Τα συμπεράσματα κωδικοποιούνται σε απλές και κατανοητές προτάσεις. Δεν χρειάζονται φιοριτούρες. Υπάρχουν εμπνευσμένα γραπτά, υπάρχουν κλεμμένες ιδέες, υπάρχουν κοινότυπες ιδέες και μια απεγνωσμένη προσπάθεια αποδόμησης τους. Η μεταμοντέρνα αντίδραση στη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι η χρησιμοποίηση όλων των παραπάνω συστατικών στοιχείων με περιορισμένη γνώση της συνταγής (αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους κυρίους οικονομικούς με ή χωρίς εισαγωγικά) σε τυχαίες ποσότητες και ποιότητες. Ενίοτε αποκαλείται και «έρευνα»(Μάη ας!). Το φαγητό μπορεί να πετύχει ή όχι αλλά όποιος πεινάει θα το φάει ακόμα και αν δεν τρώγεται.
Φτάνουν αυτά για εισαγωγή. Κάνω κάποιες ερωτήσεις:
1) Ποια είναι λοιπόν η ερώτηση που πρέπει να κάνει κανένας που δημοσιεύει στο κόσμο του διαδικτύου το πόνημα του;
2) Γιατί έχω την ανάγκη να επικοινωνήσω με αυτόν τον τρόπο;
3) Βρίσκεται μέσα στην απάντηση η ανάγκη κάποιου αναγνώστη να επικοινωνήσει με αυτό που του δίνω στο οποίο δεν έχω πια καμιά εξουσία επάνω του;
4) Η υπογραφή μου υποδηλώνει μονάχα την ονομασία προέλευσης;
5) Η συνεχής συναισθησία με αυτού του είδους την παραγωγή θα χρειαστεί εξακρίβωση στοιχείων;

Το διαδίκτυο λειτουργεί όπως ακριβώς λειτουργεί και η θάλασσα για τους ανθρώπους. Συνυπάρχουν ναυτικοί λογής λογής, παραθεριστές, τα εξώγαμα του Ζακ ηβ Κουστώ και άλλα τόσα. Πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση δεξαμενής βιολογικού καθαρισμού και πολτοποίησης. Ικανή να παράγει είτε κονσερβοποιημένη τροφή γραμμάτων σε ράφια εξαιρετικών βιβλιοπωλείων, είτε ακόμη να ανάμεσα σε τόνους παρατεταγμένων λέξεων ικανά αγήματα με το όπλο παρά πόδα. Τα οπλισμένα μάχιμα τμήματα δεν υποχρεώνονται από την ίδια τους τη φύση να περάσουν από αυτήν την διαδικασία αλλά η πιθανότητα ύπαρξης τέτοιων φαινομένων οφείλεται κατά κύριο λόγο στον καπιταλισμό και την εφαρμοζόμενη λογική του και στο χώρο της ποιητικής παραγωγής. Έτσι και αλλιώς μια ζωή στο αντάρτικο ήταν. Για τους ηττημένους λοιπόν αποτελεί εμβρυακή μορφή αντίδρασης, εφηβικής αντίστασης και είναι ακόμα πολύ μακριά από στρατηγική νίκης, αν είναι λογικά εφικτή μια τέτοια προοπτική.
Αξία έχει να συζητήσουμε για την παραγωγή εκείνη που γεννήθηκε και συχνά βρίσκει εμπόδια που δεν μπορεί ακόμα να τιναχτεί ψηλά να τα πηδήσει . Ξυλιάζουν αμέσως τα ποδάρια της ,αγύμναστη και κακοθρεμμένη δυστυχώς αρρωσταίνει συχνά, δεν ξανοίγεται και πολύ, βλέπει εφιάλτες με ένα οιδιπόδειο σύμπλεγμα αξεπέραστο- σφηνωμένο πίσω από κάθε σημείο στίξεως που θεωρητικοποιείται πολλές φορές σαν κακή γονιδιακή ζαριά που παίξανε οι μπαμπάδες της στη Βάρκιζα. Αυτό το φύσημα από το στόμα του μπαμπά για να κρυώσει λίγο η σούπα είναι το φυτίλι για να πετάξει κάτω το μωρό το πιάτο και όλοι οι συγγενείς από αγάπη και κοινωνικά αντανακλαστικά να λένε «σπάστα». Αυτό κάνει η νέα ποίηση και ψάχνει «ούμπα λούμπα» στα τυφλά για να υποστηρίξουν το εγχείρημα.
Προκαλεί στις καινούριες παρέες, κάνει χαβαλέ, κατάληψη σε ότι εξώφυλλο γουστάρει, θυμοσοφεί κυκλοθυμικά και εκρήγνυται να σπάσει τη δυαδική εργοστασιακή (φιλολογικά ρεύματα και αηδίες δλδ) υπολογιστική λογική της ρίζας σε ένα ανώτερο επίδομα αλλεργίας από εξαρτήσεις κάθε είδους ανθυγιεινής καθημερινής ενασχόλησης, απαραίτητο σε χαμηλοσυνταξιούχους πιτσιρικάδες και κοριτσούδια που πρώτα αυτά δίδαξαν τις δυνατότητες της εφεύρεσης του μπαμπά τους στο μπαμπά τους. Η αξία χρήσης υπολογίζεται μετά την παραγωγή και πρέπει να χωνευτεί καλά όπως και άλλα του όμορφου κόσμο μας στην υπολανθάνουσα κατάσταση που τώρα βρίσκεται. Είναι μεγάλο ζόρι να παίρνεις πνευματικό χαρτζιλίκι από το παιδί σου αλλά τέτοια ζόρια μακάρι να είχαν όλοι. Είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν διαβάζεις τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που τέθηκαν ανάμεσα στα πολύχρωμα κείμενα της:
1) γιατί όχι;
2) Νιώθω καλύτερα στο πληθυντικό της μοναξιάς από τον ενικό της.
3) Γιατί φοβάμαι να σε κοιτάξω στα μάτια. Φοβάμαι τις εκπλήξεις εκατέρωθεν.
4) Γιατί στην ανάκριση από τον υπολογιστή μου πάντα ποντάρω σε αυτόν που θα με αναγνωρίσει πίσω από τον διπλό καθρέφτη που αγόρασα με τόσες χιλιάδες ελπίδες και πίξελς. Αυτό είναι γονιδιακές πεντάρες όταν παίζεις συνέχεια «φεύγα». Ποντάρω στον ξένο.
5) «Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα»(που τραγουδάγανε και οι τρύπες) – όχι ότι έμεινε πολύ από δαύτη στο ράφι να πωλείται και από τη κατάντια να κάνω σουλάτσο βουστροφηδόν γύρω απʼ τον εαυτό μου προτιμώ να μπαίνω σε ξένα χωράφια μες στην ανωνυμία μου.
6) Γιατί το μπόι μου δεν το μετράω ούτε με το σόι και πρόβιο γάλα, ούτε με το χάρακα. Δεν ξέρω να μετράω παρά μονάχα με τα δάχτυλα.
Γιατί ποίηση τέτοια ζόρια πρέπει να έχουν όλα σου τα αγόρια και τα κορίτσια.

από Σπύρος Αραβανής
14 Comments