ΠΟΙΗΜΑ ΑΤΙΤΛΟ

Η ορεινή αρκούδα φοράει τρύπιο παντελόνι – βάσανο.

Οι γιατροί πήραν πάσο ελευθέρας για το μουσείο μου

σʼ αντάλλαγμα για τις λοβοτομές που μου ʽκαναν.

Δεν φοβάμαι να δουλέψω – θα ʽθελα να πετάξω μʼ αερόστατο.

Ούτε φοβάμαι να γίνω συλλέκτης λαμπτήρων, —

αρκεί να με βοηθούσαν όλοι.

Κι όσο για τα πεπόνια που πουλάς 2 στα 29 σεντς –

το βρίσκω επικίνδυνο.

Η μοίρα μου είναι ταγμένη στο να βλέπω ταινίες.

Δεν πάω πουθενά χωρίς να φοράω τη ζώνη μου, γιατί κάθε τι

που βρίσκεται μέσʼ απʼ τη ζώνη μου ανήκει.

Κι όταν υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη γωνία

που μου λέει πως ένα πλοίο σαλπάρει τώρα για τον ουρανό,

προχωράω και δεν βγάζω λέξη.

Ήταν εκείνος ο τύπος που σου ʽλεγα πως έφτιαχνε κάτι

στο δωμάτιο του, κι έφτιαχνε, έφτιαχνε, μέχρι που εκείνο

δεν χωρούσε πια στο δωμάτιο, και τότε έπρεπε να μετακομίσει,

κι από τότε πάντα μετακόμιζε, αυτή ήταν η ζωή του.

Μετά εκείνος ο νέος τύπος βγήκε να πάει στο κατάστημα

και περπάτησε, περπάτησε, κι ένα οικοδομικό τετράγωνο

τον ακολούθησε, ύστερα κι άλλο, κι άλλο ένα μπροστά,

τον ακολούθησε κι αυτό, κι έτσι έφτασε πολύ μακριά απʼ το σπίτι,

κι όλα αυτά εξαιτίας κάποιου που είπε κάτι στην τηλεόραση.

Ω επιστήμη, δώσε μου είκοσι πόδια,

είκοσι γιαγιάδων κεφτεδένια μάτια

πάρε με ξέχωρα σʼ ένα ρομποτικό δωμάτιο

δως μου απλά κάτι ασυνήθιστο

(έχω κάτι να κάνω εδώ τώρα,

μην με πιέζεις, έχω τούτη τη γραφομηχανή,

έχω εδώ και τούτο το χαρτί, ορίστε, εδώ μονάχος-)

Πηγαίνοντας απλά να βάλω μουσική στο κενό του φωνογράφου,

φέρνοντας ξανά το εξώφυλλο (του συνθέτη) στο γραφείο

για να δω πως προφέρεται

Πίνακες που εκτίθενται, του Μουσόρσκι

μα το δωμάτιο τούτο είναι

ολομόναχο με μια πολύ μεγάλη

ποσότητα του εαυτού μου μέσα του.

Αλλά πάλι, πόση ομορφιά κύλησε απʼ το στήθος του θνήσκοντος

κύκνου που παγώνει πεσμένος στην χλόη καθώς ο άρτος της μετάληψης

ξυρίζει τον ίσκιο του;

ΜΙΚΡΟ ΠΟΙΗΜΑ

Σέρνομαι

μες στο ταξί

του λέω να με πάει στη μυρμηγκοφωλιά

μου ρίχνει ένα βλέμμα πουρμπουάρ

και μου λέει τράβα σπίτι στη μητέρα σου

θα ʽναι στοργική μαζί σου.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments