.!.

Στο διαστρεβλωμένο παρόν ενός παρακμάζοντος λογοτεχνικού μορφώματος η ποίηση είναι πρόφαση παρουσίας στην επιφάνεια της δημοσιότητας και η κριτική αναγκαστικά μεταβαίνει από το περιεχόμενο στη συμπεριφορά της «ρεκλκάμας».
Δεν υπάρχει τίποτε άξιο να κριθεί: αναχωνεύσεις κοινοτοπιών, θεωρίες χαμηλού επιπέδου, παραπομπές στα όρια της λογοκλοπής.
Η ανικανότητα να παραχθεί υπαρξιακό βάρος γραφής βρίσκει καταφύγιο στους υπαρξιακούς κόμβους που παρήγαγαν άλλοι. Μια θεωρία για αφελείς καταναλωτές της μικροαστικής έννοιας της επιτυχίας, αρέσκεται στην αφρώδη πολυμάθεια. Έτσι κι αλλιώς αυτό που καταναλώνεται υπό την πρόφαση της ποίησης είναι η ικανότητα να επιπλέεις στη δημοσιότητα. Το άρωμα της δύναμης που εκπέμπει γοητεύει το χαμηλό ένστικτο του επαρχιωτισμού και του ούτως ειπείν πνευματικού νεοπλουτισμού που ζητάει μια κοινωνία κλεπτοκρατίας.
Η λογοκλοπή δεν είναι άλλο από την κλεπτοκρατία μεταφερμένη σε επίπεδο γραφής.
Ο επιπλέων της δημοσιότητας με προφάσεις ποίησης είναι πανικόβλητος. Διότι γνωρίζει πολύ καλύτερα από τους αναγνώστες του την βαθιά του ανικανότητα στην ποίηση. Στον ίδιο βαθμό που μια ανοργασμική ψάχνει αποδείξεις οργασμού σε άλλους ελπίζοντας πως μεταφέροντας τις αποδείξεις των οργαζομένων θα μπορέσει τελικώς να πείσει τους άλλους, αλλά ποτέ τη λευκή του σελίδα του εαυτού του.
Και επιπλέον διακρινόμενος από την αυτοσυνείδηση της ανικανότητάς του και έχοντας προκαλέσει κάθε λόγο που τον αφορά, ζει πάντοτε τον κίνδυνο μιας αληθινής στιγμής της ποίησης που θα τον πετάξει και εξωτερικώς στα σκουπίδια του φενακισμένου κόσμου που ζει εσωτερικώς.


Από βιβλίο σε βιβλίο αυξάνει ο πανικός και η αβεβαιότητα, καθώς το κόστος για την παραμονή στη δημοσιότητα ρίχνει συνεχώς το επίπεδο του περιεχομένου, το κόστος παραμονής είναι όλο και πιο αγωνιώδες, καθώς συνεχώς αυξάνουν αυτοί που πρέπει να πειστούν να εκλάβουν την ικανότητα επίπλευσης στη δημοσιότητα ως ποιητική αξία. Τεράστιες προσπάθειες διατήρησης σχέσεων μέσα από μικροεξυπηρετήσεις κάθε είδους τρώνε σιγά σιγά την πρόθεση της ποίησης. Η λογοκλοπή είναι απλώς εξεύρεση χρόνου για να υπηρετηθεί η παρουσία στη δημοσιότητα.
Ο επιπλέων της δημοσιότητας παραγωγός και θύμα ενός φαύλου κύκλου συμπεριφορών που απαθλιώνει το κληρονομημένο ήθος της ποίησης, γίνεται συμπαθής καθώς είναι ο πάσχων για δημοσιότητα, με όρους που ένας αληθινός ποιητής θα έπασχε δια ποίησιν. Ελπίζει να εκβιάσει την ιστορία και εκβιάζει πανάκριβα ένα παρόν που του επιτρέπει να ζήσει από δεύτερο χέρι μεγάλες στιγμές που έζησε ως αναγνώστης του βίου των ποιητών που φθονεί και είναι ανίκανος για κειμενική συνομιλία, πόσο μάλλον για πρωτογενή παραγωγή.
Υπάρχουν και διάφοροι άθλιοι, εραστές αυτής της ικανότητάς του για δημοσιότητα, καθένας κι ένας μικρέμπορας του φιλολογικού του ανδριάντα, τόσο που αδυνατείς να ξεχωρίσεις ποιός είναι ο πλέον άθλιος. Αυτός που χρησιμοποιεί την ποίηση ως πορόφαση δημοσιότητας, ή εκείνοι που τον χρησιμοποιούν ως άλογο κούρσας για τη μικρή δική τους παρουσία.
Εκείνο που σταθερά και μόνιμα απουσιάζει είναι η ποίηση. Αυτό που περισσεύει είναι η προσποίηση τρόπων βίου ξεσηκωμένων από βιογραφίες της λογοτεχνίας. Για να γοητεύονται ο τυχάρπαστοι που καταναλώνουν ποίηση από ανικανότητα χρηματική να καταναλώσουν κάτι πιο ακριβό.
Μπορούμε να στεφανώσουμε τον άνθρωπο ως μέγα προσποιητή, άξιο της εποχής και της κλίμακας των αξιών της. Και να επιστρέψουμε στην ποίηση, συνιστώντας του να μην κουράζεται. Την επόμενη φορά δεν χρειάζεται να τυπώσει καν κείμενο στο βιβλίο του. Μπορεί να μας προσφέρει ως εσχάτη ειλικρίνεια ένα βιβλίο ποίησης με λευκές σελίδες, ως έσχατη πρωτοπορία και συνειδητοποίηση του γεγονότος πως η δημοσιότητα και η ποίηση είναι εδώ και καιρό ασύμβατες. Και πως η επιδίωξη του πρώτου, έχει φέρει το δεύτερο σε τέτοια ένδεια αποψίλωσης, που το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε, προς θλίψιν διαφόρων κυριών, μιας και είναι και ωραίος άντρας, την βεβαία εισόδό του εκεί όπου τιμωρούνται όσοι επικαλέστηκαν την ποίηση επί ματαίω.
Η μακρόχρονη ανθεκτικότητα της παρουσίας του είναι απλώς το μέτρο της παρακμής μιας κοινωνίας που αδυνατεί να καταναλώσει αυθεντικά τον εαυτό της και καθρεφτίζεται σε τέτοιες γραφικές παρουσίες. Δεν είναι μέτρο ποίησης παρά μόνο για αφελείς. Με προϋποθέσεις τραγικής κατάληξης είναι μέτρο παρακμής. Και η τραγικότητα μεγεθύνεται από το γεγονός πως ο μέγας προσποιητής στην αδέξια παρουσία που ανέχεται η τρέχουσα δημοσιότητα αφήνει να διαφαίνεται η αυτοσυνείδηση της πλαστότητας και η συνακόλουθη αγωνία ενός αστείου που ήδη έχει παρατραβήξει αρκετά.
Στο διαστρεβλωμένο παρόν ενός παρακμάζοντος λογοτεχνικού μορφώματος, όποιος επιθυμεί την κριτική σαν στοιχειώδη ανταπόκριση στη νοημοσύνη του, έχει την δυσκολία και την πρόκληση, καθώς το λογοτεχνικό ακολουθώντας τις αλλότριες προθέσεις του τον μετατρέπει σε δημοσιολόγο, να βρει τη χάρη ενός παιδιού να αποκαλύψει τη γύμνια που γέμισαν με σοβαροφανή τυφλότητα οι επιδιώξεις ανθρώπων μικρής εμβέλειας που για χρόνια λυμαίνονται τις ψυχές μας.
Μην το φουσκώνεις πατριώτη, με το ζύγι θα το πάρουμε. Κι εμείς, κι ο χρόνος.

*Ο κος Μίχος λείπει με κανονική άδεια.

Down and Out in Beverly Hills psp

από Σωτήρης Παστάκας
25 Comments