Ορφέας Δροσουλίτης

Και όταν
η κόκκινη ομίχλη διαλύθηκε
διέκρινε πως ο ορίζοντας
ακόμη πιο ακαθόριστος ήταν.
Και το πραγματικό τοπίο έρημο
δίχως πεταλούδας χορό
χωρίς την μοσκοβολιά των ρόδων
και ούτε αλόγων καλπασμό
κι η στέρνα ξεραμένη.
Μία ψευδαίσθηση οδυνηρή,
αστραπή που σημάδεψε το είναι της
με ουλές προσμονής.
Έτσι σαν σε νάρκη παρέμενε
τον χρόνο σιωπηλά ν` αποκοιμίζει.
Και ο Ορφέας,
Δροσουλίτης ήταν ο Ορφέας
και κείνη μία Ευρυδίκη
που θαμπώθηκε
από της φύσης τ` ανερμήνευτα παιχνίδια.

**************

 

 

Δεν αρνηθήκαμε

Η αξιοπρέπειά μας κουρέλι
σε παζάρια διεθνή.
Δεν αρνηθήκαμε
τα τραγικά μας λάθη.
Ζήσαμε σαν τον πεύκο
που μεγαλώνει αργά
πίνοντας νερό αλμυρό,
που χύνει τα δάκρυά του
σε κάθε τσεκουριά.
Οι ρίζες μας βαθειές
στο χώμα των αιώνων,
κραυγές καθάριες,
διαλύουνε του κεραυνού
την απειλή.
Δεν αρνηθήκαμε τα λάθη μας.
Μόνον
την ευτέλεια αρνιόμαστε
στα νύχια άπληστων τοκογλύφων.

 

**************

 

 

Τα χρώματα

Έβλεπε πάλι τα χρώµατα να κυριαρχούν – κόκκινο
πράσινο, γαλάζιο – να παίρνουν σχήμα, να γίνονται µορφές,
να µεγαλώνουν, να κρέμωνται στα µπαλκόνια των σπιτιών,
να σκαρφαλώνουν στους στύλους της Δ.Ε.Η.
Κι έπειτα οι υποσχέσεις να κολλάνε πάνω στα χρώµατα,
σα σταγόνες στα φύλλα των δέντρων, λαµπυρίζοντας
µε αμφίβολη διάρκεια, που η κάθε µία έχει
το δικό της χώρο, τις δικές της κινήσεις. Όµως,
ο ίδιος ήξερε, πως οι υποσχέσεις δεν χρησίμευαν σε τίποτα
κάθε τόσο ναυαγούσαν με ήχο κούφιο – κι αναρωτιόταν
ποιό χρώμα άραγε θα έδινε στις σταγόνες
την κρυστάλλινη διαφάνεια, για να μη ναυαγήσουν,
σαν το οχηματαγωγό Νηρεύς, που κατευθύνονταν στη Σητεία.

από Σωτήρης Παστάκας
4 Comments