Ecco, cani di mare tutti.
(από το «Cani di mare tutti»)

Ποιανού παράδεισου
οι πύλες
ν’ άνοιξαν
κι άφησαν να ξεφύγουν
αυτές οι οργισμένες ορδές της νιότης
με τα σφαλάγγια στα μαλλιά
τις αράχνες στα ματόκλαδα
και στην ψυχή
την άρνηση;
Σε ποια σύνορα εξωγήινα
σπρώχνει τα παιδιά της Γης
η πλήξη κι η αμφιβολία;

Γιατί
να πάρουνε το δρόμο
με τις ανθρώπινες καρκάσσες
για φανάρια;…
Τι να είδαν άραγε
κείνο το παγερό ξημέρωμα
που πρωτοπεταλούδισαν τα βλέφαρά τους
ανοίγοντας τα μάτια τους στη ζωή…

Τι να ‘ναι κείνο
που τα έκανε να νιώσουν
μια τέτοια αποστροφή;

Γίνεται
στο παρθενικό τους κιόλας κύτταγμα
να πήρε το αητήσιο μάτι τους
μόνον
αυτή τη ξεμαλλιασμένη
μέγαιρα
που λέγεται
σ υ μ β α τ ι κ ό τ η ς
μ’ όλην εκείνη
την τερατόμορφη ανήθικη ακολουθία της
και να μην πήρε
και τους άλλους;…

Τα ‘πιασε φρίκη δηλαδή
στο αντίκρισμα αυτηνής
και δεν τα ‘πιασε δέος
μπρος στα παραμορφωμένα
εκτρώματα της μανίας της
που είναι όλοι οι άλλοι
που κατάφεραν να επιζήσουν
παλεύοντας να δαύτην.

Κι αν δε τους είδανε
δεν τους ακούσανε;
Κείνο το περίφημο:
«Παιδιά
η άρνηση
δεν είναι όπλο»
δεν έφτασε ως τ’ αυτιά τους;

Ή μήπως τα παιδιά
και είδανε
πολύ καλά
κι ακούσανε περίφημα
μόνον που αρκεστήκανε να αντιδράσουν
με το να παραδεχτούνε
τα πάντα α π α ρ ά δ ε χ τ α
οπότε,
γυρίζοντας τις πλάτες τους
πήρανε
χλευάζοντας τους δρόμους.

Που πάνε;
Γιατί
να πάρουνε το δρόμο
με τις ανθρώπινες
καρκάσσες
για φανάρια…
Τι να ζητάνε
τούτου του πλανήτη
τα παιδιά;

Ο ιδρώτας του προσώπου τους
ζυμώθηκε με τη σκόνη
κι έγινε λάσπη.
Το φέγγος
της πολλής τους νιότης
καλύφτηκε,
και τα πρόσωπά τους
πήραν
την έκφραση εκμαγείου
κάποιου
που πέθανε σε κρίση παρανοϊκή.

Τα στεφάνια
απ’ τους ανθούς της αγνότητας
που φορούσαν στα κεφάλια τους
τα βρώμισαν
και τα ποδοπάτησαν
επιδεικνύοντας εμφαντικά
την ρυπαρότητα
των αγαλμάτινων κορμιών τους
που τα κατατρώνε
οι πιο σιχαμερές αρρώστιες…

Και πορεύονται,
όσα ακόμα μπορούνε να πορεύονται,
όσων ακόμα τα πτώματα
δεν πετάχτηκαν στα νεκροτομεία
μα μια κάρτα δεμένη
στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού:
«Νεκρός
από κατάχρηση ναρκωτικών»
ή,
δεμένη η κάρτα
στον καρπό του χεριού:
«Σφαγιασθείς
ως εξιλαστήριον θύμα»
ή
η κάρτα μπηγμένη
με μια πινέζα στην καρδιά:
«Ακρωτηριασθείς
σε όργιο καννιβαλιστικής ακολασίας»
ή,
κλεισμένοι
σε άσυλα
σαν επικίνδυνοι φρενοβλαβείς
ή,
να γίνονται επ’ αμοιβή
προδότες
εκμαυλιστές
φονιάδες
ή…
ή…
κι όλα αυτά
για να απολαύσουνε τα πάντα
χωρίς κανέναν μόχθο στη ζωή.

Δεν υπάρχει συμφορά
και χυδαιότης
που να μην την αντιμετωπίζουμε
αδίσταχτα
με την περίφημη δικαιολογία
πως
αυτά είναι τα όπλα τους
για να καταπολεμήσουνε
την ασυμβίβαστη
με τις δοξασίες τους
συμβατικότητα.

Όμως
αν εκείνο το πρωί
που θόλωνε το μάτι τους
μπρος στη φρίκη
που τους προκάλεσε η πραγματικότης
ακούγανε εμένα,
κι αντί να πάρουνε τους δρόμους
με τις ανθρώπινες καρκάσσες
για φανάρια,
φορούσαν τα βατραχοπέδιλά τους
κι έπαιρναν βουτιές στα βάθη των ωκεανών
και για πιο σύντομα
αφήνονταν να παρασυρθούν
από τα ρεύματα των υδατοστροβίλων
(γιατί τότε που τους το ‘λεγα
να μη θελήσουν να μ’ ακούσουν;)
θα έφταναν
στα ιερά πηγάδια
των αβυσσαλέων βυθών τους
οπότε,
πίνοντας
απ’ το θαυματουργό νερό τους
σίγουρα τότε
θ’ άλλαζε
η ξεσκισμένη μοίρα
του ανθρώπου…

Κι αφού ξαπόσταιναν
κάτω από βαθύσκιωτα κοράλλια
και ντελικάτες σημύδες,
τότε,
σαν άλλοι Τρίτωνες
θα αναδύοντο από τα βάθη των ωκεανών
και στηρίζοντας
τις σκάλες τους
στα σύννεφα
θα τρυγούσανε τ’ αστέρια.

Κι όπως
οι τρυγητάδες
θα τα κουβαλούσαν με πανέρια
στις μεγάλες πλατείες
κι αφού τα πατούσαν με τα πόδια τους,
μετά,
θα έπιναν το φως τους
και μεθυσμένα πια από δαύτο τα παιδιά της γης,
μ’ ένα ποτήρι νερό
θα σβύνανε τον ήλιο!
Και θα γίνονταν
ήλιοι,
και θα γίνονταν αστέρια
και θα ξεχύνονταν στους δρόμους…

Σαν σκέπτομαι
πόσο θα τα ωφελούσε τα παιδιά
αυτός ο μεγαλειώδης περίπατος
στην άβυσσο του ωκεανού!

Κι αν ακόμη
δεν κατάφερναν να πιουν
το αθάνατο νερό
των πηγαδιών τους,
μπορεί
(γιατί όλα είναι δυνατά)
κάτω σ’ εκείνα τα αβυσσαλέα σκοτάδια
που βρίθουν
τα φρικαλέα τέρατα
να τα συνέφερνε ο φόβος.

Είπα
μπορεί…
γιατί
δεν αποκλείεται και το άλλο…
Δηλαδή
τα παιδιά
να έβρισκαν
αυτά τα θαλάσσια κήτη
με τη γλοιώδη επιδερμίδα
σαγηνευτικά
γοητευτικά
και…
να έκαναν έρωτα
μ’ αυτά,
χωρίς
να χρησιμοποιήσουνε αντισυλληπτικά!…

Και τώρα, στην περίπτωση μιας τέτοιας δυνατότητας, σαν τι άραγε να μπορούσε να προκύψει απ’ αυτόν το ρομαντικό γάμο… Δεν χωράει αμφιβολία, πως το νέο αίμα θα ετόνωνε την λυμφατική ανθρώπινη ράτσα, κι ακόμη, όπου και το σημαντικότερο, θα βελτιωνότανε το είδος μας και αισθητικά και ουσιαστικά. Θα ήταν κάτι δηλαδή, μεταξύ καρχαρία και ανθρώπου, ή, και τανάπαλιν, μεταξύ ανθρώπου και καρχαρία. Οπότε, ή έτσι, ή αλλιώς, θα επιλύοντο αυτομάτως, δυο κεφαλαιώδη προβλήματα που βασανίζουν το ανθρώπινο γένος: η μακροβιότης και η επί γης ειρήνη!
Λίγο είναι αυτό; Καρχαρίες λοιπόν! Cani di mare tutti!

Οι τρεις Τσάρλς.
(από το «Με την ουρά κάτω από τα σκέλια»)

Ο Τσάρλς Χιούττο είναι καλό παιδί
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι κακό παιδί.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι άσπρος
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι μαύρος.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ψηλός
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι κοντός.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι έτσι
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι αλλιώς.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ο άσσος
της Εθνικής μας του ράγκμπι
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι ο άσσος
της Εθνικής μας των Γδαρμένων Κρανίων.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι γενναίος πολεμιστής
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς
φαύλος αντιμιλιταριστής.
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ήρωας!
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς
Σας παρακαλώ, κύριοι,
δεν χρειάζεται να θορυβείτε.
Δεν ήρθαμε εδώ
να ερμηνεύσουμε
αποσπάσματα του Ευαγγελίου.
Ήρθαμε
να εφαρμόσουμε το γράμμα του νόμου.
Επαναλαμβάνω :
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ήρωας!
Silence, please!
Η «εξολόθρευση
του άμαχου πληθυσμού» του Χι – Του
αποτελεί απτόν υπόδειγμα
αφοσιώσεως προς το καθήκον
και σεβασμού
προς τις διαταγές των ανωτέρων!
Ο Τσάρλς Χιούττο, επαναλαμβάνω,
είναι ήρωας!
Silence, please!
« Η εξόντωση των αμάχων» του Χι – Του
δεν μπορεί να θεωρηθεί
παραβίαση του ανθρωπίνου δικαίου
ως κακώς ισχυρίζεστε.
Αυτό πρέπει να γίνει σαφώς αντιληπτό!
Το αντίθετο όμως αν συνέβαινε
θα ήταν παραβίαση
του διεθνώς
παραδεδεγμένου στρατιωτικού κώδικα!
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι αθώος!
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι ένοχος
πράξεως βδελυράς. Αντί να επισκεφθεί
οίκον ανοχής δια λόγους υγιεινής,
προτίμησε τον βιασμό νεαράς λευκής.
Silence, please!
Πως είναι δυνατόν, κύριοι,
να στέλνουμε τους στρατιώτας μας
να επιβάλουν
τη θέληση δια των όπλων,
υπερασπιζόμενοι
τα μεγάλα μας συμφέροντα
και το γόητρόν μας ως έθνους
εις το άλλο ημισφαίριο της Γης,
– διότι λόγω ισχύος
έχουμε δυνατότητα
να αλωνίζουμε ανεξέλεγκτοι την υδρόγειον -,
και έπειτα
να τους καθίζουμε
στο εδώλιον του κατηγορουμένου
για τα παράσημα
που εμείς οι ίδιοι τους φορέσαμε;
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ο υπερασπιστής
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
και των βασικών ελευθεριών
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς
είναι ο υποστηρικτής της βίας και της
ανομίας και ως εκ τούτου η τιμωρία του
θα είναι παραδειγματική.
Στο πρόσωπό του η δικαιοσύνη καταδικάζει
το πλημμελές έργο του Δημιουργού,
που με απλοχεριά μας εξασφαλίζει
τα ανθρώπινα υποπροϊόντα του!
Είναι λυπηρόν, κύριοι,
να σας ακούω να μιλάτε
περί σκληρότητας του Χιούττο.
Ας μην ξεχνάμε ότι,
μετά την χαριστική βολή,
αντιληφθείς
πως κάτω από τα στιβαγμένα πτώματα
δυο μικρά κορίτσια
εξακολουθούσαν να ζουν,
αντί να τα αποτελειώσει
αδειάζοντας το όπλο του απάνω τους,
τους γέμισε το στόμα και τις τσέπες
με chewing gum!
Silence, please!
Επαναλαμβάνω:
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ήρωας!
Δι ο και η πατρίς τιμώντας τον
θα στήσει τον ανδριάντα του
στις εκβολές του Χούδσωνα
βγαλμένον
από τα χέρια του μεγάλου animalier
ως σύμβολο της ισχύος μας
και παράδειγμα
σεβασμού προς τους γενναίους μας
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς
θα σπάσει το φράγμα της ζωής
εκτίοντας την ποινήν των 1500 ετών!
Όμως, κύριοι,
δεν καταλαβαίνω
γιατί τόσα δάκρυα για τον Κόλλινς
όταν τούτη τη στιγμή
ο περί ου ο λόγος θανατοποινίτης
συγκαταλέγεται
μεταξύ των επιφανεστέρων μας VIPs.
Το έργο του
με τίτλο Β ι α σ μ ό ς
όχι μόνον
τον κατέστησε βαθύπλουτο
αλλά
τον επέβαλε ως συγγραφέα
και ως κοινωνικόν παράγοντα.
Μην ανησυχείτε, κύριοι,
η ποινή του Τσάρλς Κόλλινς
έχει εξαγοραστεί.
Από δολάρια έχουμε ανάγκη,
Κι όχι από παρθένες!
Ο Τσάρλς Χιούττο είναι ήρωας
ενώ ο Τσάρλς Κόλλινς είναι ευεργέτης!

Φωνή : περίμενε να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, Τσάρλς Μένσον, και λέγε μου με σένα τι γίνεται
Μένσον : ότι γίνεται μ’ όλους τους ερασιτέχνες δολοφόνους. Εις θάνατον.
Φωνή : εννοείς, δια του πορθμείου της ηλεκτρικής καρέκλας εις την αθανασίαν;
Μένσον : δεν νομίζω να μου κάνουν τη χάρη να περάσω στο πάνθεον των ηρώων τους!

Ε φ ύ μ ν ι ο ν

Χαίρε χώρα
των Γιγάντων του πλούτου
της βίας
και του εγκλήματος.
Χαίρε χώρα
της πανανθρώπινης πανσπερμίας.
Χαίρε
εκμαυλίστρια των ηθών.
Χαίρε
καταλύτρια των πολιτισμών.
Χαίρε
η απαλλοτριούσα την ανεξαρτησία των λαών.
Χαίρε
άγαλμα της ελευθερίας.
Χαίρε
σούπερ σταρ της παρανομίας.
Κι ο αττικός ουρανός,
καρτερικός
και σιωπηλός,
θα περιμένει το θαύμα
του πολιούχου του Δία!

Σχόλιο. Cast Away download Chitty Chitty Bang Bang movies

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει το λόγο της Έλλης Νεζερίτη, όπως προκύπτει μέσα από τα ελάχιστα βιβλία με έργα της που έχουν εκδοθεί, είναι η διαρκής καταφυγή της στην ερώτηση (που είναι το σημαντικότερο) και στην απάντηση (που η ίδια, άμεσα ή έμμεσα, δίνει). Τα ποιήματά της έχουν ένα έντονο θεατρικό υπόβαθρο εξ αιτίας της κυριαρχίας, στη δομή του λόγου της, αφενός μεν των ερωτήσεων και των απαντήσεων αφετέρου δε στην εκτεταμένη χρήση διαλόγων. Διαλόγων που σε αρκετά ποιήματα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος τους. Αυτό, δηλαδή το θεατρικό υπόβαθρο στην ποίησή της, είναι κάτι αναμενόμενο αν αναλογιστούμε ότι η Έλλη Νεζερίτη εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο θέατρο αλλά και στον κινηματογράφο.
Για την ίδια τη Έλλη Νεζερίτη δε γνωρίζω τίποτα πέραν του ότι γεννήθηκε (στην Αθήνα ή στη Μύκονο) το 1920 και είχε έναν αδελφό στον οποίο και είχε αφιερώσει την ποιητική συλλογή «Cani di mare tutti».
– Σκηνοθέτησε τις ταινίες/ ντοκιμαντέρ:
α) Δελφοί (1960),
β) Ο ξένος της νύχτας (1961) με πρωταγωνιστές τους Μιχάλη Νικολινάκο, Λυκούργο Καλέργη, Δέσποινα Στυλιανοπούλου και Αννα Ραυτοπούλου και
γ) Το ταξίδι του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα (1962)
– Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη (αρχές της δεκαετίας του 60) στο Εθνικό Θέατρο και στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αλλά και ως μεταφράστρια.
– Εξέδωσε τα βιβλία:
α) «Μύκονος» το 1951. Ηθογραφία
β) «Με κομμένο το κεφάλι να μαζεύουν μαργαρίτες» το 1970. Έργο, με τον πεζό λόγο να κυριαρχεί, στο οποίο το σημαντικότερο θέμα είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, στις σύγχρονες πόλεις, και η μειονεκτική θέση των γυναικών.
γ) «Με την ουρά κάτω από τα σκέλια» το 1973. Συλλογή ποιημάτων γραμμένη με αφορμή την αποχώρηση των αμερικανών από το Βιετνάμ, με αναμφίβολα κορυφαία στιγμή το αριστουργηματικό «Οι τρεις Τσάρλς». Στην εν λόγω ποιητική συλλογή, μέσα από την ανάδειξη των εγκλημάτων των αμερικανών στον πόλεμο αυτό, καταδικάζεται η λατρεία των Η.Π.Α. για το νόμισμά τους, το δολάριο, αλλά και γενικότερα η πολιτική τους απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο.
δ) «Διπλός διάλογος» το1982. Ένας διάλογος όπου κυριαρχεί η προσπάθεια της συγγραφέως να καταλάβει την αφοσίωσή του Θεού στο μουντιάλ ποδοσφαίρου του 1982.
ε) «Κάκτοι» το 1982. Ουσιαστικά πρόκειται για ανατύπωση του (β)
στ) «Cani di mare tutti» το 1993 που μαζί με το «Με την ουρά κάτω από τα σκέλια» συνιστούν αναμφίβολα τα δυο κορυφαία της λογοτεχνικά έργα. Το «Cani di mare tutti» είναι μια συλλογή ποιημάτων μέσα από τα οποία αναδεικνύονται τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου αλλά και η ανωτερότητα, ως προς τη στάση ζωής, του υπόλοιπου ζωικού βασιλείου σχετικά με αυτή του ανθρώπου.
– Επίσης, μετέφρασε στα ελληνικά:
α) «Τα άσματα του Μαλντορόρ» του Isidore Ducasse, Comte De Lautreamont και
β) «Οι φωτιές του παραδείσου» του Ενρίκο Εστραζούλας.

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments