ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΔΕΣΜΙΔΕΣ ΤΩΝ ΕΚΑΤΟ The Wistful Widow of Wagon Gap movie download
Το σώμα της μ’ έχει επικηρυγμένο.
Αφαλός, θηλές, υγρά μαλλιά. Γλουτοί και ώμοι.
Οι δίπλες της κοιλιάς, το σφιγμένο στόμα και η ανάσα η τελευταία.
Πάνω στη μακριά της ράχη, από το στέρνο ως τη μέση νεκρικά με καταζητούν.
Μήπως είναι λίγα τα εβδομήντα χρόνια που προσφέρει για να παραδοθώ;
Η επιστροφή και πάλι στη φυλακή της σάρκας,
οι τρόφιμες επιθυμίες να εκτίουν στους τέσσερις τοίχους του κελιού ποινή ισόβια,
και μετά στο επισκεπτήριο να κοιτούν οι πέντε δεσμοφύλακες αισθήσεις
αδιάκριτα.
Το μεσημέρι μόνο θα περπατάω με τη φόρμα στην αυλή
και θα ποτίζω κάτι αναρριχώμενες χαρές που ανεβαίνουν τον φράκτη.
Όχι.
Κρύβομαι καλά πάνω από τα ακρωτήρια, τις αμμουδερές παραλίες,
στη μεταλλική μυρωδιά των πλοίων, τις πλατείες με τα λευκά αγάλματα,
στους αφρισμένους ωκεανούς της γνώσης, την έρημο των ξηραμένων
προσδοκιών,
στα φώτα που σβήνουν ένα – ένα την ώρα που ξυπνάει η μεγαλούπολη.
Κάνοντας χωνί τα χέρια μου γύρω από το στόμα φωνάζω:
«έεεεεεειιιιιιιιιιιιι, υπάρχωωωωωω παντουουουουού!»
Ως ένα σπάταλο πνεύμα που ξοδεύει,
όπως θέλει την αιωνιότητα σε δεσμίδες των εκατό.
Σ Υ Ν Ο Ψ Η
Νέος.
Σχεδόν νέος.
Μεσήλικας.
Υπερήλικας.
Μέσα σε τέσσερις αράδες έρχεται κιόλας το γήρας.
Ζούμε την περίληψη του επίτομου βίου,
Τα σπουδαιότερα επαγωγικώς τα παραλείψαμε.
Ευτυχώς.
Οι αναμνήσεις περπατάνε χωρίς να σκοντάφτουν πουθενά.
Ακούω τον αντίλαλο που κάνουν μέσα σ’ ένα τόσο αδειανό κεφάλι.
Μ Ε Τ Α Μ Φ Ι Ε Σ Η
Μουσική που λειώνει στ΄ αυτιά σου.
Μετανάστης που δεν έχει που να κοιμηθεί στην άγνωστη σου χώρα.
Κλέφτης για να με αναζητείς μέσα στο σαστισμένο πλήθος.
Βροχή που κατρακυλάει αργά στις ρωγμές σου.
Καλοκαίρι για να ξαπλώνεις ξυπόλητη πάνω μου.
Λινό πουκάμισο για ν’ ακουμπήσω το δέρμα σου.
Πλανόδιος πωλητής για ν’ αγοράσεις επτά τόμους πόθου τοις μετρητοίς.
Η αγάπη μεταμφιέζει.
Διευθύνει πολύ επιτυχημένα το θέατρο της ολοκληρωτικής αποδοχής.
Το κατάλαβα από το χειροκρότημα σου.
Η Γ Α Τ Α Τ Ο Υ Χ Ρ Ο Ν Ο Υ Post Impact divx Dummy psp
Άνοιξε ο φωτοφράκτης,
Και μετά έκλεισε πάλι ακαριαίως.
Μια στιγμή κουταβάκι παγιδεύτηκε εκεί μέσα.
Σφηνωμένη στο στενό φιλμάκι
Κινδυνεύει λες να πεθάνει από την ασφυξία.
Ο χρόνος είναι φύσιν ελεύθερο ζώο.
Δ Ι Α Β Ο Λ Ο Υ
Επτά αμαρτίες μ’ επισκέφθηκαν απόψε.
Εξεπλάγην καθώς ήμουν μοναχός.
Στην εθνική οδό εκτελούνται όσια έργα.
Ήλθαν διά Βόλου.
Βιογραφικό σημείωμα
Άντζελα Ζιούτη (Θεσσαλονίκη 1968).
Σπουδές: Πτυχίο Οικονομικού Τμήματος Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, 1992
Επαγγελματική σταδιοδρομία: Κειμενογράφος στη διαφήμιση
Ωρομ. καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης
Στέλεχος σε γνωστή εταιρεία του κλάδου των υπηρεσιών
Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γερμανικά
Εργογραφία:
– Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη», Παρατηρητής, 1999, Θεσσαλονίκη
– «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών», Ελληνικά Γράμματα, 2003, Αθήνα.
– Υπό έκδοση, μυθιστόρημα 273 σελ. από τις Εκδόσεις ΦΕΡΕΝΙΚΗ, Αθήνα
– Αρθρογραφεί καθημερινά στην πρωινή εφημερίδα «Σήμερα» της Θεσσαλονίκης
στη στήλη «Χθες, Σήμερα, Αύριο».
Τιμητικές διακρίσεις:
Τιμήθηκε με έπαινο για τη συμμετοχή της στα:
– ΡΕΣΙΤΑΛ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑΣ ΠΟΙΗΤΩΝ
[Οκτώβριος 1999/ Κέντρο Ιστορίας του Δήμου Θεσσαλονίκης]
– Α΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ
[Μάρτιος 2000/ Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών]
Έλαβε:
– Γ’ Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης
ΝΕΑ ΚΙΝΗΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
[Δεκέμβριος 1999]
– Α’ Πανελλήνιο Βραβείο Ποίησης
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ “ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ”
[Ιούνιος 2000]











Μακράν η πιο όμορφη παρουσία που πέρασε ποτέ μέσα από το Ποιείν. Θα ήθελα να την γνωρίσω προσωπικώς. Αν είναι δυνατόν, θα παρακαλούσα τον κύριο Παστάκα να προωθήσει το προσωπικό μου e-mail προς ενημέρωσή της.
Ευχαριστώ.
Καλησπέρα σας,
Και ιστοσελίδα γνωριμιών, λοιπόν, το Ποιείν. Σαφέστατα η φωτογραφία της νεαράς είναι άκρως αισθαντική… αν και μου θυμίζει φοιτήτρια προσκείμενη στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της Νομικής των Αθηνών την εποχή που σπούδαζα (1988-1992). Και μ’ όλο το σεβασμό ρε Γιάννη τόσο σε εσένα προσωπικά όσο και στο έργο σου (ποιητικό, δοκιμιακό, μεταφραστικό)… σε λίγο θα μου πεις ότι θα προλογίσεις και το υπό έκδοση μυθιστόρημά της από τις, άκουσον-άκουσον, εκδόσεις Φερενίκη! Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία του σχολίου και σας εύχομαι καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα.
Με εκτίμηση
Κώστας Ρεούσης & Υπερπραγματική Φράξια Λευκωσίας
!*!
Υ.Γ. Μια χαρά η βραδιά για τον Κέρουακ, έτσι Γιάννη; Η φωτογραφία σου στο blog του Μπαμπασάκη… όλα τα ποτά. Στην υγεία μας.
Τα σχόλια περί της φωτογραφίας παρακαλώ να σταματήσουν εδώ.
Τα “Αιωνιότητα σε δεσμίδες των εκατό” και “Σύνοψη” τα βρήκα εξαιρετικά, αφού καταφέρνει να “παίξει” με τις λέξεις και τις μεταφορές-προσωποποιήσεις τους, χωρίς να ολισθαίνει προς το εύκολο.
Τι όμορφος στίχος: “Το σώμα της μ’ έχει επικηρυγμένο”! Αυτάρκες ποίημα.
Κύριε Αραβανή συμφωνώ.Τα ποιήματα της Αγγελικής Ζιούτη είναι εξαιρετικά.
Σωτήρη, συγχαρητήρια και εις ανώτερα
ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΚΟΠΟΣ
ΕΚ ΒΑΘΟΥΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΔΗΛΩ
ΟΤΙ ΠΟΙΗΣΙΣ ΕΣΤΙ!
Και ας παψουν σχόλια παρα-ποιητικά!
Σε αντίθεση με αυτά και μέσα στο πνεύμα των παραδόσεων και των ημερών:
“και παραβάς την εντολήν δικαίως κατεδικάσθην,
και εξανατέταλκέ μοι η γη άκανθας και τριβόλους,
και δικασθείς εμάκρυνα θεού και παραδείσου.
Και αιχμάλωτος απενεχθείς εις χώραν αλλοτρίαν
απεβαλόμην την στολήν την άφθαρτον και θείαν
και περιεβλήθην αντ’ αυτής χιτώνας δερμάτινους
και ζην καταδεδίκασμαι τεχνεύειν μετά κόπου
και επαναστρέφειν εις την γην, εξ ής το πριν ελήφθην.(..)
“Τύχη μου, ανάνηψον λοιπόν εκ της αιχμαλωσίας
και βόησον τω βασιλεί τω πανταχού παρόντι.”
Nαι, ποίηση με πι κεφαλαίο. Ποίηση συμπληρωμένη από μια απαράμιλλη ομορφιά. Για τα σοβαρά έργα αξίζουν μόνο σοβαρά σχόλια. Τα υπόλοιπα, φθόνος.
Ο Γέρων φθονερός,
και των έργων εχθρός. (Κάλβος)
ή καλύτερα
Ασ’ την ανίδεη και χοντροκομμένη
γενιά στους στοχασμούς της, που’ ναι ψέμα
και που’ ναι ερείπιο… (Σικελιανός)
Κατ’ αρχην ενα ποιημα μπορει να ειναι αύταρκες, αλλά ποτέ αυτάρκες φίλτατε Σπύρο Αραβανή.
Μου αρεσε το σχολιο του Νεοφυτου Εγκλειστου.
Οσον αφορα την δικη μου φτωχη παραγωγη ,υπαρχουν δημοσιευμενα μερικα χαικου μου στην οδο Πανος -τευχος αφιερωμα
στον Ντυλαν Τομας-σελιδα 111. Υπαρχουν και στο ιστολογιο ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ, ‘ποστ ‘ της 13/6/2005, με μετρια σαρωση.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΥΤΥΧΙΑ στο
φιλοθεαμον κοινο.
Ο μη χείρων, βέλτιστος.
Τα ποιήματα αυτά σαν δείγμα γραφής της, είναι πολλά υποσχόμενα.
Αν μη τι άλλο, έχει ιδέες
(κι ευρήματα, το τελευταίο της είναι έξυπνο, δεν ξέρω αν μπορώ να το πω ποίημα- εμφανές το επάγγελμά της σε αυτό-, πολύ χαριτωμένο όμως)
Το πρώτο είναι ένα ώριμο ποίημα, μακράν καλύτερο των επόμενων. Ακόμα και η “ιαχή” (που θα με ξένιζε ανάμεσα από άλλους στίχους) δένει.
Έχει ωραίες φράσεις, τίποτε περιττό στη ροή του.
Όμως, για ξαναφέρτε τα σε ένα χρόνο χωρίς φωτογραφία, να δω τι πιάνουν. Όχι μόνον εάν θα τα θυμάται κανείς, αλλά εάν θα φιλοτιμηθεί κανείς να σχολιάσει θετικά…
(και αξίζουν θετικά σχόλια)
Ξέρετε τι γίνεται, ως αναγνώστες δεν νομίζω ότι έχουμε όλοι μας απελευθερωθεί από την παιδική ηλικία των κόμιξ και των μικρών κλασσικών εικονογραφημένων (της εποχής μου και άλλων) θέλω να πω, θέλουμε την εικόνα για να τραβήξει το βλέμμα.
Σχεδόν μας είναι αναγκαία!
(το λέει και η διαφήμιση: έχεις 3 δευτερόλεπτα χρόνου για να γραπώσεις το βλέμμα του διερχόμενου, να το αιχμαλωτίσεις για να μπορέσεις κάτι να του πλασάρεις από κάτω. Σε 3 δευτερόλεπτα μόνον πρέπει να τον κερδίσεις)
Τα βιβλία δεν εξαιρούνται. Ένα ελκυστικό εξώφυλλο, ένας πιασάρικος τίτλος, το χρώμα να έλκει την προσοχή…πολλά..
Στο παιδί που φυλάμε μέσα μας (αυτό που ενθουσιάζεται εύκολα) η εικόνα δεν ξέρω αν αξίζει όσο χίλιες λέξεις, λειτουργεί όμως όπως οι λέξεις που μας ενδιαφέρουν ή που θα θέλαμε να υπάρχουν.
Μιλάει.
Στην διάλεκτο του καθενός. Δηλαδή άλλα λέει μέσα μου και άλλα στον κ. Λειβαδά επί παραδείγματι.
Και ανάλογα εκδηλώνεται ο καθένας, ανάλογα με το τι θέλει να τονίσει. Φανερώνει, και γιατί όχι, φανερώνεται.
ΥΓ.
α, να το πω και αυτό, και ας βγουν χίλιοι ..Λασκαράτοι..
Τι είναι οι άντρες, όμως! Να μην μπορούν να ξεχωρίσουν την φωτογραφία μιας εικοσάχρονης γλυκύτατης πιτσιρίκας από αυτήν που λογικό θα ήταν να έχει μια σαραντάχρονη γυναίκα.
(ο χρόνος μπορεί να μην σπλαχνίζεται τους ανθρώπους, μα στις φωτογραφίες στέκει εκστατικός: κοκαλώνει)
Εγώ πάντως κρίνω ότι αν δεν χρειάζονται σχόλια για τις φωτογραφίες που συνοδεύουν (και δεν χρειάζονται, αποπροσανατολίζουν) να μην υπάρχουν φωτογραφίες των παρουσιαζομένων.
Αυτές, εάν τις δίδει ο ίδιος ο παρουσιαζόμενος, μου δίδει την ευκαιρία να σχηματίσω κακές σκέψεις για τον χαρακτήρα του και για τα μέσα που μεταχειρίζεται για την προβολή του, αν όμως γίνονται ερήμην του, μόνον το μέρος του μπορώ να πάρω.
Και μιλώ για κάθε είδους φωτογραφίες, είτε ωραίες και δροσερές υπάρξεις, είτε σεβάσμιοι γέροντες που η επιδερμίδα τους καταρρέει σε κυματισμούς όμοιους με ράφλερς πατατάκια
(πω πω, για δες κάτι πράγματα… πώς τραβά ο καθένας την προσοχή… ο άντρας με την ωριμότητα- η γυναίκα με την νεότητα…)
Η ποίηση αναρωτιέμαι σε όλα τούτα τα καμώματα πού είναι..
Σε ποιες ιστοσελίδες, σε ποια σχόλια, σε ποιες σχέσεις μεταξύ ποιητών, ποιες φιλίες, ποιες συντεχνίες και πηγαδάκια, πού επιτέλους κείται αυτή η ποίηση…
Στο 9ο σχόλιο της Ignis είμαι μέσα. Διαφωνώντας σε αρκετά ζητήματα, συμφωνώντας στα περισσότερα. Το θεωρώ ολοκληρωμένη ανάρτηση.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Ποιείν για τη φιλοξενία καθώς και τους αγαπητούς φίλους για τα καλά ή όχι σχόλια τους. Ο γραπτός λόγος είναι σαν μία φωτογραφία. Που φωτογραφίζει και “ακινητοποιεί” σε δημόσια θέα τον εσωτερικό κόσμο του γράφοντος. Δικαίωμα να γράψει έχει ο καθένας με τον ίδιο τρόπο που έχει δικαίωμα να φωτογραφηθεί (φυσικά το αισθητικό αποτέλεσμα ποικίλλει σοβαρά). Ενίοτε μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε και το πρόσωπο του δημιουργού. Όπως κι αν είναι αυτό. Φρέσκο και νεανικό ή ρυτιδιασμένο και γέρικο. Γεμάτο χαρακιές από μνήμες και εμπειρίες, όμορφο, γοητευτικό ή κακομούτσουνο. Με σκληρές γωνίες που νευριάζει και οργίζεται με τα πράγματα και τους ανθρώπους ή με ματιά σαν φυλακισμένου πουλιού που δεν τον στενεύει αυτή η γη…
Υ.Γ.1: Τα ποιήματα που παρουσιάστηκαν ανήκουν στην πρωτόλεια συλλογή “Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη”. Πολλά πράγματα θα τα έγραφα λίγο διαφορετικά μετά από 10 ακριβώς χρόνια. Σαν ένα ρούχο που κρεμάστηκε στην ντουλάπα να θυμίζει εκείνες τις μέρες…
Υ.Γ.2: Η φωτογραφία πάντως τραβήχτηκε πριν από 4 χρόνια – μεσημέρι Απριλίου – στο σπίτι μου.
Θα ‘ναι ιδιοτυπία ελληνικού καλπασμού
το σάλτο με μολύβι
θα ‘ναι που χωρίς ενδοιασμούς
θεόθεν βάτραχοι κορφολογούν τσιτσίραβλα
και ασυνόδευτος ο σφραγιδόλιθος
ταξιδεύει στους αιώνες.
Υ.Γ.: Αν το εφήμερο κρατάει από γκρεμνά
ο ίλιγγος είναι πυξίδα
Καλησπέρα σας και χρόνια πολλά.
“Φοβάμαι” να ξεστομίσω Χριστός Ανέστη, μήπως και μου τη βγει με κανένα αγαλματίδιο του Βούδα ο Γιάννης Λειβαδάς σημαδεύοντας το κούτελό μου. Σαφώς και χαριτολογώ. Έτσι κι αλλιώς Γιάννη μού έχεις κόψει την καλημέρα (αν με ρωτάς, καλά έκανες). Λοιπόν, υπερασπιζόμενος το σχόλιο μου 2 που προέκυψε από το σχόλιο 1 του Γιάννη Λειβαδά και φυσικά από την ανάγνωση των ποιημάτων, του βιογραφικού, της εργογραφίας και των βραβείων της κυρίας Ζιούτη έχω να επισημάνω το εξής απευθυνόμενος στην ίδια την ποιήτρια. Κυρία μου εύχομαι το επόμενό σας βραβείο να σας το απομείνει ο τέως βασιλιάς και ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας με μεγάλη δεξίωση στο Μέγαρο Μαξίμου. Ό,τι άλλο και να γράψω μπορεί και να αποτελεί ΠΟΙΗΣΗ και μάλιστα κακή, όπως έχει λεχθεί ότι γράφω.
Σας ευχαριστώ
Κώστας Ρεούσης
Κύριε Ρεούση διαβάστε παρακαλώ την ενάτη ιδιότητα της αιδούς από το βιβλίο του STENDHAL
ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ
ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ
Γαλλία από το έτος 1150 ως το 1200
Οι tensons ήταν ερωτικές έριδες που δημιουργούνταν μεταξύ των ιπποτών και των κυριών ποιητριών ενώ συζητούσαν μεταξύ τους για κάποιο ωραίο και λεπτό ερωτικό ζήτημα.
Μη μπορώντας να συμφωνήσουν, έστελναν τις υποθέσεις, για να τους δοθεί ένα ορισμός, στις επιφανείς κυρίες προέδρους, που διατηρούσαν ανοιχτό και πλήρες ερωτικό δικαστήριο στο Σιν και στο Πιερφέ ή στο Ρομανέν ή αλλού και εκεί έβγαζαν αποφάσεις που τις ονόμαζαν Lous Arrests d’ amours.
Ιωάννης Νοστράδαμος, Ζωή των Προβηγκιανών ποιητών
Καλησπέρα και Χριστός Ανέστη! (το ξεστόμισα, ελπίζω να μην κινδυνεύω κι εγώ από κανένα αγαλματίδιο). Ευχαριστώ κύριε Ρεούση για τις ευχές σας. Επιτέλους να δούμε και κάτι σοβαρό στο Μέγαρο Μαξίμου (τη βράβευση μου εννοώ).
Φιλικά
Αγγελική Ζιούτη
Καλημέρα σας
Άκου “Χρυσό Κουφέτο”! Μήπως διατηρούσατε στήλη ρομαντζάρικης (sic) αλληλογραφίας στον πάλαι ποτέ “Οικογενειακό Θησαυρό”; Λοιπόν, Χρυσό Κουφέτο, αντί για Γάλλους συγγραφείς τύπου Σταντάλ προτιμώ σε τέτοιες περιπτώσεις να ΜΕΛΕΤΩ εκ νέου τα κείμενα των μυστικιστικών ισλαμικών ταγμάτων των Μεβλεβίδων και Μπεκτακτσίδων…
Κυρία Ζιούτη ό,τι καλύτερο… και λίγο από την ποίηση της Κατερίνας Γώγου ή αν προτιμάτε της Ρούλας Αλαβέρας ή ακόμα κι αυτή των Μάτση Χατζηλαζάρου και Ελένης Βακαλό ή ακόμα, ακόμα κι αυτή της Μαντώς Αραβαντινού… έτσι πρόχειρα μερικές Ελληνίδες Ποιήτριες προς ανάγνωση επιστροφής!
Με εκτίμηση
Κώστας Ρεούσης & Υπερπραγματική Φράξια Λευκωσίας
!*!
Στα περισσότερα βρήκα αυθεντική ανάγκη να εκφραστεί μια σκέψη, ένα συναίσθημα, που δεν μπορεί αλλιώς, παρά ποιητικά.
Άσχετα, αν εκφραστικά εντοπίζω -με την ταπεινή μου κρίση- ατέλειες, με παρηγορεί πάντα να διαβάζω Αλήθεια.
Για το τετραδιάκι μου:
”Νέος.
Σχεδόν νέος.
Μεσήλικας.
Υπερήλικας.
Μέσα σε τέσσερις αράδες έρχεται κιόλας το γήρας.”
H αποψη μου ειναι οτι οι φωτογραφιες πρεπει να βγουν γιατι αποπροσανατολίζουν. Ποιον σκοπο εξυπηρετουν; Γιατι αν θελω να εκφραστω, πρεπει να γραψω ποιημα και να φωτογραφηθώ; Μηπως θα πρεπε να παρω και αυτοκινητο και να το χρησιμοποιήσω ως μεσω εκφρασης; Το προσωπο ειναι για την εκφραση, συμβάλλοντας και το σωμα σε καποιο βαθμο. Πουθενα μεσα στην φυση δεν υπαρχει στατικη εκφραση οπως πχ. στις φωτογραφιες ή ιδεατη(virtual) εκφραση οπως μεσα στο κεφαλι του αναγνωστη οταν διαβαζει. Ολα αυτα (γραμματα, οθονες, ειδη γραπτου λογου κτλ.) ειναι τεχνουργηματα που δημιουργουν μεταλλαγμενες προσωπικότητες?! Προς το παρον αποθηκευουμε τα πραγματα μας στο δικτυο και καποιοι ελπιζουν οτι ισως αυτο να αποκτησει ψυχη ή σκεψη. Καποτε θα πρεπει να βγουν και οι λεξεις και να επανελθει η μνημη. Αλλα το πως θα γινει αυτο ειναι ενα αλλο μεγαλο κεφαλαιο. Να ειχαμε λιγοτερες οθονες, λιγοτερα βιβλια, λιγοτερους κανονες (συνταξης, γραμματικης και αποξενωσης) και περισσοτερα προσωπα. Κοινων-ιες και κοινων-ους, οχι σκορπισματα σε δεσμιδες των εκατο. Και τοτε δεν θα χρειαζονταν κανενα βραβειο και καμια δια-κριση. Ξερω οτι πρεπει να διαφωνησετε, αλλα δεν με πειραζει.