1
Τις πατημασιές του στην άμμο
τις εξέλαβε ως ποίημα…
Ένα κυματάκι τις διέγραψε.
Κατάπιε ποιητές και ποιητές…
η θάλασσα.
2
Τα μεθυσμένα φεγγάρια
της ποιητικής του συλλογής
τα ένιωσε να πέφτουν στο κεφάλι του.
Βγήκε έξω να περπατήσει.
Σύμπτωση.
Η βραδιά είχε Πανσέληνο.
3
Με το τέλος της εκδήλωσης
ένα αγαπημένο της ποίημα
επέλεξε να απαγγείλει.
Τίτλος: «Ενδορροούσα οιμωγή»
(Από τις καλύτερες στιγμές της συλλογής
όπως έγραψαν επιφανείς κριτικοί λογοτεχνίας)
Γεμάτοι οι στίχοι λέξεις λαμπερές
εύηχες «άπαξ ειρημένες».
Συνάμα ένα βότσαλο
με κλωστές από κουρελού φθαρμένη
δεμένα στο λαιμό της,
πρόσθεσαν ένα άλλο…
το καλύτερο της ποίημα.
4
Συχνά στο δρόμο συναντώ
αγγέλους να οδηγούν
αυτοκίνητο.
Τους δίνω προτεραιότητα.
Με χαιρετούν.
Εξαφανίζονται
πριν να δουν τη χαρά στα μάτια μου.
Το χαμόγελό μου
προβλέπουν μόνο διάβολοι
που…
ρε μαλάκα! κουνήσου..
φωνάζουν.
5
Διόρθωνε τη συλλογή
πριν την παραδώσει στον εκδότη.
Αφαίρεσε
αστρόσκονη
σεληνόσκονη
νεραϊδόσκονη
χιονόσκονη
ασυνείδητα
ως ποσότητα
την πρόσθεσε
σε ζαχαρόσκονη
στον καφέ της.
6
Αναπολεί και ζηλεύει
της εξοχής τη χρυσαφένια ποίηση
τα στάχυα τα ψηλά
με τους όρθιους περήφανους στίχους.
Θλιμμένος
τους δικούς του κοιτά.
Γκρίζους
πεσμένους οριζόντια νεκρούς
στο λευκό πεδίο της μάχης.
7
Από τη μεγάλη τιμή που του έγινε
από τα λόγια των ομιλητών
τα χειροκροτήματα
τις συνεντεύξεις
τη δεξίωση
τίποτε… τίποτε…
Η κοπέλα με την ανθοδέσμη μόνο.
Το χαμόγελό της…
8
Η κυρά Κλειώ
ποίηση
δεν καταλαβαίνει.
Ξέρει να τη μυρίζει μόνο
στους βασιλικούς
που κάθε πρωί
ποτίζει.
9
Άναψε τσιγάρο.
Έριξε στο ποτήρι
το πρώτο ουίσκι.
Άναψε τσιγάρο.
Έριξε το δεύτερο.
Μετά το τρίτο και το τέταρτο.
Στη πέμπτη δόση
έσβησε τη τηλεόραση.
Έσβησε το τίτλο
του ποιήματος του.
Έσβησε τον υπολογιστή.
Έσβησε το τσιγάρο
μέσα στο ουίσκι.
Έσβησε το φως.
Άναψε το φως.
Άναψε τον υπολογιστή.
Στο ποίημα του έβαλε το τίτλο:
Άι σιχτίρ…











Κύριε Χαριτωνίδη χαιρετώ σας,
Εξαιρετική, λεπτεπίλεπτη ειρωνεία… ποιημάτων και ποιητριών/ποιητών, με το ‘σιχτίρισμα’ στο τέλος να εκσφενδονίζει την πορεία των στίχων σας. Διακρίνω επήρεια Κώστα Μόντη (εάν κάνω λάθος διορθώστε με) όπως το ‘έγραψαν επιφανείς κριτικοί λογοτεχνίας’, περί σωκρατικής ειρωνείας. Να είστε καλά.
Ήπια μια γουλιά κρύο νερό .
Άναψα τον υπολογιστή .
Διάβασα την ανάρτηση .
Άρχισα να σκέπτομαι πως θα
διατυπώσω την άποψη μου .
Σταμάτησε το μυαλό μου .
Έσβησα τον υπολογιστή .
Είπα στην άποψη μου
Άι σιχτίρ
Έχω την εντύπωση ότι ο κ. Γιώργος Χαριτωνίδης δεν προσπαθεί να μας πει κάτι περισσότερο απ’ αυτό που έχει γράψει και εκθέτει. Το βιωμένο γεγονός είναι εντός του σε απόλυτη επικράτεια που, ίσως, το αποσπασματικό των στίχων να ξενίζει, μια και… το μυστικό του κερασιού δε μεταδίδεται, όχι γιατί είναι μυστικό, αλλά γιατί πρέπει να δαγκώσεις εσύ ο ίδιος το κεράσι. Οπόταν αποσιωπώ και φτύνω ή φυτεύω το κουκούτσι στο χώμα. Τις περιβόητες ‘Στιγμές’ του Μόντη βλέπω (δεν ξέρω μπορεί να τυφλώνομαι από τον ήλιο της Λευκωσίας και να έχω σαντανωθεί) που δείχνουν ορθή μαθητεία στη διαχείρηση του υλικού και στην όποια τεχνική (;), όχι όμως εξέλιξη σε κάτι πέραν απ’ αυτό που κόμισε ο Μόντης στην ποίηση από το “Μερτικό Της Κύπρου” (σε εισαγωγικά το τελευταίο -το copyright ανήκει στον ποιητή Μιχάλη Πιερή). Κι είναι ευχάριστο αυτό: δηλαδή παραφράζοντας -το πάλαι ποτέ περίφημο “δε μας χέζεις ρε Νταλάρα”- “δε μας χέζεις ρε Σεφέρη”. Μονάχα με τα τελικά -ν, μου τα χαλάσατε λίγο-πολύ στο 9 κ. Χαριτωνίδη και κάποιες παραλείψεις εγκλητικών τόνων. Το “Ενδορροούσα οιμωγή” δε, μου θύμισε το χθεσινό “Λακπάτητον χαράν άδομεν” και μου ΄φυγε η σελα… μά! 🙂
KAΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΙΤΩΝΙΔΗ ΠΩΣ ΤΑ ΠΕΖΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ…
ΝΑ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΙΡΩΝΙΚΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ…
ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΟΤΕ ΧΙΟΥΜΟΡ…
Διόρθωση ημαρτημένων… εγκλιτικών τόνων.
Να συνεχίσουμε!… Έχει σημασία και να το λέμε, ακόμη! Κάποτε κι αυτοί που κρίνουν τους άλλους για σχολαστικισμό, σχολαστικά καμιά φορά αντιμετωπίζουν τη γυμνή ομορφιά! Καλή πορεία, φίλε Γ.Χ.
Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που καταλαβαίνω τα ποιήματα και δεν καταλαβαίνω τα σχόλια. Αντιλαμβάνομαι τον ποιητή και όχι τους αναγνώστες. Κύριε Χαριτωνίδη, με τον τρόπο του μακαριστού: σας πάω!
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΛΥΚΥΤΗΤΑ, ΑΝΑΜΕΙΚΤΑ Μ’ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΣΑΡΚΑΣΜΟ.
ΣΑΣ ΧΑΡΗΚΑ ΚΥΡΙΕ ΧΑΡΙΤΩΝΙΔΗ!!!
Ευχαριστώ πολύ όλους τους σχολιαστές. Και ίσως για ακόμα ένα χαμόγελο…
Με λέξεις εύηχες και λείες
ύψος έχω πιάσει ποίησης·
όσο οι άνω μου τελείες….