Ρόζα Λούξεμπουργκ
Μπλουζάκι χίπικο και παντελόνι τζιν
και στη καρδιά ζωγραφισμένος ο Γκεβάρα
Στα πορνοστάσια με ουίσκι και με τζιν
παίζουν αλέγκρο τη καρδιά μου σε κιθάρα
Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά
Φυλλάδες κίτρινες και πράσινη χολή
τα νιάτα σου, τα νιάτα μου κι οι εμπόροι
Χρυσό πουλάκι δίχως το κλουβί
για σένα κάνουν τον αγώνα οι τζογαδόροι
Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά
(Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Δίσκος: “Τροπάρια για φονιάδες”, 1977) Monsters vs. Aliens movie
Φίλε κύριε Αραβανή
(ευελπιστώ πως μου επιτρέπετε
αυτή την προσφώνηση)
Είναι καιρός πια που ο σοσιαλισμός
έχει ξεπεράσει τα όρια της βαρβαρότητας
με πανηγυρική έως θριαμβική είσοδο
πλέον εις τα όρια του αισχρού.
Αναγκαίες λοιπόν καταχωρήσεις
ως αύτη.
Ειλικρινά φίλος
Ευτυχώς που τ’ άφησε αυτά και ψάχνει τη σύγχρονη κοινωνιολογία στις παρέες του με τον Ψινάκη.
Και δεν το λέω ειρωνικά.
Ακόμα κι αν τα άφησε ο κ. Ελευθερίου, όπως ισχυρίζεστε, η ιστορία και τα αδιέξοδά της μας γυρίζουν σε “αυτά” ξανά και ξανά. Ευτυχώς, η διαχρονικότητα της ποίησης κάποιων βρίσκεται έξω από τις εύκολες κρίσεις σας.
Όσο για τον σοσιαλισμό, είναι τουλάχιστον αστείο να εξισώνεται με την βαρβαρότητα στην εποχή της πιο βάρβαρης καπιταλιστικής κρίσης. Με εκτίμηση.
Δε σχολίασα την αξία των στίχων, μα την κίνηση του η οποία προσπερνάει τους νοσταλγούς της ποιότητας.
Να σας προσκαλέσω σε μια δύσκολη κρίση;
Πως το περιοδικό ”Δί…” καταφέρνει να κυκλοφορεί τεύχος κάθε μήνα πολυσέλιδο και να το χρεώνει και ένα δεκαρικάκι φορτώνοντας το με δώρα, την ώρα που κάθε χρόνο κυκλοφορούν 3-4 το πολύ σοβαροί ελληνικοί δίσκοι;
Aς ξεκινήσουμε με τον εαυτό μας και μετά διορθώνουμε και τα σημεία των καιρών με παλιά ευαγγέλια. Εκτός αν η επιμονή μας σ’ αυτά είναι γιατί μόνο αυτά μπορούν να γεμίσουν την τσέπη μας.
Μάτα Χάρι γιατί φοβάστε να πείτε το ονομα; Δίφωνο λέγεται.
Η μουσική ξέρετε δεν είναι μόνο οι ελληνικοί δίσκοι της τρέχουσας κυκλοφορίας. Ένα ξεφύλλισμα του τεύχους θα σας δωσει να καταλαβετε τι εννοώ. Δεν θα συνεχίσω τη κουβέντα αυτή γιατί είναι άσχετη με το ποστ συν οτι δεν έχω χρόνο καθώς ευλογάω τα γένια μου αλλά -το σημαντικότερο΄- τρέχω να γεμίσω τη τσέπη μου.
Φυσικά το δίλημμα του τίτλου δεν ανήκει -όπως είναι γνωστό- στη Ρόζα.
Όπως και δεν ανήκει ο Ελευθερίου μόνο στο παρόν του.
Μάτα Χάρι, οι γόνιμοι προβληματισμοί σας αδικούνται από την εμπάθεια με την οποία τους παρουσιάζετε. Όμως, αξίζουν σίγουρα μιας απάντησης, λέξη προς λέξη:
1) Όταν λέτε “ευτυχώς που τα άφησε αυτά”, δεν σχολιάζετε έμμεσα την αξία των στίχων; Δηλαδή, εσείς τους ποιητές που θεωρείτε αξιόλογους τους ενθαρρύνετε να σταματήσουν να γράφουν; Ολίγον τι παράδοξο ακούγεται αυτό.
2) Η επιστροφή στα μεγάλα τραγούδια, στις μεγάλες ιδέες, στα διαχρονικά έργα τέχνης του παρελθόντος δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των “νοσταλγών της ποιότητας”, αλλά όλων των ανθρώπων. Αυτοί που γέμισαν προχθές το Ηρώδειο για να ακούσουν Θεοδωράκη-Ρίτσο είναι “νοσταλγοί της ποιότητας”; Εννοείτε, δηλαδή, ότι υπάρχει κάτι μεμπτό, κάτι “βρώμικο”, στο να βουτά κάποιος στον θησαυρό του ελληνικού τραγουδιού; Μήπως, ακόμα χειρότερα, εννοείτε ότι θα πρέπει να ζητώ την άδειά σας κάθε φορά που επιθυμώ να ακούσω ή να διαβάσω Ελευθερίου και “Τροπάρια για Φονιάδες”;
3) Υποθέτω – χωρίς να μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των συντελεστών του – ότι το περιοδικό “Δίφωνο” καταφέρνει να κυκλοφορεί πολυσέλιδο επειδή υπάρχει μια πηγή που ονομάζεται “ελληνικό τραγούδι”. Αυτή η πηγή έχει ένα κακό χαρακτηριστικό: δεν λέει να στερέψει. Αυτή η πηγή τροφοδοτεί όχι μόνο το Δίφωνο, αλλά και πολλά άλλα μουσικά περιοδικά τα οποία βρίσκονται στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενδεικτικά: Μετρονόμος, Όασις, Τζαζ & Jazz, Λαϊκό Τραγούδι, Ποπ & Ροκ, κ.α. Κι αυτοί ύποπτοι, λοιπόν; Κι αυτοί “νοσταλγοί της ποιότητας¨εκ του πονηρού;
4) Το να ισχυρίζεστε ότι στην Ελλάδα κυκλοφορούν μόνο 3-4 σοβαροί δίσκοι το χρόνο σημαίνει ότι είτε αγνοείτε, είτε υποτιμάτε την τρέχουσα δισκογραφική παραγωγή.
5) Τα παλιά “ευαγγέλια” είναι ευαγγέλια μόνο για τους πιστούς, και δεν ανήκουν όλοι οι άνθρωποι σε αυτή τη συνομοταξία. Η κίνησή σας να περιβάλλετε τα διαχρονικά έργα τέχνης με έναν θρησκευτικό και δογματικό μανδύα είναι έξυπνη μεν, κενή περιεχομένου δε. Το παρελθόν ζει αναπόφευκτα στο παρόν και οι προηγούμενοι ζουν αναπόφευκτα στα κεφάλια των τωρινών. Στον Ελευθερίου και στη Ρόζα Λούξεμπουργκ δεν επιστρέφεις σώνει και καλά ως πιστός, αλλά ως άνθρωπος.
6) Φαντάζομαι ότι η τελευταία σας πρόταση αφορά την κοινωνία συνολικά, και όχι τα προσωπικά οικονομικά μου. Εφόσον ζούμε σε μια κοινωνία όπου θεωρείται αποδεκτή η διαχείριση του πολιτισμού με σκοπό τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους (εφόσον δηλαδή ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία), τότε είναι φυσιολογικό να γεμίζουν οι τσέπες κάποιων εν μέρει και μέσα από τα “παλιά ευαγγέλια”. Αν επιθυμείτε να μη γίνεται αυτό, τότε αναγκαστικά θα πρέπει να επισκεφθείτε (και) τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, και τον Γκεβάρα, και το όραμα του σοσιαλισμού. Δυστυχώς όμως, αυτά για σας είναι νοσταλγίες και κονόμες…
Επειδή παρακολουθούσα κάποτε όλα τα ελληνικά μουσικά περιοδικά [Δίφωνο από το πρώτο μάλιστα τεύχος , Ποπ&Ροκ, Audio, Oz, Noiz, lemon, freeze, Sonik, Mετρό και πολλά fanzines όπως overdub κτλ], δηλαδή με ενδιαφέρει να μαθαίνω για την μουσική και δεν μιλάω χωρίς να γνωρίζω την πορεία του περιοδικού:
To Δίφωνο -το οποίο έχω σταματήσει πια να αγοράζω- γέμιζε τις σελίδες του είτε από το παρελθόν με επαναλήψεις των ίδιων θεμάτων με ελαφρές παραλλαγές, είτε ξεχείλωνε σε έκταση ”φρέσκα” θέματα χωρίς ειδικό βάρος.
Αν παρακολουθείτε έστω και από μακριά τη μουσική που έρχεται απ’ έξω θα συμφωνήσετε νομίζω μαζί μου ότι μόνο 3-4 δίσκοι μπορούν να σταθούν ως σημαντικά ”δισκογραφήματα” κάθε χρόνο.
Μια ματιά στο blog σας με έπεισε για την ειλικρινή σας αγάπη για την ελληνική μουσική.
Και γι’ αυτό άνοιξα το θέμα.
‘Αυτοί που γέμισαν προχθές το Ηρώδειο για να ακούσουν Θεοδωράκη-Ρίτσο είναι “νοσταλγοί της ποιότητας”;’
Eίναι, πιστεύω, αποδεδειγμένα ποιοτικοί (σκέτο). Προκειται για ένα δίδυμο άφθαστης καλλιτεχνικής αξίας και, το κυριότερο, αμείωτης δημοφιλίας.
Νηπιαγωγείο, σχολικές εορτές,
πανεπιστημίο,καταλήψεις, συνελεύσεις,
διαδηλώσεις, απεργίες, κομματικές συγκεντρώσεις, λαοσυνάξεις, είσοδος στην Καμπούλ, αφιερώματα, επέτειοι, εφημερίδες, περιοδικά, ιντερνετ, Ηρώδειο, Επίδαυρος, Δωδώνη, Τροία, 23ο φεστιβάλ τραγουδιού στη Μαυροράχη:
Θεοδωράκης-Ρίτσος.
@Μάτα Χάρι
“Πως το περιοδικό ”Δί…” καταφέρνει να κυκλοφορεί τεύχος κάθε μήνα πολυσέλιδο και να το χρεώνει και ένα δεκαρικάκι φορτώνοντας το με δώρα, την ώρα που κάθε χρόνο κυκλοφορούν 3-4 το πολύ σοβαροί ελληνικοί δίσκοι;”…
Αν και πήρατε κάποιες πολύ σωστές απαντήσεις για το θέμα εγώ θέλω να προσθέσω το εξής.
Πρώτον:
Λέτε σε ένα σχόλιό σας παρακάτω ότι δεν το αγοράζετε, άρα δεν χάνετε τα λεφτά σας και από εσάς τουλάχιστον το Δίφωνο δεν πλουτίζει.
Δεύτερον:
Προφανώς για να υπάρχει το περιοδικό και να πουλάει αρκετά αντίτυπα ώστε όχι μόνο να είναι βιώσιμο αλλά και κερδοφόρο σημαίνει ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν την ίδια άποψη με εσάς. Τώρα για το πως το καταφέρνει αυτό; Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Αυτό που ξέρω να σας πω είναι ότι οι συντάκτες του δεν μπορούν να ζήσουν μόνο γράφοντας στο Δίφωνο. Άρα τα περί μεγάλης τσέπης δεν στέκουν, τουλάχιστον όσον αφορά αυτούς που το δημιουργούν. (Για αυτούς που το εμπορεύονται δεν ξέρω να σας πω)
Τρίτον:
Γίνονται πολύ ωραία πράγματα στη μουσική
όπως και έγιναν στο παρελθόν και πρέπει να δίνεται χώρος. Για να συνεχίσουν να υπάρχουν και να έχουν και οι νέοι κάποιον να ασχολείται με τη δουλειά τους.
Και αυτό του Μπρέχτ για συμπλήρωμα:
Η κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει
Πού το κορμί της παραχώσαν
Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι’αυτό κι οι πλούσιοι την σκοτώσαν
(Μουσική: Θ. Μικρούτσκος, Ερμηνεία: μαζί με τον Γιάννη Κούτρα, από τη μουσική πράξη στον Μπρέχτ, Lyra 1978)
Αν εξαιρέσουμε
– τη λόγια μουσική (όπου πραγματικά έχουμε πολλές και σημαντικές κυκλοφορίες έργων Ελλήνων δημιουργών),
– την παραδοσιακή μουσική όπου πλέον δεν έχουμε μόνο τη Δόμνα Σαμίου και μερικούς ακόμα λάτρεις της παραδοσιακής μουσικής (*) αλλά αρκετά λαογραφικά ιδρύματα και πανεπιστήμια ακόμα από να προωθούν μέχρι να κυκλοφορούν cd με ένθετα εξαιρετικής ποιότητας,
– και τους Νίκο Τουλιάτο και Σαβίνα Γιαννάτου,
θα ήθελα ειλικρινά να μας παρατίθετο ένας κατάλογος κάποιων σημαντικών έργων Ελλήνων δημιουργών ή εκτελεστών της τελευταίας εικοσαετίας (ας πούμε…)
(*) όσο και αν έχει σώσει πολλά μουσικά έργα, ο Σίμωνας Καράς, έκανε και μεγάλο κακό λογοκρίνοντας, με βάση εθνικο-γλωσσικά κριτήρια, τη μουσική που δισκογραφούσε. Θεωρώ ότι ένας μελετητής παραδοσιακής μουσικής οφείλει, αν δε μπορεί να δημοσιοποιεί το σύνολο των καταγραφών που έκανε, τουλάχιστο να εκδίδει/ δισκογραφεί αποσπάσματα χαρακτηριστικά από όλες τις «τάσεις» που κατέγραψε.
@Γιώργος Πρίμπας
“θα ήθελα ειλικρινά να μας παρατίθετο ένας κατάλογος κάποιων σημαντικών έργων Ελλήνων δημιουργών ή εκτελεστών της τελευταίας εικοσαετίας (ας πούμε…)”
Η σημαντικότητα του έργου εξαρτάται από διαφορετικά μεταξύ τους προσωπικά κριτήρια. Κάτι που θεωρείτε εσείς σημαντικό για κάποιους άλλους δεν είναι και το αντίστροφο.
Πάντα όμως υπάρχουν πράγματα που είναι σημαντικά σε όλες τις εποχές. Αν δεν τα ανακαλύπτουμε κάπου φταίμε και εμείς οι ίδιοι.
Όπως πάντα υπάρχουν και πράγματα που είναι σκουπίδια (υποκειμενικά πάντα) ακόμα και σε αυτές τις κατηγορίες που εξαιρείτε.
Και για να μην θεωρηθεί ότι αποφεύγω την πρόκληση θα σας πω μερικά ονόματα και δίσκους τελευταίας ΔΙΕΤΙΑΣ. (και βγάζω από τη μέση τις κατηγορίες που εξαιρείτε)
Βάζω 20 (ας πούμε…) πρόχειρα και μακριά από τη δισκοθήκη
1.Λένα Πλάτωνος – Ημερολόγια
2.Νατάσα Μποφίλιου, Θ. Καραμουρατίδης, Γ. Ευαγγελάτος- Μέχρι το τέλος, Τρία μυστικά
3.Δανάη Παναγιωτοπούλου Οίκος Αντοχής, homo-logotypous
4.Μαρία Βουμβάκη – Το τερραίν του Παραδείσου
5.Δημήτρης Παπαδημητρίου – Κ.Π. Καβάφης
6.Θ.Παπακωνσταντίου-Δ. Σαββόπουλος – Ο Σαμάνος
7.Γιάννης Παλαμίδας – Δωρητής Σώματος
8.Άγγελος Αγγέλου-Έμη Σίνη – Ο κόσμος ανάποδα (παιδικό)
9.Μόνικα – Avatar
10.Ελένη Καραΐνδρου – Η σκόνη του χρόνου
11. Αλκίνοος Ιωαννίδης – Νεροποντή
12. Lolek – alone
13. Μίνως Μάτσας – Music for film
14. Γεράσιμοs Νεοφύτοs – Γυναικείος Ρόλος
15. Σταμάτης Κραουνάκης – Πεθαίνοντας στην Αθήνα
16. Νίκος Ξυδάκης, Ελευθερία Αρβανιτάκη- Γρήγορα η ώρα πέρασε
17. Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή – Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή
18. Felizol – Birthdays
19. Βασίλης Τσαμπρόπουλος – The promise
20. Βασίλης Δημητρίου – Τα ματωμένα χώματα& Κ.Γ.Καρυωτάκης
H σειρά είναι τυχαία. Ό,τι μου ερχόταν στο κεφάλι. Και άδικα αφήνω πολλούς απ’ έξω
Τώρα αν θεωρείτε και αυτά ασήμαντα… δεν διαφωνούμε σε τίποτα.
“Αν δεν τα ανακαλύπτουμε κάπου φταίμε και εμείς οι ίδιοι”… προσυπογράφω.
“Η σημαντικότητα του έργου εξαρτάται από διαφορετικά μεταξύ τους προσωπικά κριτήρια. Κάτι που θεωρείτε εσείς σημαντικό για κάποιους άλλους δεν είναι και το αντίστροφο.”
Σε αυτό δε συμφωνώ.
Το μου αρέσει-δε μου αρέσει έχει να κάνει με το προσωπικό γούστο αλλά και τη στιγμή (ποτέ μου δε θα άκουγα όπερα- με πνίγει…- δε θα πω όπως ότι δεν αξίζει η όπερα) και δεν ταυτίζεται με το σημαντικό.
Από αυτά που αναφέρατε και για όσα έχω ακούσει θεωρώ ότι είναι σίγουρα πολύ περισσότερο από αξιόλογα. Όμως ούτε άνοιξαν δρόμους, ούτε πρόσφεραν κάτι το νέο.
Αγαπητέ κύριε Πρίμπα
Είναι η δεύτερη φορά που διαβάζω σε απάντηση σας
τη φράση “λόγια μουσική” και αυτή τη φορά δεν την
αφήνω ασχολίαστη . Κατ’ αρχάς , αυτή καθ’ αυτή η φράση
εκπέμπει υπεροψία και έπαρση . Ίσως σας διαφεύγει το
γεγονός πως “εν αρχή είναι η μουσική” και κατόπιν
ο πιθηκάνθρωπος , αφού στάθηκε στα δύο , ακόνισε
και το τσερβέλο του φθάνοντας στο λόγιο.
Για παράδειγμα οι στριγγές φωνές των φαλαινών και
δελφινιών που θυμίζουν Ξενάκη , η εάν προτιμάτε οι
απροσδιόριστοι ήχοι , από τον μικρό σχετικά καταρράκτη
του Schaffhausen που θυμίζουν Havy Metal προϋπήρξαν
προτού τετραγωνίσουμε τον κύκλο και ξιπαστούμε γι αυτό.
Ατυχώς μου θυμίσατε μια άλλη παραδοξολογία περί
“εντέχνου λαϊκού άσματος” λες και το άλλο δεν επιστράτευσε
δυνάμεις τέχνης για να πορευτεί . Τέλος για να τελειώνω η
μουσική δεν γράφεται δεν συντάσσεται ούτε για πάτρωνες
ούτε για πληβείους παρά μόνο για ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Φίλος σας
Κύριε Αντωνόπουλε, αν και με πρώτη ματιά ο όρος «λόγια μουσική» φαντάζει υπεροπτικός εντούτοις έχει υιοθετηθεί σε μεγάλο βαθμό από όλους τους χώρους, όπως: http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=2171514&publDate=,
και τούτο για να καλύψει και τους σύγχρονους δημιουργούς. Ο Ξενάκης, που αναφέρατε, μπορεί να ονομαστεί «κλασικός»; Αν υπάρξει (ή υπάρχει) κάποιος άλλος πιο δόκιμος όρος καμία αντίρρηση να το χρησιμοποιήσω, αλλά το να χρησιμοποιώ τον όρο κλασική μουσική για το Γιάννη Χρήστου ή τον Ξενάκη για παράδειγμα το θεωρώ λάθος.
Τα όρια (ακόμα και στον ίδιο το δημιουργό) για το ποια μουσική είναι λαϊκή/ δημοτική και ποια λόγια είναι ασαφή και έχουν να κάνουν με το πώς (ή και το πόσο εγκεφαλικά ή στοχαστικά) ο δημιουργός διαχειρίζεται τον πρωτόγονο ήχο ή τη μελωδία ή και τη «φασαρία» που εμπνεύστηκε ή αντέγραψε (από το περιβάλλον του) για να κάνει μουσική.
Να είστε καλά.
ΥΓ. Όταν ο μεγαλύτερος Έλληνας δημιουργός, ο Νίκος Σκαλκώτας, χρησιμοποιεί σε ένα από τα ωραιότερα έργα του (στο δεύτερο μέρος του κονσέρτου του για δυο βιολιά) ως θέμα το «θα πάω κάτω στην αραπιά» του Βασίλη Τσιτσάνη με παραλλαγές, τότε αν κάποιος χρησιμοποιεί τον όρο «λόγια μουσική» υπεροπτικά, μάλλον δεν ξέρει μουσική (ούτε και ως ακροατής…)
Κύριε Πρίμπα
Σας απαντώ διότι διακρίνω μία
καλοπροαίρετη διάθεση να
συνεννοηθούμε . Αν και το άρθρο
στο οποίο παραπέμπετε δίνει κατά
κάποιο τρόπο την λύση στην μικρή
μας διένεξη , εν τούτοις δεν το θεωρώ
θέσφατο , επειδή προέρχεται από τον
συγκεκριμένο χώρο , τον οποίο προφανώς
έχετε αντιληφθεί , ότι αποδέχομαι ωσάν
δεδηλωμένος ζηλωτής του και της ουτοπίας
του , χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχω
πολιτική αγκύλωση .
Έχω την αίσθηση πως οι έννοιες σε ένα
κείμενο πρέπει να αποδίδουν απόλυτα
και το σημαίνον και το σημαινόμενο.
“Λόγιος ” λοιπόν κατά τον Δημητράκο
ο ανήκων εις τους λόγους , ο έμπειρος
ο επιτήδειος .
Τελικά προς αμοιβαία αποδοχή , παίρνω
τις έννοιες της παρένθεσης του άρθρου
“στοχασμού” “ανάτασης” που μπορεί
να είναι η μουσική. Εξυπακούεται πως
για ότι συζητάμε αφορά την μουσική
και μόνο αυτή. Καμία ανάμιξη το
δισυπόστατο τραγούδι το οποίο μπορεί
να είναι από άριστο έως χείριστο
ανάλογα με το τι απέδωσε ο ποιητής
σ’ αυτό.
Κατόπιν εορτής και καθυστερημένος ένα μικρό σχόλιο στην Μάτα Χάρι:
Συμπληρώνοντας τον κατάλογο του Κου Γελασάκη σας προτρέπω να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μου (http://menestrellonpoliteia.blogspot.com/), όπου πιθανόν να ανακαλύψετε και άλλα πολλά μαργαριτάρια εγχώριας και σχετικά πρόσφατης ελληνικής παραγωγής (παρακαλώ μην το θεωρήσετε αυτό διαφημιστική προβολή του Blog). Ομολογώ ότι είχα την ίδια άποψη με σας μέχρι που ψάχνοντας βρήκα.
Καλοδεχούμενη η συνεισφορά σας.
Την πλειοψηφία των δίσκων που παραθέτετε τη γνωρίζω ωστόσο η προσπάθεια σας, είναι αξιέπαινη.
Μια μικρή παρατήρηση: Αξίζει να προσθέσετε την Κατερίνα Πετράκου στο blog σας.
Και κάτι ακόμα, πολύ χαίρομαι που βλέπω το όνομα της Μαρίας Αριστοπούλου.