Σπάνια την εποχή της λύπης, απ΄την ανατολή
του ήλιου
μέχρι το βάθος μιας άλλης νύχτας
το σώμα του έπαιρνε την απαντοχή των δέντρων.
Κι αυτό που του κλεψαν από το βάρος μιας ηλικίας,
όσα του πήραν ξεγελώντας τον
μακρυά ο ένας απ΄τον άλλον,
παίζοντας τη ζωή του και χάνοντας το νόμισμα,
βρίσκοντας μόνο νύχτα και μέρες δίχως ήλιο
βρίσκοντας και χάνοντας τον ήλιο…
Κι ούτε πια προσκύνησε τα μάτια της
καθ’ ότι
ΑΥΤΟΣ
προσκυνούσε τα ξένα δόρατα
και τη φωτιά του στρατοπέδου στην άλλη όχθη.
Το πάθος είναι αφορμή (Όταν σωπαίνει ένα κορμί)-Πέγκυ Ζήνα
Όταν σωπαίνει ένα κορμί” lyrics:
Όταν σωπαίνει ένα κορμί
μπρος στην αγάπη μια στιγμή
μοιάζει με άστρο μακρινό που έχει σβήσει.
Δε νιώθει πια τις προσβολές
και συμβουλές κι υπερβολές,
ούτε και ξέρει νέο έρωτα να χτίσει.
Ό τι κι αν σημαίνει και το κορμί σωπαίνει
το πάθος είναι αφορμή.
Πάθος που δε σβήνει, δεν έχει την ευθύνη
σε ό τι κι αν συμβεί.
Φταίνε τα όνειρα που έχουμε κάνει μαζί
και δε λογάριασες πόσα ζητάει το κορμί.
Φταίνε τα πάθη μας που έχουμε χρόνια κρυμμένα
και βγαίνουν στο φως μια στιγμή.
Όταν σωπαίνει ένα κορμί
αλλάζουν όλα στη στιγμή
και τα ρολόγια ακόμα δείχνουν άλλη ώρα.
Γι’ αυτό ποτέ να μη ρωτάς
να μην κοιτάς, να μη ζητάς
να εξηγήσεις τι ήταν χθες και τι είναι τώρα.
Ό τι κι αν σημαίνει και το κορμί σωπαίνει
το πάθος είναι αφορμή.
Πάθος που δε σβήνει, δεν έχει την ευθύνη
σε ό τι κι αν συμβεί.
Φταίνε τα όνειρα που έχουμε κάνει μαζί
και δε λογάριασες πόσα ζητάει το κορμί.
Φταίνε τα πάθη μας που έχουμε χρόνια κρυμμένα
και βγαίνουν στο φως μια στιγμή.
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Σαμπάνης Γιώργος
Τιμούμε το ποιητή Μάνο Ελευθερίου για τη διαρκή του ποιότητα, για την αισθητική κατεύθυνση που έδωσε στο τραγούδι, για τον εύστοχο λόγο, για την πολυεπίπεδη ανάγνωση της γραφής του. Έναν Έλληνα που το πνεύμα και η γλώσσα του οφείλουν…[Λουδοβίκος των Ανωγείων]
…να είναι πιο προσεκτικές, όσο πλησιάζει τα στενά του Γιβραλτάρ.[Παναγής των Υπογείων]
Από την ποιητική συλλογή “Το Μπάρκο”
του Παναγή Αντωνόπουλου
ΤΡΟΠΙΚΟ ΔΑΚΡΥ
Στον Μάνο Ελευθερίου
Η μέρα φεύγει ροδοκίτρινη , κάπου στους τροπικούς.
Μουντό το σούρουπο πατά , Καρκίνων παραλλήλους.
Η σκέψη κουβεντιάζει , με δυό τύπους γελαστούς
σαν απ’αυτούς , που η καρδιά ληξιαρχεί , ως φίλους.
Καθώς τους γνέφω , να κοιτάξουν προς την ρότα του νοτιά
δυό πελεκάνοι , χαμηλά , απά στο κύμα φτερουγίζουν
και μου θυμίζουν , του Αιγαίου τα γλαρόνια τα γοργά.
Ποιός τάχα έφτιαξε θεός; τους νόστους που μ’αγγίζουν.
Και κείνοι , που δεν γνώρισαν ποτέ , κουσούρια ξενιτιάς
και Πηνελόπης υφαντό , δεν κράτησε καρτερικά τον χρόνο
δεν ένιωσαν την φλόγα επάνω τους , μιάς άσβεστης φωτιάς.
Πονάει ο μέτοικος ξυπνιός και στ’όνειρο αυτός δακρύζει μόνο.
Η νύκτα έπεσε υγρή , στου Κόλπου τους μεσημβρινούς.
Ο Πολικός , αχνοφωτά αδύναμος , του σύμπαντος μιάν άκρη.
Και εγώ , αθεράπευτα αφελής , σκέπτομαι κάποιους τυχερούς
που δεν εκύλησε , καυτό στην παρειά , νοσταλγικά ’να δάκρυ.
Εύχομαι να μην ξανά ολισθήσει .
Το ζήτημα που προκύπτει είναι μάλλον πολύ ενδιαφέρον για να περιοριζόμαστε σε αφορισμούς. Δεν αφορά την ανοχή του αναγνώστη ούτε τις προτιμήσεις του κάθενός στην ποίηση ή τη μουσική (δε νομίζω πως κάποιος από ‘δω επιλέγει την Ζήνα στην καθημερινότητα του..)
Το όνομα είναι μεγάλος γολγοθάς…
Αφενός, ένα προιόν ,πνευματικό ή μη, μπορεί να ονομαστεί αξιόλογο ή μη από το όνομα του δημιουργού αποκλειστικά. Ένα ανάλογο παράδειγα είναι και ο Βέμπερ ,ο οποίος πήρε μέρος πέρυσι στη γιουροβίζιον, με αποτέλεσμα μερίδα του κόσμου , κυρίως καλλιεργημένου, να τον καταδικάσει, άλλοι να αποφανθούν πως όταν έχεις φτάσει σ’ ένα τέτοιο καλλιτεχνικό επίπεδο, διάφορο το που ο καθένας οριοθετεί το πραπάνω, μπορείς να κάνεις ό, τι θες , κάτι που σε αναδεικνύει ακόμα παραπέρα ,εφόσον εισαι απαλλαγμένος από κόμπλεξ και ελιτισμούς. Υπήρξε επίσης και κόσμος, και αυτό είναι το αξιοπρόσεκτο, που έμαθε τον Βέμπερ, έστω και μέσα από αυτό το φαιδρό χαζολόι.
Σημειωτέον, καθαρά μουσικά, αν το τραγούδι του Βέμπερ στο διαγωνισμό πέρυσι το υπέγραφε ο Κότσαρδος, θα διωκόταν από την χώρα.
Επανέρχομαι.Αν στείλουμε αυτό το τραγουδάκι σε ποιητές λέγοντάς τους πως το έγραψε ο ελευθερίου ,θα ενθουσιαστούν! Τί ουσία αποκρυσταλλωμένη σε απλές λέξεις. Επιτέλους, οι ποιητές απευθύνονται στον πολύ κόσμο. Αν στέλναμε το ίδιο στους ποιητές λέγοντας πως είναι ένα από τα τούτα της Ζήνα θα το έσκιζαν μπροστά στην εικόνα της Μούσας.
Από την άλλη, είναι τρισχαριτωμένο αυτό που συμβαίνει. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να το καταδικάσω, ίσα-ίσα.
Έχω απλά την αίσθηση με αυτά που βλέπω -συμβαίνουν πως αν στην Ελλάδα βγαίναμε λίγο από το τρυπάκι των λατινικών (οτιδήποτε γραμμένο στα λατινικά είναι σίγουρα πιο αξιόλογο από κάτι που γράφεται στα ελληνικά)
θα επαναδιαπραγματευόμασταν πιο ελευθέρια ορισμένες αξίες, οι οποίες δυστυχώς ακόμα βρίσκονται στα χέρια ορισμένων Παπανουτσέων.
(Μιας και το έφερε η κουβέντα πότε θα καταλογογραφηθεί επιτέλους αυτός ο ανήθικος ο Σαντ στα ελληνικά πανεπιστήμια και πιο συγκεκριμένα εκεί που τον στείλανε -κρύψανε στη βιβλιοθήκη του τμήματος του Μ.Μ.Ε στην πετροτραχούλα ενω σαφώς ανήκει στην Φιλοσοφική- Φ.Π.Ψ;)
Υ. Γ Δεν σχολιάζω την παρούσα ανάρτηση μιας και οι γνώσεις μου γι’ αυτήν την ποίηση είναι ελάχιστες. Μια χαρά τα λέει ο άνθρωπος..
Προτιμώ τον έμμετρο -στιχουργό αν θέλετε- Ελευθερίου. Ένα καλό κείμενο που θυμίζει Σεφέρη ή Ρίτσο θα είναι πάντα ένα καλό κείμενο αλλά πάντα θα θυμίζει Σεφέρη ή Ρίτσο.
Ο Μάνος Ελευθερίου έχει γράψει τόσα πολλά και αξιόλογα (και ναι μερικά πολύ σημαντικά) τραγούδια που κάποιος θα μπορούσε να μιλήσει με τους στίχους του για οτιδήποτε σχεδόν.
Εγώ για την περίσταση διαλέγω αυτούς:
“Είν’ αρρώστια τα τραγούδια τι θαρρείς
βρες αγάπες άλλες φως μου να χαρείς
τα τραγούδια που έχουν αίμα και καρδιά
είν’ αρρώστια που δε γίνεται καλά”
Σε χίλια χρόνια οι άνθρωποι θα τον θυμούνται(ελπίζω) όπως θυμόμαστε τον Όμηρο. Εμείς, σαν σύγχρονοί του βέβαια, έχουμε υποχρέωση να ζυγιάζουμε τα πράγματα. Δίκαια όμως.
Πάντως αυτό δεν το καταλαβαίνω.
Ανεβαίνει ένα κείμενο του Μάνου Ελευθερίου, απόλυτα συμβατό με την εποχή που διανύουμε και εκείνο που σπεύδουν να εκφράσουν κάποιοι είναι πόσο ανόητα φέρθηκε ο ποιητής (σχετικά) πρόσφατα, δίνοντας (κακούς κιόλας) στίχους στην Πέγκυ Ζήνα και τους λοιπούς. Υπενθυμίζοντας βεβαίως την αξία του έργου του κατά το παρελθόν και τονίζοντας πως άνθρωπος με έργο αποκλίνουν πάντα. Δεκτά όλα αυτά, δεν θα διαφωνήσω. Υπάρχουν όμως και τα μπλογκς, να βγούμε να τα πούμε σταράτα να συμφωνήσουμε και να φχαριστηθούμε.
Εδώ, έχω την βεβαιότητα ότι άλλος είναι ο σκοπός της ανάρτησης και όχι η επιστροφή στις κάκιστες στιγμές του Ελευθερίου. Γιατί αν συνέβαινε αυτό, θα είχαμε αναρτημένο το “Αναθεώρησα” και το “Πρόβλημα υγείας”.
Εδώ προσκυνάμε τους βαρβάρους που έχουν ήδη ανάψει φωτιά κι έχουν βάλει τη σχάρα πάνω, κι εμείς δεν μπορούμε να χωνέψουμε το ότι ο ποιητής άφησε για λίγο τη σκοπιά του στα γεράματά. Δικαίως ίσως. Αλλά η συγκυρία δεν είναι πρόθυμη να μας ακολουθήσει.
Κι εγώ λατρεύω τον ποιητή Μάνο Ελευθερίου και το ποιοτικό έργο του.
Αλλ’ εσείς μπορείτε να προτιμάτε ό,τι θέλετε
και η εμπορευματοποίηση τον κύριο Ελευθέριο Μάνο.
Φιλοσοφικά τίθεται το ερώτημα: Το πέρασμα από το ναρκισσισμό στην αθανασία είναι σκοτεινό μόνο; Μήπως καθίσταμαι όμηρος μιας άμβλυνσης των συνειδήσεων;
Δυστυχώς (και εξ αφορμής του πρώτου σχολίου) η κουβέντα θα κατρακυλήσει κατα πως φαίνεται το πράγμα στα περί καταρακύλας του ποιητή με την αναγόρευση του ως καταχωρημένου στιχουργού της “θου Κύριε φυλακήν τω στωματί μου Πέγκυς ”
Με αντιδιαστολικές τάσεις προβλέπω να τον περιφέρουμε από το βάθος των ταρτάρων έως το μήκος των αιώνων.
Ας αφήσουμε τον άνθρωπο ήσυχο-όπως και τον κάθε άνθρωπο που του έχουμε χρεώσει κάτι συγκεκριμένο της σκέψης μας πάνω του-σε αυτό που επιλέγει αυτός κάθε φορά για να κάνει .
Ουδόλως δεν με νοιάζει η συσχέτιση των απόφάσεων που παίρνει, με κείνο που πραγματικά νοιώθω σαν τον ακούω και τον διαβάζω.
Η αρτιμέλεια των συμπαγών εικόνων καιρός είναι νομίζω να αρχίσει να κλαψουρίζει σιγά σιγά πάνω στα συντρίμια των ειδώλων και των μύθων.
Κανείς δεν είναι τίποτα και κανένας δεν είναι τα πάντα.
Στο ενδιάμεσο διάστημα των δύο τέτοιων ορίων- εφόσον πραγματικά μας συγκινεί ο τρόπος βαδίσματος του κάποιου παραδίπλα μας συνοδοιπόρου -οφείλουμε να τον σεβαστούμε και κείνη ακόμη την ώρα που πάνω στα σταυροδρόμια των αποφάσεων ,της αγωνίας ή της ανάγκης διαλέγει κάπου αλλού από κεί που τον ξέρουμε για να πάει.
Χρεώνετε στον παρόν του Ελευθερίου μόνο τη συνεργασία του με τη Ζήνα και τις δηλώσεις του περί Καββαδία, αντε και κανά δυο φωτογραφίες αγκαζέ με τον Ψινάκη.
Το παρόν του όμως (για το παρελθόν του είναι δικαιωμένο) εμπεριέχει και άλλα πολλά που είτε εσκεμμένως είτε από άγνοια δεν αναφέρονται.
Όπως οι εκπομπές λόγου του στο ραδιόφωνο, τα εξαιρετικά νέα του τραγούδια (Αξιος Λόγος κ.ά), τα εκατοντάδες βιβλία που συνεχίζει να στέλνει στη Βιβλιοθήκη της Σύρου, πακετάροντάς τα μόνος του, με τη μεθοδικότητα μυρμηγκιού, οι μελέτες που γράφει και ετοιμάζει (πχ νέος τόμος για τη Σύρο) τα βιβλία που έχει ήδη ετοιμα (μυθιστορήματα, ποιήματα) κ.ά.
Ξέρετε πολλούς 70χρονους με αυτή την συγχρονική πνευματική -και όχι μόνο- εργασία;
Με το να του χρεώνουμε τα ασήμαντα ολισθήματα και να του δίνουμε οδηγίες πορείας (ποιοι; σκεφτείτε ποιοι συμβουλεύουμε και ποιον και για τι;) καταντάμε γραφικοί.
Δικαίωμα κρίσης και ελευθερία λόγου βεβαίως και έχουμε όλοι..αλλά συμβουλές ζωής δεν δικαιούμαστε να δίνουμε όλοι, είναι το λιγότερο αστείο.
Bonus info: Αυτή την περίοδο θα κυκλοφορήσει μια ποιητική του σύνθεση την οποία έγραφε ακατάπαυστα από το 1986 μέχρι σήμερα.
Δεν τίθεται θέμα χρέωσης ούτε καν ολισθήματος. Είναι θέμα προσαρμογής.
Κοιτάζω ας πούμε τη συγκινητική δήλωση του Λουδοβίκου στη φωτογραφία και σκέφτομαι το πόσο ηλίθιο είναι να ασχολείσαι με τις γαιδουρο-αγκαθιές και το ενδεχόμενο να ματώσεις όταν με τις υακίνθειες εξασφαλίζεις διακοσαριές χιλιάδες τα ευρώ… άσε που είναι και πιο ωραίο ως φυτό!
Τι ποιο σύγχρονο ας πούμε να ξεκινάει η Δέσποινα με το ανάβεις φωτιές κι όλα τα καις και να διαπιστώνουν τα παιδιά τα αλήτικα το πόσο μαλάκας είσαι υπό τη χορηγία της τάδε καρτοκινητής ή του δείνα αναψυκτικού…
Όπως είπε και ο Μάνος πριν 27 χρόνια στο τρίτο: «Η φωνή του Φλωρινιώτη πάει πολύ με το τσέμπαλο»
Ωχ μωρέ!
Η έννοια της προσαρμογής του άλλου έχει να κάνει με το αντιφέγγισμά της δικής μας ζωής σε αυτή…
Προσωπικά δεν δέχομαι γενικά τον όρο “προσαρμόστηκε” γιατί εμπεριέχει τα δικά μου κριτήρια…
Περί Καββαδία: http://www.poiein.gr/archives/1842/index.html, σχόλιο 62.
Περί Ζήνα: http://www.artfools.gr/?p=6600 [Το καινουριο της κομμάτι είναι δώρο του Μάνου Ελευθερίου για τα γενέθλιά της […] Περιέργως το τραγούδι θα λεγα είναι κατώτερο των προσδοκιών και η Πέγκυ είναι καλύτερη απο το τραγούδι.] (σ.σ.: Παραθέτω το απόσπασμα μόνο και μόνο για τη γοητεία αυτού του “περιέργως” της αρθρογράφου.)
Περί Ελευθερίου himself: Τελώ εν αγνοία. Απ’ όσα λένε για αυτόν οι φίλοι του, πρέπει να είναι πολύ καλός άνθρωπος, άγιος και πνευματικός.
Περί της σημερινής ανάρτησης: Δεν βρίσκω τυχαία την επιλογή του ονόματος. Μήπως δεν έρχεται να κάνει ταμείο από τις πρόσφατες δηλώσεις του κυρίου Ελευθερίου σχετικά με τον Καββαδία. Έμμεση απόδειξη: η επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου της ανάρτησης, σε συνδυασμό με το κείμενο-αφιέρωμα του Λουδοβίκου.
Γραφικότητες και αστειότητες!
Σιχαίνομαι τον Νταλάρα. Ο Ελευθερίου σχεδον τον υμνεί. Τον ακούω με προσοχή στο Δεύτερο να σχολιάζει, να επιλέγει.Διαφωνώ σε πολλά όμως δεν μπορείς να μην διακρίνεις πίσω από όλα αυτά έναν άνθρωπο ευαίσθητο. Έναν άνθρωπο γλυκό και ειλικρινή πιο κοντά ακόμη στη λογική της κύριας ανάρτησης παρά στους στίχους του για την κ Ζήνα.χρήσιμο το σχόλιο της κ Αιωροκλέους. Αρκετά προβοκατόρικο με βόηθησε όμως να σταθμήσω τα πράγματα. Αύριο μεθαύριο στα εβδομηνταφεύγα μας θέλω να δικαιολογώ πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου λόγο πάθους για ζωη.
Η κύρια ανάρτηση πετυχαίνει στα μάτια τους δοσίλογους και όσους για την κονομησιά τους (οικονομική η πολιτική) μας ξεγύμνωσαν και μας παρέδωσαν. Δυστυχώς είναι τόσο παχύδερμοι που και υπνοπαιδεία να τους το έκανες θα ξύπναγαν το πρωϊ θα βράβευαν τον ποιητή σε μια σεμνή τελετή και θα επέστρεφαν στο μέλι της εξουσίας.Και επειδή όλοι κάπου έχουμε εξουσία γι αυτό ας φροντίσουμε (όσοι δεν το κάνουμε) να είμαστε ευαίσθητοι στα τσιμπήματα. Συγχαρητήρια για το σημερινό δίπολο.
Μήπως θα έπρεπε τώρα να πάμε στον Γκράμσι, για να δούμε πως ο πολιτικός φετιχισμός σχετίζεται με τη γλωσσική εξουσία; Γιατί κάπου το λέει αυτό: “έχουμε βυζαντινοπρεπείς διαμάχες, συγκρούσεις τάσεων, ρευμάτων όπου κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα”. Και κατόπιν έρχονται οι διάφοροι επαγγελματίες που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να φλυαρούν, χωρίς να επιλέγουν, παρόλο που συχνά αναφέρονται σε ανατροπή του αξιακού συστήματος, το οποίο έχουν με το μέρος τους. Πασιφανής η εξουσιολαγνεία τους όπως και η προσπάθεια αυτοκαθιέρωσης.
Όσό περναν τα χρόνια πρέπει να φθείρεται το επώνυμο και να σε ξέρουν όλοι με το μικρό σε αυτό το χώρο. Όχι να συστήνεσαι απο τη μια με το βαφτιστικό σαν κρεμανταλάς 20 χρονώ καψούρης και απο την άλλη να αφήνεις διάφορους (δεν είναι τυχαίοι , έξυπηρετουν συμφέροντα και έχουν συγκεκριμένους σκοπους) να σου φουσκώνουν το επώνυμο σαν μπαλόνι τάχα μου και δήθεν ακομπλεξάριστα και κουραφέξαλα. O κ.Μίχος και η Λαμπρινή Αιωροκλέους (αν είναι ψευδώνυμο τα συγχαρητήρια μου) θεμέλιωσαν το ζόρι εκατέρωθεν. Αν δεν μπορεί να ξεκολλήσει ο δημιουργός από το έργο του και να το αφήσει να ανασάνει, τον ξέκολλάν οι υπόλοιποι εκτιμητές του και αυτοί με τις σειρά τους δείχουν ιδιαίτερη υπομονή μέχρι ο πρώτος να έρθει με καινούρια δώρα. Ειδάλλως εκτοξεύουν ζαρζαβατικά λογής λογής χωρίς κανέναν δισταγμό μέχρι να σβήσουν το όνομα εκείνου που στην τελική χάριζει ένα χωράφι στην κοινότητα και αφού χόρτασε αυτή ψωμί με την δουλειά της , χάνει “ανέλπιστα” το δίκιο και βρίσκει το νόμο να δικαιούται να το παίζει ιδιοκτήτης, ιδιώτης δηλαδή. Τα δώρα δίνονται χωρις αντάλλαγμα και τα αντίδωρα είναι της εκκλησίας τερτίπια. Δεν θέλουμε ούτε παπά να λειτουργήσουμε ούτε νεοκόρους να κοινωνήσουμε και ούτε θα αφήσουμε τη γιαγια μου να σταυροκοπιέται γονυπετίς μπρος στην εικόνα του μεγάλου θεοδοσίου που ακούγεται ακόμα στη Σαλονίκη ότι δεν ήταν και το καλύτερο παιδι.
Δεν είναι σκύλος το έργο και άμα σε δαγκώσει ζητάς τα ρέστα από το αφεντικό. Είναι σαν το δρόμο, αν δεν σ’ αρέσει εκεί που πατάς τράβας πιο πέρα, δεν κοντοστέκεσαι και βρίζεις.
Η συγκεκριμένη ανάρτηση με την ουρά της με βρίσκει σύμφωνο αν και με κομήτες πρέπει να είσαι απαισιόδοξος μηπως πιαστούνε απο πρίγκηπες. Είναι σοβαρή προσπάθεια να ανοίξουν μάτια και να δούν πως η λιμνούλα που τους είπανε πως κολυμπάν είναι ένας βόθρος. Δεν είναι τόπος για να ζούνε. Ειδικά αν έχουν δει όμορφους τόπους.
Εμένα και άλλους που δεν έχουμε μια κάποια σχέση με το δημιουργό παρά μονάχα με το έργο του αυτό είναι το μπορετό να πούμε.
Κύριε Αραβανή ποιός έδωσε συμβουλές ζωής και σε ποιόν; Κανένα από τα παραπάνω σχόλια δεν κάνει αυτό που λέτε. Εγώ μάλιστα βλέπω μια πρωτοφανή αποδοχή! Και δεν καταλαβαίνω ειλικρινά γιατί αυτό πρέπει να ειπωθεί πολλές φορές εως ότου γίνει κατανοητό. Ο κ. Ελευθερίου είναι άξιωμένος στιχουργός – ποιητής, και δεν νομίζω πως αυτό αμφισβητήθηκε από κάποιον ούτε πως κανείς του έδειξε ”το δρόμο με χειρονομίες μπετόν αρμέ”, αν και δεν συμφωνούν όλοι με τις συνεργασίες του (εγώ συμφωνώ απόλυτα, πάντως).
Ναι! Το ποίημα στιλητεύει την σημερινή πραγματικότητα,όπως οι πολίτες που κάνουν διαμαρτυρία με το ένα πόδι πάνω- τ’ άλλο κάτω, όντες βέβαιοι πως θα εισακουσθούν από την εξουσία και θα ανακτήσουν όλα αυτά που ο Χ ,πάντα είναι χ αυτή η απρόσωπη οικονομική ολιγαρχία-μονοκρατορία, τους έκλεψε μέσα από τα χέρια, αποτρόπαια.
Λάμπρο τα πράγματα είναι μάλλον συγκεχυμένα. Και γιατί να ”ξεκολλήσει” ο δημιουργός από το έργο του; Η ποίηση τί άλλο μπορεί να είναι πέρα από πράξη; Αν ο Ρεμπώ είχε γίνει παπάς λέτε να θεωρούταν ακόμα ο εισηγητής της σύγχρονης -πιο σύγχρονης τέχνης;
Και για να σου απαντήσω πιο εμπεριστατωμένα θα δανειστώ έναν στίχο του κύριου ελευθέριου , μιας και πολύς λόγος γίνεται περι σκατούλας στο σχόλιό σου
” Όταν νομίζεις πως όλοι βρωμάνε σκατίλας, μήπως είσαι εσύ αυτός που έχει χεστεί πάνω του;”
Λαμπρινή
“να είναι πιο προσεκτικές, όσο πλησιάζει τα στενά του Γιβραλτάρ.[Παναγής των Υπογείων]
‘Εύχομαι να μην ξανά ολισθήσει .”
συν σχόλια στο fb.
Eλπίζω να σε κάλυψα.
Αγαπητέ κ. Αραβανή
Μεταξύ δύο Τιτάνων υπερασπίζεσθε
τον ασθενέστερο (κατά την κρίση σας πάντα ) !?!?
Ναι , ήταν ολίσθημα τα όσα είπε για τον
Μαρκόνι της νεοελληνικής ποίησης .
Εάν ο πατέρας σου είναι παπάς
δεν ξέρεις τι ζόρια τραβάει ο ….Θεός .
Αυτά !!!
‘Η πρόκληση
Τόσο φλύαρη και λιπώδης’ όπως έγραψες και εσύ Λαμπρινή. Ο Ρεμπώ ευτυχώς που το βούλωσε μετά γιατί θα του ζήταγες εξηγήσεις για αυτά που έκανε εκεί στη μάυρη Ήπειρο. Και η σιωπή θέλει κουράγιο. Πράξη είναι και αυτή. Δικό σου λογαριασμός αυτό που είδες σε αυτό που έγραψα. Αν με ρωτας σου λέω πως δεν βλέπεις καλά κοντά. Κράτα μια απόσταση. (δε εννοώ πρεσβυωπία, γεράματα και τέτοια, μη με πάρεις απ’ τα μούτρα)
Yπάρχουν πολλοί συμμετέχοντες στον έστω-τόπο που κατανoούν βαθιά τη σημασία της μετάφρασης και έχουν συνάμμα υψηλή την ευθύνη του χορατού, μαζί και εσύ βέβαια. Με το συμπάθιο,ξεκόλληστε με από την αγγλική φράση που μου τριβελίζει το μυαλό : please, I am not in charge of casting here! Άραγε αν την πούμε όλοι μαζί μπορεί και να μην μοιάζουμε κόπάδι;
Tυρταίε αν δεν υπέπεσε στην αντίληψη σου.(τα σχόλια σου πάντα ενδιαφέροντα) δες αυτό. ξανοιχτηκα πολύ σήμερα…Καλό απόγευμα σε όλους …
http://news.yahoo.com/s/space/20100607/sc_space/strangediscoveryontitanleadstospeculationofalienlife
Αγαπητέ Σπύρο, το σχόλιό μου συμπλήρωνε (ομολογουμένως όχι με τον αναμενόμενο τρόπο) τη δήλωση του Λουδοβίκου. Ασφαλώς επηρεάστηκα από τα πρόσφατα σχόλια στο fb, αλλά περισσότερο από την ίδια την ανάρτηση στο σύνολό της. Δεν ενδιαφέρομαι να κάνω κριτική επί του κειμένου, όταν το υπερκείμενο της ανάρτησης μού δίνει αφορμές για σχόλια.
Το “να προσέχει κανείς τα λόγια του όσο πλησιάζει τα στενά του Γιβραλτάρ” δεν είναι συμβουλή ζωής, αλλά θανάτου… Συμβουλές ζωής δεν δίνω, αλλά κατ’ εξαίρεση θα αφήσω το κλέος ενός “festina lente” να αιωρείται.
Την αγάπη μου σε όλους σας!
eva brady kathws avoixa thv thleorash kataplhktos blepw se ekpomph tou themou tov Mavo eleutheriou pragmatika ta exasa gia ligo kai stevoxwria ,evoxlhsh aisthavthika
!O poihths MANOS ELEYTHERIOU stov themo avast…… o opoios dhmosiografos mou eivai arketa avtipatHhtikos o idios kiolas syxevetai kai toys poihtes eixe pei kapoia fora se syvevteuxh tou…Twra diabasa kapoia epishs asxhma sxolia gia thv poihsh tou kabbadia apo tov mavo eleytheriou …Entaxei oi poihtes polles fores aradiazouv arvhtika sxolia gia allous ektos syvafiou dev mou kavei evtypwsh aporw giati se merikous apo sas ola ayta eivai logos gia avtiparathesh mallov dev tous xeretai tous poihtes kala ! pithavov o Mavos Eleytheriou va ektithetai pou milaei toso poly se ola ta mme,dev to vomizw ,apo proswpikh apoch xerei polu kala ti leei kai ta exei 100! Apo thv allh kavei syvergasies me P.Zhva klp frouta giati eivai filoi alla k epagelmatias stixourgos .Pisteyw oti o M.E dikaioutai thv kataxiwsh tou kosmou kai kala kavei kai thv exei .Eivai eugevestatos Kyrios,megalos poihths.Giati va theloume eva poihth movaxa kataramevo…
Γιώργο Μίχο
εκτός από την Παρακμή και τους Απολογητές της, υπάρχει και κάτι που λέγεται συνέπεια λόγων και έργων, παρελθόντος και παρόντος.
Εκτός από τις αλεπούδες με την κομμένη ουρά, υπάρχουν και μερικές με άκοπη.
Τσίου.
Μ εχει καλύψει απόλυτα ο κ. Μίχος σε όλες του τις παρεμβασεις εδω.
Κατά τα λοιπα αδυνατώ να καταλάβω τον συγχρονισμό (ελληνιστί:timing) αυτής της ανάρτησης.
Λυπάμαι.
Πολύ.
Εδώ οι μισοί σχολιαστές αποκυρήσουν τον ελύτη και το Σεφέρη, στον ελευθερίου που είναι και ελασσονας θα τα χαλάσουμε. Αυτοί που πήγαν μέγαρο ποτέ δεν μας άρεσαν απ’ την αρχή.
ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΓΕΡΟΥ ΕΡΗΜΙΚΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΣΤΑ 1988
Σαν φύλλο τριαντάφυλλου σέρνει το θάνατό του –
πένθη και λάθη και χαμένες συναντήσεις.
Ο ίδιος φταίει για όλα – ξέρει πια τον εαυτό του –
δεν ξεχωρίζει την ψυχή απ’ τις αισθήσεις.
Τον έπνιξαν, τον βρώμισαν των άλλων τα σκουπίδια.
Δεν υπολόγισε, δεν είδε τις αιρέσεις
πως λέει κάποιος: “Με τα ψεύδη και με τα στολίδια
ακόμη και να γκρεμιστείς, αρκεί ν’ αρέσεις”.
Δεν άκουσε τι του ‘λεγε μήτε η διαίσθησή του
και βγήκε παίζοντας μονάχος δύο ρόλους.
Με ανύποπτη την ερημιά σε τέτοιες παρορμήσεις
επόμενο ήταν να στραφεί στους μονολόγους.
Καλημέρα παρέα
Νομίζω πως το καλύψαμε το θέμα, ένα μόνο θα ήθελα να προσθέσω: σημειολογικά, ο τίτλος “προσαρμογή” είναι σαν να δίνει μιαν άφεση, μιαν αιτιολόγηση αλλά και μια προειδοποίηση, όσιν αφορά τις προθέσεις του ποιητή.
Κι όμως, και αυτό θέλω να τονίσω, Μάνο Ελευθερίου, ο Άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα κυρίως γιατί ΠΡΟΣΑΡΜόΖΕΙ το περιβάλλον του στην ανθρωπιά του, αντί να προσαρμόζεται σε αυτό.
δισυπόστατη φύση ο καλλιτέχνης
κι ο πρώτος αναμάρτητος ας ρίξει την πέτρα
τη γλίτωσαν όσοι πεθάνανε νωρίς
Αν και προσωπικά δεδομένα,
είναι στη διάθεση του καθενός
το μέηλ που ανταλλάξαμε με τον Σωτήρη Παστάκα
σχετικά με το πρόγραμμα των αναρτήσεων στο Ποιείν
με ημερομηνία 3 Ιουνίου,
μια μέρα πριν τις 4 Ιουνίου
που ειπώθηκαν από τον Ελευθερίου τα σχετικά με τον Καββαδία.
Αυτό για τις 2 παρεμβάσεις σχετικά με το λόγο και το χρόνο της παρούσας ανάρτησης.
…Ας μη ζητάει η αρετή
να πληρωθεί για ό,τι ήταν. Η ομορφιά, το πνεύμα,
το σόι, η γεροσύνη, οι εκδουλεύσεις,
ο έρωτας, η φιλία, η καλοσύνη, είν’ όλα
υποταγμένα στον ζηλόφθονο και συκοφάντη
τον χρόνο.
Σαίξπηρ (Τρωίλος και Χρυσηίδα)
Κύριε Τζιμιτζά προσυπογράφω:
“τη γλίτωσαν όσοι πεθάνανε νωρίς”
Υπό αυτήν την έννοια θα πρέπει όλοι μας να αυτοκτονήσουμε, εάν δεν έχουμε ήδη αυτοκτονήσει!
Μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως ο διάλογος εκτιλύσσεται σε δυο ταμπλό. Τέτοια υπερβολή! Τέτοιος “τζάμπα πόλεμος” που είπε κι ένας φίλος…
Το “εκτιλύσσεται” από λάθος ορθώς ανορθογραφθημένο. Μια χαρά όλα στη γαλέρα!
…και του φθ…. και αυτό ορθώς ανορθογραφήθηκε… από την φθίνουσα πορεία αυτών που τραβάνε το κουπί…
Κι εγώ μαζί σας!
13.013 δημοσιευμένα σχόλια στο ΠΟΙΕΙΝ!
Το δεκάκις τριχιλιοστό ανήκει στο Χρίστο Μιχαήλ.
Μετά λύπης μου παρακολουθώ στο φατσοβιβλίο την επιχειρούμενη εξόντωση ενός ανθρώπου, κι ανθίσταμαι! Άφησα μόνον ένα σχόλιο εκεί.
Επανέρχομαι εδώ, όχι για να απολογηθώ για τις αναρτήσεις του ΠΟΙΕΙΝ, αλλά επειδή κάποιοι αμφισβήτησαν την ανιδεοτελή μας στάση.
Από τη ψυχοθεραπεία ζεύγους ξέρουμε πως κάθε καυγάς θα σταματούσε σε 5¨αν περιοριζόταν στο θέμα που προκαλεί τον καυγά (ξέχασα να πάρω ψωμί). Ως γνωστό, οι καυγάδες διαρκούν πολύ, γιατί το ζευγάρι θυμάται όλες τις δυσαρέσκειες των παρελθόντων ετών…Ως παρατηρητής λοιπόν, διακρίνω πως το όλο θέμα ξεπερνάει μια άστοχη έστω δήλωση κάποιου υπερήλικα, και υπησέρχεται σε θέματα επί προσωπικών θέσεων και διαφορών, που επειδή τα αγνοώ, με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Το πως ένα αρχειακό υλικό που με υπερηφάνεια παρουσίασε το ΠΟΙΕΙΝ έγινε υλικό στο ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών, αρχικά με λυπεί βαθύτατα, από την άλλη το θεωρώ πολύτιμο υλικό αυτής εδώ της ιστοσελίδας για μελλοντική χρήση…
Κάποτε πρέπει να σβήσουμε από μέσα μας την οποιαδήποτε ηθική διάσταση στη τέχνη.
Το ότι μου αρέσει ο Schumann δε μου προσδίδει κανένα ηθικό πλεονέκτημα ειδικά αν σκεφτώ το πόσοι ναζί ένιωθαν «συγκίνηση» στην ακρόασή του, αλλά μετά έκοβαν κομμάτια τον κόσμο.
Η κάθε Πέγκυ δεν είναι παρά ένα ακόμα κάρβουνο, σε σελοφάν, στο χωράφι που κάηκε πριν 50 χρόνια όταν τελείωσε αυτό που λέμε λαϊκό τραγούδι. Πριν τον πρωτεργάτη Στέλιο Καζαντζίδη υπήρχε το πάλκο και ο φυσικός πρωταγωνιστής που ήταν ο συνθέτης μαζί με την ορχήστρα του. Οι φωνές συμπεριλαμβάνονταν στην ορχήστρα (*). Μετά κυριάρχησαν οι ντίβες και το πράγμα χάλασε. Πάντα θα τρέχουμε για «δια-σκέδαση» στον Τσιτσάνη, στο Μάρκο, στον Παπαιωάννου μέχρι και το Χιώτη. Μετά, όλους τους αναλώσιμους (που προσωπικά απλώς τους ξεπερνάω και δεν ασχολούμαι) θα τους ξεχάσουμε (ελπίζω μόνο να μην ξεχαστεί η Βιτάλη… η ψυχή της έρχεται από πολύ παλιά). Μόνο ο Καζαντζίδης φαίνεται ότι θα μείνει γιατί ταυτίστηκε με πράγματα που σχετίζονταν με μια εποχή. Οι περισσότεροι φορτηγατζήδες όταν φόρτωναν για Γερμανία έπαιρναν για καύσιμο και 10-15 κασέτες, από κείνες τις παλιές που ήταν σα βιντεοκασέτα, με το Στελάρα.
Ξεπερνάω επίσης και τη δήλωση για το μέγα Καββαδία. Εδώ ο Ελευθερίου blogάρει. Θα μπορούσε να πει απλά: «Δε μου αρέσει ο Καββαδίας» αλλά πέφτει στην παγίδα να το τεκμηριώσει κάπως.
Δε με ενοχλεί το ανάλαφρο καλοβαλμένο ερωτικό τραγούδι που έδωσε στην Πέγκυ και δεν τον μειώνει καθόλου στα μάτια μου, όπως δε με ενόχλησε ο Χατζιδάκις που έδωσε τραγούδια στην Αλίκη.
Θα με ενοχλούσε, όμως, αν έδινε τραγούδια όπως η ανάρτηση, όπως θα με ενοχλούσε αν ο Μάνος είχε δώσει στην Αλίκη, ας πούμε, το Γιάννη το φονιά.
Με ενοχλεί επίσης όταν κάποιοι εμφανίζονται με το θλιμμένο βλέμμα της κουλτούρας και στήνουν παράγκες.
Δε με ενοχλεί όταν κάποιος μουσικός έχε σπουδάσει δεκαετίες τη μουσική, αλλά παίζει στο κέντρο για να ζήσει. Πίσω από τις ντίβες κρύβονται πολλοί άριστοι μουσικοί, αλλά… ενώ με ενοχλεί όταν ο όποιος δήθεν ψευτόμαγκας παρουσιάζει τη μουσική του με την κάθε φίρμα μόνο και μόνο για να ακουστεί και να φανεί στην αφίσα.
(*) όταν ο Μάνος ο Χατζιδάκις είχε πει πίσω στο 83 τη δήλωση που ανέφερα για το Φλωρινιώτη μας γύριζε πίσω στην εποχή που ο συνθέτης έκανε κουμάντο. Αν κύριοι εγώ ο συνθέτης κρίνω ότι θέλω να χρησιμοποιήσω τη συγκεκριμένη χροιά κάπου, έχω το δικαίωμα να το κάνω και αυτό δεν έχει καμία επίπτωση στο αισθητικό αποτέλεσμα. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια να το καταλάβω. Οι άναρθρες κραυγές ήταν πολύ έντονες και σκέπαζαν το αυτονόητο.
ΥΓ. Προσπερνώντας το σχόλιο του Λουδοβίκου η ανάρτηση είναι ΜΙΑ ΧΑΡΑ!! ΑΨΟΓΗ ΘΑ ΕΛΕΓΑ!
πΟΙΑ ακριβώς υπήρξε η «επιχειρούμενη εξόντωση ενός ανθρώπου» που σε κάνει να ανθίστασαι φίλε Σωτηρη; Κατ αρχάς ποιος… εξοντώθηκε ο Καββαδίας η ο κ. Ελευθερίου. Σε ρωτω γιατι ειμαι από εκείνουν που κινησαν το θέμα πολύ οργισμένη για τον ΤΡΟΠΟ με τον οποιο λοιδώρησε και τον ποιητή και- κατ’ εμέ- την ποίηση γενικότερα. Βεβαια επειδή το FB δεν ειναι καμιά δημοκρατία όπως παριστάνει αλλά ενας εξευγενισμός φασισμός του ενός ακολουθησαν σχολιασμοι που δεν συνάδουν με την προσωπική μου τουλάχιστον σκέψη και τοποθέτηση. Από την άλλη δεν θεωρω οτι έπρεπε να περάσει στο ντουκου αυτη η -τουλάχιστον- απρέπεια. Και,«μεταξύ μας». σιγά την εξόντωση που υπέστη. Αν συζητάγαμε για τα ίδια πρόσωπα πριν από 20 χρόνια θα το έβλεπα αλλιώς γιατι ΗΤΑΝ τα πράγματα αλλιώς. Σημερα;; Φανταζομαι θα τα ξέρεις. Το χρημα και η εξουσία που αυτό -μαζί με την καθυστερημένη προβολή- συνεπάγεται εχει τρελλάνει και πιο σοφούς ανθρώπους.
Αγαπητή κ. Βλαχογιάννη,
συμφωνώ με μεγάλο μέρος του σημερινού σας σχολίου, αλλά συγχωρείστε με να επαναλάβω το προηγούμενο σχόλιό μου: “Το πως ένα αρχειακό υλικό που με υπερηφάνεια παρουσίασε το ΠΟΙΕΙΝ έγινε υλικό στο ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών, αρχικά με λυπεί βαθύτατα, από την άλλη το θεωρώ πολύτιμο υλικό αυτής εδώ της ιστοσελίδας για μελλοντική χρήση…”
Σας επιτρέπω σαν κυρία να έχετε τον τελευταίο λόγο και δηλώνω φανατικός θαυμαστής των εκπομπών σας.
Την καληνύχτα μου.