Ντρέπομαι…δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο!
Άκουσα πολλά, από την TV, για τρόπους αντιμετώπισης, ευθύνες κλπ, ως κι από τον συμπαθέστατο ταξιτζή που με πήγε σήμερα το μεσημέρι από τη Νέα Σμύρνη στην ομιχλώδη Γλυφάδα για το κυριακάτικο μεσημεριανό γεύμα σε σπίτι αγαπημένου φίλου.
Ο συμπαθής οδηγός μου περιέγραψε το πρόσφατο ταξίδι του στην Ελβετία για να επισκεφθεί την κόρη του που διαμένει μόνιμα εκεί, σε ένα κολοχώρι έξω από τη Ζυρίχη, όπου σε κάθε δέκα-δεκαπέντε μέτρα συνάντησε πυροσβεστικούς κρουνούς στο πεζοδρόμιο…
Εγώ ντρέπομαι. Δεν έχω λύσεις να προτείνω, σαν τους ειδήμονες της TV ή σαν τον συμπαθέστατο ταρίφα, δεν ξέρω αν πρόκειται για πυρκαγιά ή για εμπρησμό, δεν ξέρω αν ισχύει το τελευταίο το πως το γιατί και τους σκοπούς…Είναι μια κατάσταση που με κάνει μαλάκα, με την υψηλή έννοια της λέξης, μαλάκας επειδή αισθάνομαι ηλίθιος και το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να ντρέπομαι!
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!
Τίποτα άλλο, και θάθελα οι σχολιαστές απλώς να δηλώσουν τη ΝΤΡΟΠΗ τους…
(από μια κουβέντα με τους Γιάννη Λειβαδά,τον Έκτορα Πανταζή και τον Παναγιώτη Χαχή, Σάββατο βράδυ στο “Φλοράλ”)
ΕΣΕΙΣ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;
Πιστεύω πως μόνο να ντρέπεσαι δεν φθάνει.
Θέλει μεγάλη πάλη να καταφέρεις να κάνεις
τον άλλο να κοκκινίζει , όχι από την φωτιά
που του έκαψε το πρόσωπο στην προσπάθεια
του να περισώσει , το ακριβό εξοχικό που
έκτισε μέσα στο δάσος , αλλά γιατί είναι
Τουρκορωμιός , λαμόγιο του κερατά και κάποτε
πρέπει να γίνει άνθρωπος με συνείδηση.
Εγώ προσωπικά εκτός από ντροπή , νιώθω
και το πύρινο δάκτυλο του κ Αραβανή
να ενοχλεί την έδρα μου.
Στο κέντρο της πόλης είπα ”ωραίος” σε ένα ζώο που καθότανε με το μηχανάκι στη γωνία μιας πλατείας -σε διπλό δρόμο- και μίλαγε εμποδίζοντας με να μπω στην πλατεία και ένα αυτοκίνητο να βγει.
Το αποτέλεσμα: Mε ακολούθησε φωνάζοντας και αυτός και η γυναίκα του. Με πλεύρισε ζητώντας μου εξηγήσεις!!!!!! και τους έκανα ένα ωραίο κωλοδάχτυλο.
Ο τύπος άρχισε να ωρύεται μπήκε μπροστά μου κλωτσούσε τ’ αμάξι με ανάγκασε να σταματήσω. Κατέβηκε ερχόμενος απειλητικά προς το μέρος μου…φωνάζοντας…στη γυναίκα μου ρε έκανες κωλοδάχτυλο! θα σε σκοτώσω. Τύπος τούμπανο από τις πρωτεϊνες…με μπλουζάκι σπέσιαλ φόρσες!! Έχει αρχίσει και μαζεύεται κόσμος…τραβάει μια στον καθρέφτη και τον ξερίζωσε όλον. Κρεμόταν από τα καλώδια!
Με απειλούσε δε ότι θα με μηνύσει για εξύβριση!!! και μου έλεγε ”θα πάρω το εκατό να δεις τι θα πάθεις”
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Καίγονται μόνο.
Το περιστατικό συνέβη πριν λίγες ώρες. Το μυαλό αναμυαλώνεται;
Ντροπολόγιο
(ή αλλιώς το χρονικό της καταστροφής σε μη αναστρέψιμο. Όχι δεν πρωταγωνιστεί η Μόνικα Μπελούτσι. Το «αντικείμενο» που βιάστηκε και δολοφονήθηκε από τη βίαιη κακοποίηση είναι τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα του (πρώην) αιωνόβιου πευκοδάσους της ανατολικής και βορειοανατολικής αττικής).
Οι αρμόδιοι της πυροσβεστικής που άφησαν τη φωτιά μέσα στη χαράδρα στο Σέσι Αττικής να καίει όλη τη νύχτα της Παρασκευής δε ντρέπονται (ο αέρας φταίει που την έβγαλε το πρωί από τη χαράδρα και εξαπλώθηκε)
Αυτός που έβαλε τη φωτιά δε ντρέπεται (μάλλον πανηγυρίζει…)
Ο δασάρχης που αρνήθηκε το χειμώνα να δώσει άδεια για αντιπυρικές ζώνες στην περιοχή δε ντρέπεται (οι εγκύκλιοι στο συρτάρι του τηρήθηκαν σχολαστικά)
Ο πρώην αιρετός νομάρχης ανατολικής αττικής δε ντρέπεται για τις χιλιάδες άδειες ηλεκτροδότησης και υδροδότησης των αυθαιρέτων μέσα στα καταπατημένα. Ο νόμος προέβλεπε ότι οι καρκινοπαθείς, οι ζαχαροδιαβητικοί και οι λοιποί χρόνια πάσχοντες δικαιούνταν ρεύμα και νερό στο αυθαίρετο. Άσε που το 60-65% που έπαιρνε στις εκλογές ήταν η απόλυτη δικαίωση των επιλογών του.
Οι γιατροί που βεβαίωναν σωρηδόν τις ανωτέρω ασθένειες δε ντρέπονται. Είχαν κόσμο στην ουρά, δεν πληρώνονται και καλά και βασίστηκαν στο «χαρτί» που τους προσκόμισαν.
Οι εργολάβοι που έχτιζαν χωρίς άδεια δε ντρέπονται. Η ευθύνη βαρύνει τον «ιδιοκτήτη». Αυτοί παράγουν έργο και δίνουν και δουλειά σε κόσμο.
Ο «ιδιοκτήτης» γιατί να ντραπεί; Δεν πρέπει να στεγάσει κάπου και αυτός την οικογένειά του; Άσε που όλα εκεί γύρω έτσι είναι. Και όχι μόνο εκεί, παντού!
[Επιφύλαξη για τυχόν αναθεώρηση του ντροπολογίου καθόσον η φωτιά ξεκίνησε δίπλα στο χώρο κατασκευής του νέου ΧΥΤΑ]
ΕΓΩ;;; ΕΓΩ γιατί να ντραπώ; ΕΓΩ ψηφίζω (αυτούς που δε ντρέπονται)… (ΕΓΩ δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να φάω… Εεεεε… Συγγνώμη λάθος! Διορθώστε! ΕΓΩ ποτέ δεν έφαγα!)
κάρβουνο ο θησαυρός…
Να εξηγούμεθα: η οργή του κειμένου που ακολουθεί, δεν οφείλεται μόνον στην πίκρα εκ του γεγονότος ότι χθες πήγαμε να καούμε στο σπίτι που μένω στη Δροσιά (αν δεν ήταν πέντε-έξι πιτσιρικάδες λεβέντες Δροσιώτες, θα ‘χαμε γίνει μπουρλότο), αλλά στο γεγονός ότι μετά τις φωτιές στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στην Ηλεία κι όπου γης ελληνίς, και του χρόνου πάλι για φωτιές θα γράφω, και του παραχρόνου, ώσπου να μην υπάρχει πια λόγος, μελάνι κι ελπίς…
Θα ξανακαούμε!
Ναι, μιλώ για τις φωτιές του μέλλοντος.
Του εγγύς μέλλοντος!
Οταν θα καίγεται (αύριο) ό,τι δεν πρόκανε να καεί (σήμερα) -για την ακρίβεια: ό,τι δεν προλάβανε να κάψουνε σήμερα, θα το κάψουνε αύριο.
Κάθε φορά, την επαύριο μιας μεγάλης φωτιάς μιλάμε για αυτήν καμμιά δεκαριά μέρες και μετά συνεχίζουμε τις business as usual -και οριοθετούμε τα νέα οικοπεδάκια, γίνονται οι πρώτες ενθαρρυντικές καταπατήσεις, πέφτουν τα πρώτα μπετά, φτιάχνει και ο κύριος Υπουργός το ανάλογο ρυθμιστικό σχέδιο- και η ζωή συνεχίζεται όλο και πιο αβίωτη, όλο και πιο άχαρη, όλο και πιο φτωχή…
Για την επόμενη φωτιά, δεν μιλά κανείς. Ωσπου να ξεσπάσει. Αύριο λοιπόν νέες φωτιές θα κατασπαράξουν απ’ το σώμα της χώρας
ό,τι δεν θα προλάβει να κατασπαράξει η σημερινή.
Που με τη σειρά της αφανίζει ό,τι κι όσα δεν αφάνισαν οι προηγούμενες.
*****
Στα χέρια του κ. Καραμανλή, του κάηκε η Πεντέλη, του κάηκε η Πάρνηθα, του κάηκε -του άθλιου- η Ολυμπία, του κάηκε ο Ταΰγετος, η Πίνδος, του ξανακαίγεται η Πεντέλη, νησιά, βουνά, ραχούλες, νοικοκυριά, καλλιέργειες, άνθρωποι…!
Κάθε φορά λέγαμε ότι αυτή η φωτιά είναι η μεγαλύτερη και η πιο φριχτή απ’ όλες τις προηγούμενες. Και ήταν πάντα η επόμενη ακόμα πιο μεγάλη κι ακόμα πιο φριχτή.
Γιατί;
Διότι ουδέποτε η πολιτική εξουσία πήρε τον εαυτό της στα σοβαρά, τη χώρα στα σοβαρά, τον λαό στα σοβαρά. Το μόνο που παίρνει στα σοβαρά η πολιτική ηγεσία είναι τα φράγκα των αφεντικών της -τα real estate, οι off shore και τα συναφή παίγνια στην καμπούρα μας.
Ρωτώ: από την προηγούμενη καταστροφή, έγινε έως την τωρινή κάποια άσκηση αποτροπής; Ούτε μία! Καταστρώθηκε κάποιο σχέδιο ετοιμότητας; Τρίχες! Βγήκε κάποιο πόρισμα ευθυνών για τους δεκάδες νεκρούς; Νέκρα!
Απλώς κάθε φορά που επέρχεται η συμφορά «βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» και, μπροστά στις κάμερες, άλλοτε φορώντας «τζάκετ της αεροπορίας» κι άλλοτε ένα «άδειο σακκάκι», λαμβάνει μέρος σε συσκέψεις του κώλου, κάτω από χάρτες κατόπιν εορτής (της καταστροφής) και πάνω από άδεια τραπέζια, όπου μόνος εξοπλισμός (ρουφιάνα κάμερα) βόσκει ένα (αριθμός: 1) ορφανό μολύβι.
Κάτι ανθρωπάρια (η πολιτική εξουσία) που κρύβονται πίσω απ’ τον ηρωισμό των χειριστών, των πυροσβεστών, των εθελοντών -ανίκανοι οι ίδιοι, μοιραίοι και θλιβεροί. Επιβλαβείς και ολετήρες.
Από το 1985, το ’87, το ’93, το ’97, το 2002, το 2005, το 2007 βράζουμε στο ίδιο καζάνι με τις φωτιές -όχι όλοι όμως, άλλο εμείς που καιγόμαστε κι άλλο αυτοί που μας καίνε.
Στην προηγούμενη φωτιά που έκαψε την Ολυμπία, η στήλη αυτή είχε αποκαλέσει τον κ. Πρωθυπουργό «ανθρωπάκο» -βαρύς χαρακτηρισμός, όμως το ανθρωπάκι δεν κατάλαβε τίποτα.
Αλλωστε κάτι τέτοια τα γράφουν οι γραφικοί, δεν τους δίνουν σημασία οι κυνικοί -οι κυνικοί απλώς κυβερνούν το κράτος (που «δεν υπάρχει»), τον λαό (που ή διαφθείρουν ή ξεπουλάνε) και τη χώρα (που λεηλατούν και σκυλεύουν).
Αυτοί είναι οι εμπρηστές!
Εμπρηστής είναι ο κάθε Υπουργός Πεχωδέ, ο κάθε κυρ Σουφλιάς που «ρυθμίζει» κάθε φορά με σχέδιο τα αποτελέσματα της προηγούμενης καταστροφής και θέτει τις προϋποθέσεις της επόμενης. Εμπρηστής είναι εκείνος που τιμά και δικαιώνει τον καταπατητή.
Οι άνεμοι που δυναμώνουν τις φωτιές είναι οι αεριτζήδες που επωφελούνται απ’ αυτές. Και στην κορυφή όλων, ο αίρων τις αιτίες του κακού είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Οχι μόνον για τη φωτιά που μας εξοντώνει κάθε φορά, αλλά και για την επόμενη -ώσπου η εξουθένωσή μας να ‘ναι τέλεια…
Οδύνη , εθνικό πένθος και άλλες αθλιότητες ανθρώπων που σουλατσάρουν με στόλους από μερσεντές την ώρα που τα πυροσβεστικά είναι για τον Καιάδα, ανθρώπων που μηχανεύονται δασοκτόνους και κατά συνέπεια ανθρωποκτόνους νόμους δίνοντας χείρα βοηθείας στους οικοδομικούς συνεταιρισμούς που καιροφυλακτούν για να ισοπεδώσουν δάση, ρέματα, ποτάμια και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Φυσικά πίσω από δαύτους κρύβεται η απύθμενη ματαιοδοξία κοινωνικών ομάδων βλέπε δικαστές, στρατιωτικούς και κάθε υψηλόμισθο φύλακα άγγελο της άρχουσας τάξης που πρέπει να αμειφθεί ο φουκαράς με μια βίλλα στο δάσος με μια πισίνα ίσα με την πλατεία συντάγματος και βάλε. Για του λόγου το αληθές κοιτάξτε στα καμένα της Αττικής τα επόμενα χρόνια.
Τις φωτιές όμως τις βάζει ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του, η αξιωματική αντιπολίτευση, οι συντετριμμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι, οι καναλάρχες, οι δήμαρχοι, οι νομάρχες, όλοι αυτοί που φόρεσαν τη μάσκα της οδύνης και του πένθους κι από πίσω δουλεύουν άκοπα για τ’ αφεντικά τους.
Όλοι αυτοί που σέρνονται στα γκαλά της κυρίας Βαρδινογιάννη, στα τσιμπούσια της Αρχιεπισκοπής, όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που δουλεύουν για την πατρίδα.
Διαφημίζουν την εθνική ομοψυχία, σέρνονται στο χώμα για το έθνος, για την πατρίδα εκλιπαρούν σα να βάζουμε εμείς τις φωτιές, σα να σκοτώνουμε εμείς τόσους ανθρώπους και τόσα ζώα. Μα είναι ολοφάνερο πως το σύνθημα λέει κάψτε όσα μπορείτε, μετά τις εκλογές θα τα φτιάξουμε όλα. Θα στείλουμε πακέτα στους καμένους, δωράκια στους ιδιώτες που βοήθησαν καλά να’ ναι, γιατί πάλι εμείς θα είμαστε εδώ να τρομοκρατούμε τον κόσμο, να παίζουμε τα λεφτά της σύνταξής του στο Χρηματιστήριο, να αγοράζουμε σε χρυσάφι πολεμικά αεροπλάνα, να βολεύουμε τα δικά μας παιδιά που ως γνήσιοι γενίτσαροι θα μας βοηθούν και θα μας στηρίζουν είτε με τη ψήφο τους είτε με τη ζωή τους.
A.A
ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΟ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ 26-8-2007
ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Τα δάση δεν τα καίνε οι φωτιές…
τα καίει ανθρώπινη απληστία,
τα καίνε τούτοι που στο κουρελόχαρτο- που ονομάζουν σύνταγμα- παλεύουν από καιρό να διορθώσουν ʽτο λάθοςʼ της συνταγματικής υποχρέωσης για προστασία του περιβάλλοντος,
τα καίνε αυτοί που αρνούνται να ορίσουν τι είναι δάσος περιμένοντας κι άλλες φωτιές κι άλλα οικόπεδα κι άλλες μίζες κι άλλα λαδώματα σε αστυνομίες, πολεοδομίες, δασαρχεία, εξυπηρετήσεις σε βουλευτικά γραφεία και υπουργεία
τα καίνε όλοι αυτοί που περιμένουν να προχωρήσουν ανενόχλητοι στους de facto αποχαρακτηρισμούς καμένων δασικών εκτάσεων, σε ένα δασολόγιο που θα συνταχθεί, όταν θα βολέψει τα συμφέροντα τους και με στοιχεία που αυτοί ως «ειδήμονες» θα επιλέξουν.
τα καίνε οι πασοκονεοδημοκράτες Πολυδωραίοι που γνωμοδοτούν πως οι Ελλάδα δεν αντέχει οικονομικά την προστασία των δασών [Ελευθεροτυπία 2-7-2007] αντέχει όμως κούρσα πολεμικών εξοπλισμών με τη Τουρκία και δισεκατομμύρια ευρώ πεταμένα σε γελοιότητες τύπου ʽεκτροπή του Αχελώουʼ.
Αυτοί οι μικροί θεοί που πιστεύουν πως η φύση έχει λόγο ύπαρξης μόνο σαν εμπόρευμα σε ʽμια ελεύθερη αγοράʼ, όπου φύση και πράσινο είναι τα τρύπια γήπεδα (γκόλφ), πρόοδος τα παράκτια τουριστικά χωριά και οι πουλημένες βραχονησίδες.
Τα δάση τα καίνε οι Παπατόλιες με τους Ντίτορες αυτοί που γλύφοντας τις ΑΓΕΤ(ρύπανση, αισθητική προσβολή του Πηλίου, κατασπατάληση νερού) , τις Χαλυβουργίες (διοξίνες στην τροφική αλυσίδα), τις Μάνος (επανειλημμένη χρήση του Παγασητικού ως βόθρου) και τα άλλα καλόπαιδα ανοίγουν την όρεξη στους βιομήχανους του τουρισμού για ανάλογα αίσχη.
Τα δάση τα καίνε κάτι Νάκοι που αντικρίζοντας τις φλόγες σούρουπο σε αδιάβατη περιοχή στο Νεοχώρι, έπρεπε να μας υπενθυμίσουν «πόσο κοστίζουν οι πτήσεις των πυροσβεστικών αεροπλάνων!». Παρακαλούμε τώρα τον Δήμαρχο Σηπιάδος να πληρώσει και για άλλο πρωτοσέλιδο ʽομόφωνοʼ συγχαρητήριο μήνυμα προς τον Νάκο.
Τα δάση τα καίνε αυτοί που μας έπεισαν για την ανωτερότητα της αστικής διαβίωσης και ξεφτιλίζουν το εμείς (καθετί συλλογικό και με τη δική μας λόξα οργανωμένο) και φουσκώνουν σα γαλιά στο εγώ τους.
Τα δάση τα καίνε ανεξέλεγκτες χωματερές και τα κρατημένα για «το σπίτι μας» δεξαμενές και πιεστικά .
Ας μην αφήσουμε τις ζωές μας σε ανθρώπους που για μερικά ʽψηφαλάκιαʼ ξεπουλάνε το μέλλον μας. Ας μην αφήσουμε τις ζωές μας στους επαγγελματίες ανεύθυνους. Αν δεν θέλουμε να καεί το σπίτι μας σβήνουμε όλοι μαζί τη φωτιά στη γειτονιά μας(εδώ απλά τυχαίνει κυριολεξία). Συλλογικά με όραμα, τρέλα και ταπεινό εγώ (όχι ταπεινωμένο) απαντάμε στις προκλήσεις της καθημερινότητας.
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω “ποιητής”
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ…
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί…ε;…μίαν άλλη μέρα…
η λέξη ‘ντροπή’, στη μόνη που στρατευόμαστε όλοι, δυστυχισμένοι που μετέχουμε στην κοινωνία μας.
αυτή μου έρχεται κι εμένα. θα ήθελα να μη το ζούσα αυτό που έγινε.
Ντροπή και φρίκη!
Έχουν αναρτήσει παντού “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ” αλλά Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ!! Ας αναρτήσουμε ταμπέλες “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ” κι ας θυμηθούμε τα καμένα την επόμενη φορά που θα πάμε στην κάλπη.
Αυτά για όσους νομίζουν ότι το σπίτι τους είναι τα 100 τμ όπου στεγάζουν την αφεντιά τους και όχι τα δάση που καίγονται δίπλα τους σαν κόλαση.
Σε αυτή τη χώρα οι εχθροί περιττεύουν.
Καίμε μόνοι μας τα χωράφια με τα σπαρτά μας
Για να μην έχει καλή σοδειά ο γείτονας.
Μουτζουρώνουμε τις κόρες μας
Για να μην τις ποθήσει ο διπλανός
Και μας τις πάρει.
Αρνούμαστε τα ταλέντα μας
Τι δεν αντέχουμε το βάρος τους.
Απαρνιόμαστε τις αξίες μας
Για να μπορούμε να αφεθούμε στη ραστώνη.
Επιθυμούμε διακαώς όλα όσα οι άλλοι απόκτησαν
Αλλά χωρίς την απαιτούμενη προσπάθεια.
Απορώ πώς μας καταδέχτηκαν οι κατακτητές.
Τόσοι βάρβαροι περάσανε
Κι όλοι τους έφυγαν ανεπιστρεπτί
Για να γλιτώσουν
Την εξομοίωση μαζί μας.
Έλεος νεοέλληνες!
Νισάφι.
Μαρία Σκουρολιάκου
ΝΤΡΟΠΗ
«Eξόριστε ποιητή στον αιώνα σου πεσ’ μου τι βλέπεις;» (Ο. Ελύτης)
Το ανθρώπινο αίσχος που καίει τα πάντα.
To Σύνταγμα που αντί να το διορθώνουμε, κολλάμε αυτοκόλλητα εξυπηρέτησης συμφερόντων.
H φαγωμάρα των γαλονιών για τις πρωτιές, οι φωτογραφήσεις στα πτώματα των δέντρων, οι συντονισμοί ευελιξίας κατά περίπτωση.
Tα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ της χλιδής και της διαφήμισης.
Όλοι εμείς που το όραμα μας παρασέρνει να πιστεύουμε προς στιγμή, πως υπάρχει ελπίδα για διατάξεις ζωής. Για συμβάσεις δικαιοσύνης. Για καλύτερες μέρες.
Σήμερα το ολοκαύτωμα, μας απαντάει με μια μαύρη σημαία πάνω στη χώρα και στις καρδιές.
H ευαισθησία μας ξύπνησε. Kλάψαμε, πονέσαμε. Για μια στιγμή. Aπ’ έξω απ’ το χορό του θανάτου. Ύστερα θα πάθουμε αμνησία όπως πάντα. Θα θυμούμαστε μόνο το μικρό μας κύκλο.
Oι επικοινωνιολόγοι, οι παρατρεχάμενοι, οι σύμβουλοι, στα μεγάλα γραφεία συσκέπτονται ….. Aποτιμούν το μέγεθος της φωτιάς, της δικής τους φωτιάς.
Tι τους έκαψε. Tο προφίλ, το σχεδιασμό, τη μισή μονάδα απ’ τα γκάλοπ;
Oι λέξεις ήταν όσο έπρεπε συγκινητικές, σπαρακτικές; Tο ύφος, τα μάτια, η ευθεία του κεφαλιού, τα ρούχα;
Όσοι έζησαν έστω και μια μικρή εμπειρία έκτακτης κατάστασης, ξέρουν τι θα πεί “παρέμβαση κατά περίπτωση”.
H παρένθεση έκλεισε. Βγήκαν τα μαχαίρια που ακονίζονται. Tο αίμα των αθώων μάταια φωνάζει. Σε λίγο όλοι θάχουν ξεχάσει. Θα τρέχουν στις σκάλες και τα ασανσέρ. Θα πάρει φωτιά η ψηφοθηρία.
Tα δάση κείτονται καρβουνιασμένα. Kουρέλια δέντρων και ζωής κρέμονται στα μέλη της πατρίδας. Tα μέτρα αριθμημένα, θα αναγγέλλονται και θα διαγγέλλονται με τη βαριά, αρμόζουσα προσωπίδα σοβαρότητας. Aυτή, της συγκεκριμένης στιγμής. Όπως το πουκάμισο που αλλάζουν, για την επόμενη συνέντευξη.
Θα γραφτούν, θα διαφημιστούν, θα διανεμηθούν για να συμπληρωθούν τα γραμμάτια. Για να προσθέσουν βάρος στη ζυγαριά των ποσοστών. Tο οδοιπορικό στην σπαραγμένη γη, απαραίτητο. Oι περιοχές θα κηρυχτούν αναδασωτέες. Oι ψυχές;
Θα περάσει κι αυτό όπως τ’ άλλα. Nαυάγια, κομματιασμένα αεροσκάφη, ζωές που πλήρωσαν και θα πληρώνουν…..
Oι ειδήμονες ύστερα, αφού ξημερώσει καλά γι’ αυτούς ανενόχλητοι από έκτακτα περιστατικά, σίγουροι πάνω στα καλάμια τους θα ξεκινήσουν τους αποχαρακτηρισμούς.
Tι είναι δάσος; Πού βολεύει το καμένο; Πόσες μαφίες θα ρίξουν τον οβολόν τους; H Φύση είναι χρήσιμη σαν εμπόρευμα, σε μια ελεύθερη αγορά, όπου πράσινο είναι τα τρύπια γήπεδα, πρόοδος οι πουλημένες βραχονησίδες και τα ακροθαλάσσια χωριά που τσιμεντώθηκαν, κι οι αμμουδιές κατά περίπτωση και ανάλογα με το αντηλιακό «λάδι».
Tούτο το καλοκαίρι να μην ξανάρθει. Άλλωστε τι θα μείνει να καεί; Στέγνωσαν τα πνευμόνια της γης. Aεροφωτογραφίες και επιχειρήσεις.
H ελληνική ψυχή στα πέτρινα χρόνια.
Πάνω στη στάχτη παρελαύνουν οι αισχρότητες. Πάνω στις μέρες επαίρεται η αλαζονεία με μάσκες ανθρωπιάς.
Διαγγέλματα οδύνης και ψεύτικα λόγια στο βωμό των επιδιώξεων.
O λαός πολύπαθη γη μου, στο έλεος ξανά των ανασυγκροτήσεων, από προστάτες γηγενείς που η καθημερινή τους ύπαρξη σχετίζεται με τζάκια, οικογενειοκρατία, κληρονομικό δίκαιο, στοές και κλάμπ όπου η λαϊκή τάξη είναι απούσα.
Γιατί; Γιατί οι Έλληνες δεν ένιωσαν ακόμα, πως στους διαδρόμους της βιοπάλης τους, στους διαδρόμους των σχολειών τους, στους διαδρόμους των νοσοκομείων, πίνουν το αίμα τους, για να θεριέψουν, οι ζωές των κρατούντων και οι ανίερες συμφωνίες των απίστευτων κερδών, της βιομηχανίας και των κολοσσών τους;
Για να σκορπούν εκατομμύρια σε επιλεκτικές τοποθετήσεις και ανταποδοτικές φιλανθρωπίες, κοσμικών και μη, εξουσιών που δεν έχουν στόχο την κοινωνία των πολιτών, των παιδιών που σέρνονται για την παιδεία τους, των νέων που κλέβεται η ικμάδα τους μεσ’ τους εκβιασμούς και τα ρουσφέτια για μια θέση 4ωρης απασχόλησης.
Mε την τσαλακωμένη αξιοπρέπεια, με την καταναγκαστική δουλοπρέπεια για μια θέση στη ζωή.
Σκορπούν στην καμένη χώρα, όπως στο παλιό σινεμά, χαρτονομίσματα και τάματα που όμως δεν τους ανήκουν.
Eίναι του κόσμου η αιμοδοσία και πουλιέται.
Πικρή χώρα μου. Aπογυμνωμένη στα μάτια της ψυχής και των παιδιών σου.
Ένοχοι που κομπάζουν και ζητούν το αίμα σου. Aθώοι που ρίχνονται στην ίδια φωτιά που έκαψε το σώμα σου, θυσία για τους θρόνους.
Kαμένη ιστορία μου.
Kαμένο φως της Oικουμένης που δεν περσεύει τηλεοπτικό παράθυρο ν’ ακουστεί η κραυγή των αιώνων γιατί δεν χρησιμεύει στα οφέλη τους.
Eξόριστε ποιητή στον αιώνα σου πεσ’ μου, τι βλέπεις; Δεκάδες χρόνια να καρπίσει μια ελιά. Xρόνια εκατό τα έλατα. O Iμπραήμ στις μέρες μας.
Mα τα άρθρα για τις δασικές εκτάσεις ποιός θα τα θυμάται; O παλιός πολιτικός το είπε, βρίζοντας τη μνήμη του λαού: Σε δέκα χρόνια θα ‘χουν ξεχάσει…
Aς αποδείξει κάποτε τούτος ο λαός ότι θυμάται.
Φράσεις, τεχνάσματα και εξευτελισμούς. Έρευνες κι ανακαλύψεις, απειλές κι αποκαλύψεις.
Aυθαίρετοι κι ανάλγητοι, γραβατωμένοι και περίλυποι, δηλώνουν παρόντες, ν’ ακουμπίσουν πάνω τους οι πονεμένοι. Kι οι μαραθώνιοι της δωρεάς στολίζουν την εικόνα, στα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα…
Λερώνεσαι. Mατώνεσαι. Kι έρχονται και οι καταιγίδες. Oι κατολισθήσεις, η λάσπη. Tο γεωπεριβάλλον άλλαξε καταλυτικά. Oι πρώτες βροχές θα ξεπλύνουν τα ψέματα. H μαύρη αποκάλυψη θα ‘ναι τραγική.
Πάλι για τους πληγέντες.
Σε ποιό βαθμό καμένης ψυχής έχει φτάσει ο λαός; Πότε θα νιώσει πόση ευθύνη έχει για τις πολιτισμικές αξίες που κουβαλά σαν κοινωνία; Aπογυμνωμένος, μεσ’ τ’ αποκαΐδια κάθε θεσμού, ας σηκωθεί όρθιος, πριν βυθιστεί σε μια αξεπέραστη παρακμή.
Kαμένο Φως! Bαθιά στο χώμα τα οστά των προγόνων να γίνουν σπαθιά.
Tην οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα θα μας πει ο Eλύτης.
Στον ιερό Kρόνιο Λόφο καπνισμένες θεότητες.
H Oλυμπιακή Φλόγα της Aνθρωπότητας θρηνεί το πνεύμα της.
Kαμένη ψυχή του λαού μου.
Aρχαίοι σοφοί μας δίδαξαν το γράμμα του Ήλιου, τη φωτιά του Ήφαιστου, το πύρινο σέλας.
O Προμηθέας φύτεψε συνείδηση και σκέψη, φέρνοντας δημιουργική πύρινη ενέργεια. Πυρπόλησε την άγνοια, έδωσε φλόγα στις τέχνες, στην ελευθερία, στον πολιτισμό.
Eμείς, θλιβεροί κι ανάξιοι απόγονοι, καίμε την Iστορία μας και ανάλγητοι σε στημένες οθόνες άσκεπτοι κατευθυνόμαστε στα παγκόσμια «δώρα» του σήμερα, την έριδα, τα πολεμικά πυρά, τις βόμβες, τις εκατόμβες, τη φρίκη.
Aπ’ τους φλογερούς ρήτορες και νομοθέτες που μας κληρονόμησαν το «άριστον», στους αχυράνθρωπους που πράττουν το «αίσχιστον».
Nα φρίττουμε όταν καίγονται κάδοι στα Eξάρχεια και να μην ουρλιάζουμε, να μην μοιρολογούμε όταν καίγεται η Eλλάδα και οι αθώοι της οικουμένης.
Aπ’ την πολιτισμένη ανθρωπότητα του χτες, στην παθητική πλάνη του σήμερα είμαστε όλοι μας, σ’ ένα ολοκαύτωμα μπροστά, φονιάδες και θύματα. Δεσμώτες των στρατηγών ανέμων, των ασύμμετρων συνειδήσεων των κυνικών συναισθηματισμών, της καμένης μνήμης, των life style προσώπων, που ορίζουν την τύχη των λαών.
Oι Kεραυνοί του Δία έχουν χέρι;
Nα καούν οι παραγωγοί και οι κομπάρσοι, η πολυτελής κουστωδία, ο ωχαδερφισμός μας.
Kαμένη αξιοπρέπεια. Kαμένες ζωές. Ένα ψηφοδέλτιο γεμάτο σταυρούς. Όλοι σταυρωμένοι. Kαι οι 64!
Πάνω στις στάχτες, τα κεράσματα. Kρωγμοί και λαλήματα σκεπάζουν τους θρήνους και τις σιωπές. Eλεώνες χύθηκαν στο βωμό. Στων ανθρώπων τα εργαστήρια προσκλητήρια μνημοσύνων. Για τις ζωές, για τα δέντρα, για τ’ αγάλματα.
ΑΠΟΨΗ (ΤΥΠΙΚΑ) ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ
(που φυσικά δεν αναιρεί τα όσα ειπώθηκαν. Απεναντίας!)
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων οδυνηρών γεγονότων είχα μια συζήτηση (μάθημα ως μαθητής…) από μια παλιά καραβάνα (αγρότης σε προχωρημένη ηλικία μεν αλλά με εμπειρία, στα νιάτα του και όχι μόνο, σε δασοπυροσβέσεις).
Το ερώτημα που του έθεσα ήταν απλό. Γιατί σήμερα, με τόσα μέσα, μια φωτιά που «ξεφεύγει» οδηγεί σε ολοκληρωτική καταστροφή και πρακτικά σταματάει όταν δεν έχει κάτι άλλο να κάψει; Σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές (πάντα υπήρχαν φωτιές, ακόμα και από τυχαία φυσικά φαινόμενα όπως κεραυνοί) αυτό δε συνέβαινε ή τέλος πάντων συνέβαινε πάρα πολύ σπάνια και σε έντονα ακραίες συνθήκες. Και αναφέρομαι βέβαια μόνο σε φωτιές σε δασικές ή αγροτικές εκτάσεις και όχι σε πόλεις που, όπως ξέρουμε και από την ιστορία, συνήθως καταστρεφόντουσαν.
Η απάντησή του απλή και ξεκάθαρη:
Όταν βρισκόμασταν μπροστά σε μια φωτιά κοιτάγαμε με βάση τον αέρα προς τα πού πάει. Στις πρώτες ώρες, ακόμα και με δυνατό αέρα, η φωτιά δε σπάει σε πολλά μέτωπα. Ξέραμε ότι κατά μέτωπο δεν είχαμε τύχη. Μη μπορώντας να κάνουμε κάτι κατευθείαν στη φωτιά, «θυσιάζαμε» ένα κομμάτι – υπολογίζοντας και την ταχύτητα του αέρα – και όλοι μαζί κόβαμε τα δέντρα και ανοίγαμε παράλληλα στο μέτωπο της φωτιάς, όπως αυτή ερχότανε, μια ζώνη μερικών μέτρων και την καθαρίζαμε από τους κορμούς. Εκτός βέβαια αν υπήρχε ήδη, γιατί τότε φροντίζαμε και υπήρχανε αντιπυρικές ζώνες τις οποίες συντηρούσαμε. Μετά ανάβαμε εμείς φωτιά στα δέντρα στην πλευρά της ζώνης προς το μέρος της φωτιάς όπως αυτή ερχότανε. Όταν έφτανε η φωτιά έπεφτε πάνω στην άλλη και έσβηνε! Το μόνο που κάναμε ήταν, επειδή κάποια κουκουνάρια μπορεί να πεταγόντουσαν πολύ μακριά, να προσέχουμε στο άκαυτο μην πεταχτεί κανένα. Σήμερα η πυροσβεστική αυτό το ξέρει αλλά δε μπορεί να το κάνει. Τα δάση είναι γεμάτα διάσπαρτα σπίτια, βίλες και μικρούς οικισμούς (σ.σ. κατά βάση με αυθαίρετα) και είναι αναγκασμένη να προσπαθεί να φυλάει να σώσει όσα μπορεί (με τους ενοίκους τους) και αφήνει τη φωτιά ανεξέλεγκτη. Κατέληξε δε πως ακόμα και σε όσα δάση έμειναν αν υπάρχουν μέσα τους σπίτια είναι καταδικασμένα. Το θέμα είναι μόνον το πότε! Κανένας ποτέ δε θα «αναλάβει το πολιτικό κόστος» να κάνει όπως κάναμε εμείς…
Αλλά πού να βρεθεί ένας σοβαρός πολιτικός και την ώρα που κλαίγονται στην τηλεόραση και ουρλιάζουν ”καίγεται το σπίτι μου ή πλημμυρίσαμε” να τους απαντήσει ”στα τέτοια μας”.
Εννοείται βέβαια ότι πάνω απ’ όλα είναι η περιουσία του Έλληνα ψηφοφόρου.
Εδώ τα δέντρα μάχονται μαζί με τους ανέμους
εδώ βρυχούνται τα βουνά και τα χοντρά κοτρώνια
τ΄αστέρια βόλια σφεντονάν και το φεγγάρι μπάλες
κι ολημερίς κι ολονυχτίς μες στου ήλιου το καζάνι
μαύρο κατράμι κόχλαγα γιά των οχτρών τ΄ασκέρια
Παίχτε λαγούτα και βιολία και κλέφτικα νταούλια
οι πίπιζες του πλάτανου, του πεύκου τα σαντούρια
τούτο δεν είανι πόλεμος τούτο δεν είναι αμάχη
τούτο είναι μερατόφωτο τούτο είναι χωροστάσι
τ ΄Αη Θυμαριού η ανάσταση, τ΄Αη ΄Ελατου το γλέντι
Στραφτοκοπάν στον άνεμο τα χρυσοπετραχείλια
γιορτάζουν τα καμπαναρία με τις χρυσές καμπάνες
οι άσπροι σταυροί το φλάμπουρι φωτάν τα μεσονύχτια
κι αγγέλοι από γυαλί και φως μ΄ολάνοιχτες φτερούγες
φωτάνε τα ελατόδασα και τ΄αητομονοπάτια
Παρατηρώ, ενδεικτικά, -και μόνο στην παρούσα ανάρτηση- “Τυρταίο”, “Μάτα Xάρι”, “Αντώνη”, “venus”, “ειρήνη” και λοιπούς ανωνύμους και αλλωνύμους να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου “φτάνει πια!”, “ντρέπομαι” κ.ο.κ. Γιατί, άραγε, ντρέπονται; Δεν θεωρούν ότι κρύβονται επαρκώς από τις μάσκες που, διαδικτυακώς, διάλεξαν να φορέσουν;
Φοβάμαι πολύ ότι δεν μπορεί έτσι να ασκηθεί σοβαρή κριτική στην εξουσία ούτε να αρθρωθεί (σοβαρός) πολιτικός λόγος, γιατί, απλούστατα, ο λόγος μας χωρίς υπογραφή δεν είναι πειστικός. Εκτός και αν το κάνουμε και ολίγον για την πλάκα μας, οπότε το πράγμα αλλάζει.
Ευτυχώς, και πριν παρεξηγηθώ, υπάρχουν πάντα και οπωσδήποτε και οι άλλοι.
Τούλάχιστον, παιδιά, θυμηθήτε στις επόμενες εκλογές (όποτε κι αν είναι αυτές) να πάτε να ψηφήσετε, αντί να κάθεστε να ντρέπεστε.
Ανώνυμες θα είναι κι αυτές.
εγώ για μένα θα μιλήσω κ.Λυκοτραφίτη..
ούτε “φτάνει πια” είπα ούτε” ντρέπομαι”..
δικούς μου στίχους κατέθεσα , μ’ αυτούς επέλεξα να μιλήσω ..για όποιον μπορεί να καταλάβει..
και δεν κρύβομαι διόλου πίσω από ψευδώνυμο..
εκτός κι αν υποστηρίζετε πως για να μιλήσει κάποιος και να έχει άποψη πρέπει να προσκομίσει και αστυνομική ταυτότητα που να πιστοποιεί το αληθές της υπογραφής του.. κι ένα πιστοποιητικό γέννησης δε θα έβλαπτε..
Το τι κάνει ο καθένας στις εκλογές επιτρέψτε του να το γνωρίζει ο ίδιος καλύτερα από σας..
Το πρόβλημα κ. Λυκοτραφίτη δεν είναι ποιον θα ψηφίσω εγώ ή εσείς ,αλλά αυτό το δόκανο στο οποίο έχουμε πιαστεί όλοι μας και λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Κρυβόμαστε πίσω από τα ονόματα των “αντιπροσώπων” μας στη βουλή και αποποιούμαστε όποια ευθύνη μας αναλογεί.. για όλα φταίει αυτή η ανίκανη κυβέρνηση, εμείς το χρέος μας το κάναμε , ψηφίσαμε ..
Τα είπε καλύτερα από μένα ο Κορνήλιος Καστοριάδης:
” Μόλις κάποιος πει για τις δημόσιες υποθέσεις : Τι με ενδιαφέρει; πρέπει αμέσως να σκεφτούμε ότι το κράτος έχει χαθεί.”
” Από τη στιγμή που κάποιος λαός αποκτήσει αντιπροσώπους δεν ειναι πλέον ελεύθερος, δεν υπάρχει..”
και θα μου πείτε τι κάνουμε τώρα;
εδώ θα συμφωνήσω με τον κ.Παστάκα.. απλά αισθανόμαστε μαλάκες ..όσοι έχουμε τη συναίσθηση να το δούμε ..
λείπει ο homo politicus και οχι ο democraticus, σήμερα.
Τα φλουριά κέρδισαν.
ΑΓΙΑΝΑΠΑ, Β´ – Απόσπασμα
[…] Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είναι της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.
Κάτω απ΄ τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.
* Στα δάση που κάηκαν υπάρχουν 16.000 αυθαίρετα κτίσματα με σοβαρά προβλήματα νομιμότητας. Πολλά απ’ αυτά έχουν νομιμοποιηθεί με χαριστικές πράξεις (νόμοι κ.λπ.).
* Από αυτά, τα 8.600 κτίσματα είναι παράνομα και έχουν κινηθεί διαδικασίες κατεδάφισής τους. Ισχύει σε ορισμένα η νομιμοποίηση με πλάγια μέσα.
* Από τα παραπάνω 3.167 κτίσματα έχουν κριθεί τελεσίδικα (δικαστικά) κατεδαφιστέα. Δεν έχουν γκρεμίσει ούτε ένα, με αστείες δικαιολογίες (δεν έχουμε μπουλντόζες, δεν έχουμε χρήματα, έχει αρμοδιότητα για το γκρέμισμα η περιφέρεια, η νομαρχία, ο δήμος και πάει λέγοντας. Από τα κατεδαφιστέα το 75% αφορά βίλες και κάθε μορφής οικίες και το 25% κτίσματα, όπως αποθήκες, εργοστάσια, ξενοδοχεία κ.λπ.
* Τα τελευταία 20 χρόνια έχουν ενταχθεί στο σχέδιο πόλης περίπου 40.000 στρέμμ. δάσους, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων. Επιχείρημα υπέρ των εντάξεων υπήρξε άρθρο του ν. 998/89, που προβλέπει επέκταση σχεδίου πόλης ώς 500 μέτρα από προϋπάρχοντα του 1923 οικισμό.
Αφιερωμένο σε όσους πάνε στην διαμαρτυρία με τα μαυρα ρούχα την Παρασκευή στο Σύνταγμα…φαντάζομαι αρκετοί από αυτούς επέλεξαν την αποχή στις πρόσφατες Ευρωεκλογές…
“Περνάω από το Σύνταγμα και καταθέτω νοερά
εις το μνημείο του αιωνίως εξαπατημένου
μπαίνω στο άδειο παραβάν και βγαίνω μ’ένα φάκελο κενό
και πριν με πάρει ο ύπνος σκέφτομαι κρυφά
γιατί ψηφίζουν οι φτωχοί αυτούς που τους πηδάνε
κι ύστερα βγαίνουν με πανό και λενε πως πεινάνε
βγαίνουν ζητάνε χίλια δυο, και παίρνουν ό,τι κάτσει
η εξουσία χασκογελά και τους κλωτσάνε οι μπάτσοι
η εξουσία χασκογελά και τους κλωτσάνε οι μπάτσοι…”
Το διαδίκτυο φτιάχτηκε στη βάση της ανωνυμίας και της αλλωνυμίας.
Το να δηλώνεις το πραγματικό σου όνομα στο διαδίκτυο είναι ο καλύτερος τρόπος να ψεύδεσαι.
Εννοείται, ότι από τη στιγμή που δε δηλώνεις όνομα, κρίνεσαι ανάλογα όταν κρίνεις. Ας πούμε όλη η ιστορία των βλογκς που φτιάχτηκαν από τύπους που δε δηλώνουν όνομα για να ασκούν δημοσιογραφική κριτική καταγγέλοντας ανθρώπους με τα στοιχεία τους είναι κατάπτυστη.
Ρωτώ εγώ ο αφελής !!!
Αυτά τα δυο πολιτικά δοβλέτια
που μας κυβερνούν τα τελευταία
35 χρόνια , ποιος κερατάς τα έστειλε
στη βουλή. Εάν θέλετε να πείτε κάτι
ξεβρακώστε επιτέλους τον Τουρκορωμιό
που εμπρός στο ίδιο συμφέρον πουλάει
τα έντερα της μάνας του για την κονόμα.
Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου στο Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου, «Ο αϊνάς»: “Θερμές ευχαριστίες για την αναγνωστική προσοχή και το πολύ τιμητικό σχόλιό σας, κ. Ζιντζόβα!” Σεπ 13, 12:57
Δημήτρης Κερασίδης στο «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος): “Η Μύκονος, όμως, δεν χαράζει μόνο την τουριστική ακτογραμμή του ελλαδικού χώρου. Χαράζει κι εμάς, τα αθέατα τοπία που κουβαλάμε…” Σεπ 4, 21:01
Δημήτρης Κερασίδης στο Δήμητρα Παλαπάνη, Δύο ποιήματα: “Για μένα, οι πιο βαθιά χαραγμένοι στίχοι του ποιήματος «Εγκλεισμός» είναι: «Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, απέμειναν βουβές». Μέσα…” Σεπ 4, 20:52
Ντρέπομαι…δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο!
Άκουσα πολλά, από την TV, για τρόπους αντιμετώπισης, ευθύνες κλπ, ως κι από τον συμπαθέστατο ταξιτζή που με πήγε σήμερα το μεσημέρι από τη Νέα Σμύρνη στην ομιχλώδη Γλυφάδα για το κυριακάτικο μεσημεριανό γεύμα σε σπίτι αγαπημένου φίλου.
Ο συμπαθής οδηγός μου περιέγραψε το πρόσφατο ταξίδι του στην Ελβετία για να επισκεφθεί την κόρη του που διαμένει μόνιμα εκεί, σε ένα κολοχώρι έξω από τη Ζυρίχη, όπου σε κάθε δέκα-δεκαπέντε μέτρα συνάντησε πυροσβεστικούς κρουνούς στο πεζοδρόμιο…
Εγώ ντρέπομαι. Δεν έχω λύσεις να προτείνω, σαν τους ειδήμονες της TV ή σαν τον συμπαθέστατο ταρίφα, δεν ξέρω αν πρόκειται για πυρκαγιά ή για εμπρησμό, δεν ξέρω αν ισχύει το τελευταίο το πως το γιατί και τους σκοπούς…Είναι μια κατάσταση που με κάνει μαλάκα, με την υψηλή έννοια της λέξης, μαλάκας επειδή αισθάνομαι ηλίθιος και το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να ντρέπομαι!
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!
Τίποτα άλλο, και θάθελα οι σχολιαστές απλώς να δηλώσουν τη ΝΤΡΟΠΗ τους…
(από μια κουβέντα με τους Γιάννη Λειβαδά,τον Έκτορα Πανταζή και τον Παναγιώτη Χαχή, Σάββατο βράδυ στο “Φλοράλ”)
ΕΣΕΙΣ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;
Πιστεύω πως μόνο να ντρέπεσαι δεν φθάνει.
Θέλει μεγάλη πάλη να καταφέρεις να κάνεις
τον άλλο να κοκκινίζει , όχι από την φωτιά
που του έκαψε το πρόσωπο στην προσπάθεια
του να περισώσει , το ακριβό εξοχικό που
έκτισε μέσα στο δάσος , αλλά γιατί είναι
Τουρκορωμιός , λαμόγιο του κερατά και κάποτε
πρέπει να γίνει άνθρωπος με συνείδηση.
Εγώ προσωπικά εκτός από ντροπή , νιώθω
και το πύρινο δάκτυλο του κ Αραβανή
να ενοχλεί την έδρα μου.
Στο κέντρο της πόλης είπα ”ωραίος” σε ένα ζώο που καθότανε με το μηχανάκι στη γωνία μιας πλατείας -σε διπλό δρόμο- και μίλαγε εμποδίζοντας με να μπω στην πλατεία και ένα αυτοκίνητο να βγει.
Το αποτέλεσμα: Mε ακολούθησε φωνάζοντας και αυτός και η γυναίκα του. Με πλεύρισε ζητώντας μου εξηγήσεις!!!!!! και τους έκανα ένα ωραίο κωλοδάχτυλο.
Ο τύπος άρχισε να ωρύεται μπήκε μπροστά μου κλωτσούσε τ’ αμάξι με ανάγκασε να σταματήσω. Κατέβηκε ερχόμενος απειλητικά προς το μέρος μου…φωνάζοντας…στη γυναίκα μου ρε έκανες κωλοδάχτυλο! θα σε σκοτώσω. Τύπος τούμπανο από τις πρωτεϊνες…με μπλουζάκι σπέσιαλ φόρσες!! Έχει αρχίσει και μαζεύεται κόσμος…τραβάει μια στον καθρέφτη και τον ξερίζωσε όλον. Κρεμόταν από τα καλώδια!
Με απειλούσε δε ότι θα με μηνύσει για εξύβριση!!! και μου έλεγε ”θα πάρω το εκατό να δεις τι θα πάθεις”
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά. Καίγονται μόνο.
Το περιστατικό συνέβη πριν λίγες ώρες. Το μυαλό αναμυαλώνεται;
Ντροπολόγιο
(ή αλλιώς το χρονικό της καταστροφής σε μη αναστρέψιμο. Όχι δεν πρωταγωνιστεί η Μόνικα Μπελούτσι. Το «αντικείμενο» που βιάστηκε και δολοφονήθηκε από τη βίαιη κακοποίηση είναι τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα του (πρώην) αιωνόβιου πευκοδάσους της ανατολικής και βορειοανατολικής αττικής).
Οι αρμόδιοι της πυροσβεστικής που άφησαν τη φωτιά μέσα στη χαράδρα στο Σέσι Αττικής να καίει όλη τη νύχτα της Παρασκευής δε ντρέπονται (ο αέρας φταίει που την έβγαλε το πρωί από τη χαράδρα και εξαπλώθηκε)
Αυτός που έβαλε τη φωτιά δε ντρέπεται (μάλλον πανηγυρίζει…)
Ο δασάρχης που αρνήθηκε το χειμώνα να δώσει άδεια για αντιπυρικές ζώνες στην περιοχή δε ντρέπεται (οι εγκύκλιοι στο συρτάρι του τηρήθηκαν σχολαστικά)
Ο πρώην αιρετός νομάρχης ανατολικής αττικής δε ντρέπεται για τις χιλιάδες άδειες ηλεκτροδότησης και υδροδότησης των αυθαιρέτων μέσα στα καταπατημένα. Ο νόμος προέβλεπε ότι οι καρκινοπαθείς, οι ζαχαροδιαβητικοί και οι λοιποί χρόνια πάσχοντες δικαιούνταν ρεύμα και νερό στο αυθαίρετο. Άσε που το 60-65% που έπαιρνε στις εκλογές ήταν η απόλυτη δικαίωση των επιλογών του.
Οι γιατροί που βεβαίωναν σωρηδόν τις ανωτέρω ασθένειες δε ντρέπονται. Είχαν κόσμο στην ουρά, δεν πληρώνονται και καλά και βασίστηκαν στο «χαρτί» που τους προσκόμισαν.
Οι εργολάβοι που έχτιζαν χωρίς άδεια δε ντρέπονται. Η ευθύνη βαρύνει τον «ιδιοκτήτη». Αυτοί παράγουν έργο και δίνουν και δουλειά σε κόσμο.
Ο «ιδιοκτήτης» γιατί να ντραπεί; Δεν πρέπει να στεγάσει κάπου και αυτός την οικογένειά του; Άσε που όλα εκεί γύρω έτσι είναι. Και όχι μόνο εκεί, παντού!
[Επιφύλαξη για τυχόν αναθεώρηση του ντροπολογίου καθόσον η φωτιά ξεκίνησε δίπλα στο χώρο κατασκευής του νέου ΧΥΤΑ]
ΕΓΩ;;; ΕΓΩ γιατί να ντραπώ; ΕΓΩ ψηφίζω (αυτούς που δε ντρέπονται)… (ΕΓΩ δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να φάω… Εεεεε… Συγγνώμη λάθος! Διορθώστε! ΕΓΩ ποτέ δεν έφαγα!)
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.VIII.2009 stathis@enet.gr
κάρβουνο ο θησαυρός…
Να εξηγούμεθα: η οργή του κειμένου που ακολουθεί, δεν οφείλεται μόνον στην πίκρα εκ του γεγονότος ότι χθες πήγαμε να καούμε στο σπίτι που μένω στη Δροσιά (αν δεν ήταν πέντε-έξι πιτσιρικάδες λεβέντες Δροσιώτες, θα ‘χαμε γίνει μπουρλότο), αλλά στο γεγονός ότι μετά τις φωτιές στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στην Ηλεία κι όπου γης ελληνίς, και του χρόνου πάλι για φωτιές θα γράφω, και του παραχρόνου, ώσπου να μην υπάρχει πια λόγος, μελάνι κι ελπίς…
Θα ξανακαούμε!
Ναι, μιλώ για τις φωτιές του μέλλοντος.
Του εγγύς μέλλοντος!
Οταν θα καίγεται (αύριο) ό,τι δεν πρόκανε να καεί (σήμερα) -για την ακρίβεια: ό,τι δεν προλάβανε να κάψουνε σήμερα, θα το κάψουνε αύριο.
Κάθε φορά, την επαύριο μιας μεγάλης φωτιάς μιλάμε για αυτήν καμμιά δεκαριά μέρες και μετά συνεχίζουμε τις business as usual -και οριοθετούμε τα νέα οικοπεδάκια, γίνονται οι πρώτες ενθαρρυντικές καταπατήσεις, πέφτουν τα πρώτα μπετά, φτιάχνει και ο κύριος Υπουργός το ανάλογο ρυθμιστικό σχέδιο- και η ζωή συνεχίζεται όλο και πιο αβίωτη, όλο και πιο άχαρη, όλο και πιο φτωχή…
Για την επόμενη φωτιά, δεν μιλά κανείς. Ωσπου να ξεσπάσει. Αύριο λοιπόν νέες φωτιές θα κατασπαράξουν απ’ το σώμα της χώρας
ό,τι δεν θα προλάβει να κατασπαράξει η σημερινή.
Που με τη σειρά της αφανίζει ό,τι κι όσα δεν αφάνισαν οι προηγούμενες.
*****
Στα χέρια του κ. Καραμανλή, του κάηκε η Πεντέλη, του κάηκε η Πάρνηθα, του κάηκε -του άθλιου- η Ολυμπία, του κάηκε ο Ταΰγετος, η Πίνδος, του ξανακαίγεται η Πεντέλη, νησιά, βουνά, ραχούλες, νοικοκυριά, καλλιέργειες, άνθρωποι…!
Κάθε φορά λέγαμε ότι αυτή η φωτιά είναι η μεγαλύτερη και η πιο φριχτή απ’ όλες τις προηγούμενες. Και ήταν πάντα η επόμενη ακόμα πιο μεγάλη κι ακόμα πιο φριχτή.
Γιατί;
Διότι ουδέποτε η πολιτική εξουσία πήρε τον εαυτό της στα σοβαρά, τη χώρα στα σοβαρά, τον λαό στα σοβαρά. Το μόνο που παίρνει στα σοβαρά η πολιτική ηγεσία είναι τα φράγκα των αφεντικών της -τα real estate, οι off shore και τα συναφή παίγνια στην καμπούρα μας.
Ρωτώ: από την προηγούμενη καταστροφή, έγινε έως την τωρινή κάποια άσκηση αποτροπής; Ούτε μία! Καταστρώθηκε κάποιο σχέδιο ετοιμότητας; Τρίχες! Βγήκε κάποιο πόρισμα ευθυνών για τους δεκάδες νεκρούς; Νέκρα!
Απλώς κάθε φορά που επέρχεται η συμφορά «βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» και, μπροστά στις κάμερες, άλλοτε φορώντας «τζάκετ της αεροπορίας» κι άλλοτε ένα «άδειο σακκάκι», λαμβάνει μέρος σε συσκέψεις του κώλου, κάτω από χάρτες κατόπιν εορτής (της καταστροφής) και πάνω από άδεια τραπέζια, όπου μόνος εξοπλισμός (ρουφιάνα κάμερα) βόσκει ένα (αριθμός: 1) ορφανό μολύβι.
Κάτι ανθρωπάρια (η πολιτική εξουσία) που κρύβονται πίσω απ’ τον ηρωισμό των χειριστών, των πυροσβεστών, των εθελοντών -ανίκανοι οι ίδιοι, μοιραίοι και θλιβεροί. Επιβλαβείς και ολετήρες.
Από το 1985, το ’87, το ’93, το ’97, το 2002, το 2005, το 2007 βράζουμε στο ίδιο καζάνι με τις φωτιές -όχι όλοι όμως, άλλο εμείς που καιγόμαστε κι άλλο αυτοί που μας καίνε.
Στην προηγούμενη φωτιά που έκαψε την Ολυμπία, η στήλη αυτή είχε αποκαλέσει τον κ. Πρωθυπουργό «ανθρωπάκο» -βαρύς χαρακτηρισμός, όμως το ανθρωπάκι δεν κατάλαβε τίποτα.
Αλλωστε κάτι τέτοια τα γράφουν οι γραφικοί, δεν τους δίνουν σημασία οι κυνικοί -οι κυνικοί απλώς κυβερνούν το κράτος (που «δεν υπάρχει»), τον λαό (που ή διαφθείρουν ή ξεπουλάνε) και τη χώρα (που λεηλατούν και σκυλεύουν).
Αυτοί είναι οι εμπρηστές!
Εμπρηστής είναι ο κάθε Υπουργός Πεχωδέ, ο κάθε κυρ Σουφλιάς που «ρυθμίζει» κάθε φορά με σχέδιο τα αποτελέσματα της προηγούμενης καταστροφής και θέτει τις προϋποθέσεις της επόμενης. Εμπρηστής είναι εκείνος που τιμά και δικαιώνει τον καταπατητή.
Οι άνεμοι που δυναμώνουν τις φωτιές είναι οι αεριτζήδες που επωφελούνται απ’ αυτές. Και στην κορυφή όλων, ο αίρων τις αιτίες του κακού είναι ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Οχι μόνον για τη φωτιά που μας εξοντώνει κάθε φορά, αλλά και για την επόμενη -ώσπου η εξουθένωσή μας να ‘ναι τέλεια…
H ΦΑΡΣΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΑ
Οδύνη , εθνικό πένθος και άλλες αθλιότητες ανθρώπων που σουλατσάρουν με στόλους από μερσεντές την ώρα που τα πυροσβεστικά είναι για τον Καιάδα, ανθρώπων που μηχανεύονται δασοκτόνους και κατά συνέπεια ανθρωποκτόνους νόμους δίνοντας χείρα βοηθείας στους οικοδομικούς συνεταιρισμούς που καιροφυλακτούν για να ισοπεδώσουν δάση, ρέματα, ποτάμια και ότι άλλο βρεθεί στο διάβα τους. Φυσικά πίσω από δαύτους κρύβεται η απύθμενη ματαιοδοξία κοινωνικών ομάδων βλέπε δικαστές, στρατιωτικούς και κάθε υψηλόμισθο φύλακα άγγελο της άρχουσας τάξης που πρέπει να αμειφθεί ο φουκαράς με μια βίλλα στο δάσος με μια πισίνα ίσα με την πλατεία συντάγματος και βάλε. Για του λόγου το αληθές κοιτάξτε στα καμένα της Αττικής τα επόμενα χρόνια.
Τις φωτιές όμως τις βάζει ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του, η αξιωματική αντιπολίτευση, οι συντετριμμένοι μεγαλοδημοσιογράφοι, οι καναλάρχες, οι δήμαρχοι, οι νομάρχες, όλοι αυτοί που φόρεσαν τη μάσκα της οδύνης και του πένθους κι από πίσω δουλεύουν άκοπα για τ’ αφεντικά τους.
Όλοι αυτοί που σέρνονται στα γκαλά της κυρίας Βαρδινογιάννη, στα τσιμπούσια της Αρχιεπισκοπής, όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που δουλεύουν για την πατρίδα.
Διαφημίζουν την εθνική ομοψυχία, σέρνονται στο χώμα για το έθνος, για την πατρίδα εκλιπαρούν σα να βάζουμε εμείς τις φωτιές, σα να σκοτώνουμε εμείς τόσους ανθρώπους και τόσα ζώα. Μα είναι ολοφάνερο πως το σύνθημα λέει κάψτε όσα μπορείτε, μετά τις εκλογές θα τα φτιάξουμε όλα. Θα στείλουμε πακέτα στους καμένους, δωράκια στους ιδιώτες που βοήθησαν καλά να’ ναι, γιατί πάλι εμείς θα είμαστε εδώ να τρομοκρατούμε τον κόσμο, να παίζουμε τα λεφτά της σύνταξής του στο Χρηματιστήριο, να αγοράζουμε σε χρυσάφι πολεμικά αεροπλάνα, να βολεύουμε τα δικά μας παιδιά που ως γνήσιοι γενίτσαροι θα μας βοηθούν και θα μας στηρίζουν είτε με τη ψήφο τους είτε με τη ζωή τους.
A.A
ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΟ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ 26-8-2007
ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Τα δάση δεν τα καίνε οι φωτιές…
τα καίει ανθρώπινη απληστία,
τα καίνε τούτοι που στο κουρελόχαρτο- που ονομάζουν σύνταγμα- παλεύουν από καιρό να διορθώσουν ʽτο λάθοςʼ της συνταγματικής υποχρέωσης για προστασία του περιβάλλοντος,
τα καίνε αυτοί που αρνούνται να ορίσουν τι είναι δάσος περιμένοντας κι άλλες φωτιές κι άλλα οικόπεδα κι άλλες μίζες κι άλλα λαδώματα σε αστυνομίες, πολεοδομίες, δασαρχεία, εξυπηρετήσεις σε βουλευτικά γραφεία και υπουργεία
τα καίνε όλοι αυτοί που περιμένουν να προχωρήσουν ανενόχλητοι στους de facto αποχαρακτηρισμούς καμένων δασικών εκτάσεων, σε ένα δασολόγιο που θα συνταχθεί, όταν θα βολέψει τα συμφέροντα τους και με στοιχεία που αυτοί ως «ειδήμονες» θα επιλέξουν.
τα καίνε οι πασοκονεοδημοκράτες Πολυδωραίοι που γνωμοδοτούν πως οι Ελλάδα δεν αντέχει οικονομικά την προστασία των δασών [Ελευθεροτυπία 2-7-2007] αντέχει όμως κούρσα πολεμικών εξοπλισμών με τη Τουρκία και δισεκατομμύρια ευρώ πεταμένα σε γελοιότητες τύπου ʽεκτροπή του Αχελώουʼ.
Αυτοί οι μικροί θεοί που πιστεύουν πως η φύση έχει λόγο ύπαρξης μόνο σαν εμπόρευμα σε ʽμια ελεύθερη αγοράʼ, όπου φύση και πράσινο είναι τα τρύπια γήπεδα (γκόλφ), πρόοδος τα παράκτια τουριστικά χωριά και οι πουλημένες βραχονησίδες.
Τα δάση τα καίνε οι Παπατόλιες με τους Ντίτορες αυτοί που γλύφοντας τις ΑΓΕΤ(ρύπανση, αισθητική προσβολή του Πηλίου, κατασπατάληση νερού) , τις Χαλυβουργίες (διοξίνες στην τροφική αλυσίδα), τις Μάνος (επανειλημμένη χρήση του Παγασητικού ως βόθρου) και τα άλλα καλόπαιδα ανοίγουν την όρεξη στους βιομήχανους του τουρισμού για ανάλογα αίσχη.
Τα δάση τα καίνε κάτι Νάκοι που αντικρίζοντας τις φλόγες σούρουπο σε αδιάβατη περιοχή στο Νεοχώρι, έπρεπε να μας υπενθυμίσουν «πόσο κοστίζουν οι πτήσεις των πυροσβεστικών αεροπλάνων!». Παρακαλούμε τώρα τον Δήμαρχο Σηπιάδος να πληρώσει και για άλλο πρωτοσέλιδο ʽομόφωνοʼ συγχαρητήριο μήνυμα προς τον Νάκο.
Τα δάση τα καίνε αυτοί που μας έπεισαν για την ανωτερότητα της αστικής διαβίωσης και ξεφτιλίζουν το εμείς (καθετί συλλογικό και με τη δική μας λόξα οργανωμένο) και φουσκώνουν σα γαλιά στο εγώ τους.
Τα δάση τα καίνε ανεξέλεγκτες χωματερές και τα κρατημένα για «το σπίτι μας» δεξαμενές και πιεστικά .
Ας μην αφήσουμε τις ζωές μας σε ανθρώπους που για μερικά ʽψηφαλάκιαʼ ξεπουλάνε το μέλλον μας. Ας μην αφήσουμε τις ζωές μας στους επαγγελματίες ανεύθυνους. Αν δεν θέλουμε να καεί το σπίτι μας σβήνουμε όλοι μαζί τη φωτιά στη γειτονιά μας(εδώ απλά τυχαίνει κυριολεξία). Συλλογικά με όραμα, τρέλα και ταπεινό εγώ (όχι ταπεινωμένο) απαντάμε στις προκλήσεις της καθημερινότητας.
Λαβωμένα σκαντζοχαίρια και χελώνες.
(Παπατόλιας=νομαρχης μαγνησίας
Ντίτορας=αντινομάρχης περιβάλλοντος
Νάκος =υφυπ εσωτερικων
Αγετ=αερορύπανση
Χαλλυβουργία=διοξίνες
Μάνος=αποβλητα στον παγασητικό)
Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΦΧΑΡΙΣΤΙΕΤΑΙ
ΤΟ ΚΛΥΣΜΑ ΤΟΥ ΕΚΣΥΝΧΡΟΝΙΣΜΟΥ
ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!!!!!!!
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω “ποιητής”
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ…
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί…ε;…μίαν άλλη μέρα…
Κ. Γώγου
η λέξη ‘ντροπή’, στη μόνη που στρατευόμαστε όλοι, δυστυχισμένοι που μετέχουμε στην κοινωνία μας.
αυτή μου έρχεται κι εμένα. θα ήθελα να μη το ζούσα αυτό που έγινε.
Ντροπή και φρίκη!
Έχουν αναρτήσει παντού “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ” αλλά Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ!! Ας αναρτήσουμε ταμπέλες “ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ” κι ας θυμηθούμε τα καμένα την επόμενη φορά που θα πάμε στην κάλπη.
Αυτά για όσους νομίζουν ότι το σπίτι τους είναι τα 100 τμ όπου στεγάζουν την αφεντιά τους και όχι τα δάση που καίγονται δίπλα τους σαν κόλαση.
Στάλθηκαν στο Ποιείν από τους συνεργάτες μας:
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009
Σε αυτή τη χώρα οι εχθροί περιττεύουν.
Καίμε μόνοι μας τα χωράφια με τα σπαρτά μας
Για να μην έχει καλή σοδειά ο γείτονας.
Μουτζουρώνουμε τις κόρες μας
Για να μην τις ποθήσει ο διπλανός
Και μας τις πάρει.
Αρνούμαστε τα ταλέντα μας
Τι δεν αντέχουμε το βάρος τους.
Απαρνιόμαστε τις αξίες μας
Για να μπορούμε να αφεθούμε στη ραστώνη.
Επιθυμούμε διακαώς όλα όσα οι άλλοι απόκτησαν
Αλλά χωρίς την απαιτούμενη προσπάθεια.
Απορώ πώς μας καταδέχτηκαν οι κατακτητές.
Τόσοι βάρβαροι περάσανε
Κι όλοι τους έφυγαν ανεπιστρεπτί
Για να γλιτώσουν
Την εξομοίωση μαζί μας.
Έλεος νεοέλληνες!
Νισάφι.
Μαρία Σκουρολιάκου
ΝΤΡΟΠΗ
«Eξόριστε ποιητή στον αιώνα σου πεσ’ μου τι βλέπεις;» (Ο. Ελύτης)
Το ανθρώπινο αίσχος που καίει τα πάντα.
To Σύνταγμα που αντί να το διορθώνουμε, κολλάμε αυτοκόλλητα εξυπηρέτησης συμφερόντων.
H φαγωμάρα των γαλονιών για τις πρωτιές, οι φωτογραφήσεις στα πτώματα των δέντρων, οι συντονισμοί ευελιξίας κατά περίπτωση.
Tα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ της χλιδής και της διαφήμισης.
Όλοι εμείς που το όραμα μας παρασέρνει να πιστεύουμε προς στιγμή, πως υπάρχει ελπίδα για διατάξεις ζωής. Για συμβάσεις δικαιοσύνης. Για καλύτερες μέρες.
Σήμερα το ολοκαύτωμα, μας απαντάει με μια μαύρη σημαία πάνω στη χώρα και στις καρδιές.
H ευαισθησία μας ξύπνησε. Kλάψαμε, πονέσαμε. Για μια στιγμή. Aπ’ έξω απ’ το χορό του θανάτου. Ύστερα θα πάθουμε αμνησία όπως πάντα. Θα θυμούμαστε μόνο το μικρό μας κύκλο.
Oι επικοινωνιολόγοι, οι παρατρεχάμενοι, οι σύμβουλοι, στα μεγάλα γραφεία συσκέπτονται ….. Aποτιμούν το μέγεθος της φωτιάς, της δικής τους φωτιάς.
Tι τους έκαψε. Tο προφίλ, το σχεδιασμό, τη μισή μονάδα απ’ τα γκάλοπ;
Oι λέξεις ήταν όσο έπρεπε συγκινητικές, σπαρακτικές; Tο ύφος, τα μάτια, η ευθεία του κεφαλιού, τα ρούχα;
Όσοι έζησαν έστω και μια μικρή εμπειρία έκτακτης κατάστασης, ξέρουν τι θα πεί “παρέμβαση κατά περίπτωση”.
H παρένθεση έκλεισε. Βγήκαν τα μαχαίρια που ακονίζονται. Tο αίμα των αθώων μάταια φωνάζει. Σε λίγο όλοι θάχουν ξεχάσει. Θα τρέχουν στις σκάλες και τα ασανσέρ. Θα πάρει φωτιά η ψηφοθηρία.
Tα δάση κείτονται καρβουνιασμένα. Kουρέλια δέντρων και ζωής κρέμονται στα μέλη της πατρίδας. Tα μέτρα αριθμημένα, θα αναγγέλλονται και θα διαγγέλλονται με τη βαριά, αρμόζουσα προσωπίδα σοβαρότητας. Aυτή, της συγκεκριμένης στιγμής. Όπως το πουκάμισο που αλλάζουν, για την επόμενη συνέντευξη.
Θα γραφτούν, θα διαφημιστούν, θα διανεμηθούν για να συμπληρωθούν τα γραμμάτια. Για να προσθέσουν βάρος στη ζυγαριά των ποσοστών. Tο οδοιπορικό στην σπαραγμένη γη, απαραίτητο. Oι περιοχές θα κηρυχτούν αναδασωτέες. Oι ψυχές;
Θα περάσει κι αυτό όπως τ’ άλλα. Nαυάγια, κομματιασμένα αεροσκάφη, ζωές που πλήρωσαν και θα πληρώνουν…..
Oι ειδήμονες ύστερα, αφού ξημερώσει καλά γι’ αυτούς ανενόχλητοι από έκτακτα περιστατικά, σίγουροι πάνω στα καλάμια τους θα ξεκινήσουν τους αποχαρακτηρισμούς.
Tι είναι δάσος; Πού βολεύει το καμένο; Πόσες μαφίες θα ρίξουν τον οβολόν τους; H Φύση είναι χρήσιμη σαν εμπόρευμα, σε μια ελεύθερη αγορά, όπου πράσινο είναι τα τρύπια γήπεδα, πρόοδος οι πουλημένες βραχονησίδες και τα ακροθαλάσσια χωριά που τσιμεντώθηκαν, κι οι αμμουδιές κατά περίπτωση και ανάλογα με το αντηλιακό «λάδι».
Tούτο το καλοκαίρι να μην ξανάρθει. Άλλωστε τι θα μείνει να καεί; Στέγνωσαν τα πνευμόνια της γης. Aεροφωτογραφίες και επιχειρήσεις.
H ελληνική ψυχή στα πέτρινα χρόνια.
Πάνω στη στάχτη παρελαύνουν οι αισχρότητες. Πάνω στις μέρες επαίρεται η αλαζονεία με μάσκες ανθρωπιάς.
Διαγγέλματα οδύνης και ψεύτικα λόγια στο βωμό των επιδιώξεων.
O λαός πολύπαθη γη μου, στο έλεος ξανά των ανασυγκροτήσεων, από προστάτες γηγενείς που η καθημερινή τους ύπαρξη σχετίζεται με τζάκια, οικογενειοκρατία, κληρονομικό δίκαιο, στοές και κλάμπ όπου η λαϊκή τάξη είναι απούσα.
Γιατί; Γιατί οι Έλληνες δεν ένιωσαν ακόμα, πως στους διαδρόμους της βιοπάλης τους, στους διαδρόμους των σχολειών τους, στους διαδρόμους των νοσοκομείων, πίνουν το αίμα τους, για να θεριέψουν, οι ζωές των κρατούντων και οι ανίερες συμφωνίες των απίστευτων κερδών, της βιομηχανίας και των κολοσσών τους;
Για να σκορπούν εκατομμύρια σε επιλεκτικές τοποθετήσεις και ανταποδοτικές φιλανθρωπίες, κοσμικών και μη, εξουσιών που δεν έχουν στόχο την κοινωνία των πολιτών, των παιδιών που σέρνονται για την παιδεία τους, των νέων που κλέβεται η ικμάδα τους μεσ’ τους εκβιασμούς και τα ρουσφέτια για μια θέση 4ωρης απασχόλησης.
Mε την τσαλακωμένη αξιοπρέπεια, με την καταναγκαστική δουλοπρέπεια για μια θέση στη ζωή.
Σκορπούν στην καμένη χώρα, όπως στο παλιό σινεμά, χαρτονομίσματα και τάματα που όμως δεν τους ανήκουν.
Eίναι του κόσμου η αιμοδοσία και πουλιέται.
Πικρή χώρα μου. Aπογυμνωμένη στα μάτια της ψυχής και των παιδιών σου.
Ένοχοι που κομπάζουν και ζητούν το αίμα σου. Aθώοι που ρίχνονται στην ίδια φωτιά που έκαψε το σώμα σου, θυσία για τους θρόνους.
Kαμένη ιστορία μου.
Kαμένο φως της Oικουμένης που δεν περσεύει τηλεοπτικό παράθυρο ν’ ακουστεί η κραυγή των αιώνων γιατί δεν χρησιμεύει στα οφέλη τους.
Eξόριστε ποιητή στον αιώνα σου πεσ’ μου, τι βλέπεις; Δεκάδες χρόνια να καρπίσει μια ελιά. Xρόνια εκατό τα έλατα. O Iμπραήμ στις μέρες μας.
Mα τα άρθρα για τις δασικές εκτάσεις ποιός θα τα θυμάται; O παλιός πολιτικός το είπε, βρίζοντας τη μνήμη του λαού: Σε δέκα χρόνια θα ‘χουν ξεχάσει…
Aς αποδείξει κάποτε τούτος ο λαός ότι θυμάται.
Φράσεις, τεχνάσματα και εξευτελισμούς. Έρευνες κι ανακαλύψεις, απειλές κι αποκαλύψεις.
Aυθαίρετοι κι ανάλγητοι, γραβατωμένοι και περίλυποι, δηλώνουν παρόντες, ν’ ακουμπίσουν πάνω τους οι πονεμένοι. Kι οι μαραθώνιοι της δωρεάς στολίζουν την εικόνα, στα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα…
Λερώνεσαι. Mατώνεσαι. Kι έρχονται και οι καταιγίδες. Oι κατολισθήσεις, η λάσπη. Tο γεωπεριβάλλον άλλαξε καταλυτικά. Oι πρώτες βροχές θα ξεπλύνουν τα ψέματα. H μαύρη αποκάλυψη θα ‘ναι τραγική.
Πάλι για τους πληγέντες.
Σε ποιό βαθμό καμένης ψυχής έχει φτάσει ο λαός; Πότε θα νιώσει πόση ευθύνη έχει για τις πολιτισμικές αξίες που κουβαλά σαν κοινωνία; Aπογυμνωμένος, μεσ’ τ’ αποκαΐδια κάθε θεσμού, ας σηκωθεί όρθιος, πριν βυθιστεί σε μια αξεπέραστη παρακμή.
Kαμένο Φως! Bαθιά στο χώμα τα οστά των προγόνων να γίνουν σπαθιά.
Tην οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ’ αγάλματα θα μας πει ο Eλύτης.
Στον ιερό Kρόνιο Λόφο καπνισμένες θεότητες.
H Oλυμπιακή Φλόγα της Aνθρωπότητας θρηνεί το πνεύμα της.
Kαμένη ψυχή του λαού μου.
Aρχαίοι σοφοί μας δίδαξαν το γράμμα του Ήλιου, τη φωτιά του Ήφαιστου, το πύρινο σέλας.
O Προμηθέας φύτεψε συνείδηση και σκέψη, φέρνοντας δημιουργική πύρινη ενέργεια. Πυρπόλησε την άγνοια, έδωσε φλόγα στις τέχνες, στην ελευθερία, στον πολιτισμό.
Eμείς, θλιβεροί κι ανάξιοι απόγονοι, καίμε την Iστορία μας και ανάλγητοι σε στημένες οθόνες άσκεπτοι κατευθυνόμαστε στα παγκόσμια «δώρα» του σήμερα, την έριδα, τα πολεμικά πυρά, τις βόμβες, τις εκατόμβες, τη φρίκη.
Aπ’ τους φλογερούς ρήτορες και νομοθέτες που μας κληρονόμησαν το «άριστον», στους αχυράνθρωπους που πράττουν το «αίσχιστον».
Nα φρίττουμε όταν καίγονται κάδοι στα Eξάρχεια και να μην ουρλιάζουμε, να μην μοιρολογούμε όταν καίγεται η Eλλάδα και οι αθώοι της οικουμένης.
Aπ’ την πολιτισμένη ανθρωπότητα του χτες, στην παθητική πλάνη του σήμερα είμαστε όλοι μας, σ’ ένα ολοκαύτωμα μπροστά, φονιάδες και θύματα. Δεσμώτες των στρατηγών ανέμων, των ασύμμετρων συνειδήσεων των κυνικών συναισθηματισμών, της καμένης μνήμης, των life style προσώπων, που ορίζουν την τύχη των λαών.
Oι Kεραυνοί του Δία έχουν χέρι;
Nα καούν οι παραγωγοί και οι κομπάρσοι, η πολυτελής κουστωδία, ο ωχαδερφισμός μας.
Kαμένη αξιοπρέπεια. Kαμένες ζωές. Ένα ψηφοδέλτιο γεμάτο σταυρούς. Όλοι σταυρωμένοι. Kαι οι 64!
Kρονίου Λόφος. Kρανίου τόπος. Eλλάδα μου!
“Έσείς στεριές και θάλασσες / αμπέλια και χρυσές ελιές” τραγουδούσαμε.
Λιόφυλλα στάχτες, πεύκα νεκρά, τώρα…
Πάνω στις στάχτες, τα κεράσματα. Kρωγμοί και λαλήματα σκεπάζουν τους θρήνους και τις σιωπές. Eλεώνες χύθηκαν στο βωμό. Στων ανθρώπων τα εργαστήρια προσκλητήρια μνημοσύνων. Για τις ζωές, για τα δέντρα, για τ’ αγάλματα.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΞΑΝΑΡΘΕ .
Ν Τ Ρ Ο Π Η ! Ν Τ Ρ Ο Π Η !
…Οσφυοκάμπτες
Άκομψα
την πλάτη μας εκλίναμε
γιʼ αυτό τα μάτια μας να τʼ αντικρίσετε
μην το ζητάτε`
πλάτες βουβές
να σας μιλήσουν δεν μπορούν…
ΑΠΟΨΗ (ΤΥΠΙΚΑ) ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΗ
(που φυσικά δεν αναιρεί τα όσα ειπώθηκαν. Απεναντίας!)
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων οδυνηρών γεγονότων είχα μια συζήτηση (μάθημα ως μαθητής…) από μια παλιά καραβάνα (αγρότης σε προχωρημένη ηλικία μεν αλλά με εμπειρία, στα νιάτα του και όχι μόνο, σε δασοπυροσβέσεις).
Το ερώτημα που του έθεσα ήταν απλό. Γιατί σήμερα, με τόσα μέσα, μια φωτιά που «ξεφεύγει» οδηγεί σε ολοκληρωτική καταστροφή και πρακτικά σταματάει όταν δεν έχει κάτι άλλο να κάψει; Σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές (πάντα υπήρχαν φωτιές, ακόμα και από τυχαία φυσικά φαινόμενα όπως κεραυνοί) αυτό δε συνέβαινε ή τέλος πάντων συνέβαινε πάρα πολύ σπάνια και σε έντονα ακραίες συνθήκες. Και αναφέρομαι βέβαια μόνο σε φωτιές σε δασικές ή αγροτικές εκτάσεις και όχι σε πόλεις που, όπως ξέρουμε και από την ιστορία, συνήθως καταστρεφόντουσαν.
Η απάντησή του απλή και ξεκάθαρη:
Όταν βρισκόμασταν μπροστά σε μια φωτιά κοιτάγαμε με βάση τον αέρα προς τα πού πάει. Στις πρώτες ώρες, ακόμα και με δυνατό αέρα, η φωτιά δε σπάει σε πολλά μέτωπα. Ξέραμε ότι κατά μέτωπο δεν είχαμε τύχη. Μη μπορώντας να κάνουμε κάτι κατευθείαν στη φωτιά, «θυσιάζαμε» ένα κομμάτι – υπολογίζοντας και την ταχύτητα του αέρα – και όλοι μαζί κόβαμε τα δέντρα και ανοίγαμε παράλληλα στο μέτωπο της φωτιάς, όπως αυτή ερχότανε, μια ζώνη μερικών μέτρων και την καθαρίζαμε από τους κορμούς. Εκτός βέβαια αν υπήρχε ήδη, γιατί τότε φροντίζαμε και υπήρχανε αντιπυρικές ζώνες τις οποίες συντηρούσαμε. Μετά ανάβαμε εμείς φωτιά στα δέντρα στην πλευρά της ζώνης προς το μέρος της φωτιάς όπως αυτή ερχότανε. Όταν έφτανε η φωτιά έπεφτε πάνω στην άλλη και έσβηνε! Το μόνο που κάναμε ήταν, επειδή κάποια κουκουνάρια μπορεί να πεταγόντουσαν πολύ μακριά, να προσέχουμε στο άκαυτο μην πεταχτεί κανένα. Σήμερα η πυροσβεστική αυτό το ξέρει αλλά δε μπορεί να το κάνει. Τα δάση είναι γεμάτα διάσπαρτα σπίτια, βίλες και μικρούς οικισμούς (σ.σ. κατά βάση με αυθαίρετα) και είναι αναγκασμένη να προσπαθεί να φυλάει να σώσει όσα μπορεί (με τους ενοίκους τους) και αφήνει τη φωτιά ανεξέλεγκτη. Κατέληξε δε πως ακόμα και σε όσα δάση έμειναν αν υπάρχουν μέσα τους σπίτια είναι καταδικασμένα. Το θέμα είναι μόνον το πότε! Κανένας ποτέ δε θα «αναλάβει το πολιτικό κόστος» να κάνει όπως κάναμε εμείς…
Το καλοκαίρι πλήρωνε να σώζουνε τους καταπατητές των δασών.
Το χειμώνα πλήρωνε να σώζουνε τους καταπατητές των ρεμάτων.
Αλλά πού να βρεθεί ένας σοβαρός πολιτικός και την ώρα που κλαίγονται στην τηλεόραση και ουρλιάζουν ”καίγεται το σπίτι μου ή πλημμυρίσαμε” να τους απαντήσει ”στα τέτοια μας”.
Εννοείται βέβαια ότι πάνω απ’ όλα είναι η περιουσία του Έλληνα ψηφοφόρου.
Εδώ τα δέντρα μάχονται μαζί με τους ανέμους
εδώ βρυχούνται τα βουνά και τα χοντρά κοτρώνια
τ΄αστέρια βόλια σφεντονάν και το φεγγάρι μπάλες
κι ολημερίς κι ολονυχτίς μες στου ήλιου το καζάνι
μαύρο κατράμι κόχλαγα γιά των οχτρών τ΄ασκέρια
Παίχτε λαγούτα και βιολία και κλέφτικα νταούλια
οι πίπιζες του πλάτανου, του πεύκου τα σαντούρια
τούτο δεν είανι πόλεμος τούτο δεν είναι αμάχη
τούτο είναι μερατόφωτο τούτο είναι χωροστάσι
τ ΄Αη Θυμαριού η ανάσταση, τ΄Αη ΄Ελατου το γλέντι
Στραφτοκοπάν στον άνεμο τα χρυσοπετραχείλια
γιορτάζουν τα καμπαναρία με τις χρυσές καμπάνες
οι άσπροι σταυροί το φλάμπουρι φωτάν τα μεσονύχτια
κι αγγέλοι από γυαλί και φως μ΄ολάνοιχτες φτερούγες
φωτάνε τα ελατόδασα και τ΄αητομονοπάτια
Γ. Ρίτσος
Άτιμα πεύκα…άτιμα…Εσείς φταίτε για όλα…
Βάλανε μια φωτιά για να επιταχύνουνε τη δημιουργία χωματερής στο Γραμματικό και κάψανε το σύμπαν.
Για αυτό και η ολιγωρία στην αρχή. Εμείς τη βάλαμε, κάτσε να κάψει αυτά που σχεδιάζουμε και θα την βάλουμε στη θέση της μετά.
Καλά τα λέει ο Γεωργίου για τον μαλάκα τον Έλληνα.
Παρατηρώ, ενδεικτικά, -και μόνο στην παρούσα ανάρτηση- “Τυρταίο”, “Μάτα Xάρι”, “Αντώνη”, “venus”, “ειρήνη” και λοιπούς ανωνύμους και αλλωνύμους να κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου “φτάνει πια!”, “ντρέπομαι” κ.ο.κ. Γιατί, άραγε, ντρέπονται; Δεν θεωρούν ότι κρύβονται επαρκώς από τις μάσκες που, διαδικτυακώς, διάλεξαν να φορέσουν;
Φοβάμαι πολύ ότι δεν μπορεί έτσι να ασκηθεί σοβαρή κριτική στην εξουσία ούτε να αρθρωθεί (σοβαρός) πολιτικός λόγος, γιατί, απλούστατα, ο λόγος μας χωρίς υπογραφή δεν είναι πειστικός. Εκτός και αν το κάνουμε και ολίγον για την πλάκα μας, οπότε το πράγμα αλλάζει.
Ευτυχώς, και πριν παρεξηγηθώ, υπάρχουν πάντα και οπωσδήποτε και οι άλλοι.
Τούλάχιστον, παιδιά, θυμηθήτε στις επόμενες εκλογές (όποτε κι αν είναι αυτές) να πάτε να ψηφήσετε, αντί να κάθεστε να ντρέπεστε.
Ανώνυμες θα είναι κι αυτές.
εγώ για μένα θα μιλήσω κ.Λυκοτραφίτη..
ούτε “φτάνει πια” είπα ούτε” ντρέπομαι”..
δικούς μου στίχους κατέθεσα , μ’ αυτούς επέλεξα να μιλήσω ..για όποιον μπορεί να καταλάβει..
και δεν κρύβομαι διόλου πίσω από ψευδώνυμο..
εκτός κι αν υποστηρίζετε πως για να μιλήσει κάποιος και να έχει άποψη πρέπει να προσκομίσει και αστυνομική ταυτότητα που να πιστοποιεί το αληθές της υπογραφής του.. κι ένα πιστοποιητικό γέννησης δε θα έβλαπτε..
Το τι κάνει ο καθένας στις εκλογές επιτρέψτε του να το γνωρίζει ο ίδιος καλύτερα από σας..
με εκτίμηση
Ειρήνη Παραδεισανού
Εκτιμώ την απάντησή σας, και την αμεσότητά της, και σας ευχαριστώ!
Οφείλω, επί πλέον, να σας ομολογήσω ότι είμαι κατά των ταυτοτήτων και των πιστοποιητικών, τα οποία, φευ, ex officio και μόνον, έχω λουστεί.
Ελπίζω να δεχθήτε την καλή μου πρόθεση (και ψηφίστε, φυσικά, όποιον σας αρέσει).
Το πρόβλημα κ. Λυκοτραφίτη δεν είναι ποιον θα ψηφίσω εγώ ή εσείς ,αλλά αυτό το δόκανο στο οποίο έχουμε πιαστεί όλοι μας και λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία.
Κρυβόμαστε πίσω από τα ονόματα των “αντιπροσώπων” μας στη βουλή και αποποιούμαστε όποια ευθύνη μας αναλογεί.. για όλα φταίει αυτή η ανίκανη κυβέρνηση, εμείς το χρέος μας το κάναμε , ψηφίσαμε ..
Τα είπε καλύτερα από μένα ο Κορνήλιος Καστοριάδης:
” Μόλις κάποιος πει για τις δημόσιες υποθέσεις : Τι με ενδιαφέρει; πρέπει αμέσως να σκεφτούμε ότι το κράτος έχει χαθεί.”
” Από τη στιγμή που κάποιος λαός αποκτήσει αντιπροσώπους δεν ειναι πλέον ελεύθερος, δεν υπάρχει..”
και θα μου πείτε τι κάνουμε τώρα;
εδώ θα συμφωνήσω με τον κ.Παστάκα.. απλά αισθανόμαστε μαλάκες ..όσοι έχουμε τη συναίσθηση να το δούμε ..
Δεν τίθεται θέμα δημοκρατίας,
λείπει ο homo politicus και οχι ο democraticus, σήμερα.
Τα φλουριά κέρδισαν.
ΑΓΙΑΝΑΠΑ, Β´ – Απόσπασμα
[…] Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είναι της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.
Κάτω απ΄ τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.
Γ. Σεφέρης
τα φλουριά κέρδισαν..
πόσο δίκιο έχετε..
και με αριθμούς από την σημερινή Ελευθεροτυπία:
Αναλυτικά:
* Στα δάση που κάηκαν υπάρχουν 16.000 αυθαίρετα κτίσματα με σοβαρά προβλήματα νομιμότητας. Πολλά απ’ αυτά έχουν νομιμοποιηθεί με χαριστικές πράξεις (νόμοι κ.λπ.).
* Από αυτά, τα 8.600 κτίσματα είναι παράνομα και έχουν κινηθεί διαδικασίες κατεδάφισής τους. Ισχύει σε ορισμένα η νομιμοποίηση με πλάγια μέσα.
* Από τα παραπάνω 3.167 κτίσματα έχουν κριθεί τελεσίδικα (δικαστικά) κατεδαφιστέα. Δεν έχουν γκρεμίσει ούτε ένα, με αστείες δικαιολογίες (δεν έχουμε μπουλντόζες, δεν έχουμε χρήματα, έχει αρμοδιότητα για το γκρέμισμα η περιφέρεια, η νομαρχία, ο δήμος και πάει λέγοντας. Από τα κατεδαφιστέα το 75% αφορά βίλες και κάθε μορφής οικίες και το 25% κτίσματα, όπως αποθήκες, εργοστάσια, ξενοδοχεία κ.λπ.
* Τα τελευταία 20 χρόνια έχουν ενταχθεί στο σχέδιο πόλης περίπου 40.000 στρέμμ. δάσους, δασικών και χορτολιβαδικών εκτάσεων. Επιχείρημα υπέρ των εντάξεων υπήρξε άρθρο του ν. 998/89, που προβλέπει επέκταση σχεδίου πόλης ώς 500 μέτρα από προϋπάρχοντα του 1923 οικισμό.
Αφιερωμένο σε όσους πάνε στην διαμαρτυρία με τα μαυρα ρούχα την Παρασκευή στο Σύνταγμα…φαντάζομαι αρκετοί από αυτούς επέλεξαν την αποχή στις πρόσφατες Ευρωεκλογές…
“Περνάω από το Σύνταγμα και καταθέτω νοερά
εις το μνημείο του αιωνίως εξαπατημένου
μπαίνω στο άδειο παραβάν και βγαίνω μ’ένα φάκελο κενό
και πριν με πάρει ο ύπνος σκέφτομαι κρυφά
γιατί ψηφίζουν οι φτωχοί αυτούς που τους πηδάνε
κι ύστερα βγαίνουν με πανό και λενε πως πεινάνε
βγαίνουν ζητάνε χίλια δυο, και παίρνουν ό,τι κάτσει
η εξουσία χασκογελά και τους κλωτσάνε οι μπάτσοι
η εξουσία χασκογελά και τους κλωτσάνε οι μπάτσοι…”
Π. Κατσιμίχας (Συνδρομο της Στοκχόλμης)
Το διαδίκτυο φτιάχτηκε στη βάση της ανωνυμίας και της αλλωνυμίας.
Το να δηλώνεις το πραγματικό σου όνομα στο διαδίκτυο είναι ο καλύτερος τρόπος να ψεύδεσαι.
Εννοείται, ότι από τη στιγμή που δε δηλώνεις όνομα, κρίνεσαι ανάλογα όταν κρίνεις. Ας πούμε όλη η ιστορία των βλογκς που φτιάχτηκαν από τύπους που δε δηλώνουν όνομα για να ασκούν δημοσιογραφική κριτική καταγγέλοντας ανθρώπους με τα στοιχεία τους είναι κατάπτυστη.
Ρωτώ εγώ ο αφελής !!!
Αυτά τα δυο πολιτικά δοβλέτια
που μας κυβερνούν τα τελευταία
35 χρόνια , ποιος κερατάς τα έστειλε
στη βουλή. Εάν θέλετε να πείτε κάτι
ξεβρακώστε επιτέλους τον Τουρκορωμιό
που εμπρός στο ίδιο συμφέρον πουλάει
τα έντερα της μάνας του για την κονόμα.