What Happens in Vegas ipod Surviving the Game movie download Kiss of the Dragon trailer
Δεν θα μπορούσα
Δεν θα μπορούσα να πω
τι βλέπω ή τάχα τι νομίζω
Πρέπει να ξεκινήσουμε
Να χωριστούμε τον αδερφό
Να φύγουμε οπουδήποτε
Η τρέλα του απέναντι
εισχωρεί στο δέρμα μου
Τους πόρους μου σφετερίζεται
η κάθε επίβουλη ματιά
Το σώμα μου εκτείνεται
σε πλάτος και σε ύψος
Ακκίζεται στα αβαθή
Δεν θα μπορούσα να πω
αν βλέπω
Καθώς πισωπατώ με αγωνία
μπροστά στα προφανή
Εκκίνηση! Μάχη! Έκσταση!
Αδάμαστο πλήθος
καταλύει το σκοτάδι
Μπροστά οι έφεδροι
Άνηβοι, ανόητοι
Απελπισμένα αθώοι
Ο αέρας πηχτός αιωρείται
με τις σκιές αυτών
που επίμονα δεν γύρισαν
Και σύ μου λες
για νέες αναμετρήσεις
Στο πρώτο μου βήμα συντρίβομαι
Το τείχος αδιαπέραστο
ερμητικά εκκωφαντικό
Έτσι, προσπαθώ να συμπληρώσω
τα ένσημα του χειμώνα
Και μένω πίσω
για να διαπραγματευτώ:
Τον ερχομό της άνοιξης
Τη μοίρα του ανθρώπου
Μένω πίσω
Για να ελπίζω
και να κυοφορώ τι νέες συντεταγμένες
Ν’ ανασυντάσσω τις φωνές
και τους χτύπους
Να σημειώνω τις ανεπαίσθητες των παύσεων μεταπτώσεις
Το διάπυρο άγγιγμα
του αποτρόπαιου κύμβαλου
Τις αρμονικές των σιωπών σου
Κάθε παύση
κι ένας στιγμιαίος, διηνεκής θάνατος
Ωστόσο, παράξενα ασπαίρων
Αλλόκοτα φωταγωγούμενος
στο απειροελάχιστο
Μιά στιγμή
Ενα σημείο
που ως τα τώρα οβελίζεις
2002-02-25 / 2009-02-09
Δεν θα μπορούσα ΙΙ’
Μάς κάλεσαν οι καιροί
και μείς δε γυρίσαμε
Στο αδράχτι της προσμονής
τυλίχτηκαν οι ώρες κι οι αντίλαλοι
Τα κεριά στάλαζαν τη θλίψη τους
στο πετρωμένο χέρι
Μακρύτερα αργοσάλευαν
οι φυλλωσιές στα λιόδεντρα
που αγαπήσαμε το μόχθο τους
Το τραπέζι κάτω απ’ τη μουριά
σκεπάστηκε αμφιβολίες
και σκόνη που δεν ξέπλυνε
το ξαφνικό μπουρίνι
Δεν γυρίσαμε
Οι ρίζες τύλιξαν τους τοίχους
Τα παραθυρόφυλλα φτερούγισαν
τη λαχτάρα του ένοικου
Η αγάπη των πραγμάτων
στ’ αλαφρύ μας χέρι σπαρταράει ακόμα
Μέσα από σκέψεις ονειρόδρομες
γυρνάμε τώρα σ’ άλλες μέρες
Κι έτσι το φώς πια δεν παγώνει
Το βήμα δεν βαραίνει.
Η λέξη δεν σκορπάει
Μόνο το χώμα και ο στίχος
2000-07-20 / 2009-02-09
Μονοτονικό
Μην αδικήσετε τη γενιά μου
που μονοτονήθηκε
Μην αγνοήσετε το σώμα
που στίλβον πάλλει
σε αναμονή
Ακόμα δεν μετρήθηκε το χρέος μας
Άλλοτε ανείσπρακτο
Άλλοτε ανεξόφλητο
Υποψιαστείτε μας
πέρα απ’ την κλίμακα
του κάθε αντί –
και μετά –
Προϋποθέστε έναν κώδικα ανίχνευσης
Θραύσματα χάρτη
αχαρτογράφητης αλήθειας
1999-10-08 / 2009-02-13
Tο περιστέρι και ο στύλος
Δεν ξέρω τι είναι πιο γκρίζο
Το περιστέρι ή ο στύλος;
Ο περαστικός με το αδιάβροχο
ή τα μονόστηλα των εφημερίδων;
Μου είναι ακατανόητα τα αυτονόητα
Αλίμονο, τι θα διδάξω στα παιδιά μου;
Τι έμαθα, απ’ το ‘80 και μετά;
Τι απέγιναν οι πίσω μας σελίδες;
Ίσως τελικά, πιο σημαντικός
απ’ το βιβλίο
να είναι ο ίδιος
ο σελιδοδείκτης
Ίσως πάλι, στύλος και περιστέρι
να μην ξεχωρίζουν
Όμοια γκρίζα
Όμοια ακατανόητα
6/4/2009
Πατρίδα
Στιλπνή ανάσα. Γη.
Πατρίδα. Ερωμένη
που μες τα σπλάχνα σου
οι πόλεμοι ανταριάζουν.
Πηγή και έρεβος.
Έρημη χώρα. Αλήθεια.
Πάνω στα τείχη που μεστώνουνε με αίμα
κι αυτό το φώς σου ξεθυμαίνει μες τη σκόνη.
Όχι, δεν τέλειωσε ο πόλεμος. Ακούς;
Η κάθε μέρα μ’ αγωνία με γεννά
και νικημένο στο μηδέν με ξαναστέλνει.
Είναι υπόσχεση πικρή η ελευθερία.
26/10/2001 2/2009
Ex Post
Τι κι αν οι λέξεις τώρα πια
δεν ξέρουν να εκπλήσσουν.
Eκ των υστέρων νόημα
στη σκέψη συσσωρεύοντας.
Tη λήθη μάταια αντιπαλεύοντας.
Και πάλι ωστόσο, τίποτα!
Τίποτα τόσο βέβαιο
και τόσο απεγνωσμένο
όσο το ρήμα που σκορπά
σαν την ηχώ της μέρας.
Τίποτα τόσο εύγλωττα βουβό
όσο του χρόνου τ’ άηχο πέρας
21/3/2002 – 2/2009
Αυτοβιο- γραφικό
Βρέθηκα παρά τρίχα
απ΄ το επέκεινα στο εδώ,
το 1968.
Ζω, τριγυρνάω στην Αθήνα,
λάθρα υπάρχω, μήνα το μήνα.
Τη μέρα στυγνός γραφειοκράτης,
βράδυ λυγρός και υπνοβάτης.
Με οικογένεια και σκοτούρες,
– μα τι τα θες! – καημοί, πρεμούρες.
Εμφανισθείς σαν ξωτικό
το 1998.
Με συλλογή Έμπλεων¨, λέει,
εκδόσεις Έψιλον’
ειν΄ Κερκυραίοι!
Έκτοτε χάος και «σαν τα χιόνια»,
να επιστρέφω στα σκόρπια χρόνια.
Αυτοβιογραφικό: Final Fantasy: The Spirits Within video Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Παπαευσταθίου και γεννήθηκα στην Αθήνα το 1968. Ολοκλήρωση τις σπουδές μου στη Φιλοσοφική, στο τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας. Εργάστηκα επί σειρά ετών στην ειδική αγωγή, με άτομα με αναπηρίες. Σήμερα, εργάζομαι στον χώρο της θεσμικής διαμόρφωσης της επαγγελματικής κατάρτισης και της δια βίου μάθησης.
Έκανα την πρώτη (και τελευταία;) εμφάνιση στον ποιητικό λόγο το 1998 με τη μικρή συλλογή «Έμπλεων» εκδόσεις Έψιλον, του φίλου Ευρυπίδη Κλεόπα, αποτίνοντας φόρο τιμής στον πατέρα μου που έφευγε.
Ζω με τη γυναίκα μου και τις δύο κόρες μου στο Μοσχάτο, προσπαθώντας να τις μυήσω στις αξίες της γνώσης αλλά και της αγάπης για τον άνθρωπο, της αλληλεγγύης, της καλοσύνης και της δημιουργικής ματιάς σε ό,τι κι αν κάνεις.
Βρίσκω την ποίηση του κυρίου Παπαευσταθίου από τις πιο ενδιαφέρουσες του τελευταίου καιρού.
Φορτώνεται τις ήττες και τις απώλειές μας
ψάχνει “έναν κώδικα ανίχνευσης
Θραύσματα χάρτη
αχαρτογράφητης αλήθειας”
και κυρίως εκφράζει ώριμη σκέψη:
“Ίσως τελικά, πιο σημαντικός
απ’ το βιβλίο
να είναι ο ίδιος
ο σελιδοδείκτης”
Τα συγχαρητήριά μου.
Υ.Γ. Για σήμερα από το “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” προτιμώ τον “σελιδοδείκτη”…
να που κι αυτή η συλλογή δεν είναι πια ανέκδοτη
αφού βρήκε το φιλόξενο τούτο χώρο για να εκδοθεί ηλεκτρονικά
κατά συνέπεια απαντήθηκε – έστω και εν μέρει – εκείνο το παρένθετο ερωτηματικό στο αυτοβιογραφικό “(και τελευταία;)”.
΄Εχω ήδη ομολογήσει – δοθείσης και άλλης ευκαιρίας – ότι διάβασα με θετική έκπληξη ποιητικά κείμενα του Κ.Π.
Αν το σώμα της πρώτης του συλλογής αφορούσε μια αναχώρηση
το σώμα της δεύτερης συλλογής του επιχειρεί μια επιστροφή
Και η επιστροφή εκεί από όπου κάποτε φύγαμε αποζητώντας τη συνέχεια είναι μια σκληρή υπόθεση.
Χαιρετίζω την επιστροφή
Χαιρετίζω και τη συνέχεια
Χαιρετίζω και τον τρόπο που επιλέχθηκε για αυτό
Την ποίηση
Κι αφού υπάρχει η ποίηση
τα ποιήματα – και εκείνα που διάβασα και με άγγιξαν – και εκείνα που διάβασα και δεν έκαναν την υποκειμενική μου ματιά να εστιάσει –
είναι πάντα ποιήματα.
Κωνσταντίνε Παπαευσταθίου
Συνεχίζουμε λοιπόν
Κι αν …
“Τίποτα τόσο εύγλωττα βουβό
όσο του χρόνου τ’ άηχο πέρας
Μέσα από σκέψεις ονειρόδρομες
γυρνάμε τώρα σ’ άλλες μέρες
Κι έτσι το φώς πια δεν παγώνει
Το βήμα δεν βαραίνει.
Η λέξη δεν σκορπάει
Μόνο το χώμα και ο στίχος
Είναι υπόσχεση πικρή η ελευθερία.”
Βαγγέλης Ιντζίδης
ΥΓ Ο σελιδοδείκτης είναι μια επιλογή κατά της βαρβαρότητας… έστω ο σελιδοδείκτης!
Καταρχάς, οφείλω να αποδώσω ευχαριστίες στο Ποιείν για το φιλόξενο και ευρύχωρο δοκιμαστήριό του και ειδικότερα στον Σπύρο Αραβανή για το βήμα που μου εμπιστεύθηκε και για τα ευμενή του σχόλια. Ουχ ήττον και σε όλους όσοι μπήκαν στον κόπο της ανάγνωσης και του κριτικού σχολιασμού. Κατά τα λοιπά, διατελώ πάντα εν πλήρει συγχύσει και πιστοποιώ καθημερινά την τερατώδη ανεπάρκειά μου, που προσπαθώ να καλύψω. Επομένως, συνεχίζουμε, με τον σελιδοδείκτη ν΄αναζητεί νέες σελίδες, έστω κι αν κατά Κάλβον “Ναι, κόπος ανυπόφερτος είν΄η ζωή”
Σας αρέσει ο καφές γλυκός ή το χειμερινό σκι;
Ακούτε όπερα ή μήπως προτιμάτε παστίτσιο;
Το δίλλημα του Κορνήλιου Κασταριάδη χρήζει, πλέον, επαναπροσδιορισμού και λογικής κανονικοποίησης!
Ας πούμε: Θέλετε «καπιταλιστική βαρβαρότητα» ή «σοσιαλιστική βαρβαρότητα»;
Και σε όσους φαίνεται ψευτο-δίλλημα, ορθώς φαίνεται. Ψήφος διαμαρτυρίας δεν υπάρχει. Διαμαρτυρία υπάρχει!
Σπύρο, όταν έχεις ένα σελιδοδείκτη που γράφει «μου αρέσει πολύ να μιλάω για το τίποτα, είναι ο μόνος τομέας όπου έχω κάποιες γνώσεις» (Oscar Wilde) πως μπορείς να τον αποχωριστείς;;
http://g-pribas.pblogs.gr/2008/10/oi-bathies-rizes-ths-dystyhias-mas.html
Με όλο το σεβασμό:
http://www.costis.org/x/castoriadis/afieroma_nk.pdf
Αν δίνουμε λινκ να δίνουμε αυτά που πρέπει.
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ για το link δεν το ήξερα. Ο Καστοριάδης ήταν πολύ μεγάλος φιλόσοφος και δυστυχώς και ο τελευταίος που μπορούσε να παρακολουθήσει τις εξελίξεις ταυτόχρονα και στις φυσικές επιστήμες. Η υπόδειξη σας όμως για το τι link θα βάζω είναι παντελώς άσχετη εκτός αν θεωρείται ότι υπάρχουν πρόσωπα στων οποίων τις θέσεις δεν επιτρέπεται η κριτική…
Για όλα επιτρέπεται η κριτική. Και για τα πρόσωπα και για τα links.
Διαμορφώνετε μια σύναψη του ποιείν με έναν άλλο δικτυακό τόπο, δίνοντας ένα link.
Στο βαθμό που είμαι εδώ όπως κι εσείς και που έχασα κατά τη γνωμη μου χρόνο διαβάζοντας την ιστοσελίδα όπου με παρέπεμψε το λινκ, επεμβαίνω προτείνοντας κάτι διαφορετικό.
Μια προτροπή έκανα να σεβόμαστε το χρόνο του άλλου εν ολίγοις.
Προσπεράστε την.
λυπάμαι για το χρόνο που χάσατε. Δε θυμάμαι να είχα ξαναπεράσει στο παρελθόν κάποιο link…
και για να συμπληρώσω. Ο Καστοριάδης επί σχεδόν 20 χρόνια εξέδιδε το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» όπου θεωρούσε ότι το σοβιετικό μοντέλο δεν ήταν σοσιαλισμός. Και ο σοσιαλισμός γι’ αυτόν ήταν το ζητούμενο. Η ένστασή μου (και γι’ αυτό το λόγο πέρασα το link) είναι ότι κάθε -ισμός είναι βαρβαρότητα διότι, κατά τη γνώμη μου, έχει μεσσιανικό χαρακτήρα (με ότι συνεπάγεται αυτό).