fc02.deviantart.com/fs21/i/2007/267/8/0/Meet_…
ΓΝΩΣΗ
Έρχομαι από μέρες καθαρής σιωπής
μυρίζω γύρη των κυττάρων·
Ιδέες πολιορκητικές
σαν όρνεα σαρκοφάγα
έρχονται στο κεφάλι μου·
και πού θεός!
Ρυθμός κρατάει την αναπνοή μου
ταράζει όλα τα σπλάχνα μου.
Αρχαίες ψυχές με κατακλύζουνε- σαν να ʽμαι
το ξόδι ενός Βάκχου ποιητή.
Και φως-
Στην κόρη του ματιού ένα φως απόκοσμο
ξοδεύει όλον τον θάνατο.
Εδώ τα μυστικά βαθαίνουνε, πονάνε πιο πολύ οι πόνοι.
Είμαστε οι εντολοδόχοι του μοιραίου δυστυχώς.
21.10.2007
ΝΥΧΤΕΣ ΞΕΚΟΥΡΔΙΣΤΕΣ ΕΡΩΤΩΝ
Η βιβλιοθήκη απαγγέλει τίτλους βιβλίων.
Το τραπέζι με χαρτιά ανακατωμένα
κοροϊδεύει την θλίψη σου-
Σκούρα είναι τα έπιπλα των αισθημάτων·
και πιο βαρύτερο το χρώμα της ψυχής
που παίζει με μελαγχολίες στην καρδιά σου-
Πού να το υποψιαστείς ότι με τόσο γύρω σου σκοτάδι
ξάγρυπνος θα ζητάς προθέσεις κι αυταπάτες.
Αν σʼ αγγίξω χάνεσαι,
αν σε πω διαφεύγεις
και χάνεσαι μέσα στις ξεκούρδιστες νύχτες
που οι πένες των άστρων αγκυλώνουν το σώμα μου
με αγκάθια ερώτων!
ΠΑΝΤΟΥ ΕΝΑ ΜΝΗΜΕΙΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ.
Άγρυπνος και διαλέγω ουρανούς-
αιθρίες με ανέμους
απαλούς να κατοικήσω.
Στο στήθος μου σαν κλειδωμένο μυστικό το όνομά σου
την νοσταλγία ανεβάζει αόρατη που φλέγεται-
όπως κι η νύχτα.
Σαν από ώχρα γύρω μου χρωματισμένα σπίτια·
κι η θάλασσα που ξεδιπλώνει
λιθάρια θρυλικά
στο ακρογιάλι
απʼ τον παλιό καιρό.
Νόημα παίρνουν όλα! Ξέρω
τον κρυφό παλμό τους.
Πίσω από κείνο που κοιτάζω σαν μια άθληση
κρυφή και προσεγγίζω
μνημεία θεάς που χάθηκε και τώρα ένας
ναός ερειπωμένος μες τις παπαρούνες σαν ένας κλωβός του αέρα
που πλέκει αντένες πάνω του η άνοιξη..
Παντού ένα μνημείο ο χρόνος…
Όλα θυμίζουνε ιέρειες που απορροφήθηκαν απʼ τα φεγγάρια
κι η γη κατάπιε τους χιτώνες τους.
Στο χάσιμο του φεγγαριού αν δεις καμιά φορά
κάτι ανεμίζει αρπαγμένο από κλαδί,
λευκό κι ωραίο.
Και η αγνότητα να σφύζει στο τοπίο.
Μόνο την φαντασία αφήστε μου, μόνο την φαντασία…
Αυτό το γρηγορότερο ταξίδι του μυαλού.
ΘΑ ΕΚΡΑΓΟΥΝ ΟΙ ΩΡΕΣ..
Φρόνημα υψηλό του απογέματος
κι όταν αιχμαλωτίστηκαν οι ευωδιές
αποκαλύφτηκαν και πια δεν είναι μυστικά τα μυστικά τους.
Θα εκραγούν οι ώρες!
Κι από τα χείλη σαν του τραγουδιού οι ανάσες
αφήνουν άχνα του έρωτα που λαμπιρίζει
αργά το σούρουπο!
Όχι σκέψεις… Οι ερωτευμένοι απουσιάζουν απʼ το σοβαρό·
κι όμως συνέχεια λάμπουν..
Πλανιόνται ανάερες φοβέρες του φθινόπωρου·
όλα ακινητούν
κι απʼ το μαχαίρι σφάζονται του ηλιοβασιλέματος!
Δες!
Απίθανα είναι!
ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ..
Αν όλα τα ξεγράψουμε βγαίνει συμπέρασμα λευκό.
Δεν είναι η ποίηση ασπίδα για να καλυφθείς με λέξεις.
Αν δεν το χειριστείς σωστά τα λόγια έχουν μια κρύπτη για αγρίμια.
Πρόσεχε!
Πονάει αλήθεια ο πηλός.
Τα πόδια σου είναι έξω απʼ τον πλανήτη.
Ακούς αλλιώς. Και κάπου
σου επιτρέπεται να έχεις
άνεμο κατοικίδιο δικό σου.
Τώρα που σκέφτομαι ανθισμένες χώρες, με στρατούς
μελισσών και ούτʼ ένα δάκρυ-
καθαρότερα μες τον νου μου χαράσσονται πάλι
οι παλιγγενεσίες του φωτός.
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ.
Όσα κι αν γράφω τελικά
χωρίς ήχο φωνής αθροίζονται οι μέρες μου:
στρατιώτες βουβοί:
μια φάλαγγα που πάει προς το μέτωπο.
Μαίνεται ο πόλεμος.. Κανένας ποιητής
δεν θα καθόριζε μια νίκη.
Κι αυτό που κατορθώνω αν το σκεφτείς
θούριος είναι αλλά με σημάδια κόπωσης.
Δεν εμψυχώνει γιατί κάπου έχω
την αστοχία να ρεμβάζω
μες τα τοπία του μυαλού που ενώ δημιουργώ
ποτέ δεν μου ανήκουν.
Τώρα
ξέρω αλλιώς νʼ αποτυπώνομαι στα βότσαλα-
Με μουσική ονείρου!
Οδοιπορώ μέσα στις πολιτείες των ανθρώπων.
Πώς εξηγείται όμως να γερνάς με πλήθος αυταπάτες κι όταν
ο βίος σου βουλιάζει
να ονειρεύεσαι και πάλι εφηβικά;
54.
Ένα σκυλί που σίγουρα θα έχει επιθυμήσει και αυτό λίγο παράδεισο
μετά τον θάνατο
Γύρω του κτίρια ψηλά- ομοιομορφία της θλίψης..
Πού είναι εκείνος ο μπόμπιρας που χάζευα
να παίζει μ ένα τόπι πολύχρωμο
σαν μια υδρόγειο που έχει όλες τις εκδοχές
των συνόρων επάνω της;
Τώρα που έγινε ο κόσμος δίχως νόημα
πολιορκίας κάστρο..
Ένας αραμπάς που σέρνει ένα γέρικο άλογο
εικόνα μιας απίστευτης πραγματικότητας
που όμως μέσα στον αιώνα πρώτο κι εικοστό χωρά ..
Και όλοι μας ηθοποιοί
σε έναν δυσκολοερμήνευτο της τραγωδίας ρόλο..
55.
Το στήθος των πουλιών ηχείο ευφάνταστο
απλώνει νότες πρωινές στον πράο αέρα.
Σπίτι του κόσμου, καταφύγιο της καρδιάς-
παντού η ποίηση ίδια θα είναι.
Και το μυαλό ίδια θα ερμηνεύει γύρω του τα πράγματα
καθώς να τα σπουδάζει ξέρει με ανθρώπινη αισιοδοξία.
Περνούν οι άνθρωποι και πάνε.
Την ώρα που τους συναντάς έχει η συνάντηση τελειώσει-
Καθένας βιάζεται μες την ψυχή του να κρυφτεί.
63.
Το ιδιαίτερο μυστικό μας- το ιδιαίτερο τίποτα..
Το δημιουργούμε μέσα στις μέρες που οι επάλξεις τους σιγά- σιγά
θα πέσουν
αφήνοντάς μας ανοχύρωτους απλά να ευελπιστούμε.
Λουλούδια παραδόξως ωδικά ή και πουλιά που ευωδιάζουν-
Παίζει παράξενα η ζωή..
Παντού μια ποίηση αγρών και πέρα, πίσω απʼ τον λοφίσκο
ένα άγαλμα το φως του ήλιου που σε λίγο δύει.
Σαρκοφάγος χρόνος πριν να προλάβεις καν
να καταλάβεις πόσο έμοιαζες παράξενος
να τρώγεσαι με τις οξείες σου όταν οι άλλοι είχανε μία παρακοιμώμενη περισπωμένη
ενάντιά σου έντονα αφοπλιστική.
Πώς να καταλαβαίνουν οι φανατικοί του ασήμαντου
την αίρεσή σου;…..
Η ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΜΑΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
Y era el demonio de mi sueño, el angel
más hermoso.
ANTONIO MACHADO [1875-1939]
τα λεπιδόπτερα εκκινούν από την Ιουράσιο περίοδο σε ουρανούς σφαιρικούς ατμούς αναπνέουν ήχους πλασματοφαγικούς και αντηχούν την κάθοδο των υπερσμηναγών λευκών χαοτικών νερολεόντων εκριζώνοντας λάλουσες θηλυκές πολυλογίστρες τις δήθεν αύρες τοφαλικών ανέντιμων αιδοιοπισθιωνπέη τεμαχίζουν οι εξωμότες ένα ακαριαίο ποίημα η κατάρα σφάκελος είναι υπερσυντέλικος τετελεσμένου μέλλοντος πάγια διαταγή ή νέκρωση καταρκυθμεύω ευφθείροντας θνητών λανθάνουσες αναπνοές άοκνη αιχμή βάλλω προς εταίρας θάνατο δασύ διαπομπεύω αλάλα βδελυρό γύναιο χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας τον ύπνο ράζοντας ταρά σελήνης πάνυ καλό ανάκρουσμα κριτών οι Ώρες αδυσώπητες αρχέγονου βάρδου κάλεσμα λαβυρινθώδες έναυσμα της εκατόμβης ως Ενδυμίων ή ως Ελπήνωρ σκελετός ατέρμονος πλους κωπηλατών αρχαιοπτέρυγων καταβάσεως εύδρομος όρθρος μια διαπίστωση στα μονοπάτια του άδολου έρωτα ή η εκσπερμάτωση του ρευστού στιχοπλόκου στα πλοκάμια της εύφορης μήτρας που πραγματικά δεν υπάρχει και δολοφονήθηκε ερχοτευμευμένος ή ερχωτευμευμενός χάσκει ο άνθρωπος καθώς ένα μουνί μελαχρινό σ’ ένα παλιό μου ποίημα το ρήμα χαζεύω μου επιτρέπει να γνωρίζω καλά έναν Έλληνα ράφτη του περασμένου αιώνα η πόλη που βλέπω κατοικείται από αποδημητικούς Ασιάτες η ζωή ως τα τώρα ζεύεται ακατάπαυστα τα χειρόγραφα της αλγηδόνος εκείνης νύχτας έτσι κινήθηκε όπως ανάβει το τσιγάρο ο χαρμάνης ρουφώντας μ’ ορμή ό,τι αργότερα ξερνά η αηδία ως το οκτώ μετρά και μετρά εκ νέου ποιος το Τέρας σκέφτεται ποιος η Αγάπη μίσησε Έρωτα που σου πρέπει φαινομενικά νεκρή άκαρδη αλληγορικά μεταφορικά σαβανωμένη αγαπημένη ειλικρινά έστω καρατομημένη υπερπραγματικά τροχοφόρα διασταυρώνονται την υπομονή μίας αγέλης γαϊδουριών χαράζοντας μία συγκεκριμένη ψυχογεωγραφία η αινιγματική απέναντι οδός εμφανίζεται κι εξαφανίζεται ο οδοκαθαριστής μάταια προσπαθεί να γεωμετρήσει μια κερδοφόρα περιορισμένης ευθύνης χρωματιστή γραμμή ο Σκυβαλόφωνος Πολιτισμός ξεδιπλώνεται καλειδοσκοπικά σε καταφύγιο ή πυριτιδαποθήκη οι αναμνήσεις μετατρέπονται σε μνήμες του τώρα διατηρώντας τον άθραυστο εύθραυστο προορισμό τους λήθη ή έκρηξη τα έργα παράλληλα τέμνονται μία ευγενική αναρχική σύγκρουση διαιρείται σε εικόνες που μεταναστεύουν αφαιρείται σε εγκλωβισμένα αλλοπρόσαλλα μικροκείμενα που απαγγέλλουν τα βαρέλια εάν νομίζετε ότι είστε πολύ μικροί για να μπορέσετε να τους εμποδίσετε μάλλον δεν έχετε κοιμηθεί στο ίδιο δωμάτιο μ’ ένα κουνούπι
Κώστας Ρεούσης
&
Υπερπραγματική Φράξια Λευκω©ίας
!*!
Περί της οριστικής διακρίσεως …
(…) τεμαχίζουν οι εξωμότες ένα ακαριαίο ποίημα (…)
Φυσικά εξωμότες είναι μόνον οι ΑΛΛΟΙ.
Δεν είμαι ποιητής, φωνάζει ένας που γρατσουνάει μια κιθάρα.
Ναι αυτός που είπε διαβάζοντας: «το ποίημα είναι η ψυχή του ποιητή». Δε θα το έλεγε ποτέ για το ζητούμενό του, τη μουσική! Θα ήταν βαρυγδουπιά και μάλιστα υπερφίαλη! Θα προϊδέαζε τον άλλο! Και ο άλλος έχει τα ίδια δικαιώματα με αυτόν. Ή μήπως όχι; Θα ζητείται και λόγος για να εκφραστεί το συναίσθημα; Και ποιος μας υποχρεώνει να έχουμε τα ίδια συναισθήματα; Μήπως κάποιος θα λογοκρίνει κιόλας;
Δεν υπάρχει τίποτα νέο στην εποχή μας. Το περιμένουμε.
Σε αυτό που οι δημιουργοί του θα δουν το απόλυτο!
Για λίγες στιγμές. Άντε λίγα χρόνια.
Μετά;
Μετά θα πάρει τη θέση του στη βιβλιοθήκη. Δίπλα σε όλα τα άλλα.
Βιβλιοθήκη είπα;
Προσοχή. Της Αλεξάνδρειας κάηκε σε δυο δόσεις. Μια από τους ζηλωτές χριστιανούς και μια – την οριστική – από τον άραβα κατακτητή. Ο δεύτερος ήταν σαφής: «ό,τι εδώ συμφωνεί με το κοράνι είναι περιττό και ό,τι διαφωνεί βλάσφημο».
Ποιος λοιπόν θα απαγορεύσει σε οποιονδήποτε την ελεύθερη πρόσβαση;
Ό,τι δεν έχει πέσει στην κατάρα της λήθης είναι παρών και η πρόσβαση ελεύθερη σε όλους.
Ποιος το λέει; (ακούστηκε φωνή από ψηλά!)
Ποιος μας διδάσκει, ανταπαντά μια πραγματιστική φωνή;
Ο Νερούδα, στα εκατό ερωτικά σονέτα (εκ των οποίων μόνο το ένα, το 66ο, με ρίμα)
Οι Berlin Saxophone Quartet (μουσικό συγκρότημα προσανατολισμένο στις σύγχρονες τάσεις της free jazz), στη μεταγραφή που έκανε, για τέσσερα σαξόφωνα, στην τέχνη της φούγκας του Μπαχ
Και κάτι πιανίστες σαν τον Chick Corea που κυκλοφόρησαν δίσκους με έργα του J.S.Bach.
Περί της οριστικής διακρίσεως του
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟΥ (αυτού που μπορεί και να διδάξει)
Και του
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΚΡΟΥ (αυτού που δε μπορεί ούτε να μάθει)
Χαϊκού (από πού ήρθε τούτο το είδος πάλι;) αφιερωμένο!
Τεμαχίζουνε
Το ποίημα της στιγμής
Οι εξωμότες.
WORK SONG NAT ADERLY & SONG TO MY FATHER HORACE SILVER & LOVE THEME FROM SPARTACUS BILL EVANS…..
Καλό σας μεσημέρι,
Λοιπόν,
Nat Adderley… the big shadow of his older brother Julian “Cannonball” Adderley.
κε Ρεούση το κείμενο… διαβάζεται χωρίς ”βοήθεια” ;
Είναι άξεστο Μάτα, δεν το ‘χω σενιάρει.
Φιλιά
Ράιλι
Καλώς ήρθατε στον θαυμαστό κόσμο της οτινανίας
Η οτινανία είναι ανεκτική στους πάντες και γι΄αυτό απέκτησε ένα ,επίσης, θαυμαστό ‘ , ‘
Ο οτινανισμος κατ’ αντιστοιχία με τον αυνανισμό κατ’ αντιστοιχία με την επαναλμβανόμενη οτινανια του οτινανισμου
μασάει
τη σπλήνα του ότιναναι
παράγοντας ένα εξίσου οτινανικό ό,τι.
Και αγιος ο θεος
Κωστα Ρεουση ειστε μεγαλος ποιητης
bfhdvg dsfadfas fdsafsar hjgfh juhgfd jhtd
Ole!Ole!
1.751 επισκέψεις στο συγκεκριμμένο ποστ, οφείλουμε να το αναφέρουμε κ. Κυριαζή…νομίζω…μιας και αποτελεί την δεύτερη καλύτερη επίδοση μετά τις 2.620 του Μουζάκη!
κ. Ρεούση δε νομίζω πως αρμόζει να ξερνάτε ένα τέτοιο σχόλιο σε ένα ποστ που έχει τουλάχιστον αξιόλογα ποιήματα όπως αυτό. Αν δεν τα θεωρείτε αξιόλογα άλλωστε, καλύτερο θα ήταν να μας γνωστοποιήσετε τις διαφωνίες σας και την κρίση σας ή τουλάχιστον να ξεράσετε σε μια λεκάνη…
Όπως ίσως θα ξέρετε καλύτερα απο μένα τον ελάχιστο, στην ποιητική έκφραση, όπως και σε κάθε έκφραση, υπάρχει μια πορεία και ένας (υπόγειος τουλάχιστον) ειρμός. Τουλάχιστον, όπως θα ξέρετε ίσως καλύτερα απο μένα τον ελάχιστο, υπάρχουν και παράγραφοι και στίχοι και σημεία στίξεως που ενίοτε βοηθούν.
Ο κρατήρας του γέλιου σας είθε να έχει μια ομαλότητα και ένα ρυθμό στις αναπνοές του και στην καμπύλωσή του, και όχι να πνιγείτε μέσα στο γέλιο σας στραβοκαταπίνοντας, ή ο κρατήρας σας να βγει λοφίσκος απο ξύλα και σίδερα.
Συγνώμη για τον τόνο. Δε σας γνωρίζω προσωπικά. Αυτά όμως επειδή θεώρησα το ποστ και τα ποιήματα τουλάχιστον αξιόλογα και αξιοπρεπή και σίγουρα αντάξια ενός σχολίου ή έστω μιας λιτής σιωπής, και όχι του δήθεν μεταμοντέρνου δήθεν παραληρήματός σας το οποίο και παρομοίασα ωσάν ξερατό.
Δεν είμαι λογοκριτής του site, ούτε μέλος της συντακτικής ομάδας του, ούτε μου αρέσει να ηθικολoγώ και να δασκαλίζω, ούτε να παίζω τον κήνσορα. Είμαι απλά ένας περιστασιακός αναγνώστης του poiein με κάποιες δημοσιεύσεις στο παρελθόν. Και με αυτές τις ιδιότητες υπογράφω το παρόν σχόλιο.