Απόσπασμα από το έργο

Θεατρίνα
Να και η πρώτη τηλεφωνική γραμμή. Μια ακροάτρια από τον πλανήτη Δία, εξομολογείται στον αέρα. Καταβρόχθισε τα πεντάδυμά της! Θεέ, ποία η γνώμη σας γι’ αυτό; Μιλάτε πιο δυνατά! Ο Θεός σας συγχωρεί. Α! Για ακούστε, Θεέ! Δεν μπορείτε να συγχωρείτε όλο τον κόσμο. Αν είναι πρόθυμοι να πληρώσουν για τις αμαρτίες τους, μην τους αφήνετε να γλιτώσουν. Ο Θεός είναι στα όρια της χρεοκοπίας και είναι καθήκον όλων σας να στέλνετε τις δωρεές σας με αντάλλαγμα ένα συγχωροχάρτι που θα σας στέλνουμε ταχυδρομικά. Η πρώτη επιταγή έφθασε! Ένα εκατομμύριο σεληνιακά πιάστρα έστειλε μια αφροδίσια στραγγαλίστρια, η οποία προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό. Ο Θεός σας ευχαριστεί. Πήξαμε στις επιταγές! Τι θα το κάνετε όλο αυτό το χρήμα Θεέ μου; Ο Θεός θα παντρευτεί! Με ποιόν; Με έναν αρουραίο! Αρουραίο, από ποιο πλανήτη; Ο Θεός θα παντρευτεί με έναν αρουραίο από τη Γη! Πότε θα μας παρουσιάσετε τον αρραβωνιαστικό σας, Θεέ; Τον έχετε μέσα στη τσάντα σας; (Ο Συγγραφέας βγάζει τον αρουραίο από την τσάντα) Ιδού, ο αρραβωνιαστικός του Θεού! Πώς ονομάζεστε; Αρουραίος! Τον αρουραίο τον λένε Αρουραίο! Πώς συναντηθήκατε ο Θεός και εσείς; Στο χορό! Να μια είδηση που θα ενθουσίαζε τους θιασώτες του μπουρδέλου! Θα ξαναβρούμε τον Θεό και τον αρουραίο στην τελευταία μας ανταπόκριση της «Σεληνιακής Μεσημβρινής». Ώρα για διαφημίσεις! Miloud, τα λαχανικά!

Μηχανικός
Είναι τακτοποιημένα στο ράφι.

Θεατρίνα
Φέρε τη μεγάλη βεντάλια που ξέχασα στο καμαρίνι! Να ένα πορτοκάλι! Πάρε κι ένα πράσινο! Τι τους λείπει; Μια κίτρινη μπανάνα ανάμεσα στα δύο! Ήταν μια διαφήμιση για τα sex shops. Νερουλή κολοκύθα που φουσκώνει, μέσα της να μπεις και να ξενυχτωθείς. Λογικές τιμές για τους διημερεύοντες πλανήτες. Για τις παραγγελίες σας, απευθυνθείτε στις αντιπροσωπείες της Σελήνης, διευκρινίζοντας το λαχανικό και τη διαστροφή σας! Νεαρές εμβαπτιζόμενες, να ξεπλυθείτε στα νάματα του Omo Sapiens! Τι ρατσιστική διαφήμιση. Οι ρατσιστές προσφέρουν ως δώρο ένα άμορφο υγρό για να εντοπίζετε το χρώμα του παιδιού σας πριν από τη γέννηση του. Αν το υγρό γίνει ροζ, το παιδί σας είναι μπλε. Αν το υγρό γίνει χρυσαφί, το παιδί σας είναι δίφυλο. Αν το υγρό παραμείνει διαφανές, θα γεννήσετε ένα μωρό του Κρόνου. Τι μέτρα θα λάβετε αν αναθρέψετε ένα μικρό κρονίδιον : στριφογυρίζετέ το μέσα-έξω μέχρι ολικής εξαντλήσεως πριν το περιτυλίξετε και το ροδοκοκκινίσετε στο φούρνο. Απαραίτητο για την επιβίωσή του. (Ο Μηχανικός μπαίνει στη σκηνή με τη βεντάλια) Ευχαριστώ χρυσέ μου. Αθλητικά : πλεόνασμα από μπάλες ποδοσφαίρου και ρακέτες τένις. Θα σας δοθούν ξεχαρβαλωμένες ρακέτες και τρύπιες μπάλες συνοδευόμενες από τον αθλητή της επιλογής σας, ζωντανό, νεκρό ή ημιθανή. Ξέχασα τη συνέχεια. Miloud, τα λόγια μου.

Σελίδα 9.

Λίγα λόγια για το Συγγραφέα (απόσπασμα από την εισαγωγή)

Ο μυστηριώδης κύριος Copi

Πολυσχιδής και αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης, ο Copi, ψευδώνυμο του Raul Damonte Botana, γεννήθηκε στο Buenos Aires το 1939 και πέθανε στο Παρίσι, όπου έμεινε και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, το 1987. Στα ισπανικά «copi» είναι το υποκοριστικό του «copo de nieve» που θα πει «νιφάδα χιονιού».
Στην Ελλάδα, το όνομα του Copi εμφανίζεται κυρίως στα μεταφρασμένα κόμικς που δημοσίευαν τα περιοδικά των εκδόσεων Βαβέλ και Παρά Πέντε ενώ παραμένει σχεδόν άγνωστος ως θεατρικός συγγραφέας. Από το 1961 που εγκαταστάθηκε στο Παρίσι γίνεται διάσημος σε όλο τον κόσμο ως δημιουργός κόμικς και ιδιαίτερα μέσα από τις ιστορίες της «Καθιστής Γυναίκας» («La Femme Assise») που δημοσιεύονταν στο περιοδικό Le Nouvel Observateur.
Έχει συνεργαστεί με έντυπα όπως τα Tia Vicenta, Quatro Patas, Twenty, Bizarre, Hara-Kiri και Charlie Hebdo ενώ έχει υπογράψει και μια σειρά διηγημάτων («Le Bal des folles», «La vie est un tango» και άλλα). Με το θέατρο καταπιάνεται πρώτα ως ηθοποιός και στη συνέχεια ως θεατρικός συγγραφέας. Αλησμόνητες θα μείνουν οι ερμηνείες του στις «Δούλες» του Ζενέ και στους μονολόγους που έγραψε ο ίδιος «Loretta Strong» και «Le Frigo».

Νεκτάριος Κωνσταντινίδης

Η νύχτα της Madame Lucienne
Μια προσέγγιση (απόσπασμα από την εισαγωγή)

Το έργο αυτό του Copi περιπλέκεται επώδυνα με την πράξη του θεάτρου, ανιχνεύοντας σε πρώτο επίπεδο, τις ρίζες της φθοράς και της παρακμής στην θεατρική σκηνή, στην πλατεία, στα παρασκήνια ακόμα και στο φουαγιέ ενός «εν ενεργεία» θεάτρου. Οι ήρωες φυσικά είναι οι άνθρωποι που περιστρέφονται γύρω από τις δραστηριότητες αυτού του θεάτρου. Η «θεατρίνα», η πρωταγωνίστρια μιας παράστασης χωρίς έρμα και χωρίς σκοπό, φοράει ψεύτικες βλεφαρίδες για να κάνει την πρόβα της μην αντέχοντας να είναι, έστω και για μία στιγμή, αληθινή. Παραπατάει ανάμεσα στην φιλοδοξία της και στο μίσος της για την ίδια την ουσία της θεατρικής πράξης. Φλερτάρει με την εικόνα της μέσα στο μυαλό των άλλων, έχοντας την συναίσθηση πως η πραγματική φύση της δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ερωτεύσιμη γιατί ούτε κι από την ίδια δεν έχει γίνει αποδεκτή. Μια βαθιά και μη ορατή παραμόρφωση έχει καθορίσει τον εσωτερικό της κόσμο και της αποκλείει την είσοδο στον ιδανικό κόσμο της τιμωρίας και της λύτρωσης.
Ο «σκηνοθέτης», ταυτόχρονα και συγγραφέας και πρωταγωνιστής του έργου του, συμπυκνώνει αυτές τις τρεις ιδιότητες σε μία για να ολοκληρώσει τον δημιουργικό του οίστρο και εκτονώνει την αγωνία του σε αμφισβητήσιμη δράση, ώσπου να βρεθεί αντιμέτωπος με το αμείλικτο εσωτερικό του δράμα και το αδιέξοδο του ηττώμενου εγωισμού του. Ο κόσμος του εκτείνεται στο σύμπαν, οι τραγωδίες εκτυλίσσονται στα άστρα ενός ολόκληρου πλανητικού συστήματος, αλλά η ανάσα της πραγματικής ζωής δεν ζεσταίνει την ταραγμένη του ύπαρξη παρά μόνο όταν ο επιθυμητός φόνος φανταστικός ή πραγματικός εισβάλλει στο μικροσύμπαν του αναταράζοντας τις συμβάσεις και αμφισβητώντας την εξουσία του.
Ο «μηχανικός σκηνής», εμπλέκεται ψυχικά και συναισθηματικά στην θεατρική δράση αλλά παραμένει παθητικός εξ αιτίας της αδυναμίας του να φωτίσει τα γεγονότα και να ανατρέψει τα προσδοκόμενα. Παραδίδεται αμαχητί στο απροσδιόριστο πεπρωμένο χωρίς να μπορεί να αποτρέψει την τραγωδία αλλά ούτε και να ελέγξει τις συνέπειες. Μαγνητοφωνεί την εξέλιξη της δράσης που πρόκειται να γίνει παράσταση με ανάμικτα συναισθήματα οίκτου και φόβου.
Η «Βίκυ Φαντομάς» είναι η απειλή από τον εξωτερικό κόσμο. Εμβολίζει με άνεση, ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν οι παρανοημένοι κάτοικοι του, την ασφάλεια του θεάτρου-μήτρας με απρόβλεπτους αλλά και αιχμηρούς τρόπους. Δίδυμη αδελφή της εκθαμβωτικής πρωταγωνίστριας αποτελεί την διεστραμμένη εκδοχή της, την εικόνα του κρυμμένου της δύσοσμου εγωισμού και της κακομούτσουνης ύβρης της. Με κατεστραμμένη την ηθική της, κακοποιημένο το ταλέντο της και παραμορφωμένη την όψη της έρχεται να αναλάβει τις ευθύνες για την διατάραξη της γαλήνης της πρόβας προσφέροντας τον ένοχο μιας ασαφούς δολοφονίας στο πιάτο και ταυτόχρονα σπέρνοντας την σύγχυση και την τρέλα στη σκηνή και στο παρασκήνιο.
Υπάρχει βέβαια και η μαριονέτα, ο «αρουραίος». Βρέθηκε από τον συγγραφέα στα σκουπίδια και ορθώθηκε επί σκηνής σαν ένα από τα πρόσωπα του δράματος. Κινείται όμορφα και εύκολα αλλά δεν μπορεί να αυτεξουσιαστεί, κατηγορείται για φόνο αλλά μόνο κάτω από μεταφυσικούς όρους, παντρεύεται το Θεό αλλά υπηρετεί το δαίμονα στον οποίο ο Θεός έχει ήδη εκφυλιστεί.
Τέλος, η «καθαρίστρια», η Λουσιέν, στην οποία κατά τον τίτλο ανήκει αυτή η νύχτα, ζει στο θέατρο, γεννάει στο θέατρο, καθαρίζει το θέατρο από τις βρωμιές του, εμψυχώνει το θέατρο με την σχεδόν αόρατη παρουσία της, γίνεται το στοιχειό του κι ο δαίμονάς του.

Μαρία Κυριάκη
Συγγραφέας-Αρθογράφος

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο