ΕΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Ω! οι ωραίες μέρες!! Mε τις γάτες να γυροφέρνουν στη διπλανή αυλή το μεσημέρι
και το απόγευμα της ίδιας μέρας, οι ίδιοι άνθρωποι να επιστρέφουν κουρασμένοι
από τη γενναιότητα.
Άφησα πολλές φορές,αυτήν τη μανία να με κυριεύσει με το πάθος του χειμωνιάτικου κρύου,
που ξέρει από καλοκαίρι.
Δεν ξέραμε τότε ότι ο δυνατός βοριάς έπαιζε λίγα μέτρα πιο κει με τον ήλιο του πρωινού το ίδιο παιγνίδι μ εμάς,
κρύφτηκα για να με βρεις,
έπρεπε να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς
και να σκοντάψεις πάνω στις πέτρες.
Όσο να δεις τη σκιά που κρυβόταν πίσω από ένα λεπτό πεύκο
μέσα στο κρύο,
οι φωνές ήταν πιο δυνατές ή ο ήχος του κρύου;
Δύσκολα πια μπορώ να θυμηθώ!
Ένα άσπρο μαντίλι που σκάλωσε πάνω στο σπασμένο κλαρί του δέντρου
λίγα βήματα πιο πέρα
άφησε μια πικρή γεύση
στο παιδί που έπαιζε εκεί
λίγα μέτρα πιο κάτω.
Paris 1987
THE WAY TO LAKOI
Βαραίνει αυτό το βιβλίο στα χέρια του αναγνώστη
μέσα στην κάψα του Αυγούστου
και η καρδιά χτυπά περίεργα και ασυνήθιστα,
έτσι όπως χτυπούν πάντα οι καρδιές στη Μεσόγειο.
Αλλά δεν το ξέρει και ανησυχεί
σαν το σκύλο που κουνά την ουρά του,γιατί δεν ξέρει
τι θα γίνει τη νύχτα.
Αυτή τη νύχτα που κατεβαίνει το φεγγάρι στην αυλή και πιάνει κουβέντα με τα γεράνια.
Σφαγείο της ψυχής το μεσογειακό φως
ανεβαίνοντας στους Λάκους.
The way to Lakoi!
Όλα είναι μεγάλα κι η ψυχή μεγαλώνει για να ζήσει;
Είναι δύσκολη η επιστροφή,όταν ανεβαίνεις το δρόμο
παρέα με ένα τεράστιο φεγγάρι που χαμογελά!
Κηφισιά.καλοκαίρι 1998
Μου έρεσε που ο Άκανθος είναι εδώ ποιητεύοντας στο ποιείν
με κλίση φωτός χρώμα λέξεων και συνδυασμούς αποστάσεων
απλά καθαρά σα να κρατάει σημειώσεις μελλοντικών σχεδίων του
Κείνο το σφαγείο της ψυχής
το μεσογειαό φως
άραγε πώς θα τ’ απέδιδε;
Ευτύχησα στα 23 μου να επισκέπτομαι συχνά καλοκαίρι ένα ζωγράφο-ποιητή
να ζωρώνω σε μια γωνιά μες στην αμιλησία παρακολουθώντας πώς διέτρεχε τον καμβά άπλετος μπροστά σε μιαν τζαμαρία
Θαυμάσια εμπειρία, γιατί μαζί με τ’ άλλα ένα απόγεμα απέναντι ακριβώς, που μας χώριζε ο δρόμος ,κοιμόταν πάνω στα σεντόνια του ένα γυμνό κορίτσι ! σαν στημένο, μέσα στην ανυποψία του, σε μιαν ατέλειωτη ερωτική θέση , όπως αυτές έχει μόνο το καλοκαίρι, για να απαθανατωθεί . Κι έτσι έγινε
Άι, κάποτε πρέπει να γράψω γι’ αυτό
Ωραία ποιήματα!
Μακριά από “θολές λαχτάρες, μανίες και όνειρα”, που δεν αρκούν για να γράψεις καλή ποίηση, όπως σημειώνει κάπου ο Παβέζε.
“Θέλουμε να συνδέσουμε την κουλτούρα με τη ζωή. Η Μεσόγειος που μας περιβάλλει με χαμόγελα, ήλιο και θάλασσα μας δίνει ένα μάθημα”.
Αλμπέρ Καμύ
(μετάφραση: Ελένη Ποταμιάνου)