στη μνήμη του Τάσου
ΠΕΛΑΓΟΣ
κραυγές μακρινές
στο ματωμένο σπαθί
κραυγές εταίρες
στο πράσινο της γέννας
ορθώνονται πηγές
στις αλμυρές κορφές
κραυγές καθρέπτες
στα κύματα μιας ξέρας…
κραυγές
μόνο κραυγές
οι νόθοι γιοί του ανέμου
ΣΦΙΓΓΑ
πέτρινη ευχή
στον μικρό ωκεανό
άνυδρες μητέρες
βλέμμα σκαλινό
πριν από το σούρουπο
στο βαθύ ποτάμι
μάστιγα και παντιέρες
και κάρβουνο
η σπόνδυλη πνοή
δαίμονες, δυσωδία και πλήξη
θα ερωτηθεί απόμακρη
θα απαντήσει σφίγγα
πέρα από τα κρίματα
θα σφίξει τις γροθιές
πέτρινη σπονδή
στον μικρό ωκεανό…
ΚΕΝΩΔΗ
στην κοιλιά του κτήνους
η ηδονή ασπάζεται τα λάβαρα της πλήξης
στην κοιλιά του κτήνους
η ομορφιά καταφεύγει στο άδυτο του ψέματος
στην κοιλιά του κτήνους
η αγωνία θωπεύει τα χαμόγελα
και ο πόλεμος θρέφει τις πληγές
στην κοιλιά του κτήνους
η έλλειψη είναι το σκυλί της μανίας
το αίνιγμα χαλάζι
και
το όραμα καλπάζει στις ιαχές της ομίχλης
στην κοιλιά του κτήνους
η χίμαιρα γαλουχεί την πνοή
ο φόβος δακρύζει μες στο σπίτι
και τα παράθυρα τυφλά
στην κοιλιά του κτήνους
ομιχλώδης βιορραγώ
μεθύοντας κενωδές
στο έναστρο θέατρο των στυγερών βρεφών
…το…….στιλέτο του αστείου
Έπεσες διάνα, Κώστα Ρεούση, στην υπόκρουση. Αν βάλεις τον πλάγιο τέταρτο σε ροκ εκδοχή, μπορείς να φανταστείς και τη μουσική που έγραφε ο Τάσος.
Κώστα Ρεούση, σχολίασα μόνο και μόνο απ’ την ανάγκη να πω το εξής: νομίζουμε πως ξέρουμε, στην πραγματικότητα την τύφλα μας ξέρουμε. Τα βιβλία αντιπροσωπεύουν το μέτρο της άγνοιάς μας. Πριν χρόνια, κάποιοι μουσικολόγοι κάναν έρευνες στην κεντρική Ασία όπου ηχογράφησαν λαϊκούς τραγουδιστές με έκταση φωνής τέτοια που ο Παβαρότι μπροστά τους ήταν νήπιο, όπως δήλωσαν. Σκέψου κάτι τέτοιο στην ποίηση…Γι’ αυτό και ό,τι βγαίνει προς τα έξω δεν είναι άλλο από το μέτρο της άγνοιάς μας.
Κι αν σκεφτόμουν τα σχόλια, δε θα ‘μουν σχολιαστής;
Εδώ απαντάει ο ποιητής της ανάρτησης με τον καταληκτικό στίχο του ποιήματος “ΚΕΝΩΔΗ”:
…το…….στιλέτο του αστείου