Συμβουλές Σʼ Ένα Νέο Κριτικό
Στο ροζ δωμάτιο της επίσημης μετρέσας του
ο κ. Λεονάρδος με συμβουλεύει πατρικά:
«Μην λογαριάστε κόπους και θυσίες
κάπως έτσι ξεκίνησα και γω.
Κρατείστε αυτή τη στήλη του περιοδικού
ακόμη κι αν δεν παίρνετε δραχμή.
Και να θυμάστε
Τον κριτικό όλοι τον κολακεύουν.
Να επαινείτε όσο μπορείτε τους φτασμένους,
όλοι τους είναι ευαίσθητοι
στην υστεροφημία.
Μην παραδέχεστε ανοιχτά τον κάθε λογοτέχνη,
εκτός κι αν κάτι τέτοιο
Βοηθά στην αναρρίχησή σας.
Και μη φοβάστε
βαδίζοντας με σχέδιο
καλιεργείστε τις δημόσιες σχέσεις σας.
Κανείς παιδί μου,
δεν γίνεται αμέσως διάσημος.
Μʼαυτόν σας όμως τον αδέκαστο αγώνα,
θα δείτε πως στο τέλος
σας περιμένει η καθιέρωση,
Οι χορηγίες κι οι βραβεύσεις.
Κι αν πείτε για τις νεαρές ποιήτριες
θα εκλιπαρούν τον έρωτά σας.
Γενιά του ʽ70
Πίνοντας τσάι στο καφέ «Μπραζίλιαν»
Δίνω μια συμβουλή στην Άρτεμη.
«Σκέψου καλά
Αυτό το προξενιό της μάνας σου,
έπιασες τα τριάντα, καιρός να μπαλωθείς.
Οι έρωτες με ποιητές δεν βγάζουν πουθενά.
Είναι σαν νʼαποθέτεις τις ελπίδες σου
σε καραβάκια χάρτινα
……………………………………………….
Λογάριασε ακόμα και ξενύχτια άχρηστα
κι εκτρώσεις
κι άσκοπες συζητήσεις
γύρω από το ύφος του Ελύτη.
Βάλε κι ένα σωρό λογομαχίες
πάνω στις θέσεις της Αριστεράς.
………………………………………………….
Τέλος είναι και μια καλή ευκαιρία
να φύγεις απʼτο καταραμένο αυτό
σινάφι των λογοτεχνών.
Και μη διστάζεις άλλο».
Σχόλιο:
Halloweentown II: Kalabar’s Revenge move Η Γενιά η λεγόμενη του ʼ70, διαθέτει το μειονέκτημα της μετριότητας της γενιάς του ʽ20 χωρίς Καρυωτάκη, και το πλεονέκτημα να έχει καταθέσει προφητικά στα νιάτα της το κατηγορητήριο των γηρατειών της.
Λακωνικότατον, πλην όμως άκρως μεστό το σχόλιο σας, κύριε Μίχο, με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις που δεν ξεπερνούν τα τρία δάκτυλα της μιας παλάμης – τα υπόλοιπα πέντε, και των δύο, προς όλους: παρελθόντες, παρόντες και μέλλοντες…
Γιατί σχηματοποιείτε τόσο πολύ τα πράματα σε κωδικοποιήσεις περιοριστικές;
γλείφτες, λαμόγια, ατάλαντοι, επιχορηγούμενοι, αδιάβαστοι, αγνώμονες, μέτριοι, συμφεροντολόγοι, άνανδροι κ.τ.λ
Έχετε σκεφτεί, ότι περισσότερο από το να ασκείτε κριτική, κατασκευάζετε τους όρους ενός δικός σας παιχνιδιού, που έχετε την ευχαρίστηση να το παίζετε στα δάχτυλα; Και να το ελέγχετε;
Kαι η σημείωση γίνεται με δεδομένο το σεβασμό μου στην καθημερινή τριβή σας με τα κείμενα και τις γνώσεις σας.
Άντε πάλι:
Το σχόλιο του κυρίου Μίχου θα το χρησιμοποιήσω για να τονίσω πως πραγματικοί ποιητές απουσίαζαν και εξακολουθούν να απουσιάζουν από την Ελλάδα. Για τούτο και τα φαινόμενα για τα οποία γίνεται λόγος.
Από την άλλη όμως άπαντες οφείλουν να καταδεικνύουν με μεστό (δηλαδή όχι “αρεστό”) τρόπο την απόλυτη κατάντια αυτής της χώρας που καταστράφηκε ολοκληρωτικά από ορδές και γενιές απίστευτων “οφελιμιστών” και σαλτιμπάγκων. Δηλαδή αυτό που παράχθηκε ήταν εντέλει μια σειρά από προσωπογραφίες μικρών αναστημάτων: έκβαση φυσική εφόσον έλειπε, και λείπει, τόσο η προσωπική όσο και η ποιητική ηθική (οι οποίες είναι αδιαχώριστες, μία, στην περίπτωση ενός Ποιητή).
Η ανάληψη του εσωτερικού βάρους το οποίο ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΑΝΕΙΚΟ από κανέναν, και τίποτα – ποιητή, λόγιο, πολιτική, κοινωνία, έθνος, πατρίδα.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ο Ποιητής συμπράττει όντας απόλυτο όργανο του βάθους, της αλήθειας, κτλ… με απόλυτη φυσικότητα για να φέρει εξάρες μόνο με το ένα ζάρι: εκείνο που φέρει τα στοιχεία που προαναφέραμε, και πολλά ακόμη, μα δεν συνιστά μήτε και συνάδει υπέρ της ποιητικής τέχνης γιατί η ζαριά γίνεται μόνο από το καμένο χέρι όχι από το ζάρι.
Όπως “η Μύγα, έτσι και ο Χοίρος”, για να συνδέσω και άλλα κυτία σχολιασμών στην κουβέντα.
Όποιος λοιπόν είναι άρρωστος ΓΙΑ αγάπη, ΓΙΑ ανθρωπιά και σύνεση, μπορεί να γίνει καθηγητής θρησκευτικών ή κοινωνιολόγος, ή ένας καλός επιστήμων, ποιητής όμως δεν θα γίνει. Αντιθέτως θα έχει ανάγκη τον Ποιητή, και αυτό είναι πρόσημο και αμφότερη τιμή.
Και ας πάψει πια να “χτυπάει άσχημα” αυτό το ΔΕΝ… μ’ αυτό το ΔΕΝ ζει η ποίηση και ο ποιητής, με τίποτε άλλο.
Ναι, τον χρόνο τον έχει, πράγματι – εκτός ποίησης.
Μα η συνοπτική απόρριψη όσο και η αποδοχή δεν αφορούν την ποίηση. Αφορούν εκείνους που ασχολούνται περιφερειακά μαζί της.
Από μία “άλλη” πλευρά η απόρριψη είναι η κόρη της ευθύνης, την οποία ή την διακορεύεις από νωρίς ή την χάνεις….. και η αποδοχή είναι σκουπίδι, γιατί δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ πραγματικά σημαντικό που να χρειάζεται υποστήριξη.
(Βεβαίως στην περίπτωση Ζήρα συναντά κανείς και περαιτέρω αρνητικούς προβληματισμούς γιατί υπάρχει και ένα αμιγώς “φιλολογικό” έργο που τεστάρεις πάντω το ένα δράμι και η βελόνη δείχνει ένα κιλό……)
Η λέξη “πάντω” να γίνει “πάνω”.
Ευχαριστώ.
Στη μυθοπλασία, ο δημιουργός απευθύνεται στα δημιουργήματα του απαξιωτικά;
Ένας γοητευτικός κόσμος από τυχοδιώκτες της ποίησης, ρεμάλια, πουλημένους, συνωμοσίες, ίντριγκες, λοιπόν. Αν τον ξεσκεπάσεις…γίνεται βαρετός στον αναγνώστη.
Σκεφτείτε τα βιβλία μετά το ’80 που προσπάθησαν να μιλήσουν για τους γιάπηδες, τους πασόκους, τις κλίκες και τα ρέστα… Ακόμα και αν ξεκίνησαν από μια διάθεση να δώσουν σε αυτό τον κόσμο μια πλοκή, μια κίνηση, μια ατμόσφαιρα η απόπειρα να του κάνουν και κοινωνική ανάλυση ταυτόχρονα παρήγαγε γραφικότητα με το τσουβάλι.
Μάτα μου επιτρέπεις;
“Στη μυθοπλασία, ο δημιουργός απευθύνεται στα δημιουργήματα του απαξιωτικά;
Ένας γοητευτικός κόσμος από τυχοδιώκτες της ποίησης, ρεμάλια, πουλημένους, συνωμοσίες, ίντριγκες, λοιπόν. Αν τον ξεσκεπάσεις…γίνεται βαρετός στον αναγνώστη.
Σκεφτείτε τα βιβλία μετά το ʽ80 που προσπάθησαν να μιλήσουν για τους γιάπηδες, τους πασόκους, τις κλίκες και τα ρέστα… Ακόμα και αν ξεκίνησαν από μια διάθεση να δώσουν σε αυτό τον κόσμο μια πλοκή, μια κίνηση, μια ατμόσφαιρα η απόπειρα να του κάνουν και κοινωνική ανάλυση ταυτόχρονα παρήγαγε γραφικότητα με το τσουβάλι.”
Θα προσθέσω μόνον πως αυτός ο κεραυνοβόλος σχολιασμός πρέπει να διευρυνθεί χρονικά, υπό το πρίσμα άλλων αναλογιών, ακόμη κάμποσες δεκαετίες προς τα πίσω……
(Να πούμε κάτι πραγματικά σημαντικό: τι θα γίνει με εκείνο το ποτό που λέγαμε;) 🙂
Δεν βλέπω να χαιρετίστηκε το ποιητικό ενδιαφέρον για την Ποίηση που ενώνει ποιητικά τους σχολιαστές-Ποιητές και παραμερίζει, χάριν της Ποίησης, τις κατά καιρούς ποιητικές διαφωνίες τους.
Είπα να μπω κι εδώ να κάνω το ασήμαντο και να τη πέσω κατα τον “Ύπνο των Ερωτιδέων” 8)
@Γεώργιε Μίχε, αν αντιστρέψω το “μ” με το “Χ” είστε ένας ρέων χυμός που μόνο επειδή μνημονεύει τόσους σπουδαίους της ποίησης και των γραμμάτων που πέρασαν από τα χωράφια των ιδεών, αξίζετε προσοχής. (μα φυσικά όχι μόνο)
Θα το πάω πιο πέρα.
Εύχομαι για σας μόνο ένα:
Να έχετε εγγόνια…
Μη χάνεστε όμως στην ερημιά του κόσμου και στη καταγεγραμμένη προστυχιά των όσων δακτυλοδείχνετε.
Ουδείς είναι τέλειος.
Και πάντα θα κρατάμε και μικρά καθρεφτάκια για όσα λέμε. Τώρα βέβαια αν άλλοι κοιτιούνται μέσα από καθρέφτες σαλονιού, αφήστε τους να βλέπουν. Οι ρωγμές μας δεν εξαρτώνται από τα φαρμάκια των άλλων αλλά από το βάρος των τύψεων.
Και ξέρετε τύψεις μας βαραίνουν όλους. Είτε με καθρεφτάκι είτε χωρίς…
Είσθε νοήμων.
Ασχοληθείτε που να πάρει με την ποίηση. Όχι με τα τσιράκια της…
Τα τσιράκια σας βγάζουν το εκρού.
Κάντε ποίημα εκείνο που σας αρέσει, εκείνο που σας κόφτει, το λουλουδιασμένο, όχι το υφαντό αραχνοειδών…
Αφήστε το κενό μήνυμα για το άπειρο και την ανυπαρξία.
Όταν κάνουμε delete από κάδο ανακύκλωσης και εν τούτοις αναμοχλεύουμε τα σβησμένα, μήπως πρέπει να κοιτάξετε και στα temporary files?
Με πολύ αγάπη και θαυμασμό στην γραφίδα σας. Αλλά αδυνατώ να νιώσω έναν άνδρα που έχει αγγίξει στίχους Ελύτη, έχει διαβάσει Ρένο και δεν έγινε λιγάκι τρυφερός (από σπόντα) με αυτό που καταπιάνεται…
υγ. είσθε περίπατος. Μη γίνεσθε χιλιοειπωμένη αντάρα σαν σε μαραθώνιο..
Τα κακώς κείμενα είναι δεδομένα. Με την υπερενασχόληση μαζί τους όμως, αμφισβητείται το βαθύ μας μάτι..
Είναι σα να έχουμε να λέμε μόνο για τους στραβούς, κουτσούς κι αμύριστους..
“Ο προφήτης από δεύτερο χέρι (ονόματα μη λέμε) όταν έγραψε το ποίημα για τους χαμένους ήταν κι αυτός ένας χαμένος ήδη”..
Κινδυνεύετε να παρεξηγηθείτε ΩΣ ΧΟΛΕΡΙΚΟ ανθρωπάκι χωρίς δυνατότητα αναστρέψιμης πορείας, κι απο κείνους που σας αγαπούν, όπως εγώ (ντροπαλή φατσούλα).
Μη γίνεστε άλλος ένας ιερολοχίτης των ωραίων καταραμένων…
Σεις έχετε πράγματα να πείτε. Με βάρος και βάθος πολύ..
“Βρέχει και βρέχεσθε, μα ο ήλιος τουρτουρίζει μέσα σας”..
Θέλω να δω λίγο τον ήλιο, γερμανοσκωτσέζε ποιητά μου!
http://www.athensvoice.gr/politics/av,18385,%CE%93%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CE%BF_%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82.html
H Σώτη Τριανταφύλλου για το έλλειμμα της Αριστεράς.
Το απόλαυσα σε έντυπη μορφή και με φραπέ παγωμένο στην παραλία.
Το διαβάζεις και σκέφτεσαι: Καλά τα λέει από τη μία. Αλλά γιατί είναι τόσο άθλιο το κείμενο από την άλλη;
βρε παιδιά, δεν πάτε να κάνετε καμιά βουτιά στη θάλασσα, μήπως και χαλαρώσετε.Τι σας έπιασε κατακαλόκαιρο και σας τραγανίζει έτσι το σαράκι της σοβαροφανούς ηθικολογίας?
κ.Μίχο, μετά συγχωρήσεως, και αν επιτρέπεται σ΄έναν της καθεστηκυίας να ομιλεί, αλλά αυτή δεν είναι απάντηση, μάλλον είναι ατάκα.`Ισως με ολίγον χιούμορ. Και τούτο, δια τον απλούστατον λόγον ότι είναι αδύνατο να γνωρίζετε ακριβώς τι με παρακίνησε να συμβουλεύσω όλως πατρικά την διαδικτυακή ομήγυρη να προτιμήσει τα ενάλια θέλγητρα.
Τώρα, προς ενημέρωσιν των όσων ενδιαφερομένων, ο `Υπνος, προϊόν μιας περιόδου αμέτρου ευθυμίας και παιγνιώδους διαθέσεως, επανεκδόθη με κάποιες αλλαγές το 1984, από το Πλέθρον.
Et maintenant, bonnes vacances, mes enfants!
Ανεβάζετε την κάσα, κύριε Ζήρα, απαντώντας στο ολίγον χιούμορ του κου Μίχου με ακόμη περισσότερο! Τι καλύτερο αναψυκτικό για κάποιους που, όπως εγώ, δεν έχουν τη δυνατότητα αυτή την ώρα να χαίρονται τη θάλασσα…
Κύριε Μίχο είστε παντός καιρού. Δεν καταλαβαίνετε ούτε από κρύο ούτε από ζέστη.
ψευδώνυμος= (ψευδής+ όνυμα αντί όνομα), που έχει ψευδές πλαστό όνομα, ψευδώνυμο-φανταστικό ονοματεπώνυμο που χρησιμοποιούν κυρίως οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες.
http://logos.caponis.gr/%CF%80%CE%B5%CE%B6%CE%AC
Έστειλα την απάντησή μου κύριε Μίχο με ρίμα αλλά διαγράφηκε και δεν ξέρω γιατί.
Ζητάμε συγγνώμην από τον Βαγγέλη. Το σχόλιο σβήστηκε από μένα κατά λάθος κατά τη διαδικασία σβησύματος 97 σπαμ, από κεκτημένη ταχύτητα. Τίποτα προσωπικό. Αν το έχεις σώσει, ξαναβάλτο.
Ευχαριστώ για την κατανόησή σου.
Κύριε Παστάκα καμία ενόχληση. Θα προσπαθήσω να το θυμηθώ και να το ξαναγράψω. Καλό βραδάκι να είστε καλά!!!!!!
……ωστόσο πως μπορούμε να εξηγήσουμε στους νεώτερους τι σημαίνει γενιά του 70, ή τι θέσει παίρνει ο καθένας απεναντί της, χωρίς να αξιολογήσουμε τις αλλαγές σαράντα ετών καταπάνω μας. Και πως μπορεί να είναι κανείς βέβαιος για κάτι μέχρι τη γενιά του επόμενου 70. Του 2070. Πως μπορεί να κρίνει κανείς με διαύγια, με απόλυτη βεβαιότητα σε τουτο το καυτό κύμα ασάφειας, επίθεσης και ναυαγίων σε όλου τους τομείς. Πως μπορεί να μηδενίσει ή να σταθεί
αρνητικά απέναντι σε κάθε τι αν πρώτα δεν είναι βέβαιος ότι έχει εξαντλήσει τα πάντα. Πως μπορεί να καταδικάσει κινδυνεύοντας να κατηγορηθεί για κάτι που ο ίδιος κατηγορεί.
Με τι εφόδια κοιτούσαμε το 1970 απ΄ το1990.
Με τι εφόδια κοιτάμε το 1970 απ΄ το 2010.
Με τι εφόδια κοιτούσαμε το 70 απ΄ το 1960.
Σε ταχύτατο κόσμο ζούμε. Αλλά υπάρχει ένα υπέρ,
όλα είναι πια στο τραπέζι απλωμένα. Και δεν είναι , κατά τη γνώμη μου, ”ιστορικά” πρέπον να μη λογαριάζουμε αυτό το…. ”ιστορικά”.
Με εκτίμηση και ελπίζοντας να μην παρεξηγηθώ…
Κύριοι. Η λογοτεχνία χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Στον έμμετρο και στον πεζό λόγο. Ο έμμετρος λόγος λέγεται ποίηση.