Έλληνες Ποιητές του Εικοστού Αιώνα, (δίγλωσση έκδοση Ελληνικά-σε πολυτονικό-Ιταλικά), Μονταντόρι, στην πολυτελή σειρά των «Μεσημβρινών» (Meridiani), Πρώτη έκδοση, Οκτώβριος 2010, 2000 σελίδες, τιμή 65 Ευρώ
Επιμέλεια: Νικόλα Κροτσέττι και Φιλιππομαρία Ποντάνι
Μεταφράσεις: Φιλίππο Μαρία Ποντάνι, Νικόλα Κροτσέττι και Φιλιππομαρία Ποντάνι
Εισαγωγή: Φιλιππομαρία Ποντάνι (103 σελίδες-από τη Ι έως την CIII)
Σημείωμα για την έκδοση: Φ.Π. (2 σελίδες) (CV-CVI)
ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΠΟΙΗΤΩΝ:
ΠΡΟΓΟΝΟΙ: (σελίδες από 4 έως 120) Διονύσιος Σολωμός, Ανδρέας Κάλβος, Η Αθηναϊκή Σχολή (Παναγιώτης Σούτσος, Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, Γεώργιος Ζαλοκώστας, Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος,), Αριστοτέλης Βαλαωρίτης,
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ (σελίδες από 121 έως 192)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ (σελίδες από 193 έως 304)
ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ (σελίδες από 305 έως 330):
Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Ιωάννης Γρυπάρης, Λάμπρος Πορφύρας
ΕΝΑΣ ΒΑΡΔΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΡΦΕΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΥ:
ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ (σελίδες από 331 έως 386)
ΕΝΑΣ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ ΒΑΡΔΟΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ (σελίδες από 387 έως 410)
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (σελίδες από 411 έως 442)
Η ΑΒΥΣΣΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ (σελίδες από 443 έως 480)
ΤΡΕΙΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΦΩΤΟΣ: (σελίδες από 481 έως 498):Κώστας Ουράνης, Τέλλος Άγρας, Μαρία Πολυδούρη
«ΔΟΚΙΜΟΙ» ΚΑΙ «ΜΗ-ΔΟΚΙΜΟΙ» ΠΟΙΗΤΕΣ: (σελίδες από 499 έως 532): Γιάννης Σκαρίμπας, Αλέξανδρος Μπάρας, Γιώργος Κοτζιούλας, Νίκος Καββαδίας
ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ: ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ (σελίδες από 533 έως 562)
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ (σελίδες από 563 έως 666)
ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ: (σελίδες από 667 έως 724): Ανδρέας Εμπειρίκος, Νικόλαος Κάλας, Νίκος Εγγονόπουλος, Νίκος Γκάτσος
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (σελίδες από 725 έως 834)
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (σελίδες από 835 έως 958)
Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ: (σελίδες από 959 έως 1032): Γιώργος Θέμελης, Ζωή Καρέλλη, Γιώργος Σαραντάρης, Γιώργος Βαφόπουλος, Μελισσάνθη, Τάκης Βαρβιτσιώτης
Ο ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ: ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ (σελίδες από 1033 έως 1068)
ΕΝΑΣ ΚΥΠΡΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ (σελίδες από 1069 έως 1102)
ΕΡΩΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ:ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ (σελίδες από 1103 έως 1156)
Η ΕΝΤΑΓΜΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ: (σελίδες από 1157 έως 1272): Μανόλης Αναγνωστάκης, Τίτος Πατρίκιος, Άρης Αλεξάνδρου, Μιχάλης Κατσαρός, Κρίτων Αθανασούλης
ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΥ: (σελίδες από 1273 έως 1332):
Μίλτος Σαχτούρης, Νάνος Βαλαωρίτης, Δημήτρης Π. Παπαδίτσας, Έκτωρ Κακναβάτος
ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΥ: (σελίδες από 1333 έως 1392): Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος, Τάσος Λειβαδίτης, Νίκος Καρούζος
ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΓΕΝΙΑ: (σελίδες από 1393 έως 1504):
Ντίνος Χριστιανόπουλος, Κική Δημουλά, Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Βύρων Λεοντάρης, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Κυριάκος Χαραλαμπίδης
Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ: (σελίδες από 1505 έως 1643): Λευτέρης Πούλιος, Γιάννης Κοντός, Μιχάλης Γκανάς, Τζένη Μαστοράκη, Αντώνης Φωστιέρης, Νάσος Βαγενάς, Γιάννης Βαρβέρης
Εργοβιογραφίες των Ποιητών, σημειώσεις στα κείμενα και γενική βιβλιογραφία από τους Φ.Π. και Ν.Κ. (από τη σελίδα 1.645 έως την τελευταία 1.896)
(μετά την αγορά του βιβλίου ανακαλύψαμε πως διατίθεται στο διαδίκτυο με έκπτωση 30% (δηλαδή στην τιμή των 45 ευρώ) από το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο www.feltrinelli.it )
Μια ακόμη ανθολόγηση – εισαγωγή (και εδώ ακριβώς πρέπει να σταθεί κάποιος, μιας και η γνώση εξαρτάται απόλυτα και αποκλειστικά από τη γνώμη, και μάλιστα του ενός, των δύο ή ορισμένων).
Δεν ξέρω τί ακριβώς νομιμοποιεί ένα τέτοιο έργο αν όχι το συμφέρον ή το ”όσα βλέπει η πεθερά” που έχει γίνει μάστιγα για τα γράμματά μας και επιτέλους τη συνείδησή μας, αφού κανείς δεν μπορεί να δρα εντελώς ανεξάρτητα από το περιβάλλον που τον περιλαμβάνει ή τον τροφοδοτεί.
Η αρχή γίνεται με τις εισαγωγές κι έπειτα με τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Οι δυο όψεις του αυτού νομίσματος.
Αν δούμε καλύτερα το περιεχόμενο θα διαπιστώσουμε την αφέλεια του έλληνα (γιατί η αρχή δεν γίνεται εδώ αλλά στις ελληνικές ή ελληνοφερμένες* ειαγωγές) να πιστεύει πως η ευγνομωσύνη του προς κάποιον, έναν ποιητή εδώ, βρίσκει χώρο έκφρασης οπουδήποτε.
Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο χέλληνποιητής θα περιλαμβάνεται σε μερικά χρόνια σε κάποια συλλογή Τσελεμεντέ, θα γίνει σήριαλ, θα βγει σειρά εξαρτημάτων αυτοκινήτου με το όνομά του.
Εδώ: O Πατρίκιος ήταν αγωνιστής, γνωστός του Ρίτσου, με σφραγίδα γνησιότητος, υπό την αιγίδα της εξορίας. Ήταν ένας σημαντικός άνθρωπος. Ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος. Άνθρωπος.
Ο κύριος Βαγενάς είναι ένας σπουδαίος δάσκαλος, ένας άριστος γνώστης της ελληνικής λογοτεχνίας και η συνεισφορά του στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση ειναι ανεκτίμητη. Ένας σπουδαίος δάσκαλος. Ένας δάσκαλος. Δάσκαλος.
Και πολλά ακόμη ανάλογα παραδείγματα.
Σημείο δεύτερο, βρίσκω αδιανόητες ορισμένες ελλείψεις, όπως εκείνη του Alc Gian και των όψιμων τουλάχιστον ποιημάτων του ή γιατί όχι πεζότροπων κειμένων του, που πιστοποιεί την παρουσία, έστω, της ελληνικής ποίησης* σε σημαντικά γεγονότα στην εξέλιξη της παγκόσμιας οπτικής που αφορά την τέχνη.
Πολλές πολλές ελλείψεις.
Τέλος πάντων, υπάρχουν και καλά σημεία. Όπως η παρουσία του Παπαδίτσα που δεν θυμάμαι να τον έχω διαβάσει σε άλλη εισαγωγή (αν υπάρχει διορθώστε με. πάντως θα μιλάμε και πάλι για ”σχεδόν ύπαρξη” αφού ποντάρω πως θα καταλαμβάνει μια παράγραφο στο χάος. έτσι κι αλλιώς δεν πάει καιρός από την τελευταία ΚΑΛΗ εισαγωγή που απ’ ότι θυμάμαι έφθανε ως τη Λαινά!).
Θα ‘θελα να εκφράσω και μια απορία προς επίλυση ή προς συζήτηση. Συμβαίνει αρκετά συχνά όταν μια γλώσσα μιλιέται σε παραπάνω από δυο χώρες αλλά θυμάμαι πως είχα διαβάσει ένα άρθρο του Συκουτρή αρκετά κατατοπιστικό που δεν συνάδει με ”τα εδώ”. Ο Μοντής ήταν πράγματι Κύπριος ζώντας μάλιστα στην Κύπρο. Πώς γίνεται, εφόσον κάτι ανάλογο δεν έχει συμβεί ποτέ από πλευράς Κύπρου, να καρπωθεί δηλαδή στη γραμματεία της ή κατά το ήμισυ κάποιον έλληνα ποιητή, να συμβαίνει αυτό από τη γραμματεία της ελλάδας.
Εκτός αν πρόκειται για ανθολόγηση ελληνόφωνης ποιήσης, πράγμα ωστόσο που δεν λέγεται.
Πρέπει κάποτε να δημιουργηθεί μια εισαγωγή συνολικής αποτίμησης της νεοελληνικής ποίησης (καιρός είναι πια). Τα πρώτα χρόνια πηγαίναμε με το ξάφνιασμα ,να και ένας σολωμός στην ελλάδα, ύστερα με το φαινόμενο, και να σου τα ιστορικά και πολιτικά διαπλεκόμενα.
Πότε το κέντρο μιας συλλογής, τέτοιας ή με μικρότερα πλαίσια που βολεύει και πρακτικά, θα είναι ο ποιητής;
Έχω την αίσθηση μιας ελλιπούς ανθολόγησης
( όπως λέει και η δ. Λαμπρινή ) .
Μου είναι αδιανόητο να ελλείπει από τους
ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ο Ανδρέας Λασκαράτος .
Από την άλλη , δεν νομίζω να τρίζουν
τα κόκαλα των απόντων , διότι δεν
περίμεναν την δικαίωση ή καταξίωση τους
από μία ανθολόγηση , ενός κάποιου!!!!!
Τυρταίε ο Λασκαράτος είναι από τους πιο παραγνωρισμένος (το καπέλο της παραγνώρισης χ2 στην τελική τιμή 🙂 ) έλληνες ποιητές και μπαίνει σε τέτοιου είδους βιβλία σπάνια ή από αγγαρεία. Απαρτίζουν μια κατηγορία με το Βουτυρά, παρά τα πολλά χρόνια της διαφοράς τους.
Γιατί εδώ που τα λέμε δεν συμφέρει κανέναν. Πρώτα- πρώτα να διατηρήσουμε τις πελατειακές σχέσεις από την εποχή του Μπάυρον ακόμα.
Έπειτα, για να συντηρηθεί στην ψύξη της μνήμης το τρίπτυχο: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια.
Το γεγονός πως τα ποιήματα του Λασκαράτου αυτή τη στιγμή διαβάζονται πολύ πιο εύκολα από αυτά του Σολωμού και ακόμη ευκολότερα από αυτά του Κάλβου (μιλώντας πάντοτε για εμένα) είναι ένα σημείο που πρέπει να προσεχθεί.
Όχι μόνο γιατί κάποιοι ανακάλυψαν τον μοντερνισμό πολύ νωρίτερα από την εποχή του αλλά κυρίως γιατί αποτύπωσαν κάτι που μπορεί να εφοδιάσει ή να συγκινήσει ανθρώπους ακόμη και 150 χρόνια αργότερα.
Κ. Ρεούση σε συναισθηματικό επίπεδο όλα μπορούν να γίνουν. Η πραγματικότητα λέει πως η ελλάδα και η κύπρος παρά τους δεσμούς και την αγάπη τους είναι δυο διαφορετικά κράτη. Και γι’ αυτό αναρωτιέμαι. Δεν με εντυπωσιάζει πάντως. Θυμάμαι πως είχα διαβάσει κι ένα ποίημά του που ανθολογούταν στο βιβλίο της λογοτεχνίας Γ.Π της τρίτης Λυκείου σχετικά με τις έγνοιες τους φίλους και τη μοναξιά (καθόλου αντάξιο της προσφοράς του ανθρώπου. λόγος να γίνεται.)
δυστυχώς, η αγορά των εισαγωγών, μιας και μπαίνουν στην εκπαίδευση, είναι ένα πεδίο μαχών.
Καλή καρδιά.
Εγώ μια χαρά τη βρίσκω την ανθολογία. Απ’ όλα τα καλά έχει. Ο Ιταλός παίρνει μια καλή ιδέα για την ελληνική ποιητική πραγματικότητα. Δεν μπορώ να καταλάβω τι άλλο μπορεί να περιμένει κανείς.
υ.γ. Σάμπως αυτούς που περιλαμβάνει τους έχουμε διαβάσει καλά όλους; Εγώ πάντως όχι.
Για τις ελλείψεις όλοι πρώτοι.
Ανθολογία: το ναρκισιστιικό αιτούμενο όσων περιλαμβάνονται – απωθημένο όσων αποσιωπούνται.
Υπήρξε ένας ποιητής, λησμονημένος και στον τόπο του πια. Έδωσε μια ποιητική πνοή αντίθετα από τον καημό των μη ανθολογούμενων. Δεν πρόλαβε να δει την αθολογία των ιταλών φίλων -που δεν υστερεί γιατί δεν έχει τον τάδε ή τον δείνα. Απλώς σαν κάθε ανθολογία λειτουργεί περιοριστικά και ευτυχώς δεν αιχμαλωτίζει την πραγματικότητα. A, ο ποιητής, λοιπόν, ονομαζόταν Γιώργος Κωνστάντης. Το ποιητικό του σχόλιο, αφού ευχαριστήσω τον φίλο που μου έστειλε το ποίημα:
Επίλογος
Λίγοι στίχοι απ’ το βιβλίο αυτό
«μπορεί να ’ναι και οι τελευταίοι»
Ίσως χαρακτούν στην ταφόπετρά σου
«Στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα»
που «είθισται να δολοφονούν τους ποιητάς»
Όπου κυκλοφορεί η ιδιοτέλεια
Με συνοδεία εκτελεστικών αποσπασμάτων.
Στους δρόμους που περπάτησες κι εσύ
Κάποια μέρα ίσως ακουστούνε λίγοι στίχοι
Προσθέτοντας στο τέλος: –Από δω
Πέρασε ένας ολίγον έστω ποιητής
Αμνημόνευτος σε πλαστές ανθολογίες.
Λαμπρινή
( Μιλάς πάντα , όχι μόνο για ’σένα αλλά για
ανθρώπους που έχουν , ένα άλλο γράδο
μέτρησης στην ανάγνωση τους )
Κυρία Αιωροκλέους
Δεν αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις σας για την ανθολόγηση δύο κυπρίων ποιητών (Μόντη και Χαραλαμπίδη). Μου φαίνεται απαράδεχτη η θέση σας για νέο άνθρωπο που γράφει ποιήματα. Ελληνικά δεν γράφονται μόνο εντός του ελληνικού κράτους. Τελικά διαπιστώνεται απόκλιση από την Αιωροκλέους στο ποίημα και στη ζωή. Κρίμα. Πραγματικά κρίμα.
Δεν είναι δα και η ποιητική νομενκλατούρα της χώρας. Μια ανθολογία είναι. Και έχει και τα καλούδια της. Πληρέστερη από αρκετές άλλες, εγχώριες, δεν διεκδικεί κάτι περισσότερο από αυτό που είναι: μια (ακόμη) ανθολογία. Όποιος, βεβαίως, διαφωνεί, μπορεί να φτιάξει τη δική του (αυτό από μόνο του θα ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία για μελέτη). Κι όποιος απαιτεί (ή θέλει να επιβάλει) την ομόφωνη αποδοχή, ας τη βαφτίσει κιόλας “Ελληνικό Κανόνα”. Αλίμονο αν περιμένουμε από κάθε έκδοση να ικανοποιεί κάθε μας προσωπικό κριτήριο.
Κάθε νέος άνθρωπος που γράφει ποιήματα οφείλει, μεταξύ άλλων, να διατυπώνει απαράδεκτες θέσεις.
To σχόλιο @2 προκάλεσε αλυσιδωτά νέα σχόλια με πολλά κενά και παρανοήσεις. Ίσως κι εγώ να δώσω μια άλη γνώμη: Μια απλή ανάγνωση σε ιστορία νεοελληνικής λογοτεχνίας [Δημαράς, Πολίτης Λ., Βίττι, Αλεξ. Αργυρίου] δε βλάφτει. Ούτε για ελλληνόφωνους θα ΄γράφανε [=βλέπε “ελληνόγλωσσους”], ούτε θα έψαχναν ακαταλαβίστιικα για Ελλαδικούς ποιητές στην Κύπρο. Όλοι οι σημαντικοί και πολλοί ελάσσονες ποιητές του ελλαδικού χώρου επηρέασαν ή με πολλούς τρόπους συνομίλησαν με Έλληνες Κύπριους δημιουργούς. Αλλά ισχύει για όποιον θέλει να είναι σοβαρός και το αντίθετο: συνομιλία και επιδράσεις με ελλαδικούς των Τ. Ανθία, Θ. Πιερίδη, Κ. Μόντη, Κυρ. Χαραλαμπίδη, Μ. Πασιαρδή, Λ. Ζαφειρίου, Θ. Νικολάου κ.ά.
Ενώ ο Ρίτσος, o Βρεττάκος, ο Ελύτης κ.ά. διαβάζονται και από τους Τούρκους φιλαναγνώστες.
Από τη μερία τους οι Τουρκοκύπριοι ποιητές γράφουν στην τουρκική γλώσσα, έχουν το τοπικό τ/κ ταπεραμέντο και επιθυμούν να μετέχουν -πολλοί που δεν εμφορούνται από εθνικιστικά σύνδρομα- στην κοινή πνευματική προσπάθεια για νέα ευρωπαϊκή πορεία και για απαλλαγή από τον τουρρκικό στρατό κατοχής.
Η δημιουργία ξεχωριστής κρατικής δομής, της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι θέμα ιστορικών συμβιβασμών και πολιτικών συσχετισμών δυνάμεων. Οι πολίτες αυτού του, κατά το σύνταγμα, δι-εθνικού κράτους προέρχονται από διαφορετικές εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες. Αλλά Έλληνες και Τούρκοι της Κύπρου δε χρειάζεται να χάσουν ούτε τη γλώσσα ούτε την καταγωγή ούτε τον πολιτισμό τους. Τον εθνικισμό, τον καταστροφικό ατομικισμό και την παρουσία του τουρκικού στρατού οφείλουν να παραμερίσουν.
Αλλά αν οι νέοι ποιητές δεν κατανοούν ότι σ’ αυτό το πλαίσιο υπάρχει μια δυναμική θετική, δικαίωμά τους. Σε δουλιά να βρισκόμαστε: πάθαμε, παθαίνουμε, θα πάθουμε όσα έζησαν και έπαθαν και οι γονείς μας και οι παπούδες μας σε Σμύρνη, Μοναστήρι, Φιλιππούπολη, κ.ά. Καλή καρδιά, αγαπητοί.
Ψάχνω να βρω το λόγο που δημιουργείται όλη αυτή η ανακατωσούρα και η διάθεση φαγούρας για ένα ζήτημα, το οποίο μας απασχολεί μεν αλλά δεν χρειάζεται να μας διαχωρίζει δε.
Πραγματικά δεν βρίσκω το λόγο ένα φιλολογικό ζήτημα, ένα καθαρά ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ζήτημα, και αδιαφορώ για τις συναισθηματικές συνιστώσες του, εφόσον το πρίσμα υπο το οποίο ΠΡΕΠΕΙ να ειδωθεί είναι αυτό της επιστήμης, να γίνεται βορρά οποιουδήποτε, για να αναμασήσει ιστορίες.
Η Ελλάδα έχει πάψει πια να είναι η μητρόπολη περιοχών που δεν αποτελούν εδάφη της. Και γι΄αυτό η κυπριακή λογοτεχνία πρέπει να θεωρείται κυπριακή. Έτσι, πριν τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους μιλάμε για τα ερωτικά τραγούδια ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ή για ΚΡΙΤΙΚΗ λογοτεχνία και πολύ σαφώς η νέα ελληνική λογοτεχνία ξεκινάει από το Σολωμό. Επίσης τα μυθιστορήματα του Μεσαίωνα δεν τα λέμε ελληνικά αλλά μεσαιωνικά γραμμένα στην ελληνική.
Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι ο Jean Moreas που παρ’ ότι ήταν γέννημα θρέμα έλληνας και έγραψε την πρώτη του συλλογή νομίζω στα ελληνικά έπειτα πήγε στη γαλλία και έγραψε γαλλική ποίηση. Η γραμματεία που τον περιλαμβάνει είναι η ΓΑΛΛΙΚΗ και όχι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ και ο Πολίτης μάλιστα το υπογραμμίζει αυτό στην εισαγωγή του. Δεν τον μεταφράσαμε για να τον βάλουμε στην γραμματεία μας με την πρόφαση πως ο Παπαδιαμαντόπουλος ήταν έλληνας, σκεφτόταν ελληνικά και πιθανότατα μετέφερε στα γαλλικά, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια, τα ποιήματά του. Άλλο πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Oscar Milos.
Επίσης άλλα παραδείγματα και πιο κοντά στον Μόντη είναι το μπέρδεμα με τις γραμματείες της Δανίας και των χωρών αυτών που αντιμετώπιζαν προβλήματα διαλέκτου. Επειδή δεν ξέρω ποιητές περιορίζομαι μόνο στην αναφορά.
Επίσης για να σταθώ στην τελευταία γραμμή του @15 δεν ξέρω γιατί η παραδοχή πως η ελληνική λογοτεχνία χωρίζεται από την κυπριακή έχει σαν αποτέλεσμα το πάθημα…
Όσο για τη συνομιλία, και ο Ρίτσος συνομιλούσε με τον Αραγκόν, αλλά η σύγχρονη κριτική τους έβαλε εκεί όπου άνηκαν.
Μπορούμε να συζητάμε χωρίς φαγούρα και επιβολή του ενός πάνω στον άλλον. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να θεωρεί την άποψη του σωστή. Η κατακλείδα όμως επιστρέφεται.
Milosz με z, στα ελληνικά Μίλος. Η ταχύτητα με τα ονόματα. Συγγνώμη.
ΤΙ ΤΡΩΓΕΣΤΕ? ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ
ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΠΙΜΕΛΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΙΤΑΛΟΥΣ.ΑΣΦΑΛΩΣ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΝΤΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ.ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗ
ΝΙΚΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΙΤΑΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΔΙΓΛΩΣΣΗ ?
ΑΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΙΛΙΕΣ ΠΗΓΕΣ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ.