Γιάννης Σκληβανιώτης, Μερικές σκέψεις πάνω στην κατάληψη της Νομικής Σχολής από τους 250 περίπου αλλοδαπούς.

Το πρώτο που μπορεί να επισημάνει κανείς είναι ότι είναι όλοι νέοι άνδρες και μιλάν οι περισσότεροι ελληνικά. Αυτό λέει για τη παρουσία τους στη χώρα μας κάποια χρόνια, οι ίδιοι λένε πέντε και πάνω, κατά τη διάρκεια των οποίων δούλεψαν παραγωγικά και πρόσφεραν στην οικονομία μας ουσιαστικά, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες, ανασφάλιστοι, άστεγοι και διωκόμενοι ως λαθρομετανάστες. Με δυο λόγια τους ξεζουμίζαμε στις πιο βαριές δουλειές και τους καταστούσαμε, με την απειλή της απέλασης θύματα του κάθε εκμεταλλευτή. Και ήρθε η ώρα να ζητήσουν να αναγνωριστεί η προσφορά τους και να νομιμοποιηθούν με την απόκτηση ελληνικής υπηκοότητας. Να δοθεί έτσι και κάποια λύση, στο πρόβλημα της υπογεννητικότητας, της έλλειψης ανθρώπινου παραγωγικού δυναμικού.
Και προχωρούν στην κατάληψη της Νομικής Σχολής, μιας ενέργειας που λόγου του συγκεκριμένου χώρου, θα είχε περισσότερη δυνατότητα έντονης προβολής του αιτήματός των.
Και εδώ αρχίζει ο κλαυθμός κι ο οδυρμός. Οι ολίγον απʼ όλα, αριστεροί, σοσιαλιστές, προοδευτικοί, μαζί με τους ανανεωτές του σταλινισμού από τη μια, και οι νεοφιλελεύθεροι δεξιοί μαζί με τους φασίστες της ακροδεξιάς και την κυβέρνηση της τρόικας από την άλλη, οι μεν επικαλούνται την παραβίαση του ασύλου και το ότι δίνεται η αφορμή στους επιδιώκοντες την κατάργησή του, οι δε στην εφαρμογή κατασταλτικών άμεσων μέτρων προς κατάργησή του.
Με τους δεύτερους δεν έχει νόημα να ασχοληθεί κανείς. Μερικά ερωτήματα για τους πρώτους.
Τι είναι το άσυλο; Η παιδική χαρά που πρέπει να αποφεύγεται η είσοδος σε πρόσωπα που δυνατόν θέσουν σε κίνδυνο τα παιδάκια ή ο προστατευόμενος χώρος από την φοιτητική και εκπαιδευτική κοινότητα για την ελεύθερη διακίνηση ανθρωπιστικών, ουμανιστικών και επιστημονικών ιδεών. Και όταν αυτές οι ιδέες καταπατώνται στο κοινωνικό επίπεδο, δεν πρέπει οι βασικοί τους θεωρητικοί φορείς επεξεργασίας τους να τις υπερασπίζονται στη πράξη; Να είναι στο πλευρό των αδικημένων και διωκόμενων; Ποια πιο τίμια και ουμανιστική πράξη θα ήταν σωστότερη από τους να τους παραχωρηθεί ο χώρος σποδών των μελλοντικών υπερασπιστών του δικαίου.
Από την άλλη από πότε η δήθεν ή και μη δήθεν αριστερά φοβάται μη σπάσουν τα αυγά και γίνουν ομελέτα; Να μη δώσουν αφορμή στη πολυποίκιλη δεξιά της τρόικας, ως παραστεκόμενοι στους κατατρεγμένους για να καταργήσει το άσυλο. Πολύ νωρίς και για δικό τους κακό, ξέχασαν το Πολυτεχνείο και την δυναμική της νεολαίας που μαχόταν, μάχεται και θα μάχεται όταν βρίσκεται μπροστά σε κρίσιμα γεγονότα, πέρα από κομματικές σκοπιμότητες. Αλλά ξέχασαν και το τι είναι αριστερά.

Όσο για τον υπερπληθυσμό των αλλοδαπών και τα πραγματικά προβλήματα που δημιουργούνται στα μεγάλα αστικά κέντρα, γιατί δεν στρέφονται για τη λύση τους στους ευρωπαίους εταίρους, κυρίους υπαίτιους της ένδειας από το κούρσεμα της οικονομίας των χωρών αυτών, όταν είναι γνωστό ότι ο κύριος όγκος των μεταναστών έχει προορισμό τις χώρες τους, και κάνουν τους κωφούς; Γιατί αφού αδιαφορούν και σφυρίζουν, δεν διευκολύνουν με κάθε τρόπο την μετάβασή τους εκεί.
Αλλά έρχεται και η δική μας ώρα να ξεκινήσουμε πάλι για τις ξένες φάμπρικες όπως στο παρελθόν, αλλοίμονο.

Ροΐδης, «Breakfast στη Νομική» (not Tiffanyʼs!)

Επαναφέρουμε την ατζέντα της εξαθλίωσης, της ατιμωρησίας, της πτώχευσης. Οι μετανάστες ήταν βολικοί…

Δυο φωνήεντα.
Φαντάζομαι ότι από τα Χανιά οι μετανάστες ήρθαν εντελώς ινκόγκνιτο, δεν τους πήραν μυρουδιά από το υπουργείο «προστασίας» του πολίτη, έφτασαν στο λιμάνι καλυμμένοι με αόρατη ανεξιχνίαστη μεμβράνη, οδηγήθηκαν μέσω αόρατων οχημάτων, έφτασαν απαρατήρητοι στη Σόλωνος και μπήκαν τραγουδώντας «κορόιδο Μουσολίνι-Παπουτσή» στη Νομική, εκεί αίφνης αφαίρεσαν την αόρατη (νέας τεχνολογίας) μεμβράνη και ως δια μαγείας…τσουπ! Ορίστε μπρος τα μάτια μας 300 περίπου νοματαίοι. (που δεν τους είχε πάρει χαμπάρι κανείς.)

Και…Oh my! Το πρωτάκουστο αυτό γεγονός, συζητιέται ακόμα. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια αδύναμη να εξηγήσει το φαινόμενο. Ανεπιβεβαίωτες πηγές σιγοψιθυρίζουν κάτι για ένα ακόμα διακριτικό άρωμα της Άγιας Ζώνης.

Ρομαντικό.

Αν ζούσε ο αξέχαστος Blake Edwards θα προετοιμαζόταν πυρετωδώς για την επόμενη εμπορική του επιτυχία, το «Breakfast στη Νομική». Τη μουσική θα υπέγραφε και πάλι, ο επίσης αξέχαστος, Henry Mancini.

Είμαι βέβαιος.

http://roides.wordpress.com/2011/01/27/27jan11/