Ενυπόγραφο αλλά ανεπίγραφο το παρόν κείμενο, γιατί κανένας τίτλος δε μπορεί να συμπεριλάβει την παραφροσύνη που συντελείται καθημερινά στο κέντρο της Αθήνας, ειδικά όταν πέφτει ο ήλιος. Ενώ η τουριστική σαιζόν ξεκινά, οι πράσινοι αίλουροι της ΕΛΑΣ παρελαύνουν ως εντολοδόχοι επιχειρησιακών σχεδίων, παιδιά που έδωσαν Πανελλήνιες από την τσέπη ανυποψίαστων γονιών, για να δημιουργούν απορίες εύλογες ως προς τη χρησιμότητα της παρουσίας τους, αν όχι της ύπαρξής τους. Δρόμοι σχεδόν άδειοι, και όμως σε συγκεκριμένες παρόδους, κράνη και οπλισμοί που αναφέρονται σε τρωικούς πολέμους που κανείς ποτέ δεν εξύμνησε. Και όμως, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δείχνει να διακατέχεται από αβάσταχτες εμμονές και να συμπαρασύρει τους πολίτες, αρνούμενο πεισματικά να τους προστατεύσει, σε μια δίνη ολέθριων αμφιβολιών, όσον αφορά την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου θεσμικού οργάνου. Την ίδια ακριβώς ώρα, οι κάθε λογής διαρρήκτες της δημόσιας τάξης δρουν ανενόχλητοι, σε τέτοιο βαθμό, που εγείρονται ερωτήματα ανοχής αν όχι συνεννόησης με τις διωκτικές, δηλαδή ανεκτικές, αρχές. Όλα αυτά ενόψει της Τρίτης Χιλιετίας. Το βασίλειο του εγκλήματος ήταν πάντα κερδοφόρο, αλλά πλέον καταντά άνευ ουσίας η διάκριση Ποιος είναι ο κλέφτης και Ποιος ο αστυνόμος. Αν τελικά ο κάθε πολίτης βρεθεί στην ανάγκη να πάρει το νόμο στα χέρια του, για να προστατεύσει τη ζωή του, μιας και οι απειλές είναι όχι απλά προφανείς αλλά καθημερινά βιώσιμες, τότε οφείλουν τα αρμόδια θεσμικά όργανα, αν θέλουν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, να κάνουν το ελάχιστο, δηλαδή να κατοχυρώσουν την αγωνία όσων ακόμη εμπιστεύονται την κρατική λειτουργία με ανάλογες νομικές διευκρινήσεις, ακόμη και αν χρειαστεί να παραπέμπουν σε υπερατλαντικά μοντέλα.
Όλα τα παραπάνω ως αφορμή της κρίσης πανικού που έπαθε η σύντροφός μας (είμαστε τρίο και το απολαμβάνουμε-τί άλλο θέλετε να μάθετε για μας, που δεν το ξέρετε ήδη;), σήμερα Σάββατο 17 Απριλίου 2010 (αν είναι δυνατόν!), βγαίνοντας από την παράσταση στο «ΑΚΡΟΠΟΛ», Ιπποκράτους 6, στις 23+15, μετά τις θεσπέσιες μουσικές του Κώστα Γιαννίδη να βρεθεί αντιμέτωπη με κρανιοφόρους της ΕΛΑΣ (σημειωτέον πως όποιος έχει μέσον σήμερα στην Αστυνομία ζητάει επαρχεία…στην Αθήνα μένουν οι πληβείοι αστυνομικοί που εξαντλούνται στην ορθοστασία σε ανούσια προληπτική καταστολή, τύπου προστασία εισόδων στο γκέτο των Εξαρχείων, σιγά την έμπνευση!). Κύριε Υπουργέ Δημόσιας Τάξης, έλεος!
Έλληνες πολίτες και οικονομικοί μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας μπορούν να κυκλοφορούν και χωρίς ταυτότητα…Σας γνωρίζουμε καλά, κι εσείς μας γνωρίζετε καλύτερα…Μην γελιόμαστε…Σταματήστε την άσκοπη επίδειξη δύναμης, έτσι κι αλλιώς εμείς θα συνεχίσουμε να κυκλοφορούμε στα Εξάρχεια και χωρίς Δελτίο Ταυτότητας…αυτά δεν τα ζήσαμε ούτε επί χούντας…αν είστε χούντα δηλώστετο ευθαρσώς, διαφορετικά να αποσύρετε σήμερα τα φτωχά καλόπαιδα που τρέξαν στην Αστυνομία και τους έχετε παθάνει στην Ορθοστασία…
Κύριε Χρυσοχοΐδη, πρέπει να φύγεις…
ΠΟΛΙΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Νίκος Βουτηρόπουλος-φιλόλογος
Σωτήρης Παστάκας-ψυχίατρος
Μαζί σας . Χίλιες φορές μαζί σας .
Μα απαντήστε μου σε ένα γραφικό
ερώτημα .Όταν έχεις ένα λάκκο με
ΣΚΑΤΌΝΕΡΑ και στην επιφάνεια του
επιπλέει μια ΚΟΥΡΑΔΑ , όταν την
αφαιρέσεις ο λάκκος θα πάψει να
περιέχει σκατόνερα .
“Πρώτα πρέπει να σκοτώσουμε
τον μπάτσο που κρύβουμε μέσα μας.”
Κάπου κάποτε το είχα διαβάσει.
Υ.Γ. Εμένα δεν με πειράζουν οι τόσοι ένστολοι δίπλα μου τα βράδια. Με κάνουν να νιώθω επώνυμος-προστατευμένος 🙂
ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ΄την Ευρώπη
αυτό πολεμούν ακόμα
όσο για τις κρίσεις πανικού
το σύστημα φροντίζει με μαεστρία
να τις περνά στους υπηκόους…..
http://dromos.wordpress.com/2008/12/09/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D-%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CF%84%CF%85%CF%81%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85/
για τον κύριο Αραβανή
Ο ΚΑΚΟΣ ΣΟΥ ΕΑΥΤΟΣ
ARNAKIA
όταν οι γνώμες τον άλλον σε εξοργίζουν
και όταν η αρχές σου την βια υποστηρίζουν.
για πιο αγώνα λοιπόν θα ξεκινήσεις?
με ποιον εχθρό θα χτυπηθείς?
και αν θελήσεις κάποτε να αλλάξεις την ζωή σου,
πρέπει να διώξεις τον κακό που τρώει την ψυχή σου
γιατί δεν φτάνει μοναχα να γκρεμίζεις
ο κακός σου εαυτός καραδοκεί….
σκότωσε τον μπάτσο που έχεις μέσα σου
σκότωσε τον μπάτσο πριν είναι αργά
και όταν χριαστείς κουράγιο μην τρομάξεις
σκέψου πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
πρέπει την μάχη αυτή να την κερδίσεις
είναι καιρός για αλλαγή
σκότωσε τον μπάτσο που έχεις μέσα σου
σκότωσε τον μπάτσο πριν είναι αργά ….
* των αλλών
* οι αρχές
*χρειαστείς
το αντέγραψα βιαστικά μαζί με τα ορθογραφικά λάθη 🙂
Μία απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές της σκέψης του Μαρξ ήταν αυτή για την κριτική του στο κράτος. Εν τάχει, πως η ουσία του άνθρωπου δεν είναι πολιτική όπως ισχυριζόταν ο Χέγγελ αλλά κοινωνική. Οι κοινωνικές σχέσεις εξηγούν το κράτος, κι όχι το αντίστροφο. Το κράτος δεν προέρχεται από κάποια ανώτερη λογικότητα που βρίσκεται υπεράνω της κοινωνικής ζωής, ούτε είναι σύμφυτο στην κοινωνία, και έκφραση της υπάρχουσας λογικότητάς της. Το κράτος δεν είναι παρά ένα τμήμα της κοινωνίας το οποίο εγκαθίσταται πάνω απ’ αυτήν, προσθέτοντας στις λειτουργίες που είναι κοινωνικά απαραίτητες, λειτουργίες περιττές που γίνονται αποδεκτές με την άσκηση βίας. Όντας εγκατεστημένο πάνω απ’ την κοινωνία έχει τα δικά του συμφέροντα και δικό του κοινωνικό στήριγμα, δηλ. μια γραφειοκρατία. Κατέχει πολλαπλές εξουσίες-οργάνωση, ιδεολογία, καταναγκασμό, πολιτική απόφαση. Κατέχει μια ξέχωρη πραγματικότητα αλλ’ αυτή η πραγματικότητα-αν και τείνει να αυτονομηθεί-εξαρτάται από τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Κι εδώ έχουμε τις κυρίαρχες τάξεις που εξυπηρετούνται και αλληλοεπιδρούν μ’ αυτό. Στο “Εβραικό Ζήτημα” ο Μαρξ ασκεί κριτική στο, εντός του κράτους παραγόμενο, εσωτερικό σχίσμα, μεταξύ του ανθρώπου και του πολίτη, μεταξύ του ιδιωτικού και του δημόσιου ανθρώπου, ένα σχίσμα που καθιερώνει επίσης κ τον χωρισμό μεταξύ του ατόμου κ της κοινωνίας κ μεταξύ του ατόμου κ του εαυτού του. Ο Μαρξ κριτικάρει τη διαίρεση των δικαιωμάτων σε δικαιώματα του ανθρώπου και σε δικαιώματα του πολίτη. Ο άνθρωπος και η συνειδησή του ταλαντεύονται ανάμεσα σε πολιτικά, νομικά και φιλοσοφικά πλάσματα, σε ευρείς αλλά απατηλούς ορίζοντες, από τη μιά, και σε στενές περιορισμένες πραγματικότητες, από την άλλη. Τα δικαιώματα του πολίτη είναι αφηρημένα, πλασματικά. Αυτό που όλο κι όλο παρέχουν στο άτομο είναι μια φαντασιώδης επικράτεια μέσα σε μια μη πραγματική καθολικότητα. όσο για τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι κατ’ ουσίαν τα δικαιώματα του εγωιστικού ατόμου, και μέσα στην αστική κοινωνία εκφυλίζονται στο δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας.
Να μης σας κουράζω. Υπάρχουν σχετικά βιβλία να διαβάσετε. Όλα αυτά τα θέτω ως μια βάση αναφοράς για να μην έχουμε αυταπάτες κ να μην αναλωνόμαστε σε μια μεταγλώσσα, σ’ ένα λόγο πάνω στο λόγο, κάτι που οδηγεί σε αδιέξοδο και βερμαλισμό.
Στη Ελλάδα τα πράγματα είναι ιδιόρρυθμα χειρότερα. Ο νόμος υπάρχει σαν ένα άλλοθι για να εμπλακούν όλοι και να μην υπάρχουν ευθύνες, παρά μόνο εξιλαστήρια θύματα. Και οι “μπάτσοι” θλιβεροί υπάλληλοι, να πουλάνε προστασία σε μαγαζιά, να φυλάνε πολιτικούς, να τρομοκρατούν ανυποψίαστους, να βγάζουν κ να ζητάν ταυτότητες, να μαζεύουν λεφτά από προστίματα, να γράφουν αυθαίρετα κτίσματα, μπαρ κ καφέ κλπ.
Η διαφθορά που υπάρχει σε αυτό το κράτος είναι τεράστια σε όλους τους τομείς. Αναξιοκρατία, νεποτισμός, κλεψιά, ανευθυνότητα, αναισθησία, αγένεια, ανοργανωσιά κλπ.
Λίγο να βγεις απ’ το καβούκι σου κ να δουλέψεις το καταλαβαίνεις. Στα 15 χρόνια ελεύθερο επάγγελμα έχει μαυρίσει η ψυχή μου. Και λίγα λέμε.
Ας πάει και το παλιάμπελο, αφού υπάρχουν απορίες, να πούμε δυο λόγια έξω από τα δόντια ως αλλώνυμα του εαυτού μας που δε μας ανήκει γιατί του ανήκουμε, δηλαδή σεβασμός στη φύση.
Ο κκ τωρινός και πριν αλλοτινός υπ. πρρρρρ του αλήτη έχει απίστευτη εμμονή με τους τρομοκράτες, θέλει δηλαδή να τους τρομοκρατεί, εξού και λοιπά. Αλλά για να είμαστε σοβαροί, πόσα είναι τα θύματα της τρομοκρατίας στην Ελλάδα και πόσα τα καθημερινά θύματα της ασφάλτου; Και βέβαια οι διάφορες γιγαντοαφίσσες με τις ξεβράκωτες που αποσπούν την προσοχή και ζντουουουπ στη κολώνα, για να μη μιλήσουμε για τα εργολαβικά αισχροκέρδη και το δολοφονικό οδικό δίκτυο, την ελλιπέστατη και ανοητότατη σήμανση…και ουφ. Δηλαδή πότε πρόκειται σε αυτό τον έρμο τόπο να γίνει διαδήλωση για το χάλι της Εθνικής Οδού; Μόνο για κάτι συντάξεις που δε ξέρουμε αν θα ζήσουμε να τις πάρουμε, γιατί ο μπαγάσας ο χάρος στήνει παγανιά στην άσφαλτο, ο κερατάς ούτε φανάρια υπολογίζει ούτε ανισόρροπες διαβάσεις ούτε πεζόδρομους…τίποτα. Αυτά τα ελάσσονα, σε φα-μείζονα.
Στον Σπύρο Αραβανή
Κάθε μέρα τον σκοτώνω και πάλι αναφύεται
γιατί βρίσκεται στο D.N.A μου .
Να συμπληρώσω τον Κ. Παπ/σίου
ΕΛΛΑΣ : Επικράτεια , θεσμοθετημένης λαϊκής αλητείας , νομοθετημένης πολιτικής διαφθοράς.
Οίκος ανοχής που δεν σου παρέχει οργασμό , αλλά οι περί αυτόν , οργάζουν επάνω σου .
Δεν υπάρχει μία Ελλάδα Τυρταίε. Όλοι οι Έλληνες δεν είναι το ίδιο. Όπως βέβαια δεν είναι το ίδιο όλοι οι Τούρκοι, όλοι οι Αλβανοί, όλοι οι Γερμανοί ή όλοι οι Αμερικανοί.
Είναι κι αυτοί οι “επάνω σου” που λες και οι οποίοι βέβαια δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Είτε γιατί έχουν αδύνατη μνήμη, είτε γιατί είναι ευκολόποιστοι, είτε γιατί ανέχονται!
D.N.A. ή η φουκοϊκής έμπνευσης «μκροφυσική της εξουσίας»; Υπάρχει διαφορά!
Σαφώς και οι μπάτσοι είναι θλιβεροί υπάλληλοι – αν τους δει κανείς ατομικά. Σαν σώμα όμως αποτελούν έναν από πιο ισχυρούς κατασταλτικούς μηχανισμούς αυτού του κράτους, και ως τέτοιον οφείλουμε να τους αντιμετωπίζουμε, εάν δεν επιθυμούμε τον εθισμό μας στην καταστολή.
Σχετικά τώρα με την ελληνική ιδιορρυθμία στην οποία αναφέρεται ο Κώστας Παπαθανασίου, θα ήθελα και εγώ να συμπληρώσω παραθέτοντας το εξής γλαφυρό απόσπασμα από την «Ιστορία του Ελληνικού Κράτους» του Γ.Β.Δερτιλή:
«Το ελληνικό κράτος δημιουργείται το 1828 εκ του μηδενός και αλλάζει ριζικά την ζωή των ανθρώπων που το δημιούργησαν με την φαντασία τους και με την επαναστατική τους πράξη. Τους επιβάλλει την αυθεντία και την νομιμότητά του, την βία και την εξουσία του, ελέγχει την αναμεταξύ τους βία, τέμνει, δικάζει και τιμωρεί. Δεσμεύει την Εκκλησία χωρίς να την υποτάσσει, την προσκυνά και την χρησιμοποιεί, στηρίζει επάνω της μέγα μέρος της δικής του νομιμότητας. Εκπαιδεύει τους νέους και τις νέες, τους μαθαίνει τον νόμο, την τάξη, την υποταγή, την εξίσωση έθνος-κράτος, τον πατριωτισμό. Με άλλα λόγια, το νεαρό ελληνικό κράτος επιβάλλει στους ανθρώπους ό,τι εν πολλοίς επιβάλλουν όλα τα κράτη. Και εκείνοι, με την σειρά τους, το ανέχονται, το αποδέχονται, το απορρίπτουν, υποκύπτουν, το περιβάλλουν με τα εθνικά σύμβολα, το διεκδικούν, εξεγείρονται, το καταλύουν προς στιγμήν για να το θεσμίσουν εξ υπαρχής, το στηρίζουν, το στελεχώνουν, το διαβρώνουν, το χρησιμοποιούν εναντίον αλλήλων, ζητούν την διαιτησία του. Εκείνοι διατυπώνουν τις εθνικιστικές του φαντασιώσεις, εκείνες μεταδίδουν στα παιδιά τους τις αλυτρωτικές του ανάγκες και προσδοκίες και, όλοι μαζί, ακολουθούν τις σημαίες του, τροφοδοτούν με φόρους τα ταμεία του και με αίμα τους πολέμους του.»
Το κράτος ποτέ δεν είναι διάφορο των πολιτών που το συγκροτούν.
Δυο αρνήσεις=μια κατάφαση, άρα είναι αδιάφορο.
Είναι αδιάφορο, σχολιαστή, πράγματι. Και αυτή είναι η τραγωδία μας…
Στο βιβλίο που αναφέρει η Ειρήνη (1ος τόμος-β’μέρος-κεφάλαιο1) έχει ένα κεφάλαιο με τίτλο “ΕΝΑ ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ” με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία, κυρίως οικονομικά (για τα δάνεια, τους εξοπλισμούς κ.λ.π.), που εξηγούν πολλά.
Στην αρχή δε του βιβλίου ο Δερτιλής παραθέτει ένα απόσπασμα από τις Δοκιμές του Σεφέρη:
[…] Ένας όχλος χασομέρηδων, εξευτελισμένος από ανάξιους ή αδιάφορους άρχοντες, χαζεύει, χλευάζει, προπηλακίζει. Είναι ο κόσμος των “Ορεστειακών” και των “Ευαγγελικών”, είναι ο ξεπεσμός.
Επίσης, στο βιβλίο αυτό, στο κεφάλαιο 1 της εισαγωγής, γίνεται μια πάρα πολύ ωραία αναφορά στον Μύθο της Ψωροκώσταινας ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Το αναφέρω προς ικανοποίηση αποκλειστικά του Δημήτρη Μουζάκη. 🙂
Σε μια τόσο μικρή διαδρομή με το τρένο, μόνο μπάνζαϊ μπορείς να γράψεις, Πρώτε.
Αν είχαμε αχανές σιδηροδρομικό δίκτυο όπως η Ρωσία, θα είχαμε και μυθιστόρημα…:))
Άλλο οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι νευρώσεις, οι εμμονές κτλ. Μ’ αυτά αποκρύπτεται το σφαιρικό.
Γιαυτό σε βάζουν όλη μέρα να βλέπεις τηλεόραση και να ασχολείσαι με πουτάνες, ημίτρελους και σαχλαμαράκηδες. Και μετά να κάνεις και τον έξυπνο και τον ενημερωμένο. Και πίσω απ’ την πλάτη σου όργια.
“Ήρθαν οι εξωγήινοι κρυφτείτε στην κούφια γη να σωθείτε”
Νέα επιδρομή ασπιδοφόρων αυτή τη στιγμή στην Εμμ. Μπενάκη: το κέντρο είναι άδειο, οι καταστηματάρχες διαμαρτύρονται…αν συνεχιστεί αυτό το χάλι, πολλοί θα αναγκαστούν να κλείσουν…(εσωτερική πληροφόρηση)
Καλοπροαίρετα απαντώ στο σχόλιο του αγαπητού Μουζάκη, μαζί με μια αφιέρωση σε όσους καταπιάνονται με τη λογοτεχνία, αλλά και την τέχνη γενικότερα, που την απορρίπτω συλλήβδην, γιατί είναι ανίκανη να δημιουργήσει προϋποθέσεις βιωσιμότητας, ικανή μόνο να αξιολογεί προσωπικά αδιέξοδα, ας τα πούμε δεδομένα. Και μιλώντας για τις αντιφάσεις, δε μπορώ να μην αναφερθώ στον Φρανκενστάιν που ηλεκτροδότησε ένα αθώο ζόμπι που έγινε δολοφόνος από τα αναπάντεχα χαστούκια.
Και ο μπάρμαν μου έλεγε τις προάλλες πως πέφτει άγριο ξύλο σε μικροπωλητές εξ Αφρικής από όργανα της τάξης, αλλά και καταστηματάρχες, κι ούτε περνάει από το φτωχό μας μυαλό πως ο ελβετός γιατρός τρόμαξε και κατέστρεψε το υπό κατασκευή ζομπικό θηλυκό ταίρι, σε ένα πύργο της Σκωτίας, κάποτε. Αλλά τι τα θέλετε; Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, όπως λένε, διαθέτει όμως ένα σοβαρό μειονέκτημα, σκοτώνει τους ασθενείς του. Με άλλα λόγια, κάνουμε τα εύκολα δύσκολα, κάθε μέρα, χιλιετίες τώρα. Καληνύχτα και Καλητύχη.
Τι τα θέλετε; Αυτοί που προσπάθησαν να πουλήσουν το Βατοπαίδι, απολαμβάνουν καθημερινά το καφεδάκι τους στο Κολωνάκι. Αυτοί που τους κάλυψαν, περιμένουν να ξανακυβερνήσουν. Αυτοί που απαλοτρίωσαν, διά χειρός Τσουκάτου, τη μίζα του 1.000.000 Ευρώ της Ζήμενς, μας κυβερνούν. Αυτοί που μας προστατεύουν από την εγκληματικότητα, αποδεικνύονται οργανικό τμήμα της εγκληματικότητας. Αυτοί που υποτίθεται ότι πολεμούν την τρομοκρατία, είναι αυτοί που δημιουργούν τις προυποθέσεις ύπαρξής της. Αυτοί που διόρισαν τα παιδιά και τα παραπαίδια τους, φωνάζουν για απαξίωση του δημοσίου. Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, μας αποκαλούν τεμπέληδες. Αυτοί που φοροδιαφεύγουν επίσημα, μας κατηγορούν για φοροδιαφυγή. Αυτοί που παίρνουν τους μεγάλους μισθούς, ζητάνε τη μείωση των μικρών μισθών. Αυτοί που δεν έχουν ανάγκη τη σύνταξη, ζητάνε την απαξίωση της δικής μας σύνταξης. Αυτοί που έχουν κάνει το ψέμα είδηση, επιμένουν να ονομάζονται μεγαλοδημοσιογράφοι.
Ένα κράτος αλητοειδών και μια κοινωνία σε απόγνωση.
Έ, ¨άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα …¨ που λέει και το τραγούδι ενός οργισμένου τραγουδοποιού.
@27
Μου θύμισες τον μπαρπμα-Μπερτολντ τώρα:
“Αυτοί που αρπάνε το φαί απ’ το τραπέζι
κηρύχνουν τη λιτότητα
αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα
ζητάνε θυσίες
οι χορτάτοι μιλούν στους πεινασμένους
για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν”
Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα απο τότε και πόσο ίδια είναι αλήθεια!
Α, θμήθηκα κι αυτό του Μπρεχτ:
“Μα δεν θα λένε: Ήταν σκοτεινοί καιροί
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν οι ποιητές τους;”
@28
περιηγητής βέβαια, όχι περιηγητές!
τρέμω στη σκέψη ότι με τον πενιχρό μισθό μου που όλο και μειώνεται δεν θα μπορέσω να προσφέρω στα παιδιά μου όχι αυτά που ονειρεύτηκα αλλά ούτε τη δυνατότητα να σπουδάσουν.τρέμω ακόμα όταν βγαίνουν έξω μήπως στραβοκοιτάξουν κάνα μπάτσο και τα τσακίσει στο ξύλο η τους φυτέψει καμμια σφαίρα πάνω στα νεύρα του.τρέμω γιατί αύριο δεν ξέρω τι θα αποφασίσει το ΔΝΤ για μένα. θα μείνω άνεργος η θα συνεχίσω να δουλεύω;και όταν βλέπω ειδήσεις πιο πολύ τρέμω τα χαμόγελα των προστατων του πολίτη παρά του μαζιώτη και της παρέας του και αναρωτιέμαι ποιος είναι ο τρομοκράτης όπως στην φάρμα των ζώων του όργουελ που στο τέλος δεν ξεχώριζαν τους ανθρώπους απ τα γουρούνια.και μιας και ανέφερα τον όργουελ δεν νομίζω ότι απέχουμε και πολύ απ’το 1984
@30
Απο τα καλύτερα κείμενα που ανέβηκαν σ’ αυτό το site!!!
από τις ελάχιστες φορές που χαίρομαι που είμαι από κάτω.Όπου και να γυρίζεις περιηγητή σου φωνάζω ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΑΙΧΤΟΥΡΕΣ είδαμε πάλι τρομερή μπάλα και απόψε