1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;
Γράφω μόνο όταν υπνοβατώ.
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Εάν είμαι εξαρτημένος από την ποίηση, δεν χρειάζομαι μεθαδόνη.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όχι.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Μόνο τα αποτυχημένα δημοσιεύω.
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας;, β) ένα ηλιοβασίλεμα;, γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Δέλτα, το αιδοίο μίας γυναίκας.
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Τα γράμματα είναι απαραίτητα σʼ ένα ποίημα. Όχι δεν έχω λίστα.
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;
Δεν ανήκω σε καμία συντεχνία, οπότε…
8. Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Από καύλα.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
Πιστεύω. Η γυναίκα που αγαπώ.
11. Σας έχει επισκεφτεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
Συνέχεια με επισκέπτεται και πάντα με κοροϊδεύει.
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα μιλούσατε;
Ήταν ένα παιδικό ποίημα που έγραψα 9 χρονών με τον τίτλο «Η κυρά Γραμματική» και έλεγε: Η κυρά Γραμματική/ είναι πάντα θυμωμένη/Η κυρά γραμματική/ είναι πάντα στρογγυλή.
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
Ναι.
14. Πώς αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
Αδιάφορα.
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας απόφαση;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο.
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα ή απλώς πολλά ελαττώματα;
Τίποτα από τα δύο που ρωτάτε.
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
Μόνο στην ποίηση και πραγματικά ζορίζομαι.
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις άλλων ατόμων;
Γράφω μόνο τα βιώματά μου κι αυτά που μου υπαγορεύουν τα όνειρα.
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
Όχι.
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
Κανένας.
21. Πώς ορίζεται η ποίηση;
Καυλωμένη.











kaula…dev katalaba giati evas dokimos poihths etsi prepei va ekfrazetai se mia syvevteujh gia meva eivai lathos ,dev mporw va sxoliasw omws tipota perissotero giati dev exw diabasei apo tov( kaylomevo )poihth kapoio poihma diko tou!
http://livadas.blogspot.com/2010/05/peter-orlovsky-died-this-morning-at.html
Δεν καταλαβαίνω την σκοπιμότητα δημοσίευσης της παρούσης συνέντευξης(;)
Μια αναπαραγωγή της χιλιοειδωμένης οπτικής (και όχι μόνο) θέσης των πραγμάτων της Ποίησης την βρίσκω που υποχρεωτικά περιλαμβάνει τον ποιητή σαν κάτι δήθεν αμετάπειστα εναντιωματικό προς τη “συνήθεια” του κόσμου να ζει με συγκεκριμένες πραχτικές αναπνευσιμότητας …
Κατά πως διαφορετικά λιγάκι ο Υφαντής το είχε δει σαν ένα “κοκόρεμα ” για την σχισμένες οροφές του αυτοκινήτου του από τα τακούνια των γυναικών που υπέκυπταν μονίμως στην μαγεία ενός μονίμως καυλωμένου ποιητή.
Κι εγώ λοιπόν λιγάκι κάπου εδω λέω να σταθώ “άγνοιαστος” για την τυχόν συμπαράσταση ή όχι των υπολοίπων και να πω ότι ο ποιητής μόνο αυτό δεν μπορεί να είναι.
Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος που ζει κανονικά όπως όλοι.Δεν είναι υποχρεωτικά κάτι το τόσο καταναγκαστικά διαφορετικό – όπως την έχουνε δει μερικοί-ούτε καπνιζει την πίπα του στα αδειανα παράθυρα μιας θέας στη θάλασσα για να σχεδιάζει τα ανατρεπτικά ποτραίτα των εικονοπλαστικών του ικανοτήτων.
Ο ποιητής πρεπει να είναι ο ταπεινότερος των ταπεινοτέρων ..ο ποιητής πρέπει να νοιώθει ως ο τελείως ακράδαντα αδειανός προκειμένου να τροφοδητήσει την “καύλα του” και να καταφέρει έτσι να αδράξει με επιπλέον προοπτική τον κόσμο αυτόν που έτυχε να του προσφερθεί..
Ο ποιητής είναι ο αιώνια απαρηγόρητος παρηγορητής του κόσμου που έλεγε ο Ρίτσος.
Και οι παρηγορητές -στα τότε χωριά μου-μόνο αυτό τον λόγο δεν μπορούσαν να διατρέξουν καθώς μιλούσαν για αυτά που βέβαια κατείχαν πως ξέρουν..
Χωρολάτρη,
ίσως δεν γνωρίζεις τη μαγκιά του Ιωσήφ Μπρόντσκι, όταν του ζήτησε το δικαστήριο να δηλώσει την ταυτότητά του, σε ηλικία μόνον 16 ετών, κι ο Ιωσήφ απάντησε “ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ:ΠΟΙΗΤΗΣ”.
Από κει και η σειρά των αναρτήσεων περί ταυτοποιήσεως του ποιητικού υποκειμένου, κι όσοι περιμένουν να λάβουν από αλλού την προσφώνηση “ποιητής” (όπως κάποιος σήμερα πρωί-πρωί βιάστηκε να γράψει στο φατσιοβιβλίο: “Ο τίτλος “ποιητής” ΑΠΟΝΕΜΕΤΑΙ και δεν είναι
ιδιότητα, ούτε δικαίωμα. Τον ΑΠΟΝΕΜΕΙ ο αναγνώστης ή ο συνομιλητής σε κάποιον που
διαβάζει/ακούει. Τίποτα δεν προϋποθέτει τον αναγνώστη/συνομιλητή. Έτσι είναι κι
έτσι πρέπει να είναι. Κάποιος που αυτοσυστήνεται ως ποιητής είναι για βρωμόξυλο. Άντε πια, γεμίσαμε ταυτότητες και ιδιότητες”.), είναι βαθειά νυχτωμένοι…
Ανοιχτή πρόσκληση, λοιπόν, να απαντήσουν όλοι οι ποιητές στο ερωτηματολόγιο, για να βγάλουμε τα συμπεράσματα στο τέλος.
Ευχαριστώ για την πάσα, καλό σας βράδυ.
Ο ποιητής πρέπει ναναι γενναιόδωρος.Το να μη θέλεις νά χάσεις ούτε στιγμή από το υποτιθέμενο ταλέντο σου,είναι σα να μη θέλεις να χάσεις ούτε δραχμή από τούς τόκους του μικρού κεφαλαίου που σου δόθηκε.
Αλλά η ποίηση δεν είναι Τράπεζα.
Είναι η αντίληψη που ίσα ισα αντιτίθεται στην Τράπεζα.
Εάν γίνεται γραπτό κείμενο μεταδοτό στούς αλλους τόσο το καλύτερο.Εάν όχι ,δεν πειράζει.Εκείνο που πρέπει να γίνεται και να γίνεται αδιάκοπα ,ατέρμονα,χωρίς τηνπαραμικρή διάλειψη ,είναι η αντιδουλικότητα,η αδιαλλαξία,η ανεξαρτησία.
Η Ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της Υπερηφάνειας.
Οδυσσεας Ελύτης
Έχουμε σκεφτεί ποτέ πως είναι πιθανό να είναι άλλο η Ποίηση κι άλλο ο Ποιητής?
Πιθανόν, Γιώργο, αλλά ο Ποιητής δεν τα ξεχωρίζει 🙂
Όπως και να χει, πάντως, τα “πρέπει” δεν ισχύουν για τους ποιητές (ούτε και για τα ποιήματα). Κι η καύλα δεν είναι δα λόγος να ντρέπεται κανείς.
Τι θα έλεγα στον Πατιό και τον Πάκο, αν τους είχα στο τηλέφωνο:
Ξέρω πως είμαι ποιητής από το δημοτικό, αλλά δεν ξέρω τώρα στα -ήντα μου αν αυτά που γράφω είναι ποίηση.
Η διαμόρφωση της ταυτότητας εχει ερευνηθεί κυρίως από την Εξεληκτική Ψυχολογία και άλλες επιστήμες, οι οποίες καταλήγουν στην εξής ρητορική ερώτηση:
αν τύχει και πέσετε μέσα σε ένα βόθρο θα αισθάνεστε σκατά;
Θα ήταν έξω από τη ζωή αν αγνοούσαμε την εποχή μας. Εποχή ατομικισμού όπου το κενό της ύπαρξής μας συνήθως φροντίζουμε να το αποκρύψουμε μέσα από την αρνητική αυτοδιαφήμιση και τον εντυπωσιασμό, για να αναφωνήσει η «αγορά» «μωρ’ τ’ είν τούτος !!!», όπως λέγαν στη πατρίδα μου. Βέβαια είναι σκληρό τέτοια φαινόμενα να υπάρχουν σε τούτο το χώρο των είτε αυτοπροσδιοριζόμενων, είτε έτεροπροσδιοριζόμενων, είτε των όντως ποιητών. Ταμπού δεν υπάρχουν στην ποίηση. Απλά υπάρχουν λέξεις, όλες οι λέξεις, που γίνονται χυδαίες ή άγιες ανάλογα του πώς τις ματαχειρίζεσαι.
Σωτήρη, όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ δεν χρειάζεται να πέσω στο βόθρο για να νιώσω σκατά. Σκατά μπορούμε να νιώθουμε με χίλιους δυο τρόπους και για χίλιους δυο λόγους, και σ’ όποιο χώρο μπαίνουμε μπορούμε να τον κάνουμε να μοιάζει (για μας, τουλάχιστον) με βόθρο – ή με ό,τι άλλο φανταζόμαστε.
Αυτό δε σημαίνει να είναι κάποιος ποιητής;
“Ταμπού δεν υπάρχουν στην ποίηση” – Χαίρετε κύριε Σκληβανιώτη!
Ταυτότητα Σωτήρη παράγει κι η αδράνεια κι η συνήθεια κι η ενεργή κατάφαση.
Χρειάζεται να τονίσω πόσο πιο δύσκολη-σχεδόν ακατόρθωτη σε βάθος χρόνου- είναι η τελευταία?
Παναγιώτη ο Ποιητής γίνεται Ποιητής όταν σταματάει να “νοιάζεται” για την παραγωγή “ποίησης” είτε με τα “ποιήματά” του είτε με τη ζωή του. Φυσικά αυτό είναι προσωπική μου άποψη. Ποιητής είναι. Κι αυτό το “είναι” διαφεύγει κάθε πιθανής κι απίθανης απόδοσης…
Κ. Σκληβανιώτη όλοι ετεροπροσδιορισμένοι είμαστε. Απλά κάποιοι το επαναδιαπραγματευόμαστε αενάως…
Παναγιώτη, Καληνύχτα!
Αν ήταν αυτό που κατάλαβες, τότε ναι “Ταμπού δεν υπάρχουν στην ποίηση” αλλά ούτε για τον ΜΠΌΡΧΕς
(τον γάτο μου ενοείται…)
Γιώργο, Καλημέρα!
αν κι είσαι ακόμα σε σκοτάδι, κάπου βλέπω να πλησιάζεις την αυγή!
(αν είμασταν ΜΟΝΟΝ ετεροπροσδιοριζόμενοι, τότε μέσα σ’ έναν βόθρο θα είμασταν σκατά…)
Κύριε Σκληβανιώτη,
σέβομαι απόλυτα την άποψή σας, αλλά η κουβέντα μας δεν είναι για την ποίηση. Εδώ μιλάμε για την Ποιητική Ταυτότητα και πως αυτή καθορίζεται….
Όνειρα μόνον όμορφα σε όλους…:))
κόσμε μες το μεσάνυχτο άλλη δουλειά δεν είχες; (και για μένα τα λέω)
Παρακολουθώ τις εξελίξεις από το θεωρείο του Φυτόκου και ώρες- ώρες νομίζω πως βλέπω αγώνα κατς. Είναι εντυπωσιακό πως οι πολλοί γνωρίζουν πως το εν λόγω παιχνίδι αποτελεί ιδιαίτερη μορφή θεάτρου. Μένουν δακρυσμένοι όσοι δεν το έχουν καταλάβει ή αρνούνται να το παραδεχτούν. Αυτά γενικά. Στα ελληνικά που ξέρω εγω (κοντεύω τα σαράντα) καυλωμένη σημαίνει κυρίως κεφάτη, με πολύ όρεξη κλπ. Μπορεί βέβαια ο ποιητής (το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό είναι απεριόριστο και θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα) να κυριολεκτει οπότε καταλήγουμε οτί ”τα θέλει” και δικαιώνονται όσοι ασελγούν πάνω της. Δεν νομίζω να εννοεί κάτι τέτοιο ο ποιητής. Καλημέρα.
Τελικά γεγονότα σε οδηγούν σε σκέψεις απαράδεχτες. Ναι ομολογώ ότι είναι απαράδεχτο να σκέφτομαι έτσι. Κι όμως δεν μπορώ να τις αποδιώξω. Μήπως το ολοκαύτωμα υπήρξε για τους απογόνους του, μάθημα προς μελλοντική εφαρμογή σε άλλους λαούς; 19 νεκροί και 60 τραυματίες από επιδρομή σε ΔΙΕΘΝΗ ΥΔΑΤΑ, άοπλων ανθρώπων που μετάφερναν ανθρωπιστική βοήθεια ! Κράτος νεοναζί είναι ;;
Κι ας έρθουμε στα δικά μας, αν και είναι κάπως άκομψο σ’ αυτή τη συγκυρία.
Φίλε μου Σωτήρη
υπάρχουν οι ερωτήσεις 19 και 21, αν υπάρχουν ταμπού στην ποίηση και πως ορίζεται την ποίηση. Νομίζω ότι αυτές οι ερωτήσεις αφορούν την ποίηση και δευτερευόντως την ποιητική ταυτότητα.
Αλλά και μια συνέντευξη για την ποιητική ταυτότητα γίνεται με χρήση λέξεων και χαρακτηρίζεται η ποιότητα των απαντήσεων από τη χρήση αυτών των λέξεων. Για τούτο φίλε μου Σωτήρη δεν θεωρώ ότι η γνώμη που διατύπωσα, ανεξάρτητα της ορθότητας της, ήταν εκτός θέματος.
Πολύ φιλικά
Όποιον ορισμό και να ψάξετε για την έννοια ταυτότητα, θα βρείτε ότι αυτή υπονοεί ένα σύνολο χαρακτηριστικών με βάση τα οποία είναι δυνατή η αναγνώρισή του έχοντος την ιδιότητα «από τους άλλους» που πείστηκαν γι’ αυτό και του την χορήγησαν.
Οι συνθήκες που ειπώθηκε για πρώτη φορά, και γιατί, αφορούν μόνο τις συγκεκριμένες συνθήκες και τους συγκεκριμένους εμπλεκόμενους και δε δημιουργούν κανενός είδους προηγούμενο ή βάση να πατάμε εσαεί.
Εν κατακλείδι
– η ποιητική ταυτότητα αποδίδεται μόνον από τους άλλους.
– η ποιητική όμως ιδιότητα είναι αποτέλεσμα αυτοπροσδιορισμού.
Θα διαχωριστώ πλήρως και καθέτως με τα προηγούμενα, αφήνω όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο να διαφωνίσω οριζοντίως. Είναι εντελώς ακατανόητη η κουβέντα περί ποίησης και του υποκειμένου της, δηλαδή του ποιητή, αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Γιατί επανέρχεται αενάως η συζητήση αυτή; Ποιός είναι ποιητής, ποιό είναι ποίημα…; Αν κάτι μπορεί εδώ να ισχύσει ως κανόνας υπό διαπραγμάτευση, είναι το εξής: όσοι περισσότεροι διαβάζουν κάτι και το θεωρούν ποίημα, τόσο επικυρώνεται ο χαρακτηρισμός του, ανεξάρτητα από χρονικούς προσδιορισμούς και αξιολογικές κλίμακες. Κάνω μήπως λάθος; Διορθώστε με!
Με τα άσχημα νέα που έρχονται από το Ισραήλ, έχει δίκιο ο κ. Σκληβανιώτης, αλλά εμείς ποίηση ξέρουμε να κάνουμε.
Το καλύτερο θα ήταν να απαντούσατε όλοι εσείς οι ποιητές στο ερωτηματολόγιο, και σας απευθύνω ανοικτή πρόσκληση να το κάνετε.
Καλή εβδομάδα σε όλους.
… όσον αφορά τον κ. Ρεούση κι επειδή θέλω να είμαι «αντικειμενικός», πάει να πει λέω τα συναισθήματα μου από την έκθεσή μου στα γραφθέντα, και μόνο για αυτό:
«Η κυρά Γραμματική/ είναι πάντα θυμωμένη/Η κυρά γραμματική/ είναι πάντα στρογγυλή» του την αποδίδω.
Παράλληλοι διάλογοι…κάπου τέμνονται…στο κέντρο του σύμπαντος. Λέγεται κι αλλιώς:
Που να βρω την ψυχή μου…αναρωτιόταν κάποιος.
Που να βρω το πουλί μου…αναρωτήθηκε ο άλλος.
Καλό καυλοκαίρι!
«όσοι περισσότεροι διαβάζουν κάτι και το θεωρούν ποίημα, τόσο επικυρώνεται ο χαρακτηρισμός του, ανεξάρτητα από χρονικούς προσδιορισμούς και αξιολογικές κλίμακες. Κάνω μήπως λάθος; Διορθώστε με!»
Δικό σας το βραβείο Γκίνες της ταχύτερης αυτό-αναίρεσης! (μόλις 3 σχόλια)
Υπάρχει και ο τρίτος που κατάλαβε το σύνθημα στον τοίχο: «αν υπάρχει Θεός την κάτσαμε» (δεν έλεγε αυτό ακριβώς αλλά εκκρεμεί και ο πέλεκυς…)
Είναι θέμα γεωμετρίας ξέρετε. Επί Αριστοτέλη το κέντρο του σύμπαντος ήταν της γης, από τον αστρονόμο Χαμπλ και δώθε είναι παντού!
Μην ψυχανεμίζεστε ευρύτερες συναντήσεις (οι αντιπάθειες και οι συμπάθειες αδιάφορες πλην του μεσημεριάτικου agb)… η στρέβλωση που επιβάλατε ξεπερνά και τη γενική σχετικότητα… η μαθητική αντιπάθεια των γραμματικών κανόνων αφορά όλο το πολιτι(σμι)κό φάσμα και δεν αποτελεί ικανό αίτιο να φτιάξουμε και σωματείο φίλων…
ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ: σας παρακαλώ όλους να απαντήσετε με τη σειρά σας στο ερωτηματολόγιο! (όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει)
Σχόλιο αφιερωμένο στους Γραμματικούς, ας πούμε, Κανόνες…, μιας και φαίνεται πως υπάρχει έντονη σύγχυση. Το λοιπόν, αρκεί μια ελάχιστη ενημέρωση περί γραμματικής, για να πειστεί και ο πιο αδιάφορος ότι η γλώσσα προηγείται των κανόνων της. Σε απλά ελληνικά: πρώτα μαθαίνουμε να μιλάμε και μετά πιεζόμαστε για το πως να μιλάμε. Εξάλλου, η Γραμματική σαν επιστήμη ξεκίνησε τον καιρό που η φωνολογία των αρχαίων ελληνικών είχε αρχίσει να ξεχνιέται. Γιαυτό οι γλωσσικοί κανόνες είναι προϊόν λήθης, κι όχι στέψης γλωσσικών προτύπων. Διορθώστε με!
Οι γλωσσικοί κανόνες δεν είναι προϊόν λήθης, σχολιαστή. Προϊόν ονομάζουμε αυτό που παράγεται από κάτι, και η λήθη δεν παράγει τίποτε πέρα από κενά (τα οποία, ασφαλώς, ενίοτε μπορούν να είναι δημιουργικά).
Βεβαίως η γλώσσα προηγείται των κανόνων της, και η γραμματική δεν το παραβλέπει. Ο Διονύσιος ο Θραξ, ο πρώτος που συνέγραψε γραμματική, την ορίζει ως “ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένων”. Η γραμματική, επομένως, δεν ξεκινά ως θεωρία, αλλά ως εμπειρία της γραπτής γλώσσας και μάλιστα της “επί το πολύ” – χωρίς να απορρίπτει ιδιώματα και ασυνήθιστους τύπους. Η τάση μας να προσεγγίζουμε λογοτεχνικά κείμενα βασισμένοι σε εγχειρίδια γραμματικής οφείλεται αποκλειστικά στη μεγάλη σημασία που δίνουμε στα βιβλία που περιέχουν κανονιστικές αρχές.
Μας επιβάλλεται, Παναγιώτη, να δίνουμε μεγάλη σημασία στις κανονιστικές αρχές, λες και πρόκειται για το μήλο του Νεύτωνα. Σκέψου να ήταν καρπούζι και να του έπεφτε στο κεφάλι!
Στον κύριο Ρεούση δεν επιβλήθηκε. Και σε πολλούς άλλους επίσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν διδάχτηκαν κάποιο βιβλίο γραμματικής – σημαίνει ότι δεν το πίστεψαν, δεν ευθυγράμμισαν την άσκηση της γραφής τους στις διατάξεις του. Το γεγονός ότι μας βάζουν από μικρά να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε δεν συνεπάγεται αναγκαστικά ότι πρέπει και να τηρούμε όσα διαβάζουμε. (Αλλά όπως κάποια στιγμή ο Μωυσής αντικατέστησε το λόγο του Θεού με τις Δέκα Εντολές, έτσι και οι ηγεσίες των λαών παράγουν δέλτους που ρυθμίζουν το ζην, το πράττειν και το πολιτεύεσθαι των ανθρώπων.)
Επίσης, μιας και το θέτεις τόσο παραστατικά, το μήλο του Νεύτωνα ήταν η αρχή μιας μεγάλης ποιητικής διαδρομής, η οποία ανέτρεψε σε μεγάλο βαθμό τις μέχρι τότε καθιερωμένες αρχές. Δεν μπορώ να σκεφτώ το Νεύτωνα ως κάτι διαφορετικό από ποιητή – ούτε τον Αϊνστάιν. Διάβασαν το βιβλίο καλά, αλλά δεν το πίστεψαν. Και ίσως το θέμα γύρω από το οποίο συζητάμε σε αυτή την ανάρτηση να έχει και το εξής δίλημμα: το εάν θα διαλέξουμε να διαμορφώσουμε τις αχαρτογράφητες περιοχές του κόσμου και του εαυτού μας σύμφωνα με τις υπάρχουσες αρχές (χάνοντας ενδεχομένως ένα κομμάτι του εαυτού μας και του κόσμου μας), ή εάν θα μπορέσουμε να αναθεωρήσουμε τις υπάρχουσες αρχές.
Βεβαίως, με την προϋπόθεση ότι όλα αυτά γίνονται σε επίπεδο μελέτης και σπουδής και όχι στα πλαίσια εφηβικών εκρήξεων.
Καλά, Παναγιώτη, εννοείς σοβαρά αυτά που λες; Να χαρτογραφήσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας; Να αναθεωρήσουμε τις υπάρχουσες αξίες; Πως; Συνομιλώντας στο Ποιείν; Σπουδή και μελέτη τίνος πράγματος ακριβώς, με ποια μέσα, ποιος θα την κάνει και με ποια προσόντα;
Δεν παραδίδω μαθήματα αυτοβελτίωσης, σχολιαστή, ούτε έρχομαι ως προφήτης. Προσπαθώ να απαντήσω στα ερωτήματά σου – αν και κάποτε παρασύρομαι σε ρομαντικές σκέψεις. Ας μείνουμε στα πλαίσια της ανάρτησης.
Σχετικά με τους γραμματικούς κανόνες, προσπάθησα να επισημάνω ότι οι ίδιοι δεν έχουν κανέναν τρόπο να μας επιβληθούν. Αυτό που τους επιβάλλει είναι η αυθεντία και ο φόβος μας απέναντί της. Ο κακός μαθητής τρώει ξύλο, ενώ ο καλός προσπαθεί να αποφύγει την τύχη του κακού – και, όσο το δυνατόν, να κερδίσει την εύνοια του δασκάλου. Φυσικά κανείς δεν συζητά για το πνεύμα και το περιεχόμενο του βιβλίου της γραμματικής.
Οι περισσότεροι ανάμεσά μας λειτουργούμε με αυτό το μηχανισμό. Αντιλαμβανόμαστε τη γραμματική ως μέσο για να κερδίσουμε την εύνοια του δασκάλου, τη φυσική ως μέσο για να μπούμε στο πανεπιστήμιο, την ποίηση ως μέσο για να βγάζουμε γκομενάκια στο διαδίκτυο κλπ. Ίσως γνωρίζεις το περιστατικό με τον Ευκλείδη. Τον πλησίασε κάποιος που ήθελε να μάθει γεωμετρία και αφού έμαθε το πρώτο θεώρημα, ρώτησε τον Ευκλείδη “Και τι θα κερδίσω τώρα που το έμαθα αυτό;” Ο Ευκλείδης τότε στράφηκε στο δούλο του λέγοντας “Δώσε σ’ αυτόν τρεις οβολούς, γιατί έχει ανάγκη να κερδίζει απ’ ό,τι μαθαίνει”. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες χρήσεις της γραμματικής, της φυσικής και της ποίησης. Αλλά αυτές απαιτούν να είναι σκοπός της μελέτης – και όχι μέσο για να ποριστώ κέρδος ή για να επιτύχω κάποιον άλλο στόχο (που θα μπορούσα, ενδεχομένως, να τον επιτύχω και με άλλα μέσα).
Με ρωτάς εάν συνομιλώντας στο Ποιείν μπορούμε να αναθεωρήσουμε τις υπάρχουσες αρχές (ποτέ δε μίλησα για αξίες). Ναι, όσο μας το επιτρέπει ο χώρος – και ο χρόνος που θα αφιερώσουμε σε αυτό. Αφού μπορούμε να ξεκατινιαζόμαστε, γιατί να μη μπορούμε να κουβεντιάζουμε; Όσο για τα προσόντα, δε χρειάζεται καθένας μας να κουβαλά τη βιβλιοθήκη του μαζί, ούτε τα φαντάσματα που μιλούν από μέσα του. Αρκεί η καλή διάθεση.
Διόρθωσέ με 🙂
Όχι, Παναγιώτη, δε θα σου κάνω τη χάρη να σε διορθώσω. Αλλά αφού μίλησες για φαντάσματα, ταιριάζει εδώ το εξής:
Τα φαντάσματα μπορούν να περνάνε μέσα από κλειστές πόρτες, τοίχους, ακόμη και μέσα από σένα. Μπορούν να διαπερνούν τα πάντα, είτε το θέλουν είτε όχι. Αλλά δε μπορούν να αγγίξουν τίποτα, ούτε το ένα το άλλο. Δε μπορούμε να δούμε τα φαντάσματα, γιατί είναι αόρατα, και επειδή είναι αόρατα, δε μπορούν να δουν το ένα το άλλο. Γιαυτό τα φαντάσματα, ανίκανα να δουν ή να αγγίξουν το ένα το άλλο, νιώθουν απέραντη μοναξιά. Καθόλου περίεργο λοιπόν που ουρλιάζουν τα βράδια.
To erwthmatologio eivai kata 50% kakogousto.Kai mallov exei ftiaxtei gia xabale!!! Telika h pio kalh diafhmish eivai h xovdroeidhs ekfrash p.x lexeis pou oloi mas katexoume kala apo mikroi… skoyriasmeves prokes k oxi atsaliva karfia! Dexomai omws oti sthv poihsh ola exoyv thesh.Apla esy dialegeis…
Δεν καταλαμβαίνω προς τι η φασαρία.
Οι απόψεις του ανθρώπου έχουν καταγραφεί. Οποιου δεν του αρέσει, να αγνοήσει και να μην ασχολέιται. Δεν πρόσβαλε κανένα, δεν βλέπω γιατί ή αντίδραση.
Ο κάθε άνθρωπος δικαιούται και το χώρο του και την άποψη του. Κακίες, εξυπνοβλακίες και φουσκομένα ελληνικα κτλ, φανερώνουν μόνο κομπλεξικοσύνη και ανασφάλεια.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Όχι.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Από καύλα.
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
Μόνο στην ποίηση και πραγματικά ζορίζομαι.