ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ
ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΜΕ ΤΊΣ ΤΣΟΥΚΝΙΔΕΣ
Μιαν από τις ανήλιαγες μέρες εκείνου του χειμώνα, ένα πρωί Σαββά-
του, σωρός αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες εζώσανε τον μικρό συνοι-
κισμό του Λευτέρη, με τα τρύπια τενεκεδένια παράθυρα και τ’ αυλά-
κια των οχετών στο δρόμο. Και φωνές άγριες βγάνοντας, εκατεβήκα-
νε άνθρωποι με χυμένη την όψη στο μολύβι και τα μαλλιά ολόισα,
ίδιο άχερο. Προστάζοντας να συναχτούν οι άντρες όλοι στο οικόπε-
δο με τις τσουκνίδες. Και ήταν αρματωμένοι από πάνου ως κάτου, με
τις μπούκες χαμηλά στραμμένες κατά το μπουλούκι. Και μεγάλος
φόβος έπιανε τα παιδιά, επειδή τύχαινε, σχεδόν όλα, να κατέχουνε
κάποιο μυστικό στην τσέπη ή στην ψυχή τους. Αλλά τρόπος άλλος
δεν ήτανε, και χρέος την ανάγκη κάνοντας, λάβανε θέση στη γραμ-
μή, και οι άνθρωποι με το μολύβι στην όψη, το άχερο στα μαλλιά και
τα κοντά μαύρα ποδήματα ξετυλίξανε γύρω τους το συρματόπλεγμα.
Και κόψανε στα δύο τα σύγνεφα, όσο που το χιονόνερο άρχισε να
πέφτει, και τα σαγόνια με κόπο κρατούσανε τα δόντια στη θέση τους,
μήπως τους φύγουν ή σπάσουνε.
Τότε, από τ’ άλλο μέρος φάνηκε αργά βαδίζοντας να ‘ρχεται Αυ-
τός με το Σβησμένο Πρόσωπο, που σήκωνε το δάχτυλο κι οι ώρες
ανατρίχιαζαν στο μεγάλο ρολόι των αγγέλων. Και σε οποίον λάχαι-
νε να σταθεί μπροστά, ευθύς οι άλλοι τον αρπάζανε από τα μαλλιά
και τον εσούρνανε χάμου πατώντας τον. Ώσπου έφτασε κάποτε η
στιγμή να σταθεί και μπροστά στον Λευτέρη. Αλλά κείνος δε σάλε-
ψε. Σήκωσε μόνο αργά τα μάτια του και τα πήγε μεμιάς τόσο μακριά
– μακριά μέσα στο μέλλον του – που ο άλλος ένιωσε το σκούντημα
κι έγειρε πίσω με κίντυνο να πέσει. Και σκυλιάζοντας, έκανε ν’ ανα-
σηκώσει το μαύρο του πανί, ναν του φτύσει κατάμουτρα. Μα πάλι ο
Λευτέρης δε σάλεψε.
Πάνω σ’ εκείνη τη στιγμή, ο Μεγάλος Ξένος, αυτός που ακολου-
θούσε με τα τρία σιρίτια στο γιακά, στηρίζοντας στη μέση τα χέρια
του, κάγχασε: ορίστε, είπε, ορίστε οι άνθρωποι που θέλουνε, λέει,
ν’ αλλάξουνε την πορεία του κόσμου! Και μη γνωρίζοντας ότι έλεγε
την αλήθεια ο δυστυχής, καταπρόσωπο τρεις φορές του κατάφερε το
μαστίγιο. Αλλά τρίτη φορά ο Λευτέρης δε σάλεψε. Τότε, τυφλός
από τη λίγη πέραση που ‘χε η δύναμη στα χέρια του, ο άλλος, μη
γνωρίζοντας τι πράττει, τράβηξε το περίστροφο και του το βρόντηξε
σύρριζα στο δεξί του αυτί.
Και πολύ τρομάξανε τα παιδιά, και οι άνθρωποι με το μολύβι
στην όψη και το άχερο στα μαλλιά και τα κοντά μαύρα ποδήματα κέ-
ρωσαν. Επειδή πήγανε κι ήρθανε γύρω τα χαμόσπιτα, και σε πολλές
μεριές το πισσόχαρτο έπεσε και φανήκανε μακριά, πίσω απ’ τον
ήλιο, οι γυναίκες να κλαίνε γονατιστές, πάνω σ’ ένα έρμο οικόπεδο,
γεμάτο τσουκνίδες και μαύρα πηχτά αίματα. Ενώ σήμαινε δώδεκα
ακριβώς το μεγάλο ρολόι των αγγέλων.
η΄
Γύρισα τα μάτια. * δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι
Και κοιτώντας έξω * καταχιονισμένα
τα δέντρα των κοιλάδων
Αδελφοί μου, είπα * ως κι αυτά μια μέρα
κι αυτά θα τ’ ατιμάσουν
Προσωπιδοφόροι * μες στον άλλον αιώνα
τις θηλιές ετοιμάζουν
Δάγκωσα τη μέρα * και δεν έσταξε ούτε
σταγόνα πράσινο αίμα
Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει
Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε
ο μίτος του Θανάτου!
Ω πικρές γυναίκες * με το μαύρο ρούχο
παρθένες και μητέρες
Που σιμά στη βρύση * δίνατε να πιούνε
στ’ αηδόνια των αγγέλων
Έλαχε να δώσει * και σ’ εσάς ο Χάρος
τη φούχτα του γεμάτη
Μέσ’ απ’ τα πηγάδια * τις κραυγές τραβάτε
αδικοσκοτωμένων
Τόσο δεν αγγίζουν * η φωτιά με το άχτι
που πένεται ο λαός μου
Του Θεού το στάρι * στα ψηλά καμιόνια
το φόρτωσαν και πάει
Μες στην έρμη κι άδεια * πολιτεία μένει
το χέρι που μονάχα
Με μπογιά θα γράψει * στους μεγάλους τοίχους
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Φύσηξεν η νύχτα * σβήσανε τα σπίτια
κι είναι αργά στην ψυχή μου
Δεν ακούει κανένας * όπου κι αν χτυπήσω
η μνήμη με σκοτώνει
Αδελφοί μου, λέει * μαύρες ώρες φτάνουν
ο καιρός θα δείξει
Των ανθρώπων έχουν * οι χαρές μιάνει
τα σπλάχνα των τεράτων
Γύρισα τα μάτια * δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι
Φώναξα στις πύλες * κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων
Μες στης γης το κέντρο * φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινιάζει
Κι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε
ο μίτος του Θανάτου!
3 ανέκδοτα ποιήματα από την αδημοσίευτη ποιητική συλλογή «Ένα Τσεκούρι Κάθεται-80 High Sky», αφιερωμένα στη μνήμη του Οδυσσέα Ελύτη [02.11.1911-18.03.1996] & στη σημερινή ημέρα
ΚΑΘΑΡΟΣ
Θρασυδειλία αναίσθητη ζώο
Λερό αναίσχυντης τρομολαγνείας
Έτσι εγείρομαι
Ώρες μεταίχμιες
Μ’ έναν αρχέτυπο θυμό.
*
αφιερωμένο του Yves Bonnefoy [1923-]
ΤΑΦΡΟΣ
Το όνομα ανάμεσα στο τείχος και
Το τείχος του κάστρου
Τάφρος βενθώδης
Νερό πολεμικό
Αστείρευτο πνέει μένος.
*
ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ
Το τριζόνι
Έκρινε
Το σύμπαν
Πλανάροντας
Παράλληλα.
Μαύρες ώρες φτάνουν αδελφοί κι ούτε μία σταγόνα αίμα. Έτσι αναίμακτα θα τη βγάλουν ;
Θέλουμε να δούμε πράσινο αίμα να κυλήσει
Δώστε μας πράσινο αίμα
28 Οκτωβρίου.
Το σπίτι που έζησε ο Δαβάκης (ο πρώτος που στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που πέτυχε νίκη κατά των δυνάμεων του άξονα, στα βουνά της Ηπείρου) στην Καλλιθέα σχεδόν δεν υπάρχει πια.
Λίγο πιο πέρα στη Γρυπάρη (Γρυπάρη 112) όπου έσβησε το χειμώνα του 1941-42 από πείνα ο Γρυπάρης στο σπίτι του, το οποίο προορίζεται (μάλλον προοριζόταν) για μουσείο, ένα ικρίωμα κρατάει το μπαλκόνι να μη σωριαστεί στο δρόμο.
Σε τέσσερα χρόνια μετρήσαμε αναλογικά τόσους νεκρούς όσους η τότε ΕΣΣΔ.
Σε ένα πόλεμο ο νικητής τελικά είναι ο «καλός» και ο ηττημένος ο «κακός».
Και οι πρώτοι εξάλλου φρόντισαν και «απέδειξαν» την καλοσύνη τους στη Δρέσδη, στη Χιροσίμα, στο Ναγκασάκι αλλά και από τον τρόμο που σκορπίσανε σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο από τη Γιάλτα και μετά.
Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την ιδεολογία που πρέσβευε το ναζιστικό κόμμα και με την οποία δικαιολόγησε τον πόλεμο.
50-60 εκ νεκροί και μια Ευρώπη ισοπεδωμένη στο όνομα μιας ανώτερης (αλλά ανύπαρκτης έτσι κι αλλιώς) ινδοευρωπαϊκής φυλής και ιδίως των Γερμανών που συνιστούσαν την κορύφωση της εξέλιξης του ανθρώπου και φυσικά «έπρεπε», εκτός των άλλων, να αφανιστούν οι εβραίοι και οι υπάνθρωποι σλάβοι να περιοριστούν στην Ασία ώστε οι Γερμανοί (που πάντα ζητούν «χώρο») να απλωθούν σε όλη την Ευρώπη μέχρι τα Ουράλια, την Κριμαία και φυσικά τα πετρέλαια της Κασπίας.
Το «ΟΧΙ» μονόδρομος αφού για «μας» ήθελαν μια Ελλάδα χωρίς την Ήπειρο (με την Αλβανία θα φτιαχνόταν ένα προτεκτοράτο της Ιταλίας) και τη Θράκη (θα ενσωματωνότανε στη Βουλγαρία).
Εβδομήντα χρόνια μετά και από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ περάσαμε στο ΑΝΑΞΙΟΙ ΕΣΜΕΝ…
Ωραίες επετείους έχουμε! Να τις χαιρόμαστε! Η μνήμη της φρίκης! Παρελάσεις με μίνι και γόβες στιλέτα! Και άσμα ηρωικό και πένθιμο για όσους δεν χάθηκαν ακόμη…χρησιμότης μηδέν. Εμβατήρια της παράκρουσης! Ωραία που κρύφτηκε ο ήλιος…μπαμπά.
“…Ποιοι ήμαστε τότε εμείς; Ήμαστε η γενιά των Ελλήνων που σταθήκαμε όρθιοι, που πρόθυμα δίναμε τη ζωή μας για την πατρίδα κι αυτό γιατί είχαμε οράματα. Υπήρχε υπερηφάνεια, ευγένεια, δίψα για μάθηση και δίψα για προσφορά για το γενικό καλό. Με άλλα λόγια, αυτή η γενιά της Εθνικής Αντίστασης υπήρξε η τελευταία γενιά των Ελεύθερων, Ανεξάρτητων, των Οραματιστών και των Καλλιεργημένων με την Αλήθεια και την Ομορφιά Ελλήνων. Και τέτοιες γενιές ένας λαός τις δημιουργεί κάθε 100, 200, 300 χρόνια. Έτσι, από κει και πέρα, άρχισε ο κατήφορος που «επιτρέπει» σήμερα σʼ αυτούς που εμείς τους κυνηγήσαμε με τα όπλα από τη χώρα μας, τους νεοναζί, να ασχημονούν βάζοντας εξώφυλλα τη δική μας Αφροδίτη να απλώνει το χέρι σαν ζητιάνα…
Η ντροπή που νιώθω είναι απέραντη όχι μόνο γιατί δεν μπορώ να αντιδράσω, αλλά πιο πολύ γιατί βλέπω γύρω μου όλους αυτούς τους διαμορφωμένους από τους πολιτικούς μου αντιπάλους να δέχονται αδιαμαρτύρητα τον ευτελισμό της χώρας μας, φτύνοντας έτσι πάνω στις θυσίες και στο αίμα που έχυσε η γενιά μου για μια Πατρίδα Ελεύθερη, Ανεξάρτητη και Υπερήφανη.”
Από πρόσφατη συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στα “ΕΠΙΚΑΙΡΑ”
Ο Θεοδωράκης έγραψε καταπληκτικά τραγούδια στην αρχή της καριέρας του. Σε αυτά οφείλει την αξιοσύνη του. Τα υπόλοιπα είναι υπό κρίση…όπως για παράδειγμα η μετριότατη συμφωνική μουσική του, και άλλα πολλά…
O Kαραντώνης υποστηρίζει πως ο Ελύτης, αν ήταν “κοινωνικός ποιητής”, θα μας έδινε κι απ’ αυτήν την πλευρά πολύ σπουδαία πράγματα.
Μ’ αυτήν την αφορμή το αναφέρω.
Ξαναδιαβάζω σήμερα το βιβλίο του Βύρωνα Λεοντάρη “η ποίηση της ήττας” με αφορμή τη μέρα.
παρατηρεί πόσο λίγο χώρο κατέλαβε στην ελληνική ποίηση αυτό που παρουσιάστηκε ως “έπος” του πολέμου στην Αλβανία. Στην ποίησή μας κυριάρχησε η ιδέα του “πατριωτικου”, “αντιφασιστικού” χαρακτήρα του ελληνοιταλικού πολέμου. Η τραγωδία του ελληνικού στρατού εγκατελειμένου στην τύχη του, η υποχώρηση, οι στρατιές των αναπήρων κ των ακρωτηριασμένων στα ορεινά χειρουργεία, οι κακουχίες, ο πόλεμος, τελως πάντων, σαν πόλεμος, όπου ο άνθρωπος σκοτώνει άνθρωπο, δε βρήκαν ουσιώδη χώρο στην ελληνική ποίηση (ενώ δε συνέβη το ίδιο π.χ. στη γλυπτική ή τη ζωγραφική). Η απροθυμία των ιταλών στρατιωτών να πολεμήσουν, η κραυγή τους “φρατέλο” (κραυγή όχι δειλίας, αλλά αντιπολεμικής συναδέλφωσης) μένει χωρίς ηχώ-κι είναι να τρομάζει κανείς μ’ αυτή τη σιωπή της ψυχής των ποιητών μας.
Η σιωπή του Βάρναλη, Ο Σεφέρης και οι παράλυτες αξίες, Ο Ελύτης και το νόημα της ελευθερίας.
Ο Ελύτης στο “Άσμα ηρωικό..” προσγειώνεται απότομα. Καταλαβαίνει πως δεν μπορεί πια να προχωρήσει με την ίδια ιδεολογία της ελεύθερης ξεγνοιασιάς. Όλο το ποίημα εκφράζει τον σπαραγμό του ποιητή μπροστά στην αποκάλυψη ότι ο άνθρωπος δεν ήταν και δεν μπορεί να ναι γυμνός από πεπρωμένα και πως αυτό που έχει ουσιώδη σημασία είναι να τον ελευθερώσουμε από τεχνητά, ψεύτικα πεπρωμένα, αφήνοντάς του τα αληθινά, τα ανθρώπινα.
Πολύ σημαντική η σημερινή ανάρτηση. Να θυμηθούμε λίγο τα μεγέθη των σπουδαίων ποιητών μας που τόσο αψήφιστα καμιά φορά παραγνωρίζουμε.
Ε Υ Τ Υ Χ Ω Σ
Μόνον στις επ-αιτίους μετατρέπουμε
την ιστοσελίδα θα έλεγα , σε
πολιτικό καλειδοσκόπιο!!!
Συμφωνώ σχολιαστή υπό κρίση είναι ακόμα και οι πολιτικές του κινήσεις αλλά απ τους ανθρώπους “των γραμμάτων και των τεχνών” είναι ο μόνος που ακόμα μιλάει ή τουλάχιστον που ακόμα ακούγεται όταν μιλάει.Και τελικά κάποτε υπήρχαν κι άλλες “φωνές” που μπόρεσαν να αφυπνίσουν και να ξεσηκώσουν τον λαό,τώρα;Τι διάολο τοσο ισχυρό αναισθητικό μας έχει ποτίσει η “δημοκρατία” ;Έχει η Ελλάδα γεμίσει από ρατσιστές ρουφιάνους και μπάτσους, κινδυνεύουν τα παιδιά μας όταν βγαίνουν έξω να δεχτούν την κρατική βία και όχι γιατί οι γονείς τους είναι αριστεροί φακελωμένοι και τα γνωρίζουν αλλά πλέον γιατί είναι παιδιά και τολμούν να ονειρεύονται…και μέσα απ αυτό το κάδρο ή λείπουν οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν το σκηνικό με τον λόγο τους, την μουσική τους, την ποιησή τους ή είναι τέτοιος ο σύγχρονος μηχανισμός του συστήματος που όταν πάνε να μιλήσουν ή να γράψουν για να ξεσηκώσουν τον κόσμο, τους απολιθώνει αυτόματα.Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να το κατανοήσω.Πάντως όταν ακούω τον Θεοδωράκη να παρεμβαίνει (πέρα απ τα λάθη του) μια κρυφή ελπίδα (ίσως ουτοπιστικη) ψιλοσαλεύει μέσα μου ότι κάποια στιγμή θα αρχίσουν κι άλλοι να μιλάνε με λόγια ή με το έργο τους και να ρίχνουν επιτέλους στις καρδιές των νέων ανθρώπων τον σπόρο αντί τα σκουπίδια τους.
Αφού έτσι το θίγεις, Σφεν, δεν έχω παρά να συμφωνήσω και να το προεκτείνω ως εξής: φτάνει πια ο πολιτικοποιημένος λόγος, μπουχτίσαμε! Αποπολιτικοποίηση χρειάζεται η Ελλάδα. Από την Εποχή της Μεγάλης Ιδέας περάσαμε – ζβιιιιννννγκ – στην Εποχή της Πολιτικής Ιδέας όπου οι εκάστοτε κομματικές εξουσίες, σε συνεννόηση πάντα με τις Μεγάλες Δυνάμεις, ντόπιες και αλλοδαπές, εκφέραν λόγο και έπρατταν, με την αδίστακτη βεβαιότητα ότι γνωρίζουν το καλό του τόπου. Οι πολιτικές τους απέτυχαν οικτρά, και ζούμε τώρα με τα αποκαϊδια που σύντομα θα γίνουν κάρβουνα της μεσαίας τάξης. Το οικονομικό δυναμικό της χώρας μας αυτή τη στιγμή στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στους ιδρώτες του ’60 και του ’70, χωρίς να εξαιρούμε βέβαια τις απίθανες αρπαχτές και χωρίς να υποτιμούμε την αξία του κατάμαυρου χρήματος…χρήμα είναι κι αυτό. Αυτά.
Είναι νομίζω ένα “επικίνδυνο” θέμα το έπος της Αλβανίας στα χέρια των ποιητών ..κυρίως Ελλήνων..και από κάποια στιγμή και πέρα, αρχίζω να πιστευω πως καλύτερα τελικα μάλλον ήταν που δεν “αγγίχτηκ娔 τόσο πολύ.
Η έννοια της πραγματικότητας που εμπεριέχει το κάθε αδιαμφισβήτητο ιστορικά ελληνικό γεγονός, θέλει πολύ επιδέξιο και λεπτό χειρισμό ..
Η ειδικότητα μιας προσέγγισης που θα αφορούσε αυτό καθε αυτό το γεγονός, δεν ξέρω τι παραπάνω θα πρόσθετε από την κοσμοκρατορία της αληθινότητας και του συμβολισμού που ήδη περιέχει..
Η γενικότητα θα ήταν ανώφελη ..
Η ηγεμονία των ευθυνών για μια μεταφορά του στο κάθε σήμερα που βιώνεται με τρόπο πραγματικά αντίθετο από κείνο, θα σκόνταφτε πάνω στην αξία των χαρακτηριστικών της κάθε εποχής που ίσως να χρειάζονται απλώς τις κατάλληλες συνθήκες για να αποκαλυφτούν..
Το επικό μέρος θα ήταν αδιάφορο..Το συγκλονιστικό ,καθιερωμένο..
Δεν ξέρω..ειλικρινά..
Νομίζω πως γενικά σε τέτοιου είδους πράγματα η εικόνα καλά κάνει και έχει τον πρώτο λόγο..Δημιουργεί καλύτερα..και κυρίως αφήνει πολύ περισσότερα πεδία ανοιχτά για να υπάρξει η σωστή καλλιέργεια του γεγονότος..
Ως προς αυτά που είπε ο κύριος Θεοδωράκης τώρα,ασφαλώς και έχει δίκιο σε πολλά.Δεν νομίζω όμως ότι θέτει σωστά το θέμα της γενιάς που σαν κι αυτήν βγαίνουνε κάθε 100 και 200 και 300 χρόνια.
Υπάρχει μήπως κανένα μηχάνημα παραγωγής ηρώων που ανα τέτοια διαστήματα προσαρμόζεται πάνω σε κάποια μερίς της ανθρωπότητος;
Τα πάντα εξαρτώνται από την εποχή.Οι Κινέζοι δίνουν ως ευχή το να γεννηθείς σε ενδιαφέρουσα εποχή.
Του καθενός η ζωή ,είναι αυτό που είναι για κείνον ζωή.
Κανέναν διασταγμό δεν έχω πως υπο τις κατάληλες συνθηκες ακαταληλότητας βίωσης της ζωής ,η κάθε γενιά μπορεί να γίνει ηρωική.
Τέλος δεν θα πρεπε να ξεχάσει νομίζω να αναφερθεί και στο γεγονός ότι αν φτάσαμε ως εδώ δεν είναι μόνο “επίτευγμᨔ των τωρινών γενιών..Ολά μια ροή είναι..μια υδραυλική διαδικασία μετάδοσης.
Το ολοκληρωτικό χρεος του το κάνει κανεις συνεχώς…Και στην περίπτωση του κυρίου Θεοδωράκη ,έχει νομίζω κι αυτός το ποσοστό της ευθύνης του με τις ακατανόητες επιλογές που κατα καιρούς έκανε επιδοκιμάζοντας και προωθώντας τις γνωστές “ταλαιπωρίες” του πολιτικού μας συστήματος …
Και η λύση;Σε προσωπικό επίπεδο έχω φτάσει στην αποπολιτικοποιηση σε ικανοποιητικό βαθμό.Έχω φτάσει στο σημείο να αποστασιοποιούμαι και να φτύνω πια οτιδήποτε οργανωμένο που φοράει έναν ιδεολογικό μανδύα και με γοήτευε παλαιότερα, να κοιτώ μόνο εμένα και τα παιδιά μου στο “τώρα” και μάλιστα νοιώθω πιο ελεύθερος και μια πρόσκαιρη ικανοποίηση όμως πρόσκαιρη γιατί δεν ξέρω το μετά και βλέπω το μέλλον των παιδιών μου σκοτεινό σε μαύρο φόντο.Ποια είναι η λύση για το μετά;ποια θα είναι η αντίδραση και πως;Ή αφηνόμαστε στη μοίρα μας αναγνωρίζοντας τελικά ότι πάντα στη μοίρα μας αφηνόμασταν απλά ζούσαμε στη ψευδαίσθηση ότι την κρατούσαμε στα χέρια;
Στην χώρα μας ακόμη βασιζόμαστε σε μια γοητευτική σχέση με τα είδωλα/φετίχ, τα οποία συγκαλύπτουν την αναπόφευκτη έλλειψη και το μη νόημα. Γι’ αυτό η βία της θυσίας είναι το βασικό μέσον που παγιώνει πολιτισμικά τη σχέση της γοητείας (ως αναγκαία δικλίδα εκτόνωσης και ασφάλειας προκειμένου να αναπαραχθεί η συνοχή της φαντασιακής, κοινότητας). Εντωμεταξύ οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες, η αταξία, η ανομία έχουν εμποτίσει τον καθένα μας νιώθοντας στο πετσί μας τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης μετα-νεωτερικής κοινωνίας. Μπάχαλο.
Έχεις δίκιο βρε Χωρολάτρη για τις ευθύνες του θεοδωράκη εγώ άλλο είπα.Τουλάχιστον αντιδράει,αναλαμβάνει αυτό το ύστατο χρέος του.Δεν θα πρεπε να το κάνουν κι άλλοι και να αναλάβουν κι άλλα χρέη που σαν νεότεροι μπορούν;Αυτόν η ιστορία πια θα τον κρίνει και στα τελευταία του αυτό το χρέος που έχει την δυνατότητα να πληρώσει το πληρώνει:Μιλάει
Άλλο μιλάω κι άλλο πληρώνω. Είδαμε ποτέ να πληρώνει κάποιος άρπαγας; Κι όπως φαίνεται ούτε θα δούμε…και το ΔΝΤ στη γωνία.
Καλέ μου φίλε sfen..Δεν φτάνει έχω την εντύπωση μόνο αυτό..
Καταρχήν δεν μιλάει μόνο αυτός..Μιλάνε κι άλλοι (και πιο ουσιαστικά μάλιστα)αλλά λόγω του ότι δεν φέρουν το αναστημά του, μένουνε αναγκαστικά πιο πίσω.
Κατα δεύτερον νομίζω ότι τα “σύμβολα” σπάνια μπορούνε να δώσουν κάτι το πραγματικά αξιόλογο σε επίπεδο λύσης ή καθοριστικής άποψης σήμερα όσο και να μιλήσουν..Για δυο βασικούς λόγους το πιστεύω αυτό..
Πρωτον διότι συνηθως έχουν “εγλωβιστεί” μέσα σε αυτό το σύμβολο ..Σπάνια μπορούν να το αφήσουν στην άκρη και να ξανακατεβούνε τόσο χαμηλά ώστε να δουν τις πραγματικές αιτίες μιας εξέλιξης..Στην ουσία θα έλεγα δεν περιέχονται μέσα στην εξέλιξη.Δεν το λέω με άσχημο τρόπο αυτό, αλλά με γνώμονα της απόσταση που συνήθως καλλιεργείται μεταξύ αυτών των δύο και που είναι αποτρεπτική κάποιες φορές στο να ξαναγίνει κάποιος αυτός που ήτανε πριν..
Δεύτερον πιστεύω ότι αυτα τα σύμβολα παραγνωρίζουνε πολλές φορές το εξής:
Οτι ο τρόπος σκέψης τους που οδήγεισαι σε έναν τρόπο συμπεριφοράς εξαιτίας του οποίου απέκτησαν την ιδιότητα του συμβόλου ,δημιουργησε και λαβύρινθους τέτοιους που περιείχαν μέσα άλυτα προβλήματα,υποβόσκουσες συμπεριφορές,αναμενόμενα ζητήματα..
Φυσικά δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανένας για αυτό..Ο καθένας είναι ένας και όχι τα πάντα..Μπορεί όμως κάποιος να τους ρίξει κάποιος ευθύνες όταν με τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποίησαν τότε προσπαθούν να μεταμορφωθούν σε αυτό που δεν γίνται πια να ναι..
Η ταπεινή μου άποψις πάντα..
Η οικονομική κρίση δεν ήταν ποτέ ούτε είναι τέτοια ώστε να οδηγήσει στην επιτήρηση και το ΔΝΤ. Αυτά είναι κατασκευασμένοι μηχανισμοί καρακρεούργησης δικαιωμάτων με πρόσχημα την κρίση. Οι μηχανισμοί αυτοί όμως γίνονται -όπως αποδυκνείεται- σιωπηρώς αποδεκτοί (σαν τιμωρία ίσως) απο μια κοινωνία που αισθάνεται “ενοχές” για την κρίση αξιών την οποία βιώνει. Γιατί τέτοια είναι η κρίση της ελληνικής κοινωνίας και όχι οικονομική.
Η απαξίωση της πολιτικής (άρα και του “πολιτεύομαι”), το τσουβάλιασμα των ιδεολογιών και ο ατομισμός -που εμφανίζονται και σε πολλά σχόλια εδώ- είναι βασικά συστατικά της εν λόγω κρίσης.
Ένα σύμπτωμα τώρα της κρίσης αυτής είναι και η (ολική ή μερική, συγκαλυμμένη η μη) απαξίωση ανθρώπων που αποδεδειγμένα πρόσφεραν. Η απαξίωση αυτή μπορεί να εκφράζεται ώς αστήρικτος ισχυρισμός του τύπου “έγραψε μέτρια συμφωνική μουσική” ή σαν αφισβήτηση (που χρήζει βραβείο κοινοτοπίας) ότι δήθεν “είναι υπο κρίση”, λες και υπάρχει κανένας ή κάτι που δεν είναι υπο κρίση. Ένας άλλος ωραίος τρόπος είναι και η “μουσειοποίηση” που επιχειρείται απο κάποιους. Όχι που δεν έχουμε απαντήσεις ή άποψη απλά… απαξιούμε.
Μια κοινωνία που βαδίζει στο τίποτα, θέλει να βαδίζει προς αυτό ήσυχα, χωρίς τις ενοχλητικές παρεμβάσεις ανθρώπων/διανοούμενων μιας άλλης γενιάς με διαφορετική αντίληψη και προσέγγιση των πραγμάτων.
Αφήστε μας ησύχους κ.Θεοδωράκη! Αν θέλαμε ήρωες και διανοούμενους θα είχαμε κι εμείς!
Επιτέλους μια σοβαρή πρόταση! Ναι, έτσι είναι περιηγητή!
Στην Καλλιθέα υπάρχουν αρκετά μουσεία όπως το μουσείο αφής [ http://www.tactualmuseum.gr/html/mus.htm ] ή το οίκημα Λασκαρίδου (που λειτουργεί και ως πολιτιστικός χώρος) ή, αν γίνει, για το Γρυπάρη, για την Έλλη Αλεξίου καθώς και πολλούς χώρους (όπως στη Σκρά, στο στενάκι της Μπιζανίου, στη Φιλαρέτου κλπ) που σχετίζονται με την εθνική αντίσταση και που το ΚΚΕ πρώτο ζητούσε και ζητά να γίνουν μουσεία [ενδεικτικά: http://www.kke.gr/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=3740 ] και άλλα που μου διαφεύγουν.
Κακώς υπάρχουν; αποπροσανατολίζουν; Θα ήθελα μια διευκρίνηση πάνω στον όρο «μουσειοποίηση».
Αν πάντως κακώς υπάρχουν τότε θα συμφωνήσω σίγουρα για το «κτίριο» που έμενε ο Δαβάκης. Να μείνει ως έχει μέχρι να ισοπεδωθεί. Και περισσότερο για τους λόγους που ο Δήμος Καλλιθέας δε μπόρεσε τελικά (παρά τις προσπάθειες που έγιναν) να το αγοράσει. Η εδώ και δεκαετίες φαγωμάρα των νεοελλήνων κληρονόμων του στο όνομα των ωφελειών της αντιπαροχής – τι άλλο;
Παρεξήγηση κ.Πρίμπα! Η “μουσειοποίηση” δεν αφορούσε το δικό σας σχόλιο αλλά το @18.
Ναι..εδώ @18..Το @24 ακούει;..Ακούει δεν ακούει πάντως οφείλω να του είπω ότι ουδέποτε τοποθετήθηκε εντός μουσειακού χώρου το προαναφερθέν σύμβολο ..
Αν ενθυμούμαι καλώς το σχόλιο αφορούσε μια δήλωση του κυρίου Θεοδωράκη και ουχί τον ίδιον σαν σύνολο παρουσίας που ασφαλώς η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη..
Αν όμως χαρακτηρίζει με τέτοιον αβίαστο τρόπο ότι αυτό προάγει την μουσειοποίηση του,τότε το θέμα σταματάει εδώ..
Και δεδομένου επίσης οτι ποτέ δεν αμφισβητήθηκε το ασφαλώς δικαίωμα της παρέμβασης που σίγουρα έχει και πρέπει να ενεργοποιεί ,αλλά το ελλειπές κατα την γνώμη μου συμπλήρωμα περιγραφής της τωρινής καταστάσης με τις ευθύνες και της δικής του γενιάς δια μέσου των επιλογών που αυτή έλαβε όταν απέκτησε θέση ισχύος,τότε εγω προσωπικά έχω ήσυχη την συνείδηση της σκέψης μου που περιγράφηκε στην κατα @18 γραφή.
Μάλλον θα έλεγα χρειάζεστε ένα μουσείο εσεις αγαπητό μου @24.Για να εξασφαλίζετε επ άπειρων τον εξ άπαντος τυφλοσούρτη που θα σφραγίζει κάθε φορά την βεβαίωση υπαρξης του μονοδρομου σωτηρίας των “σφαιρικών ” σας απόψεων..
κ.Χωρολάτρη,
Αν διαφωνείte με την άποψη του Θεοδωράκη αντιπαρατεθείτε. Η προσπάθεια -επιμένω- μουσειοποίησης με σκοπό την απαξίωση της άποψής του, είναι προσβλητική γι’ αυτόν και δεν το αξίζει.
Αυτά τώρα περι επιλογών της γενιάς του που τάχα απέκτησε θέση ισχύος είναι ανιστόρητα.
Σε ότι με αφορά… ναι δεν έχω “σφαιρικές” απόψεις. Δεν έχω καν απόψεις. Ιδεολογία αν θέλετε, ναί. Τέτοια έχω.
Τέλος δεν υπάρχει (μονό)δρομος για τη σωτηρία. Ο δρόμος είναι η σωτηρία (για να παραφράσω και τον B.Dylan).
Ζώντας στο τέλος των ιδεολογιών τα πράγματα στέκουν μετέωρα κι η πολιτική αμήχανη, αναποτελεσματική, αδιάφορη στα όρια του γελοίου.Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική πράξη χωρίς τους μηχανισμούς ταύτισης κι αντίθεσης, οι οποίοι αναπαράγουν σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων τη γοητεία της κυριαρχίας και της βίας (άμεσης ή έμμεσης) μέσω των ιδεολογιών. Αυτοί οι μηχανισμοί, που φαίνεται να είναι αναπόφευκτοι στο χώρο της πολιτικής, τοποθετούν στο κέντρο της γοητείας ιδεώδη και αξίες, χωρίς τα οποία δεν υπάρχει πολιτική. Το απλό άθροισμα των προσωπικών, οικονομικοκονωνικών συμφερόντων δεν οδηγεί από μόνο του σε μια συνεκτική πολιτική στάση και πράξη. Αυτά τα ιδεώδη όμως, ως συμβολικές-κοινωνικές κατασκευές, δίνουν ένα “νόημα” και σε κάθε πράξη βίας και απάτης, τη συγκαλύπτουν και την εκλογικεύουν. Η πεφωτισμένη πολιτική σκέψη και δράση που βασίστηκε σ’ ένα ιδεαλιστικό ιδεώδες, το οποίο οδήγησε στην απώθηση και την απάρνηση του κακού στον κόσμο, ήταν αυτές που οδήγησαν στο διχασμό του υποκειμένου που θεωρεί κάθε πολιτική πράξη μάταιη και αλλοτριωτική.
Κι αυτή τη βία των ιδεολογιών εμείς στη χώρα μας τη ζήσαμε τόσα πολλά χρόνια (Εμφύλιος, και τα μετέπειτα χρόνια που κορυφώθηκαν με τη Χούντα).
Γιʼ αυτό Κώστα η «απάντηση» (το «λύση» δεν το δέχομαι γιατί αυτό είναι που θα σήμαινε το τέλος της πολιτικής σκέψης και δεν είναι απλώς ουτοπία είναι παραλογισμός και ψευδαίσθηση) είναι ακριβώς στο «απλό άθροισμα των προσωπικών, οικονομικοκονωνικών συμφερόντων» που χωρίς τη δύναμη που παρέχει στους λίγους η «ελευθερία» του καπιταλισμού «οδηγεί από μόνο του σε μια συνεκτική πολιτική στάση και πράξη».
Κάποτε κάποιοι το οραματίστηκαν…
Aν ποτέ αναγνωρίσουμε τον εσωτερικό μας διχασμό και τα όρια μας, επέκεινα κάθε φαντασίωσης παντοδυναμίας και πληρότητας, ίσως δεν θα χρειαζόμαστε επιπλήξεις και δασκαλέματα τύπου Θεοδωράκη και θα αρχίσουμε σιγά-σιγά να εφευρίσκουμε νέα σημαίνοντα, νέους θεσμούς, έχοντας υπόψιν ότι οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με το ζόρι, ούτε ολοκληρωτικά όσο κι αν το οραματιζόμαστε. Ας καταλάβουμε λοιπόν, (με αληθινή απογοήτευση και πικρία είναι αλήθεια), πως τελικά η ιστορία δεν είναι ο τόπος της ηθικής τελείωσης του ανθρώπου. Αλλά αυτό δεν σημαίνει παραίτηση. Να προχωράμε χωρίς αυταπάτες.
κ.Πρίμπα, αν εννοείτε το «απλό άθροισμα των προσωπικών, οικονομικών συμφερόντων» τότε θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι αυτό μόνο σε παρόμοιο του καπιταλισμού σύστημα μπορεί να οδηγήσει. Το “οικονομικοκοινωνικών” που είναι και “προσωπικών” δεν το καταλαβαίνω.
κ.Παπαθανασίου, οι κοινωνίες μόνο με τη βία αλλάζουν. Άλλο όμως η επαναστατική βία (που προυποθέτει ισχυρό λαικό κίνημα) και άλλο το “ζόρι” που λέτε.
Αν δεν είναι η ιστορία ο τόπος (και ο καιρός λέω εγώ) τότε τι είναι;
Mην κρίνεις αποσπασματικά περιηγητή. Μιλάω απ’ την πλευρά μιας κριτικής φιλοσοφίας που απορρίπτει τις ιδεολογίες που απορρέουν από την επιθυμία να πολεμήσουν ριζικά, μανιχαικά το κακό και τη βία της θυσίας, και να επιβάλουν δια της βίας έναν απόλυτα δίκαιο νόμο. Αλλιώς το παραμύθι το ξέρουμε καλά. Μια γραφειοκρατική κυριαρχία του ολοκληρωτισμού, που ως ιδεολογία παράγει εκ των προτέρων απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα του Άλλου, δαιμονοποιώντας όσους δεν τη δέχονται και αμφισβητούν τη φαντασιακή συνοχή του κόσμου.
Δεν υπάρχουν απόλυτες απαντήσεις. Μόνο ένα ερωτάν, το οποίο αποδέχεται τη ρήξη που υπάρχει στον κόσμο και στον ψυχισμό λόγω του πραγματικού. Και κάθε αληθής απάντηση δεν καταργεί το δικαίωμα του ερωτάν.
Η Χάνα Άρεντ έλεγε πως η εξουσία είναι κάτι διαφορετικό από τη βίαιη κυριαρχία, αλλά πάντα συνυπάρχουν. Ζούμε στη μετανεωτερικότητα και το νεοφιλελευθερισμό περιηγητή μου. Δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους άλλους εποχών. Το θέμα είναι ν’ αλλάξουμε προς το καλύτερο.
Πριν κάποιο καιρό, περιηγητή, είχες γράψει ότι «είναι ανήθικο κάποιος να κερδίζει από την εργασία σου». Το κάποιος δε χρειάζεται να είναι στον ενικό.
Αν προσθέσουμε και την ανάγκη κατάργησης κάθε αντιπροσώπευσης και του άμεσου τρόπου λήψης αποφάσεων, από το επίπεδο γειτονιάς και δήμου μέχρι το επίπεδο κράτους, οδηγούμαστε σε μη-ολιστικά συστήματα και στην πλήρη κατάλυση των πολιτικοοικονομικών ιδεολογιών και προφανώς της ανάγκης κατάργησης όλων των πολιτικών κομμάτων.
Αυτό σημαίνει κατάργηση της μισθωτής εργασίας και επιχειρήσεις στις οποίες οι εργαζόμενοι θα είναι οι μέτοχοί τους.
Σημαίνει κατάργηση του χρηματιστηρίου και κάθε ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής εκτός από τους ίδιους τους εργαζόμενους στους οποίους θα ανήκουν τα μέσα παραγωγής. Δε σημαίνει κατάργηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας γενικά, αλλά σημαίνει ότι δε θα επιτρέπεται σε κανένα να μισθώνει ή να μεταβιβάζει έναντι αμοιβής σπίτια ή εμπορικούς χώρους (που οι τελευταίοι έτσι κι αλλιώς θα ανήκουν μόνο στην επιχείρηση άρα τους εργαζόμενους που τη χρησιμοποιούν).
Σημαίνει κατάργηση και των κρατικών επιχειρήσεων και φυσικά όλων των τραπεζών πλην ενός, ανά δραστηριότητα, μη κερδοσκοπικού κρατικού οργανισμού και μόνο για τις δραστηριότητες που αφορούν το σύνολο των πολιτών (όπως μια κεντρική τράπεζα που θα στηρίζει το επιχειρείν κλπ, ενός φορέα συνταξιοδότησης και κοινωνικής μέριμνας, την υγεία, την ενέργεια, την παιδεία).
Προφανώς σε αυτά που είναι μόνο κάποιες σκέψεις οι αντιρρήσεις θα είναι πολλές, αλλά τελικά η εμπειρία μας από την αποτυχία συνολικά των ολιστικών οικονομικών συστημάτων (και ο κυρίαρχος σήμερα καπιταλισμός έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των πολλών) λέει ότι η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί σε ένα σύστημα που δε θα επιτρέπει την εκμετάλλευση χωρίς ταυτόχρονα να στερεί το προσωπικό δικαίωμα.
“Αυτή η χρονιά θα είναι γεμάτη από Οδυσσέα Ελύτη, αφού συμπληρώνονται ακριβώς εκατό χρόνια από τη γέννησή του (1911-1996). Το έτος Οδυσσέα Ελύτη «είναι ένα έτος υπερηφάνειας», σύμφωνα με τη σύντροφό του Ιουλίτα Ηλιοπούλου, η οποία έβαλε τα δυνατά της για να τιμηθεί το πνεύμα που διαπνέει το έργο του ποιητή.
Δύο καλλιτέχνες, οι οποίοι ήταν πάντα κοντά στον Οδυσσέα Ελύτη, ο Γιώργος Κουρουπός και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Η κοσμοθεώρηση του ποιητή θα παρουσιαστεί με λόγο, χρώμα, μουσική και εκδόσεις. Γιατί ο λόγος τον έφτασε ώς τη μέγιστη τιμή του Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979). Η ζωγραφική του, μια σειρά από εικαστικές δημιουργίες, σχολίασε χρωματικά την ποίησή του. Η μελοποίηση του έργου του τον έκανε να κερδίσει το μεγάλο κοινό. Τέλος, τα βιβλία του υπήρξαν ένα αισθητικό γεγονός με την υποστήριξη έργων μεγάλων ζωγράφων (Τσαρούχης, Μόραλης, Νικολάου, Πανιάρας κ.ά.).
Κι επειδή οι νέοι καιροί αδημονούν για γρήγορη πληροφορία και γνώση, δεν θα αργήσει να ανεβεί στο Διαδίκτυο ο επίσημος ιστότοπος του Οδυσσέα Ελύτη, με τις διευθύνσεις http://www.odysseaselytis.gr και http://www.elytis.gr.
* Σ’ αυτό το δημιουργικό «παιχνίδι» για να αποτιμηθεί και να ανανεωθεί το ενδιαφέρον για τον Οδυσσέα Ελύτη, το Μέγαρο Μουσικής συμμετέχει μ’ ένα διεθνές συνέδριο και μία ολόφρεσκη σύνθεση του Γιώργου Κουρουπού. Στο πλαίσιο του Megaron Plus, πρώτης τάξεως σύνεδροι θα πάρουν θέση στο θέμα «Οδυσσέας Ελύτης: ο εικοστός αιώνας στην ποίηση του Ελύτη. Η ποίηση του Ελύτη στον εικοστό πρώτο αιώνα» (31/10-1/11/2011). Εχουν προσκληθεί: Μ. Θεοδωράκης, Γ. Μπαμπινιώτης, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Δ.Ν. Μαρωνίτης, Μ.Ζ. Κοπιδάκης, Κ. Γεωργουσόπουλος, Πάολα-Μαρία Μινούτσι, Τ. Κάρσον, Α. Μπερλής, Δ. Νανόπουλος, Κ. Δημουλά, Χ. Μπότσογλου, Θ. Τζαβάρας.
Ποιήματα, πεζά, μουσική και εικόνα θα συνυπάρξουν στο «νεογέννητο έργο», όπως τόνισε εμφατικά ο δημιουργός του Γιώργος Κουρουπός. Το «Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα» για δύο τραγουδιστές, δύο αφηγητές και τρίο εγχόρδων θα ερμηνεύσουν ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, η μεσόφωνος Θεοδώρα Μπάκα και η Ιουλίτα Ηλιοπούλου σε ρόλο αφηγητή (2-3/11/2011).
* Η έκθεση «Ο κόσμος του Οδυσσέα Ελύτη», στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, θα επιδιώξει να αποκτήσει ο επισκέπτης εποπτική εικόνα για τους σημαντικούς σταθμούς της ζωής και του έργου του. Θα εκτεθούν ενδεικτικά έργα καλλιτεχνών, τα οποία συνέβαλαν στην αισθητική διαμόρφωσή του: Θεόφιλου, Τσαρούχη, Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Καπράλου, Κανέλλη, Μόραλη και Φασιανού (τέλος Σεπτεμβρίου).
* Οι τέσσερις εκδόσεις, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί, δεν περιλαμβάνουν ανέκδοτο έργο του Οδυσσέα Ελύτη, αλλά κυρίως μελετητικό υλικό που δίνει τα κλειδιά για να ξεκλειδώσει ο αναγνώστης τη σκέψη και την αισθητική του.
* Το λεύκωμα «Οδυσσέας Ελύτης: Ο Ναυτίλος του αιώνα» είναι ένα νοερό ταξίδι στη ζωή και το έργο του.
* Θα τυπωθούν σ’ έναν τόμο τα πρακτικά του συνεδρίου, που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης, και κυκλοφόρησαν ήδη στα ιταλικά, με τη φροντίδα της Πάολα Μινούτσι (εκδόσεις Ικαρος).
* Τριάντα επτά συνεντεύξεις που έδωσε ο ποιητής από το 1942 ώς το 1992 θα εκδοθούν υπό τον τίτλο «Συν τοις άλλοις».
* Κι ακόμη θα κυκλοφορήσει η μικρή ανθολογία «Με το λύχνο του άστρου», με ποιήματα του Ελύτη και τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι και Γιώργου Κουρουπού, με τον ίδιο στο πιάνο, τον Σπύρο Σακκά στο τραγούδι και την Ιουλίτα Ηλιοπούλου στην απαγγελία (εκδόσεις Υψιλον).
Τέλος, ήταν επιθυμία του Οδυσσέα Ελύτη να χτιστεί μια μικρή εκκλησία στην Αμοργό. Μέσα στο καλοκαίρι θα γίνουν τα θυρανοίξια της και θα είναι αφιερωμένη στην Παναγία την Παντοχαρά”
Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ
enet.gr