς η ποίηση για κάποιους λιγοστούς είναι μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση που κυβερνά μέσα από αφημένα σε μονοπάτια σπάνια άνθη ολόκληρή τους τη ζωή.
Και η ελληνική ποίηση θα γνωρίσει ίσως μια νέα λάμψη (ότ)αν δημοσιευθούν οι ποιητικές συλλογές της Σοφίας. (Ελπίζω όχι μετά θάνατον).
Προς το παρόν όμως θα πρέπει μάλλον να αρκεστούμε σε Αθώες Λογοκλοπές, ίσως γιατί χρειάζεται και λίγο χιούμορ για να αντιμετωπίσει κανείς τη σοβαρή ποίηση με τη δέουσα σοβαρότητα 😉
Καλημέρα σε όλους!
Ας ειμαστε λιγο πιο επιεικεις…
Ναι, εντάξει. Ο άλλος πόλος της δήθεν δημοτικίστικης γραφής στο πόδι είναι μια γελοία καθαρεύουσα. Μας πείσατε.
Y. Γ. “εσυνεβουλεύθην”. Πολλές αυξήσεις βλέπω, εσωτερικές και εξωτερικές… Είναι αυτό που λέει, “αυξάνεσθε και πληθύνεσθε”; 🙂
Κύριε Ράπτη, μου δίνετε την εντύπωση ότι παίρνετε πολύ στα σοβαρά όσα διαβάζετε. Δικαίωμά σας, αλλά έχετε σκεφτεί πόσα χάνετε με αυτή σας τη στάση;
Αγαπητέ Παναγιώτη, παίρνω πολύ στα σοβαρά αυτά που διαβάζω, μέχρι του σημείου να μην παίρνω και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου… Έτσι πιστεύω ότι σώζομαι… 🙂
Η στιγμή της αυτοαναίρεσης του προβοκάτορα είναι που τον σώζει…
Όσον αφορά τα ποιήματα, κύριε Μουζάκη, θεωρώ ότι υπάρχει ένας (αλχημικός) δρόμος προς το θαύμα της ποιητικής αποκάλυψης, που περνά απο κοπιώδεις αναζητήσεις λημμάτων σε λεξικά και γνώσεων σε επιστημονικά βιβλία. Ελπίζω αυτή η ποίηση να εμπίπτει σε ένα τέτοιο σχήμα.