«Ένα βιογραφικό σημείωμα πρέπει , αφού γραφτεί, να μείνει επ’ αρκετόν καιρό κρεμασμένο στον αέρα από ένα τσιγκέλι αυστηρότητας, ώστε να στραγγίξουν καλά τα στερεότυπα, οι ωραιοποιήσεις, η ρόδινη παραγωγικότης και ο πρόσθετος ναρκισσισμός, πέραν εκείνου που ενυπάρχει στη φύση μιας αυτοπαρουσίασης. Μόνον έτσι βγαίνει το καθαρό βάρος: το ήθος που επέβαλες να τηρεί η προσπάθειά σου.
Τα πόσα βιβλία έγραψε κανείς, πότε τα εξέδωσε, ποιες μεταφράσεις τα μεταναστεύουν σε μακρινές ξένες γλώσσες και ποιες διακρίσεις τα χειροκροτούν είναι τόσο τρέχοντα, όσο το να πεις ότι μέσα σ’ έναν βαρύτατο χειμώνα υπήρξαν και κάποιες μέρες με λαμπρή λιακάδα.
Ωστόσο, επειδή αυτό είναι το υλικό της πεπατημένης, που δεν μπορεί να συνεχίσει τη χάραξή της με συνεσταλμένες καινοτόμες επιφυλάξεις, γεννήθηκα στην Αθήνα το 1931. Η παιδική ηλικία πέρασε χωρίς να αναδείξει το «παιδί θαύμα». Το 1949, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, υπέκυψα εύκολα στο «πρέπει να εργαστείς», και εργάστηκα στην Τράπεζα της Ελλάδος είκοσι πέντε χρόνια.
Ανώτερες σπουδές: η μακρά ζωή μου κοντά στον ποιητή Άθω Δημουλά. Χωρίς εκείνον, είμαι σίγουρη ότι θα είχα αρκεστεί σε μια ρεμβαστική, αμαθή τεμπελιά, προς την οποίαν, ίσως και σοφά, ακόμα ρέπω. Του οφείλω το λίγο έστω που της ξέφυγα, την ατελή έστω μύησή μου στο τι είναι απλώς φωνήεν στην ποίηση και τι είναι σύμφωνον με την ποίηση, του οφείλω ακόμα την πικρότατη δυνατότητα να μπορώ σήμερα, δημόσια, να τον μνημονεύω εις επήκοον της πολυπληθούς λήθης.
Αυταπαρνητική, παραχωρήθηκα στο ρόλο της μητέρας και με τρυφερή γενναιότητα άκουσα να προσφωνούμαι «γιαγιά». Κυλώ τώρα με ψυχραιμία και χωρίς βλέψεις διαιωνίσεως μέσα σ΄ αυτές τις νέες παρακαμπτήριες του αίματός μου. Κυλώ και, όσο πλησιάζω στις εκβολές, όλο και ονειρεύομαι ότι θα μου πετάξει η ποίηση ένα σωσίβιο ποίημα.
Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ’ ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής.
Τόσο μεταχειρισμένη και υπηρεσιακή είναι η ανάμειξή μου στη δημιουργία. Φύσει ολιγογράφος, εξέδωσα οκτώ ποιητικές συλλογές μέσα σε σαράντα πέντε χρόνια. Η σημασία τους είναι ακόμα συμβατική. Είναι γραμμένη στη λίστα αναμονής των μεγάλων επερχόμενων κυμάτων του μετα-κριτή χρόνου.»
Βραβεία λαμβάνουν στην ΚΩΣΤΟΥΛΑ όσοι ανήκουν
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΕΑ και κανένας άλλος .
Τα ποιήματα της συγκεκριμένης κυρίας μια φορά
διαβάζονται και Τέλος .
Congratulations to her – and to Greece!
Here’s one interview of hers: http://www.elpenor.gr/images/stories/Tetradia_Elpinora/Tetradia_Elpinora_1/tetradiatouelpinora_teliko_18_01_10.pdf
(Pages 25-30)
Πάνε χρόνια τώρα που ξέρω αυτή την ιστορία-έχει να κάνει με το ήθος που διαμορφώνει την πραγματικότητά μας στην Ελλάδα.
Πριν χρόνια λοιπόν, ένας νέος ποιητής στέλνει μια σειρά γραπτών του στην κα Δημουλά.
Την ίδια περίπου περίοδο μέσα από μια συγκυρία, βρίσκει τη διεύθυνση του Tony Harrison στη Βρετανία. Με τη βοήθεια μιας φίλης του μεταφράστριας καταφέρνει και αποδίδει καμιά δεκαριά ποιήματά του στην αγγλική γλώσσα , τα βάζει σε ένα φάκελο και τα στέλνει.
Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, έρχεται με το ταχυδρομείο μία μεγάλη επιστολή του Βρετανού ποιητή, ιδιαίτερα θερμή που πρώτα από όλα χαιρετίζει τη διάθεση του νεαρού ποιητή να ακολουθήσει τα “μονοπάτια της ποίησης” και συνεχίζει με σχόλια για όλα τα ποιήματα-σχόλια που απέπνεαν ενθουσιασμό και αγάπη. Του ζητά να στείλει και άλλα, στα Ελληνικά. Μου είχε δείξει τότε ο φίλος την επιστολή και εξ όσων γνωρίζω κράτησαν επαφή, γνωρίστηκαν κλπ.
Από την κα Δημουλά, έφτασε μετά από 2-3 μήνες μια τυπική κάρτα με τη φράση “έλαβα τα ποιήματα σας, ευχαριστώ, Κ.Δ. ”
Είναι νομίζω εξόχως χαρακτηριστικό για την νοοτροπία(;) που κυριαρχεί. Και αντίστοιχα χαρακτηριστικό της αμεσότητας και απλότητας που διακρίνουν αληθινούς δημιουργούς που δεν θεωρούν εαυτούς “τεράστιους”. Όχι γιατί δεν γνωρίζουν που στέκονται.
Αντιθέτως, γιατί γνωρίζουν άριστα.
Δεν κρίνω την κυρία Δημουλά ως ποιήτρια-δεν είμαι σε θέση. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως η ποίησή της, δεν με ικανοποιεί.
Όταν ένα ποίημα είναι Ποίημα, τότε παραμένει ανεξάντλητο ες αεί και σε ανακαλεί διαρκώς να εξορύξεις τα πετράδια του-και άλλα, και άλλα, και άλλα, και όλο βρίσκεις. Με την ποίηση της κας Δημουλά δεν μου έτυχε ούτε μία φορά.
Μιλώ (γράφω) σαν αναγνώστης που ανακάλυψε την ποίηση με τρόπο αποκαλυπτικό, όταν σε ηλικία 15-16 χρόνων διάβασε για πρώτη φορά το Παντούμ του Σεφέρη και δεν μπόρεσε να κοιμηθεί δύο νύχτες και έκτοτε δεν έπαψε ποτέ να επιστρέφει (και) σε αυτό.
Καλημέρα σας.
(από λάθος “ανέβασα” αυτό το σχόλιο και στην προηγούμενη συζήτηση. Συγνώμη, λάθος, δεν έγινε με πρόθεση… “κυριαρχίας” στο χώρο)
Πάντως, ότι αυτό το βιογραφικό σημείωμα (όσο κι αν ψεύδεται για την αποστράγγιση του ναρκισσισμού του) είναι ένα κομψοτέχνημα, δεν νομίζω ότι χωρά αμφιβολία.
Δηλαδή κομψοτέχνημα=ψεύδος; Ρωτώ, δε γνωρίζω…γυρίζω.
Αν ένας δημιουργός επιδιώκει να τελειοποιήσει κατά το δυνατό το έργο του (είτε πρόκειται για ποίημα, είτε για ζωγραφικό πίνακα είτε, απλώς, για το βιογραφικό του σημείωμα) κι αν αυτή η προσπάθεια εμπεριέχει μια έννοια ψεύδους, τότε ναι: κομψοτέχνημα= ψεύδος.
“Ξέρω νὰ ρωτῶ. Δὲν ξέρω νὰ ἀπαντῶ. Γι’
αὐτὸ καὶ γράφω ποιήματα” Κ.Δ., σε αντίθεση με το αγαπητό σχόλιο 1 που γνωρίζει το πως λειτουργεί και ο τελευταίος μηχανισμός… καθιστώντας μέχρι και τα ποιήματα στατικά αφού εξαντλούνται σε μια ανάγνωση. Εύγε!
ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΙΜΗ ΑΠ’ ΑΥΤΗΝ!!!!!!!!!
Η ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ Σ’ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΚΙ Ο,ΤΙ ΛΕΕΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΤΟΥ ΚΕΡΑΥΝΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑ , ΤΟΝ ΦΛΟΙΣΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ , ΤΗΝ ΕΝΑΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ , ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ , ΤΟΝ ΓΟΝΙΜΟ ΣΠΟΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ , ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ…….
ΕΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΘΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ , ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΝΩΜΕΣ!!!!!!!! ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΑ ΤΙ ΕΧΕΙ , ΤΙ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ , ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ…. ΤΙ ΚΑΝΕΙ!!!!!!
ΣΑΝ ΣΥΝ -ΓΝΩΜΗ : ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΟΥΜΕΝΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΙΔΕΩΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ…..
ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΥ!!!!!
DR ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗΣ
ΓΕΝ. ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
Αγαπητή απάντηση από Τ.Κ. επί του συγκεκριμένου έκρινες. Γιατί;
Και…μίστερ Dr, με τη δικιά σας υγεία πως τα πάτε;
Αυτά είναι βραβεία παρηγοριάς…είχε μαζέψει πολλά παρόμοια ο Μπόρχες, μόνο και μόνο για να μην του δώσουν το Νόμπελ…Η γενιά σου Πρώτε θα κάνει την έκπληξη…
Ότι και να λέμε, η κ. Δημουλά πήρε την ελληνική γλώσσα και την πήγε ένα βήμα πιο πέρα…καταργώντας μάλιστα πολλούς από τους επιγόνους της που ενώ την λοιδορούν κατά βάθος την μιμούνται και την κλέβουν ασύστολα…
Η κ. Δημουλά είναι για την επερχόμενη γενιά των νέων ποιητών, ό,τι ήταν ο Χατζηδάκις για τους νέους μουσικούς: οδοστρωτήρας!
Αξιόλογε φίλε μου @ 13, να δούμε πέρα από τις αμφισημίες, γιατί είμαστε πάντα κάτι λιγότερο από αυτό που μιμούμαστε…ας μην τσιτάρω.
ενα ballatimes με δύο πάγους παρακαλω..
Όταν το πιείς. μπορεί και να συνέλθεις. Να σβηστεί.
Για τις βραβεύσεις ποιος νοιάζεται; Ούτε αφαίρεσαν ούτε προσέθεσαν τίποτε στην ποίηση οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Στην περίπτωση της κ, Δημουλά δεν υφίσταται μήτε απόκριση, μήτε κρίση, μήτε και ποιητικό γίγνεσθαι.
Ατυχώς, νομίζω, έγινε η ανάρτηση και έχασε τη πιθανότητα δημοσίευσης κάποια άλλη πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση.
Εκτός και αν αναρτήθηκε ειδικά για να εισπράξει τα δίκαια… (Μα αυτό δεν χρειάζεται.)
Σαν σήμερα πέθανε ο Σταύρος Κουγιουμτζής…η προγραμματισμένη ανάρτηση θα ήταν αφιερωμένη σ’ αυτόν…
Γιάννη, δεν μπορείς να πας πιο μακρυά αν δεν έχεις διαβάσει Δημουλά…είτε το θες είτε όχι, την έχεις φορτωμένη στην πλάτη σου κι εσύ…έτσι διαβάζω τουλάχιστον εγώ, τα άρθρα σου στην Ελευθεροτυπία…χωρίς Δημουλά, δεν θα τα έγραφες…Είναι κάτι καλές γιαγιές (ευτυχώς) στο παρελθόν μας κι είναι καλό να τις θυμούμαστε κάθε τόσο…:))
η δημουλά έχει γίνει για την ποίηση ότι ο νταλάρας για τη μουσική.όποιος θέλει να βρίσει ή να μειώσει κάποιον στο χώρο της ποίησης, το κάνει με τη δημουλά. στο χώρο της μουσικής το κάνει με τον νταλάρα.δεν μ’ αρέσει κανένας απ’ τους δυο αλλά το βρίσκω κουραστικό όλο αυτό μετά από τόσα χρόνια.
Η Δημουλά έκανε άσφαλτο ολόκληρη τη γενιά του εβδομήντα (κι ας προσπαθεί ο Μίχος να σώσει τέσσερις τουλάχιστον…δεν σώζεται κανένας)…
κ. Καλογήρου, δεν ξέρω με τι όρους μιλάτε, εγώ από τη θέση πως η ποίηση είναι γλώσσα. Γλώσσα και μόνο…Την καλησπέρα μου σε όλους!
Αγαπητέ σχολιαστή, αν (με το σχ. 11) ζητάς τη γενικότερη άποψή μου:
Σχετικά με τη βράβευση της κ. Δημουλά, με καλύπτει η απάντηση του Γ. Μίχου.
Σχετικά με το σύνολο του έργου της, πιστεύω ότι έχει ποιήσει αρκετά κομψοτεχνήματα στα οποία, προσωπικά, θα συγχωρούσα ακόμη και την υπόνοια του ψεύδους.
Η έκπληξή μου τεραστία, αγαπητέ Σωτήρη, για τον συσχετισμό της γραφής των πεζο-άρθρων στην Ελευθεροτυπία.
Παρότι δεν είναι ποιήματα, σε διαβεβαιώ για το αντίθετο του πράγματος / αλλά αυτό δεν λέει τίποτε, αυτό που έχει σημασία είναι πως μάλλον δεν κατέχουμε ποιες είναι οι επιδράσεις της, δηλ. το ελάχιστο δυνατό που μπορεί να σώζεται(;) από τη δική της γραφή.
Αν γινόταν να προσωποποιήσω εδώ τους συσχετισμούς θα ήταν εύκολο να σου το εξηγήσω. Αλλά δεν το κάνω, για προφανείς λόγους.
Μακριά μου η κάθε Δημουλά καθώς και το υποτιθέμενο “δημούλιο” τέχνασμα.
Το θεωρώ προσβολή / ειδικά όταν έχω επί χάρτου και δια βίου την Διαφορά επιβεβαιώσει.
Έρχομαι σε ΑΠΟΛΥΤΗ συμφωνία με τον κ. Καλογήρου.
Ευχαριστώ πολύ τον Κύριο Πήττα για το σχολιό του.
Διότι οι νεώτεροι πρέπει να γνωρίζουν ότι οι ποιητές
που κυκλοφορούν στις ανθολογίες σήμερα ,είναι
από ποιητές ; που δεν έχουν προσφέρει τίποτε
απολύτως στην ποίηση . Είναι γνωστό πως έχουν
επικρατήσει στα γράμματα .
Υποστηρίζω πως η γλώσσα της είναι γλώσσα αποφυγής και όχι σχέσης.
Η Δημουλά διατηρεί έναν τόνο, δήθεν ψυχραιμίας, ο οποίος περισσότερο μου φέρνει στον ήχο ενός ψυγείου ή ενός καλαθιού με σύνεργα πλεξίματος / παρά στον τριγμό μιας επικίνδυνης ισορροπίας, που αποτελεί την μοναδική κατοικία του ποιήματος.
Πουθενά δεν εντοπίζεται εκείνο το πείραμα, η ρήξη, η απώθηση από το προφανές κάθε εκλογικευμένης αναπαράστασης. Δεν συμμετέχει, δεν δημιουργεί την συνθήκη της γραφής της, παρά καταγράφει μία έμμεση (με παραχωρημένες όλες τις δυναμικές της σε κάποια αοριστία) σχέση με τις παρυφές του Ποιητικού.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων αναλαμβάνει μόνον εκείνες τις πολύ βασικές σηματοδοτήσεις, απʼ όπου μπορεί, ίσως, να ξεκινήσει η ποίηση, η οποία, θεωρώ όμως πως δεν ξεκινάει. Βρίσκεται δηλαδή μονίμως σε ένα έκπαγλο σημείο συστολής από το οποίο δεν εκπονείται απολύτως τίποτε. Παρά μόνον ο δημούλιος λόγος, που δεν είναι τίποτε άλλο από μία χαμηλοβλεπούσα σύνταξη και γραμματική που δεν αποτελεί μήτε προσωπικό ιδίωμα, αλλά κυρίως, μήτε σπανιότητα.
“Κυλώ τώρα με ψυχραιμία και χωρίς βλέψεις διαιωνίσεως μέσα σ΄ αυτές τις νέες παρακαμπτήριες του αίματός μου. Κυλώ και, όσο πλησιάζω στις εκβολές, όλο και ονειρεύομαι ότι θα μου πετάξει η ποίηση ένα σωσίβιο ποίημα.”
Κ.Δ.
Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός
υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν
η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.
Από τη συλλογή Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως
Δυσκολεύμαι να φανταστώ πως έχετε αδυναμία ανάγνωσης των παραπάνω κ. Μουζάκη / αλλά στο τέλος θα με πείσετε.
Μιλήστε για απόλυτη διαφωνία αιτήματος, οράματος κόσμου. Αυτό σχολιάζω.
Πολλά από αυτά που λιμπίζονται από διαφόρους ως εκλεκτά αποσπάσματα, στον κόσμο κάποιων άλλων λέγονται κατ’ ιδίαν σε μπαρ και ταβέρνες – αλίμονο αν τα θεωρούσαν κορωνίδες ώστε να τα εκδώσουν κιόλας. Πέραν αυτού, αναγκάζονται ορισμένοι, υποννοώ κι εσάς φιλικότατα, να έρθουν αντιμέτωποι με την απόσταση ανάμεσα στο Είναι και στο Γίγνεσθαι.
Το Είναι δεν δημιούργησε ποίηση, μήτε φιλία, μήτε αγάπη. Αλλά μπροστά στο Γίγνεσθαι, έρχεστε να προβάλλετε τι; το Αν, το Άμα, και το Όταν της κάθε Δημουλά;
Η ποίηση γράφεται, ανεξαρτήτως αισθητικής, από αυτούς που κατοικούν (εδώ είναι η Συνθήκη που σας ζαλίζει) εντός της γλώσσας – δεν ασχολούνται με την γλώσσα.
Αναλογιστείται αν θέλετε πως πρόκειται για την απτή διαφορά του φλερτ με την συνουσία.
Μίχο, συμφωνούμε, πάραυτα, στην τελευταία παράγραφο, και πιστεύω καλώς θίχτηκε το ζήτημα: δεν υπάρχει ποίηση, παρά μόνο ποιήτριες και ποιητές. Άντε λοιπόν από το πλατωνικό σπήλαιο…πότε θα βγούμε;
κ. Μίχο, δεν έκανα τίποτε από τα δύο. Παρακαλώ όπως αναγνώσετε καλύτερα.
Αναρωτηθείτε πρωτίστως για τα εντός κι εκτός μεγέθη που καθορίζουν την σφαίρα των πραγματών μέσα στα οποία αιματοκυλιόμαστε.
Έγραψα πριν περί εποπτείας στον αγαπητό κ. Μουζάκη, το αναφέρω ξανά τώρα και για εσάς.
Η εποπτεία απαιτεί εγγύτητα; (Μην απαντήσετε σε εμένα).
Σε εσάς απαντά ο Πλάτων :))
ποιητές και Ποιητές
Στον Δημήτρη Κατσαγάνη
Όλοι τους σήμερα
μας τριβελίζουνε τ’ αυτιά
με μια ηλικιωμένη
που έριχνε ακόντιο
με έναν κοιλιόδουλο
Όλοι τους λησμόνησαν
τον παραλίγο φονιά
που έγραφε στους τοίχους
με το αίμα του
Δημήτρη, προτιμώ την Χατζηδάκι / χωρίς να σημαίνει πως ασπάζομαι την ποιητική της. Και την Κόλλια με το ίδιο σκεπτικό επίσης.
Σαφώς υποννοώ πως υφίσταται πρόβλημα με την Ελλάδα, για τούτο και αναγκαζόμαστε κάποιοι να “επιλέξουμε”, ενώ σε άλλες περιπτώσεις διαφορετικής δυναμικής, όπως συμβαίνει λ.χ. στην Ινδία, στις ΗΠΑ, στη Γαλλία και στη Γερμανία – δεν θα αναγκαζόμασταν τίποτα.
Και να επαναλάβω: η Ελλάδα, επισήμως πάντα, ΔΕΝ συμμετέχει ετούτη την ώρα που μιλάμε, στην ιστορία της ποίησης. Συμμετέχει στην ιστορία μιας ιστορίας που ασχολείται με την ποίηση.
Ας το πω κι αυτό…ο Πλάτωνας ποιητής ήταν και αρχιερέας στα Ελευσίνια Μυστήρια. Λέτε να πίστευε στις μεταφορές; Τότε γιατί μετέφερε εαυτόν στις Συρακούσες; Ρωτώ για μάθω.
H Νατάσα.
🙂
Γενικότερα δεν θα έλεγα πως είμαι από τους μεγαλύτερους θαυμαστές της, για μερικούς από τους λόγους που αναφέρονται εμμέσως πλην σαφώς στα παραπάνω σχόλια. Λίγο αυτός ο αέρας της «υπεροψίας», λίγο η επαναλαμβανόμενη συνδιάλεξη με τη «πείρα», λίγο η υπερβολική προσκόλληση στον προσωπικό τομέα που κάνει τα ποιήματα τόσο «δύσκολα» που δεν μπορεί κανείς εύκολα να διαβάσει Κική Δημουλά αν δεν έχει διαβάσει πρώτα το πλήρες βιογραφικό της μαζί με κάποια επιμέρους στοιχεία της ζωής της.
Ο κύριος Γ. Πήττας αναφέρει αυτό για το οποίο «κατηγορείται» από όποιους κατηγορείται η Δημουλά. Υπάρχει αυτή η τάση προς την υπεροψία, όπως ανέφερα παραπάνω, το λεγόμενο «ψώνισμα» τέλος πάντων και ζητώντας συγνώμη για την έκφραση. Γενικά νομίζω πως όσο να ‘ναι ισχύει αυτό,-δεν ξέρω αν η ίδια η Κική Δημουλά βγάζει εις γνώσιν της αυτό το πρόσωπο- αλλά εδώ που τα λέμε δεν είναι και η μόνη στην Ελλάδα που θεωρεί τον τίτλο ποιητής/ποιήτρια κεκτημένο. Αν το καλοσκεφθούμε είναι πολλοί αυτοί που αυτοαποκαλούνται ή αποκαλούνται ποιητές, και το έργο τους δεν διδάσκει τίποτε άλλο παρά το πόσο καλά κατέχουν το μπλα-μπλα που χρειάζεται στις μέρες μας για να γίνει κάποιος -ακόμη και χωρίς ταλέντο-, συγγραφέας.
Εν τέλει η ποίηση της Κικής Δημουλά, παρ’ όλο που φέρει κάποια καλά κομμάτια, δεν μπορεί να είναι διαχρονική ούτε και να αποτελεί πραγματική διδαχή για τον αναγνώστη γιατί η φιλοσοφία που περιέχει είναι χιλιοειπωμένη. Φυσικά και μας πονά η απώλεια, φυσικά και έχουμε όλοι ένα θεματάκι με τη λήθη και τη μνήμη, φυσικά ο χρόνος που περνά μας δίνει στα νεύρα.
Η Κ.Δ. έχει επηρεαστεί από τον Καβάφη κι αυτό διακρίνεται στην καβαφική ειρωνεία που χρησιμοποιεί. Αλλά επειδή η Κ.Δ. δεν είναι Καβάφης, χρησιμοποιώντας την ειρωνεία κάποιες φορές πέφτει στην παγίδα της κάπως εκνευριστικής κυνικότητας και της έπαρσης. Στη ποίηση κατά τη γνώμη μου είναι καλό να υπάρχει ταπεινότητα. Τόσο στο ποίημα όσο και στον ποιητή. Ειδάλλως θα βγάζαμε όλοι τις νευρώσεις μας και ο κόσμος θα κατέληγε ένα μεγάλο τρελοκομείο, περισσότερο απ’ ότι είναι ήδη.
Ο κύριος Παστάκας όμως πολύ σωστά τονίζει και ξανατονίζει πως η ποίηση είναι γλώσσα. Και στην Κική Δημουλά λοιπόν αν κάτι της αναγνωρίζω αυτό είναι η γλώσσα της.
Ο ποιητικός της λόγος περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία :
Χρήση δημοτικής μαζί με καθαρεύουσα, αμφισημία και πολυσημία λέξεων, σχήματα λόγου όπως υπερβατά σχήματα, παρηχήσεις, πολλές προσωποποιήσεις κλπ, άλλοτε κυριολεκτική κι άλλοτε μεταφορική χρήση μιας λέξης, ο νεολογισμός, η μετατροπή ενός επιθέτου σε ουσιαστικό και η χρήση του κατ’ αυτή τη μορφή, οι παράξενες συνδέσεις λεκτικών συνόλων που παραπέμπουν στον ρεαλισμό.
Όταν πρωτοξεκίνησε να γράφει ποίηση η Κ.Δ., χρησιμοποιούσε πολλές «φανταχτερές» λέξεις, σαν να ήθελε να τραβήξει τη προσοχή. Τώρα κάνει εν μέρει το ίδιο, αλλά έχει συγκεκριμένο λόγο που το κάνει. Κακώς η χρήση ωραίων λέξεων ή κάπως ασυνήθιστων θεωρείται επίδειξη. Όταν υπάρχει γνώση των λέξεων αυτών και μόνο τότε, ο λόγος είναι όμορφος, πλούσιος, καλαίσθητος. Δυστυχώς το πολύ και ξερό νόημα -ναι, αυτό το κύριε ελέησον που το βαριέται κι ο θεός, ειδικά αν είναι ανόητο-, κάνει τη ποίηση κουραστική. Μπορεί να μην λατρεύω κιόλας την Κική Δημουλά, αλλά στον λεκτικό τομέα η ποίησή της δεν γίνεται κουραστική.
Υ.Γ.
Ο Δ. Κούρτοβικ έχει γράψει κάτι για τα γνωρίσματα της ποίησης της Κικής Δημουλά («Έλληνες Μεταπολεμικοί Συγγραφείς, ένας κριτικός οδηγός», σσ. 67-68). Αρκετά ενδιαφέρον αν και δεν περιέχει και πολύ αντικειμενικότητα. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα καλή κριτική ως προς το νοηματικό περιεχόμενο των ποιημάτων.
Αγαπητέ κύριε Μουζάκη, η όποια επίκληση στο σχόλιο του κύριου Πήττα ήταν απλά για να ενισχύσω μια προσωπική άποψη. Η ποίηση είναι ποίηση, δεν νομίζω πως το τι γράφει κάποιος μπορεί να είναι μεγαλύτερο τεκμήριο κάποιου στοιχείου του χαρακτήρα του, από το τι λέει. Η Κική Δημουλά, σε διάφορες συνεντεύξεις στην τηλεόραση ας πούμε (απ’ όσο έχω παρακολουθήσει εγώ, πάντα) μου έδωσε την εντύπωση ενός υπεροπτικού χαρακτήρα. Υπάρχουν άνθρωποι, όπως ο Σαχτούρης για παράδειγμα, που και μέσα από τη γραφή αλλά και μέσα από τις -ελάχιστες- συνεντεύξεις τους, κρατούν ένα low profile. Η Κική Δημουλά προς θεού, δεν είπε ποτέ «προσκυνείστε με» , ούτε καν το σκέφτηκε. Απλώς το «εγώ» έρχεται στο προσκήνιο πολλές φορές. Το γεγονός ότι γράφει καθαρά προσωπική, σχεδόν βιωματική ποίηση, το επαληθεύει. Μόνο που διακρίνω και μια προσπάθεια να προσαρμόσει μία ολόκληρη, κοσμική πραγματικότητα στη δική της προσωπική πραγματικότητα, καθώς και να περάσει ως γενική αλήθεια την απόρροια ενός προσωπικού βιώματος.
Για το δεύτερο σκέλος του σχολίου σας, συμφωνώ και επαυξάνω. Μόνο που το τελευταίο πράγμα που σκέφτονται σε αυτή τη χώρα είναι ο πολιτισμός. Η κάθε μορφή τέχνης έχει περάσει σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή να βγάλουμε τα βιβλία μας, να εκθέσουμε τα έργα μας, κλπ, χωρίς να βάλουμε χέρι στο κράτος επειδή ένας καλλιτέχνης, είτε καλός είτε κακός, σε αυτή τη χώρα αν δεν έχει χρήματα και γνωριμίες δεν έχει μέλλον. Σκεφτείτε πόσα νέα παιδιά με καλλιτεχνική φλέβα «χάνονται» επειδή δεν βρίσκουν τα κατάλληλα μέσα για να προβάλλουν το ταλέντο τους και να καταξιωθούν κι αυτά σε έναν χώρο. Για να μη μιλήσω δε για την μηδαμινή ύπαρξη πολιτισμού στα σχολεία.
Ξέρετε, προχθές ήμουν στο θέατρο. Άκουσα λοιπόν ένα παιδί, γύρω στα 17-18, να λέει: «Καλά και έδωσα 10 ευρώ γι’ αυτή τη μάπα? Δεν έδινα κάτι παραπάνω να πάω να δω τον Σεφερλή? Πιο ωραία θα περνούσα..». Από βαθύτερα πηγάζει το πρόβλημα με τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Άμα αυτή είναι η άποψη των νέων παιδιών κύριε Μουζάκη, πάλι καλά να λέμε που υπάρχουν ακόμα τα στοιχειώδη…
“Φωνάζω τη στάχτη
να με ξαρματώσει.
Καλώ τη στάχτη
με το συνθηματικό της όνομα: Όλα.”
αυτό το τετράστιχο απο το ποίημα “Απροσδοκίες” υπήρξε η αφορμή για να αγοράσω ένα συγκεντρωτικό βιβλίο ποιημάτων της πριν αρκετά χρόνια.
Δεν το μετάνιωσα.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΔΗΜΟΥΛΑ
ΚΛΑΣΣΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΣΑΣΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ..
ΟΥΤΕ ΝΑ ΚΡΥΨΕΤΕ ΤΟΝ ΚΟΜΠΛΕΞΙΣΜΟ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ..
χαίρομαι ιδιαίτερα για την βράβευση της Δημουλά.
Η ποίηση της μου αρεσε από την πρώτη στιγμή.
Η εκπληξη, ο αιφνιδιασμός η συγκίνηση, μια βαθύτατη βιωματική δραματική κίνηση που ισορροπεί στο οριο μιας λεπταίσθητης ειρωνίας σχολιάζοντας την τραγικότητα της ύπαρξης,….. ,με γοήτευσαν.
Ποίηση πυκνή νοημάτος.
Οσες φορές ετυχε να παρακολουθήσω η να διαβάσω συνεντεύξεις της
θα ελεγα ότι διέκρινα σεμνότητα ,ουσία,μέτρο και καθόλου ναρκισσισμό και υπεροψία.
Μπράβο στο ποιείν για την ανάρτηση και στον κ.Μίχο για το λίνκ που μας παρέπεμψε.
Κύριε Μουζάκη, δεν έχετε κανένα απολύτως άδικο.
Έχετε ακούσει ποτέ για την μεσότητα του Αριστοτέλη? Το ιδανικότερο είναι αυτό που βρίσκεται ακριβώς στη μέση. Το άκρο είναι πάντα αυτό που πρέπει να αποφεύγεται. Στη περίπτωση αυτή το ένα άκρο είναι η υπερβολική ενασχόληση με τη δημοσιότητα, ενώ το άλλο η εσκεμμένη απόσταση από αυτήν, που υποδηλώνει περισσότερο «απαξίωση» παρά εσωστρέφεια.
Νομίζω πως ο λογοτεχνικός κόσμος του σήμερα μαστίζεται από υπερόπτες, ο οποίοι ανήκουν τόσο στο δόγμα του κοσμικού χάους όσο και σε αυτό του «εξ’ αποστάσεως».
Εδώ που τα λέμε, δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται με την τέχνη και να μην επιδιώκει, έστω και ελαφρώς, κάποιου είδους αναγνώριση. Από αυτό το σημείο κι έπειτα ο κάθε καλλιτέχνης πασχίζει να σμιλεύσει ένα «πρόσωπο» το οποίο θα βγάλει παραέξω και με το οποίο θα γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό. Οι περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν το μοτίβο του περισπούδαστου/του φιλοσοφημένου/της αυθεντίας και άλλα παραπλήσια. Θέλοντας απλά και μόνο να μην φανούν πενιχροί, καταλήγουν να γίνονται υπερβολικοί. Και υπερβολή τις περισσότερες φορές σημαίνει και υπεροψία συν τοις άλλοις.
Αλλά επειδή η εποχή μας είναι δύσκολη και τα αγαθά κόποις κτώνται, ποιος έχει χρόνο να ασχοληθεί με τον πολιτισμό του κοινού, όταν περνά μέρες και νύχτες ατέλειωτες προσπαθώντας να κατακτήσει ο ίδιος τον πολιτισμό για τον εαυτό του?
Αυτό θεωρώ πως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα των καλλιτεχνών της εποχής μας. Δεν λέω, και αξιόλογοι άνθρωποι υπάρχουν, και η τέχνη δεν έχει χάσει ακόμη το γόητρό της. Αλλά είναι θέμα ανωτέρας βίας πια. Όταν οι περισσότεροι σπαζοκεφαλιάζουν ψάχνοντας, για παράδειγμα, ορισμούς για τη ποίηση, που να βρεθεί φαιά ουσία για να δημιουργηθεί έστω και μία πρόχειρη απομίμηση μίας Μελίνας Μερκούρη, λ.χ. …
Τα λέω όλα αυτά πάντα με εφαλτήριο την Κική Δημουλά και όσα έχουν ειπωθεί γι’ αυτήν. Είπα πως δεν είμαι θαυμάστριά της, μολαταύτα η συλλογή της «Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως» μου άρεσε ιδιαίτερα. Αλλά δεν αποτελεί παρά άλλον ένα καλλιτέχνη που ενώ πλέον έχει, είτε δικαίως είτε αδίκως, κάποιο κύρος, μένει στα της ποίησης χωρίς να μάχεται για την πραγματική θέση της ποίησης στην Ελλάδα, η οποία για να μην τρέφουμε και αυταπάτες, είναι η χειρίστη σε σχέση με παλαιότερα. Και μόνο το ότι η Κική Δημουλά (και ο κάθε δημοφιλής σύγχρονος ποιητής) κατάφερε να γίνει διάσημη χωρίς να κάνει την ίδια τη Ποίηση διάσημη, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, αποτελεί δείγμα υπεροψίας και οίησης.
Υ.Γ.
Πάλι κάνω κατάχρηση του χώρο του Ποιείν και ζητώ συγνώμη, όπως ζητώ συγνώμη και από εσάς κύριε Μουζάκη, αν έγινα κουραστική.
Καλό βράδυ.
Εδώ η Ελλάδα καίγεται και κάποιοι συνεχίζουν να ”χτενίζονται ”.
Η Μελίνα θα ΄λεγε ξανά πως δίχως τον πολιτισμό μας είμαστε ΚΑΝΕΙΣ .
Κοιτάξτε τον καθρέφτη .Δεν εννοώ της τουαλέτας βέβαια .
Για πες μας Υακίνθη, τι κάνεις εσύ για τον πολιτισμό μας;
Ο καθένας στο χώρο που βρίσκεται μπορεί να κάνει λίγα , περισσότερα ή πολλά με την συμμετοχή του και τις δυνάμεις του
βασικά σεβόμενος τον εαυτό του με τη δράση, τη συναίνεση, την αντίδραση σε λόγια και έργα .
Και βέβαια δεν χρειάζεται να χτυπά την καμπάνα να το μάθει το ποιείν .
Το ποιείν όμως είναι μια καμπάνα , ένα εργαλείο στον πολιτισμό . Αυτό ας το χειριστεί σωστά !
Υακίνθη, είπες η Ελλάδα καίγεται, ενώ άλλοι εύχονται καλά τσίσα, γιατί αυτό τους απασχολεί. Βλέπεις ότι εδώ παίζεται το παιχνίδι των ταυτίσεων, να μην πω αυτισμών; Όσο για τη δράση…αυτονόητα και μάλλον ανόητα πράγματα μπορώ να πω: αποφεύγουμε τα σκουπίδια… συγκεκριμένη και συγκροτημένη αποχή, δηλαδή να πιούμε καφέ με 7 ευρώ; Όχι.
Και ΟΧΙ και ΝΑΙ όπου χρειάζεται μάχη .
Είναι πολύ πικρό αλλά μοιάζει άχρηστη η ποίηση αφού λειτουργεί μόνο με τις προθέσεις πιά .
Αδρανοποίηση ,προσποίηση ,αποποίηση , παραποίηση , εκποίηση …
Κι ο καφές των 7 ευρώ είναι το λιγότερο .Μπορείς και χωρίς αυτό.
Το γάλα ενός παιδιού όμως ,η απλή ζωή κι η αξιοπρέπεια της υγείας και της παιδείας ;
Το δικαίωμα στο αύριο ….
Το γιατί που δεν θα βρεί δικαίωση φοβάμαι .
”Ελπίδες διάψευσης έχουμε ;
Καρδιές διάσωσης έχουμε ; ”
ποιος ηταν ο μαλακασης και ποιος ο καρυωτακης στην εποχη τους;ο πρωτος ενας ποιητης με κυρος με ελευθερη εισοδο στα σαλονια των “μεγαλων” προωθημενος απο τον κυκλο των “αναγνωρισμενων” ποιητων της εποχης ενω ο δευτερος ασημαντος αγνωστος στους πολλους και για τους περισσοτερους του “κυκλου” κατακριτεος για την (κατα αυτους) απαισιοδοξια του.σημερα ο πρωτος ενας καλος (κατα τη γνωμη μου) ποιητης αγνωστος στους πολλους (η και γνωστος χαριν της “μικρης ασυμφωνιας” σε καποιους) που σαν κι αυτων υπαρχουν δεκαδες ισως κι εκατονταδες να θυμηθουμε ενω ο δευτερος αφου λυτρωθηκε απο την κλικα των αλληλοδοξαζομενων πηρε επαξια την θεση- θρονο που του εδωσε η ιστορια (της ποιησης) οταν “αντιληφθηκε” επιτελους οτι καταφερε ο ασημαντος συφιλιδικος καταθλιπτικος αδοξος κι εκτος σαλονιων να της αλλαξει τον ρου κι οχι τον αδοξαστο οπως ορισμενοι.δεν λεω για την δημουλα δεν θα την κρινω εγω αλλα η ιστορια.προς το παρον την κρινουν και την σπρωχνουν στη κορυφη οι γνωστοι-αγνωστοι που παντα υπηρχαν και θα υπαρχουν.αλλωστε η προπαγανδα γενικως στην ελλαδα εχει προσφορο εδαφος.οταν ενας λαος η μεγαλο ποσοστο του τα μετρα που του παιρνουν για την κασα τα θεωρει δικαια (σε λιγο καιρο θα αυξηθει αυτο το ποσοστο με μαθηματικη ακριβεια) τοτε η κριση του τιθεται εν αμφιβολω (δεν βγαζω τον εαυτο μου απ εξω.σε αλλα το παθαινω κι εγω.στο συγκεκριμενο ετυχε να πονεσω και να το αντιληφθω).
ολοκληρωνοντας προσωπικα καποια μου αρεσουν απ τη δημουλα (δεν τρελαινομαι κιολας) καποια οχι αλλα αρνουμαι να ακολουθω το ρευμα της “δοξας”.η υπεροψια και στα δικα μου ματια ειναι εμφανης.η ιστορια παντως μας εδειξε με το περασμα του χρονου στη περιπτωση καρυωτακη-μαλακαση “ποιος γελασε τελευταιος” και οχι οι “κριτικοι-κριτες” της εποχης τους
Συγχαρητήρια στην κυρία Δημουλά για την επιτυχία της (μας).
Κυρίως όμως για τη θέληση και το πείσμα που δείχνει, στην ηλικία που είναι, σε δύο θανατηφόρα στοιχεία:
στην ποίηση και στο τσιγάρο.
Υ.Γ. Ζητούμε συγνώμη από τους αναγνώστες επισκέπτες για την καθυστερημένη διαγραφή ορισμένων σχολίων της παρούσης ανάρτησης.
Βρίσκω πολύ θετικό ότι το βραβείο δίνεται σε έλληνίδα ποιήτρια. Ίσως αυτό να δημιουργήσει ένα έστω και πρόσκερο ενδιαφέρον για την ελληνική ποίηση. Βέβαια στο τέλος της ημέρας τα βραβεία το μόνο που προσφέρουν έιναι να ικανοποιούν τις ανθρώπινες αδυναμίες αυτών που τα λαμβάνουν. Βρίσκω ισοπεδοτικά τα σχόλια που γράφτηκαν στο ποιείν για την κυρία Δημουλά . Βρίσκω όμως υπερβολικό για να μην πω εξωπραγματικό του σχόλιο του κυρίου Παστάκα ότι η Δημουλά προχώρησε την ελληνική γλώσσα.Είναι όμως και πολύ υπερβολικό να λέμε ότι η κυρία Δημουλά προχώρησε την Ελληνική γλώσσα. Υπάρχουν εξίσου αν όχι και καλύεροι εν ζωή ποιητές από την Δημουλά όπως ο Βύρωνας Λεοντάρης, ο Τίτος Πατρίκιος και φυσικά ο Ντίνος Χριστιανόπουλος για να μην ανφέρω και την κυρία Δαράκη και σας ξενίσει.
Σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που διακρίνονται και ενιότε αναγνωρίζονται δια βραβεύσεων κι εκείνοι που τους σχολιάζουν….
Ωραία που είναι τα γλυφιτζούρια! Ενθύμια παιδικής ηλικίας, τότε, θυμάστε; με τα κοντά παντελόνια και τις φουστίτσες να ανεμίζουν, παίζοντας παλιοτενεκέ στα σοκάκια…είναι όντως να κλαις απ’ τα γέλια με τέτοιες θύμησες. Αλλά να δούμε και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο…
Πάλι ξεφύγαμε.
“Δεν θα συναντηθώ ποτέ με τη γενιά μου, όταν αυτοί πηγαίνουν εγώ έρχομαι…”
Ευτυχώς, θα έλεγα!
Ευτυχώς, δηλαδή, που συναντιώμαστε σαν άνθρωποι…τις γενιές άστες για τον Σταματίου και τον Γαραντούδη…:))
To να ‘σαι ποιητής σημαίνει
να τραβάς ως το τέλος
Ως το τέός της αμφιβολίας
ως το τέλος της ελπίδας
ως το τέλος του πάθους
ως το τέλος της απελπισίας
Για πρώτη φορά κατόπι
προσπάθησε ν’ αθροίσεις
Πιο μπροστά όχι Μην το τολμήσεις
Γιατί μπορεί να συμβεί
η σούμα της ζωής
να σου βγει τρομερά λειψή
και σαν παιδί αιώνια να στριφογυρίζεις
μόνο μες στην απλή προπαίδεια
Το να ‘σαι ποιητής σημαίνει
να τραβάς ως το τέλος
Κούντερα (“Μονόλογοι” μεταφραση Αντρέας Τσάκαλης)
Στο τέλος βρίσκεται ο Γουλιέλμος Τέλλος. Όχι ακόμη…αλλά δεν του ξεφεύγει κανείς, ούτε κομήτης ούτε αστερισμός. Σημαδεύει απίθανα!
Ακριβώς, αγαπητό σχόλιο 65, ακριβώς! Μην κάνουμε τα ίδια, ας κάνουμε άλλα…
…ας πούμε γεύματα.
οικονομική βοήθεια
τα λεφτά, τα λεφτά
που τάχεις κρύψει
τα λεφτά
ρε κερατά;
το σχόλιο δεν έχει σχέση με τη βράβευση της Δημουλά
την οποία από τη στιγμή που την επιδίωξε της αξίζει και μπράβο
εσείς οι άλλοι άμα σας το δώσουν αρνηθείτε το
μαγκιά σας!!!
Καλά, Νικηφόρε, γιατί τα πήρες; Σχολιάζουμε, δεν πουλάμε μαγκιά, γιατί κάθε ηλεκτρονική συζήτηση, κι όχι μόνο, παίρνει πάντα απρόβλεπτες τροπές. Η μαγκιά, με άλλα λόγια, βρίσκεται στην ίδια τη ζωή, ποτέ στον σχολιασμό της.
Ο κ. Πατίλης έγραψε (προς τιμήν του) πως δεν δέχεται να παραλάβει κανένα βραβείο…Μάλιστα μας ζητούσε να τοποθετηθούμε υποθετικά, σε περίπτωση που…
Θα συμφωνήσω με τον σχολιαστή: αν κάποιος το επιθυμεί ας το πάρει…αν έχει έργο πίσω του, όπως η κ. Δημουλά, η οποία μας τιμά όλους με τη βράβευσή της!
Τα βραβεία υπήρχαν από την αρχαιότητα (εδώ ίσως βοηθήσει κι ο σχολιαστής), απλά δάφνινα στεφάνια…είχα μια δάφνη στο μπαλκόνι μου παλιά, γιατί έβαζε η γυναίκα μου τα φύλλα της στη φακή…
Λοιπόν…στεφάνια στην αρχαιότητα: για αθλητές, ρήτορες και ποιητές. Δεύτερα βραβεία δεν υπήρχαν σε καμία περίπτωση, όπως και δεν υπήρχε μέτρηση χρόνου για τους αθλητές, παρά μόνο κλεψύδρα για ποιητές και ρήτορες.
αγαπητέ σχολιαστή δεν πήρα τίποτα. πίνακας του πικάσο δημοπρατείται αυτές τις μέρες για ένα αμύθητο ποσό. φταίει ο πικάσο γι’ αυτό;
Ρώτησέ τον!
η δημουλά πήρε ένα βραβείο:
1) αμφισβητούμε την αξία του βραβείου και δε μας ενδιαφέρει ποιός το πήρε;
2) αμφισβητούμε την αξία της ποιήτριας;
3) αμφισβητούμε τη διαδικασία αξιολόγησης;
4) όλα τα παραπάνω
η ποίηση δεν έχει ανάγκη βραβείων.
βρίσκεται σαν τη μαγκιά στο δρόμο.
αγαπητέ σχολιαστή τον ρώτησα ένα βράδυ
μισόκλεισε τα βλέφαρα
μειδίασε ειρωνικά
κι έστρεψε το άλλο μάγουλο
Συμφωνήσαμε.
Η Δημουλά ταιριάζει στην εποχή μας με ότι καλό ή κακό σημαίνει αυτό για την ποίηση της.Όπως γράφει ο Mario Vitti στην ισορία της ελληνικής λογοτεχνίας …τα τελευτάια χρόνια η Δημουλά τυγχάνει ολοένα και μεγαλύτερης αποδοχής από το αναγνωστικό κοινό , ίσως επειδή δεν κουράζει τον αναγνώστη με αναζητήσεις διανοητικές και τον ικανοποιεί από την πρώτη στιγμή.
Πολλέςφορές φορές τα σχόλια στο ποιείν μπορεί να πληγώνουν αλλά από την άλλη ο καθωσπρεπισμός στο λογοτεχνικό συνάφι πληγώνει περισσότερο την ποίηση. Αρκεί όταν γράφονται κάποια σχόλια να προβάλλονται κάποια επιχειρήματα. Τη θέση ότι κάποιοι διαδκρίνονται και κάποιοι σχολιάζουν προτιμώ να μην την σχολιάσω.
“τα τελευτάια χρόνια η Δημουλά τυγχάνει ολοένα και μεγαλύτερης αποδοχής από το αναγνωστικό κοινό”, αναμφισβήτητα…και μαζί της μπαίνουμε κι εμείς σε σπίτια νυκοκυραίων…έστω λανθάνοντες…
Η Δημουλά, τελειώνει ως ποιήτρια (δεν είναι κακό αυτό), τη “στιγμή” που φεύγει από τον Αιμίλιο Καλιακάτσο…μετά αρχίζει η επανάληψη, η μανιέρα, η περισσή δημοσιότητα, τα βραβεία…Όλα αυτά όμως, δεν πρέπει να μας κάνουν να ακυρώσουμε τις κατακτήσεις της στην ελληνική γλώσσα.
Η ποίηση, δεν είναι προγραμματικές δηλώσεις και καταστατικές διακυρήξεις…η ποίηση είναι γλώσσα!
Γλώσσα και μόνον, γλώσσα…κι η Δημουλά, πήρε αγκαζέ την ελληνική και την περπάτησε…όσο άντεχε φυσικά, τους περιπάτους…γι’ αυτό και μόνον την ευχαριστούμε θερμά!
Νικηφόρε, μου επιτρέπεις;
Τον ρώτησα ένα βράδυ
μισόκλεισε τα βλέφαρα
μειδίασε όλο τον ανθρώπινο πόνο
κι έστρεψε το άλλο μάγουλο
Πάσχα έρχεται, Νικηφόρε, συνέχισέ το…
γλώσσα μόνο γλώσσα
άνθρωπος μόνο άνθρωπος
συγχώρεση κε Παστάκα
τεχνοκρατική άποψη
σπεύδω για υπογλώσσια
Αν η γλώσσα δεν αντιπροσωπεύει τον κόσμο μας, τότε ναι, όντως, υπογλώσσια.
ζητώ συγνώμη και δηλώνω ημιμαθής
η γλώσσα είναι στόχος ή μέσο έκφρασης;
γιατί έχω μπερδευτεί!
αγαπητέ σχολιαστή συνεχίστε μόνος σας
απεμπολώ πνευματικών δικαιωμάτων
η γλώσσα προτίστως είναι μέσο έκφρασης, αυτή δεν μας μαθαίνει πρώτα η μάνα μας κι έπειτα το σχολείο;
στόχο τους τον κάνουν μόνον οι ποιητές, αγαπητέ Νικηφόρε, οι στιχουργοί, οι συγγραφείς κι (αν θες) και οι δημοσιογράφοι
αυτό που μας εκπλήσσει πάντα, δεν είναι το νόημα, αλλά πως το νόημα μπορεί να διαφύγει ευεργετικά μέσα από τα συμφραζόμενα και να μας πάει αλλού
δίχως αυτή τη σπάνια διαφυγή από το στερεωμένο της γλώσσας, ποίηση δεν υπάρχει!
Πραγματικά κύριε Παστάκα δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή σας με την κυρία Δημουλά
Αφού είναι τόσο καλή, δεν νομίζω να έχει ανάγκη την υποστήριξη σας. Καλώς ή κακώς γράφτηκαν κάποια πράγματα στο ποιείν. Ελευθερος είναι ο καθένας να υποστηρίζει την άποψη του και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του.
άρα χρήση της γλώσσας με σκοπό τη διαφυγή του νοήματος μέσα απο τα στερεότυπά της.
ποιητική αδεία χρήση χωρίς κανόνες με σκοπό το ταξίδι. συμφωνώ.
Ας μου επιτρέψετε να προσθέσω: ό,τι μας μαθαίνει η μάνα μας ή το σχολείο είναι ήδη διαμορφωμένο. Η τέχνη αντιμετωπίζει το αδιαμόρφωτο, πως; Με το ένστικτο του καλλιτέχνη.
Την γλώσσα υποστηρίζω…από κει και πέρα ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ότι θέλει…
να το πω διαφορετικά…το νέο χρειάζεται και νέους τρόπους έκφρασης…πάντα έτσι συνέβαινε!
Την σήμερον ημέρα να βγάλεις βιβλίο στον Καλιακάτσο, (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν σημαίνει τίποτα…(σώζεται ως τυπογράφος πλέον και μόνον, διαικπεραιώνοντας δουλειές τρίτων….)
Το πακέτο, είναι αυτό που κάνει την διαφορά…
Δημουλά-Καλιακάτσος την κάναν
Ο Μίχος δεν ξέρω αν θα το πετύχει ως κάθετη παρέμβαση στα εκδοτικά…θα το ξέρουμε σε λίγα χρόνια…υπομονή!
Να δεις πως κι εγώ, Νικηφόρε, πως απεμπολώ δικαιωμάτων ανύπαρκτων του πνεύματος, ενόψει Μεγάλης Βδομάδας…
Οι θεοί κατέβηκαν στη γη
τους είδαν να περπατάνε, να σταματάνε σε φανάρια, να τρώνε ντόνατς
όλοι μαζί μια πολύχρωμη παρέα
ο Σίβα αγκαλιά με τον Βότον
o Μανιτού, ο Άνουβις και τα λοιπά ιερά κτήνη
από κοντά οι προφήτες τυφλοί και τα υπόλοιπα
ξωτικά του πλανήτη στριμώχτηκαν σε μια μικρή πλατεία, ξεδίπλωσαν αυλούς, τέντωσαν δέρματα κι άρχισαν να στροβιλίζονται γύρω από τους ήχους μιας εξαίσιας συνάντησης
πικραμένοι εξόριστοι δεσμώτες της ανθρώπινης τρέλας, να βλέπουν την αλήθεια στα όνειρα των θεών.
Πολλά υπέφεραν οι θεοί κι έγιναν μετανάστες, παιδιά των φαναριών, ναρκομανείς, ζητιάνοι, φιγούρες σε κόμικς
ώσπου ήρθε η στιγμή να βρεθούν σε μια μικρή πλατεία που κάτι θύμιζε από τους κήπους της Βαλχάλλα, έτσι όπως κρεμόταν πάνω από μια σύγχρονη Βαβυλώνα σαν ένα σταφύλι στο μέτωπο του Διόνυσου.
Αφού παίξαν μουσικές μάζεψαν τα δάκρυα του Βούδα που κάτι ψιθύριζε στο αυτί του Ιησού που θυμόταν ένα μαστίγιο στα σκαλοπάτια του Ναού του κι αναστέναζε για τα παιδιά του Κάιν που πάντα βρίσκουν τρόπους να ανοίγουν νέες πληγές στην άβυσσο.
Όλα τα ιερά κτήνη κατέβηκαν στη γη σε μια μικρή πλατεία
υπόδουλοι μετανάστες μιας ελπίδας, επαίτες του μέλλοντος, οπαδοί και πρεζόνια ολικών υποσχέσεων, κορίτσια του βορρά και αγόρια της ζούγκλας να βρωμάνε βενζίνη.
Κι αφού παίξανε μουσικές μέχρι να νυχτώσει, φύγανε πάλι σα να μην ήρθαν ποτέ
κι άφησαν πίσω μια σκιά να αιωρείται στην ανθρώπινη συνείδηση, έναν ανόητο λεκέ του ανικανοποίητου, να απλώνεται σαν τον ιστό μιας αράχνης ανισόρροπης που με το σάλιο του πεπρωμένου υφαίνει σχέδια ανάμεσα στο γέλιο και τη συμφορά.
Ουφ!
“Την σήμερον ημέρα να βγάλεις βιβλίο στον Καλιακάτσο, (δυστυχώς ή ευτυχώς) δεν σημαίνει τίποτα…(σώζεται ως τυπογράφος πλέον και μόνον, διαικπεραιώνοντας δουλειές τρίτων….)”
Σωτήρη, μια ματιά στο φετινό κατάλογο της Στιγμής θα σε πείσει για το αντίθετο. (ο φρέσκος Μπουαλώ είναι ένα παράδειγμα).
Μη γινόμαστε ισοπεδωτές των πάντων έτσι εύκολα.
Άλλωστε τις πρώτες πληροφορίες περί Στιγμής εσύ μου τις έδωσες…και επειδή το τσέκαρα, σου επιστρέφω τη γνώση…
Το βιβλιοπωλείο της Στιγμής στην Καλλιδρομίου είναι εξαιρετικό σαν χώρος και προσφέρει 25% έκπτωση. Τα δε βιβλία είναι κοσμήματα.
Ωραια τα λετε.
Συνεχιστε να Ζητε και να Αναρωτιεσται…και γω μαζι!!!
Καλη Συνεχεια σε Ολους!!!
“Μη γινόμαστε ισοπεδωτές των πάντων έτσι εύκολα.”
Καθόλου εύκολα…αλλά να ξεκινήσουμε Σπύρο από που;
Από τη σφαλιάρα που έφαγε ο Καλιακάτσος από το Ρένο;
Δεν υποτιμώ καθόλου την παραγωγή του, κι ο κατάλογός του, όπως έλεγε κι ο κ. Κανελλόπουλος, είναι ίσως το καλύτερο “περιοδικό” που κυκλοφορεί στην Ελλάδα…
Γνωστά όλα αυτά, κι οι εκπτωτικές κάρτες, Μάτα…επίσης!
Ήθελα απλώς να πω, και δεν κουράζομαι να το επαναλάβω, πως σήμερα ο Καλιακάτσος (όπως ο Κέδρος, ο Καστανιώτης, το Μεταίχμιο, η Εστία, ο Ίκαρος, η Άγρα, τα Ελληνικά Γράμματα), δεν μπορεί να κάνει την διαφορά, όπως την έκανε το εβδομήντα με την κ. Δημουλά (τότε ήταν νέοι κι οι δυο τους).
Για έναν απλούστατο λόγο: το νέο είναι αυτό που διαφεύγει…και το νέο για να εκφραστεί χρειάζεται και νέα μέσα…ο νέος ποιητής θα ξεπηδήσει από κει που δεν τον περιμένετε…
Το τοπίο στην ποίηση δεν θα αλλάξει από αυτούς τους κυρίους όσα κρατικά βραβεία κι αν συσσωρεύσουν…
Τους εύχομαι εξάλλου, μακροημέρευση, και οικονομική επιτυχία…
Επιτρέψτε μου όμως, την ποιητική ευμάρεια και την ευημερία του λόγου να την αναζητώ εκτός των τοιχών τους…
σχολιαστή καλημέρα από ξενύχτι έρχομαι και σου εύχομαι καλή ανάσταση παραπονούμενος εξ αγχιστείας.
κε Παστάκα ειλικρινά προσπαθώ να καταλάβω που διαφωνούμε και που συμφωνούμε…
εύχομαι σόλους καλημέρα ( θάχει λιακάδα σήμερα)
Σωτήρη, το νέο για να εκφραστεί χρειάζεται πρώτα από όλα διάβασμα και σιωπή, μόχθο, άσκηση και εργατοώρες.
Μετά έρχεται το μέσο.
Αν αυτο θα ειναι η 100χρονη Εστία ή το βρεφικό μπλογκ,
αν θα ειναι ο κατάλογος της Στιγμής ή το sms του κινητού,
αν θα είναι ο εκδότης που “χρηματοδοτείται” με 2.000 ευρώ
ή το λάπτοπ που κοστίζει 2.000 ευρώ…κ.τ.λ….
αυτό είναι δεύτερο κατά τη γνώμη μου.
Αλλά ξεχνάς κάτι επίσης πολύ σημαντικό.
Ο νέος ποιητής πρέπει να περάσει από παλιούς δρόμους πρώτα. Και αυτοί οι δρόμοι βρίσκονται στους καταλόγους των εν λόγω οίκων που αναφέρεις. Και μόνο για αυτο έστω, αξίζουν το σεβασμό μας.
Υ.Γ. Το χαστούκι του Ρένου δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για διάλογο.
Υ.Γ.2. Συγχέεις τους εκδοτικούς οίκους με τους ποιητές τους ή μου φαίνεται;;
Το έργο Δημήτρη, δεν “βρέθηκε” εκεί, ούτε “έτυχε” (τις περισσότερες φορές). Πέτυχε.
Αρα νομίζω πως τους αναλογεί ένα μερίδιο επιτυχίας και για αυτό τους αποδίδω τα ποσοστά ευχαριστίας.
Τώρα πόσοι αποκλείστηκαν πόσοι καθαιρέθηκαν και πόσοι “χρησιμοποιήθηκαν” από τους οίκους είναι μια άλλη ιστορία.
Απλά το ξαναλέω, διαφωνώ με την ισοπέδωση της ιστορίας προς άγρα του νέου.
Αυτή τη διαφωνία με τον Σωτήρη την έχουμε από πολύ παλιά..:)
Συγνώμη για το προσωπικό της υπόθεσης, νομίζω όμως πως μπορεί να συμβάλλει στη συζήτηση:
Σπ.Α.: Με ποιους τρόπους ένας εκδότης θα «πείσει» τον σημερινό νεοεμφανιζόμενο ποιητή να εκδώσει σε αυτόν και όχι αυτο-στηριζόμενος στην ηλεκτρονική μέθοδο εκτύπωσης;
Α.Κ.: Πασχίζω, με πλείστα όσα επιχειρήματα, να τον πείσω να κάνει ό,τι έκαμαν και οι παλαιοί: Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Σαχτούρης… Να τυπώσει δηλαδή με την ευκολία του υπολογιστή και πάμφθηνα 150-200 αντίτυπα, εκτός εμπορίου φυσικά, και να τα χαρίσει όπου νομίζει. Μάταιος κόπος. Η άγνοια με τη ματαιοδοξία πάνε χέρι-χέρι, και ο ποετάστρος πληρώνει 3.000-4.000 ευρώ, πιστεύοντας ότι το μέγα πανελλήνιο έκθαμβο θα χειροκροτήσει το τάλαντό του. Και όταν αυτό δεν γίνεται, φταίνε οι κλίκες, τα κυκλώματα και πρωτίστως ο εκδότης που δεν προώθησε το έργο του. Ο εκδότης, βεβαίως, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, αλλά εμπορική επιχείρηση και κάνει ό,τι μπορεί για να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του.
Αιμίλιος Καλιακάτσος, Ελευθεροτυπία, 12/3
εμπορική επιχείρηση είναι βέβαια…αλλά το κακό είναι ότι αντί να έχει για πελάτες τους αναγνώστες, έχει για πελάτες τους ποιητές.αν θέλει να μεγιστοποιήσει το κέρδος του, ας βρει έναν τρόπο να πουλήσει την ποίηση που εκδίδει.ειδάλλως, ας πει, ξέρετε, η ποίηση δεν πουλάει, γι΄αυτό κι εγώ δεν εκδίδω ποίηση. κι όχι να μας κάνουν τους κουλτουραίους εκδίδοντας και ποίηση, προεισπράττοντας κάποια κέρδη απ’ τον ίδιο τον ποιητή.συν τοις άλλοις…το εμπόριο περιέχει και ρίσκο.όταν έχεις τον κώλο σου καλυμένο μη ξοδεύοντας χρήματα αλλά εισπράττοντας κι όλας..δεν είσαι έμπορας…απατεώνας είσαι.
κι έχει ανοίξει ο κάθε πικραμένος εκδοτικό οίκο, που αν του ‘δινες να κρατήσει περίπτερο θα το είχε χρεοκοπήσει σε μια εβδομάδα.
Ως προς το δικαίωμα άρνησης του εκδότη, θα συμφωνήσω με τον εκδότη.
Ως προς για τον τρόπο εκφοράς της άρνησης, θα συμφωνήσω με σένα.
Επιστρέφω στους Νέους του Σωτήρη:
Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Νομπελίστα “έφηβου” 87χρονου Σαραμάγκου, με κείμενα που πρωτοδημοσίευσε στο blog του (!) τη χρονιά 2008-2009….
Λεπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυ-
ποτριμματοσιφλιοπαραομελιτοκατακεχυμενοκιχλε-
πικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτεγκεφαλο-
κιγκλοπελειολαγωοσιραιοβαφητραγανοπτερυγων.
Αα, κάτι μου θυμίζει αυτό, ναι, συντακτικό Σταματάκου, τότε στη β’ λυκείου, από τις Όρνιθες του Αριστοφάνη. Υποθέτω πως αν χωριστεί στα τρία η λέξη μπορεί να γίνει υπόθετο…για τον ηθοποιό, υποθέτω, και να απομνημονευτεί. Αυτιστικές συνήθειες.
Η μόνη σχέση που έχει ο εκδότης με την ποίηση είναι η εμπορική, παρεκτός και αν εκδίδει δίχως να λαμβάνει χρήματα (υπάρχουν και τέτοιοι).
Όμως σε όποιον εκδότη και αν εκδώσει κανείς, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αυτό που έχει σημασία είναι το περιεχόμενο του βιβλίου. Και αυτό μάλιστα ανεξάρτητα από την αποδοχή του, ανεξάρτητα από την επιτυχία ή την αποτυχία του.
Αυτός που γράφει συνεχίζει να γράφει (ακόμα και αν δεν εκδίδει), και σαν ολοκληρώσει, όταν φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο, τα γραπτά του θα αρχίσουν να λειτουργούν – όσο θα μπορέσουν να λειτουργήσουν. Τότε έρχεται η αναμέτρηση.
Πράγματα που έχουν αποδειχθεί ακράδαντα από χρόνους και χρόνους.
Στο επέκεινα οι αποδείξεις.
Για τούτο θέλει γλέντι και έγνοια καμιά, καμιά κουβέντα.
Μόνο δουλειά.
#107 Δε γνωρίζω πώς λειτουργούσαν οι εκδότες στο παρελθόν, ούτε πώς λειτουργούν ακόμα και σήμερα. Ξέρω πως πήγα στον τάφο του Baudelaire πριν δυο μήνες και συνειδητοποίησα όλα όσα γνώριζα για τη ζωή του μέσα σε μία φράση: “CHARLES BAUDELAIRE, son beau fils décédé à Paris à l’âge de 46 ans, le 31 août 1867.” Κι από πάνω μία ολόκληρη παράγραφος για τον στρατηγό…
“Για τούτο θέλει γλέντι και έγνοια καμιά, καμιά κουβέντα.
Μόνο δουλειά.”
Πόσο δίκιο έχετε!
Αγαπητό σχόλιο από ΓουΛου, επειδή είμαι ένα απλό υποσχόλιο του εαυτού μου, και με τα εκδοτικά οφείλω να παραμείνω κουτορνίθι, μπας και δω καμιά άσπρη μέρα, θέλω, δηλαδή πως να το εκθέσω, α ναι, θέλω να ρωτήσω:
Παλιά στα εφτά μου, παρίστανα τον Σαρλό και την έπεφτα στις ξαδέρφες μου, αλλά καμία δε μου κάθισε, και καλύτερα έτσι δηλαδή, αλλιώς κανείς δε θα ήξερε αν είμασταν σύζυγοι ή ξαδέρφια, και ξέρεις, κάτι τέτοια μπερδέματα είναι να λες: απαπαπαπα!, όχι δηλαδή παπά. Αλλά αυτή η απόρριψη ακόμη με τρώει, και δοκίμασα τα πάντα, τον ψυχαναλυτή τον τρέλανα κι έγινε κομμώτρια…και βέβαια είναι και πολλά άλλα. Τι να κάνω λοιπόν; Να τα εκδώσω αυτά, γιατί συμπαθώ τον Άμλετ και μ’ αρέσει να αναρωτιέμαι για το αυτονόητο, μπας και βγάλω κανά νόημα…Εεεεε;
Μπορείτε να μου κάνετε πακέτο το 107. όπως είναι, για να το πάρω σπίτι; Ούτε λέξη δεν θα άλλαζα.
@108: Έτσι είναι συνονόματε!
Να το θέσω διαφορετικά: Σε αυτόν το κόσμο υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: Αυτοί που αναγνωρίζονται με ή χωρίς βραβεύσεις και εκείνοι που επιδιώκουν να αναγνωριστούν με ή χωρίς βραβεύσεις. Οι δεύτεροι γενικώς ομιλώ, θα ήταν πιο ηθικό να μην λιθοβολούν τους πρώτους γιατί κάποτε ενδεχομένως να βρεθούν στη θέση τους και δεν θα ήθελαν να λιθοβολούνται. Το να πει κανείς δεν μ΄αρέσει η ποίηση της Δημουλά, είναι δημοκρατικό του δικαίωμα. Το να την απαξιώνει όμως είναι κάτι διαφορετικό.
Εσείς, κύριε Χροστοδουλίδη, σε ποιο από τα δυο είδη ανήκετε;
κ. Χριστοδουλίδη,
στον πλανήτη υπάρχουν εφτά δισεκατομμύρια άνθρωποι…και τόσες είναι και οι κατηγορίες τους…
Απλώς, η προστιθέμενη αξία στο ποίημα, έχει πάψει προ πολλού να έρχεται από τον εκδοτικό οίκο (καλώς ή κακώς), όπως έχει πάψει να προέρχεται κι από τα πικοιλώνυμα βραβεία…
Το ποίημα πλέον ή περπατάει από μόνο του ή σωριάζεται. Η προστιθέμενη αξία κάποιας κριτικής έχει παύσει επίσης προ πολλού να του δίνει δεκανίκια, γιατί πλέον κριτική ποίησης δεν υπάρχει (όχι μόνον στην ελλάδα, αλλά παγκοσμίως)…
Έχοντας συνηθίσει στο κοινό της ποίησης όλα τα προηγούμενα, είναι αναπόφευκτο, η απουσία πρόσθετης αξίας στο ποίημα, να δημιουργεί αμηχανία σε όσους περιμένουν κάποια δεκανίκια για να το περπατήσουν…
Είμαστε σε μια εποχή που το ποίημα έρχεται (όταν έρχεται), και σε παίρνει αγκαζέ….για μια βόλτα στην πλατεία!
(κι η πλάκα είναι πως τότε ναι, δεν μπορείς να πεις όχι:))
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ
Σήμερα που τα ποιήματα
κυκλοφορούνε συστημένα
πρέπει να βρω κι εγώ προξενητή
κι ας τον καλοπληρώσω
αλλιώς θα ΄πρέπει ν’ αρκεστώ
σε δύο ή τρεις ομότεχνους μου.
Αν και αυτοί με απαξιώσουν
το δυσοίωνο μέλλον σου τέχνη
με σκέυος ποιητικής δεν θα επιβαρύνω.
Τρόμαξα σαν άκουσα τα πουλιά να κρώζουν.
“Όταν στρώνεις το τραπέζι
πριν καθίσεις
να ελέγχεις σχολαστικά
την αντικρινή σου καρέκλα
αν είναι γερή μήπως τρίζει
μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές
μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί
αν υποσκάπτει το σκελετό σκουλήκι
γιατί εκείνος που δεν κάθεται
γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς…”
Αν κάτι πρέπει να πιστωθεί στη Δημουλά είναι η ικανότητα της μέσα από την ποίηση να δίνει ζωή στα άψυχα και να τα καθιστά ισότιμους συνομιλητές με τα ζωντανά, να τα υπερυψώνει πετυχαίνοντας μέσω διερωτημάτων και ευρηματικών φανταστικών συνομιλιών απαντήσεις στα διαχρονικά. Μήπως αυτός δεν είναι κι ένας σκοπός της ποίησης- αν δεχθούμε ότι η ποίηση έχει και σκοπούς πέραν από αιτίες:Να δώσει ζωή, να εμ-ψυχώσει;Τέλος πάντως, για τα γούστα δεν πρέπει να τσακώσεσαι λένε οι φίλοι μου οι Ρώσοι, ιδίως όταν έχεις πιεί και κάτι παραπάνω, αλλά η αλήθεια για να βγει κάποτε πρέπει να φθάνεις και στα άκρα (σε επίπεδο επιχειρημάτων πάντα).
Εγώ ανήκω σ’εκείνους που κυρίως παρατηρούν αυτές τις δυο κατηγορίες ανθρώπων κ. Παναγιώτη, και κάποτε προσπαθώ χωρίς επιτυχία να μπω στη μια και να βγώ εισερχόμενος στην άλλη. Δεν είναι καλό να μένεις πολύ κάπου. Και για να σπεύσω, δεν υπονοώ ότι ανήκω σε μια τρίτη κατηγορία, σε μια από τις δύο αυτές ανήκω, που κάθε φορά είναι διαφορετικές. Στη δική μου την περίπτωση, η αντι-κατηγορία είναι όσοι μένουν κολλημένοι κάπου.
Ναι υπάρχουν 7 δις άνθρωποι κ.Παστάκα, αλλά όλοι τους πιστεύω είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες, αυτούς που κάνουν, κι’ εκείνους που δεν…Αυτούς που βλέπουν, κι αυτούς που δεν… αυτούς που ποιούν κι’ εκείνους που δεν…Τουτέστιν δύο κατηγορίες, στην ουσία δύο εκατομμύρια ίσως ανάλογα με τη φιλοσοφική διάσταση που δίνουμε κάθε λίγο στην ύπαρξη και πορεία μας προς το θάνατο. Εσείς έχετε την ευτυχία του ποιείν κάτι που πρέπει να να δίνει πραγματική χαρά.
Καλή καρδιά για όλους μας!
Aν και ειναι ΤΩΡΑ
ΑΡΓΗ ΠΟΛΥ
ΤΟΥ ΛΥΤΡΩΜΟΥ
Η ΩΡΑ !!!
Γ.Α
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.
Κική Δημουλά, η μεγαλύτερη ποιήτρια της Ελλάδας σήμερα. Σε όποιον δεν αρέσει, ας μην την διαβάζει. Πολύ απλό.
Ευτυχώς η ποίηση παραμένει ζωντανή.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας επίσημος μηχανισμός προώθησης ελληνικών υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Νόμπελ, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τη σύσταση επιτροπής στο Υπουργείο Πολιτισμού που προτείνει κάθε χρόνια μια ελληνική ταινία για τα βραβεία Όσκαρ. Θεωρητικά η Ακαδημία Αθηνών πρέπει να έχει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτό, και η αλήθεια είναι πως με βάση τις προδιαγραφές της Σουηδικής Ακαδημίας που απονέμει τα Νόμπελ έχει το δικαίωμα να το κάνει. Κάθε Σεπτέμβριο καλούνται περί τα 700 άτομα ή φορείς ανά τον κόσμο να υποβάλλουν τις προτάσεις τους για το επόμενο βραβείο Νόμπελ. Ανάμεσά τους είναι μέλη της Σουηδικής Ακαδημίας ή αντίστοιχων άλλων Ακαδημιών και φορέων, πανεπιστημιακοί καθηγητές Λογοτεχνίας, Νομπελίστες, πρόεδροι ενώσεων συγγραφέων που εκπροσωπούν τη λογοτεχνική παραγωγή της χώρας τους. Είναι σημαντικό πως αν κάποιος έχει ένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά άλλα δεν λάβει την πρόσκληση από την Ακαδημία για να υποβάλλει την πρότασή του, έχει το δικαίωμα να το κάνει αυτοβούλως. Το περιθώριο να αυτοπροταθεί κάποιος δεν υπάρχει (εκτός πάλι αν έχει ένα από τα παραπάνω χαρακτηριστικά…)
Όσοι καλούνται από την επιτροπή να υποβάλλουν προτάσεις, έχουν περιθώριο να τις στείλουν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου προκειμένου να τις επεξεργαστεί στη συνέχεια η δεκαοκταμελής επιτροπή. Έως τον Απρίλιο έχουν καταλήξει σε 15 με 20 ονόματα, ενώ τον Μάιο έχουν πια μειώσει τον αριθμό των ονομάτων στα πέντε. Καθ’ όλη τη διάρκεια το καλοκαιριού διαβάζουν το έργο των υποψηφίων και τον Σεπτέμβριο καταλήγουν στην απόφαση.
Ουδείς γνωρίζει ποιοι είναι σήμερα οι Έλληνες – αν υπάρχουν- που καλούνται να προτείνουν Έλληνες λογοτέχνες. Και η αλήθεια είναι πως δεν είναι λίγοι οι συγγραφείς και ποιητές μας που πληρούν τις προδιαγραφές. «Η Κική Δημουλά… Θα μπορούσε να πάρει το Νόμπελ», είναι μια από τις απόψεις που ακούγονται στην ελληνική εκδοτική αγορά κάνοντας άλλους να συμφωνούν και άλλους να εξίστανται. Πάντως η αλήθεια είναι πως υπήρξαν Έλληνες που έφτασαν στο short-list: Σύμφωνα με τα δεδομένα για υποψηφιότητες ανά χώρα από το 1902 ως το 1950 (δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί οι επόμενες χρονιές) ο σατιρικός ποιητής Γιώργος Σουρής προτεινόταν από το 1907 ως το 1912 . Ο Κωστής Παλαμάς από το 1926 ως το 1940. Το 1945 εμφανίζεται το όνομα του Γιώργου Θεοτοκά, ενώ το 1947 έχουμε τέσσερις ελληνικές υποψηφιότητες: ο Γεώργιος Δροσίνης και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος προτείνονται από τον ακαδημαϊκό Ιωάννη Καλιτσουνάκι και ο Άγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Καζαντζάκης από τον Νίκο Βέη. Στη συνέχεια σύλλογοι Ελλήνων λογοτεχνών προτείνουν τον Στρατή Μυριβήλη.
Πηγή: Ποιος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος Έλληνας Νομπελίστας μετά τον Σεφέρη και τον Ελύτη; | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/72674#ixzz29jQFx1te
Στο Σχολείο Ντελικάτων Νοβελιστών Ποιητών διδάσκουν ότι μπορεί η γηραιά Ευρώπη των Τραπεζιτών να μάς δώσει -αργά ή γρήγορα, λέμε τώρα…- ένα μεγάλο βραβείο λογοτεχνικό, για να μην καταμετρηθεί το μέγα βάθος του κρημνού εις τον οποίον μάς πέταξε. Ο/Η υπό βράβευσιν ποιητής/τρια, άραγες, θα το παραλάβει;
Φυσικά, είναι μια απορία αυθόρμητα εκφρασμένη. Δεν αφορά το πρόσωπο και το έργο της σεβαστής κυρίας και ποιήτριας η οποία παρουσιάζεται στην ανάρτησή σας.
http://www.poiein.gr/archives/12091/index.html
Ψηφίζω Βύρωνα Λεοντάρη!!! (δαγκωτό)