ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
Της το είχαν πει, είχαν προειδοποιήσει:
να μην παλέψει. Δικαιώματα και τέτοια
ο ξένος να ζητάει, να διεκδικήσει;
Αδιανόητο! Τ’ αφεντικών τα κέφια
να υπηρετούν, να δέχονται τα πάντα
– περικοπές μισθών και πενταροδεκάρες.
Η Κούνεβα (εκεί γύρω στα σαράντα)
ήταν που αρνήθηκε εκφοβισμούς, κατάρες.
Μ’ αξιοπρέπεια πάλευε, ζητούσε
με πείσμα πάντα, να ‘χει τη μισθοδοσία.
Αγκάθι είχε γίνει, που ενοχλούσε
– κόντρα στην κόντρα – πλέον την εργοδοσία.
Οι άντρες εμφανίστηκαν το βράδυ
για κάτι που ‘χανε καιρό προαναγγείλει:
θ’ αφήναν ανεξίτηλο σημάδι
στην Κωνσταντίνα – κάθε δράση ν’ αναστείλει.
Στο πρόσωπό της χύνουν βιτριόλι,
μάτια και χείλη και λαιμό να εξαφανίσει.
Κείνοι γελούν, γεμάτοι μίσος όλοι
που δεν τους φτάνει κι ας τους έχει διαποτίσει.
“…Το στόμα σου άνοιξέ το, ρούφα τώρα,
σταγόνα μην αφήσεις! – Όλο, να σε κάψει…
Έτσι γαμάει (πουτάνα) αυτή η χώρα.
Θέλεις δεν θέλεις, πλέον η δράση σου θα πάψει… ”
3/2/2009
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ
Μετράω τα χρόνια – δεν τα βρίσκω ούτε δύο –
που (με συγκίνηση) του ʽδωσα το βιβλίο…
το πρώτο μου…(τα μάτια δακρυσμένα).
“Θα κλάψεις; “ τότε ρώτησε “για μένα; “
“ Για σας; Όχι…δεν πρέπει –όχι- κύριε Χρήστο…
Είσαστε δυνατός…” Το ξέρουμε: είπαν “κλείστο” –
στο τέλος έκλεισαν (μʼ αγώνα) το ΑΝΤΙ.
Μα συνεχίζουμε εμείς – σʼ άλλη μορφή…
Να, κύριε Χρήστο: το υποσχέθηκα – δεν κλαίω.
Στεγνά τα μάτια μου το δέχονται το νέο
– το πέρασμα προς την ανυπαρξία.
Εκεί που θα ΄ρθουμε στην ώρα, τη σειρά μας –
καρέ του Ρήγα για να γίνουμε, της Ντάμας
και φουλ του Άσου – στα χαρτιά του Ηλία…
(για το Αντί στην Βικιπαίδεια)
Είναι πολύ σημαντικό το ότι η σημερινή μέρα, η αφιερωμένη στη ΓΥΝΑΙΚΑ, φέτος αφιερώνεται στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και η οποία δυόμισι μήνες μετά την επίθεση που δέχτηκε με βιτριόλι (μεγάλο μέρος μάλιστα του οποίου την υποχρέωσαν να το πιει) δεν είναι σίγουρο ότι θα ζήσει. Η Κωνσταντίνα δεν είναι στη χώρα μας το πρώτο θύμα της κρίσης που προκάλεσε η νέα τάξη πραγμάτων αλλά είναι το πρώτο που δέχεται επίθεση τέτοιας «βιαιότητας» και το ότι είναι γυναίκα αποτέλεσε σίγουρα κίνητρο για τους δράστες. Ας μην ξεχνάμε ότι στις «εταιρίες παροχής προσωπικού» απασχολούνται κυρίως γυναίκες. Η βιαιότητα της επίθεσης παραπέμπει ευθέως στα βασανιστήρια επί μεσαίωνα και, εκτός του ότι η Κωνσταντίνα έπρεπε να σωπάσει, θα αποτελούσε κι ένα πρώτης τάξης παράδειγμα για τις υπόλοιπες γυναίκες που απασχολούνται στις εταιρίες αυτές. Εταιρίες που, μετά το 1996 οπόταν και η δράση τους «φούντωσε», παρέχουν εκατοντάδες χιλιάδες άτομα (κυρίως γυναίκες όπως ήδη είπαμε), από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις ΔΕΚΟ μέχρι και ιδιωτικές επιχειρήσεις και τράπεζες, με μισθούς ούτε επιβίωσης και ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα.
Ακούω κάποιους να είναι αισιόδοξοι ότι μέσα από την κρίση αυτή κάτι καλό θα βγει. Ό,τι καλό βγήκε για παράδειγμα από τον πρώτο ή από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. 20+50 εκατομμύρια (μόνον οι) νεκροί, μια σταλινική Ε.Σ.Σ.Δ και μια ιμπεριαλιστική Η.Π.Α κι έναν τρίτο κόσμο παιχνίδι τους, αντίστοιχο με το παιχνίδι Αγγλίας – Γερμανίας, πριν από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, για τον έλεγχο της Ευρώπης και των πετρελαίων της μέσης ανατολής. Ακόμα και αυτές οι κατακτήσεις της δεκαετίας του 60, μιας γενιάς που δεν άντεχε να ζήσει ότι οι γονείς της, για την ειρήνη και τα δικαιώματα του ατόμου στη διαχείριση του σώματός του κατά πως αυτό επιθυμούσε, σήμερα αμφισβητούνται και τα ΜΜΕ συνιστούν το απόλυτο όπλο αποβλάκωσης.
Σήμερα 19 χρόνια από τη σαδιστική ανακοίνωση του μπαμπά Μπους για την έλευση της νέας τάξης των πραγμάτων (για το καλό του πλανήτη…) και 13 από την άνοδο του εκσυγχρονισμού στη χώρα μας (για το καλό της…) διαπιστώνουμε ότι τα κόμματα εξουσίας είναι απλώς όργανα των ελάχιστων και τα υπόλοιπα δέσμια ξεπερασμένων ιδεολογιών (… όπως ξεπερασμένη είναι κάθε ιδεολογία – λόγω του μασσιανικού χαρακτήρα τους – εξάλλου…) και συμπεριφορών.
Αυτής της πολιτικής όλοι μας ήμαστε (ή θα ήμαστε) θύματα και οι γυναίκες περισσότερο.
αχ μωρέ Σοφία πόσο πονάει όλο αυτό…καμιά φορά, σαν και αυτές τις φορές, ντρέπομαι που λέγομαι άνθρωπος…
Αγαπητή Σοφία,
Αυτά που σημειώνεις στο περιγραφικό σου ποίημα είναι μια πτυχή μόνο του όλου προβλήματος της σύγχρονης απάνθρωπης κοινωνίας. Όμως, από ποια οπτική γωνία βλέπουμε την πτυχή είναι θέμα που διαφέρει.
Έχουμε συμπεριφορά πολιτών που την ανέχεται το κράτος και συμπεριφορά του κράτους που την ανέχονται οι πολίτες, αλλά και συνεργασία των δύο εναντίων πολιτών.
Κανείς, τελικά, δεν ξέρει ποιος έχει δικαιώματα και ποιος υποχρεώσεις. Και τι διακαιώματα και τι υποχρεώσεις. Μέχρι πού φτάνουν τα όρια. Κάποιοι αναρωτιούναι: υπάρχουν όρια; Για κάποιους υπάρχουν, για άλλους όχι.
Νομίζω σου έχω χαρίσει την ποιητική μου συλλογή “Λόγος μεστός”. Το πρώτο ποίημα έχει τίτλο “ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ”. Δυστυχώς, δεν μπορώ να γίνω στα πενήντα μου επαναστάτης. Δεν εννοώ να σπάζω τις βιτρίνες και να κάνω πλιάτσικο. Αλίμονο αν έφτεγαν οι καταστηματάρχες κι οι πωλητές-πηλήτριες που εργάζονται για να ζήσουν.
“Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή” αλλά γίναμε οι περισσότεροι τεμπέληδες. Ταυτόχρονα και απαιτητικοί. Δεν είναι του χαρακτήρα μου, αλλά εφόσον χρησιμοποιείς το λεξιλόγιο στον προ-τελευταίο στίχο, το τολμάω: Γίναμε σαν τους γάτους, που και γαμούν και σκούζουν.
Να είσαι καλά.
Στον προτελευταίο στίχο, συνυποδηλώνεται άψογα το παιχνίδι του συνταγματικού άξονα.
Τουτέστιν η λέξη στην παρένθεση, η οποία δύναται να γλιστρήσει εξίσου άψογα μετά το άρθρο.
Εύγε!
Σωστή η υπογράμμιση του Γ.Πρίμπα .
Η Κούνεβα ως γυναίκα επρεπε να τιμωρηθεί διπλά και παραδειγματικά.Να συμπληρώσω στό εξαίρετο σχολιό του ότι η Ιστορικός Κούνεβα αρνήθηκε (πιστή στήν ιδεολογία της) ,να κατέβει επικεφαλής ψηφοδελτίων για τήν Ευρωβουλή (βολιδοσκοπούσαν την καθοδό της Πασοκ και Συριζα,οπως είχε γραφεί) και έσπευσε με χειρόγραφα σημειώματα να αποκλείσει το ενδεχόμενο αυτό.Κι ας βρίσκεται σε τόσο κρίσιμη και δύσκολη κατάσταση ζωής.
…..Κι εκεί κρίνονται οι πραγματικοί αγωνιστές .Οι άνθρωποι με Ηθος ,οι πραγματικοί ποιητές της ζωής.
΄Για κάμποσους που κατάπιαν τη γλώσσα τους σε ένα τόσο κρίσιμο σημείο θυμίζω
“α, λείψανα της Μακρονήσου
αμνημόνευτα.” [Γιάννης Ρίτσος].
Πολύ καλή, κυρία Κολοτούρου, η παρέμβασή σου, ιδίως μέσα στον “επετειακό” θόρυβο.
Η ισότητα των δύο φύλων προχωρά με ουσιαστικό αγώνα.
Αλλά η Κ. ΚΟύνεβα πέρα από σύμβολο αντίστασης είναι ύπαρξη ζώσα και μαρτυρική.
Ας μου συγχωρήσει η Σοφία την ένταξή της στο πολιτικό μπλογκ του ποιείν κι όχι στην βαρύγδουπη ακαδημία…τα σχόλια νομίζω με δικαιώνουν…Αφού η ανοικτή πρόσκληση μου για πολιτικό λόγο έπεσε στο κενό, μεταχειρίστηκα έμμεσα μέσα…και να που ο πολιτικός λόγος άρχισε δειλά-δειλά να αρθρώνεται…
Εμείς Μίχο δεν του υποσχεθήκαμε πως δεν θα κλάψουμε, οπότε μπορούμε να τον κλάψουμε τώρα…Η προσφορά του στα γράμματα, πέρα από την πολιτική του τοποθέτηση, και την άστοχη αξιολόγηση προσώπων, δυνάμεων και στόχων πάρα πολλές φορές, είναι αναμφισβήτητη.
Επιτρέψτε μου να σφουγκίσω ένα δάκρυ…
Πέντε μέρες μετά τον πατέρα μου και ένα μήνα μετά τον πεθερό μου, ο κύριος Χρήστος Παπουτσάκης πάει να συμπληρώσει το καρέ του Ρήγα μαζί τους.
Καλό ταξίδι και στους τρεις τους…Καλή αντάμωση (κύριε Χρήστο) με τον Ηλία.
Καθώς πεθαίνουν οι μνήμες της προπολεμικής Ελλάδας, της Κατοχής, του Εμφυλίου, της Μακρονήσου (μην το πάω πιο μακριά) αναρωτιέμαι πότε και αν η δική μου η γενιά θα βρει τον τρόπο να αναμετρηθεί με την ιστορία.
Η ιστορία της δικής μου γενιάς γράφεται σήμερα με ονόματα όπως: Κωνσταντίνα Κούνεβα. Δεν είναι τυχαίο που συνέπεσαν οι δυο αναρτήσεις (αν και δεν το είχαμε προσχεδιάσει).
Εμένα μου δείχνουν πως πρέπει να περάσει η σκυτάλη σε μας, τους νεότερους, για να μετρηθούμε με την ιστορία των ημερών μας. Η δική μας αντίσταση δεν γίνεται στη Μακρόνησο, αλλά μέσα στη φοβερή εξορία του να είμαστε ο καθένας μόνος του απέναντι σε ένα ισοπεδωτικό σύστημα, που (όπως το περιγράφει ο Αλντους Χάξλει μάλλον, παρά ο Οργουελ) σε ισοπεδώνει τόσο γλυκά και τόσο όμορφα, που ούτε καν αισθάνεσαι την άνωθεν επιβολή.
Για όσους έχουν υπόψιν τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο του Χάξλει υπενθυμίζω ότι ο κεντρικός ήρωας, ο παράξενος Τζων, που δεν μπορούσε να ενταχθεί στο σύστημα, αυτοκτόνησε τελικά, κρεμάστηκε απαγγέλοντας τα Σονέτα του Σαίξπηρ.
Στον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο, ίντερνετ δεν υπήρχε. Δεν το προέβλεψε ο Χάξλει. Αν το είχε σκεφτεί, ίσως να είχε βάλει άλλον έναν ήρωα, και μετά άλλον έναν, κι έναν ακόμη, να απαγγείλει τα σονέτα του Σαίξπηρ μαζί με τον Τζων, κι έτσι ίσως αντί για αυτοκτονίες να είχαμε τελικά ομάδες αντίστασης, με αποτελεσματικό λόγο που θα υπερνικούσε τη φοβερή μοναξιά ενός ευαίσθητου ανθρώπου που πάλευε εναντίον του συστήματος ή που γενικά δεν έβρισκε νόημα σε τίποτα.
Θεωρώ πως το ίντερνετ είναι πολύ σημαντικό για τη δική μας γενιά, για να δώσουμε τις δικές μας μάχες, για να μην υπάρξει ένας ακόμα ευαίσθητος Ηλίας που θα σαλτάρει απαγγέλοντας σονέτα.
Κύριε Χρήστο, Κωνσταντίνα Κούνεβα, είμαστε εδώ και παίρνουμε τη σκυτάλη – δεν ξέρω αν είναι αυτό πολιτικός λόγος, σαϊτάρχη μας, αλλά είναι ο μόνος τρόπος που ξέρω για να μιλήσω για τη γενιά μου.
Ευχαριστώ το Ποιείν και τον Σαιτάρχη που μου δίνει το βήμα.
για το Χρήστο τον Παπουτσάκη,ό τι και να πει κανείς είναι λίγο.
Σοφία Κολοτούρου,ένα κείμενο που έφερε δάκρυα στα μάτια όσων διάβαζαν το Αντί και γνώρισαν ,έστω και έμμεσα ,τον άνθρωπο Χρήστο Παπουτσάκη.
το αναδημοσίευσα και γω,σ’ ευχαριστώ κι εσένα και το “ποιείν”
Καλή μου Σοφία,
H επικαιρικότητα στην έμπνευση, μειώνει την τέχνη σου, ΤΩΡΑ, μιας κι όλα είναι προφανέστατα.
Εφόσον επιμείνεια στην ισόμετρη ομοιοκατάληκτη ποίηση, θα προτιμούσα μιαν πιο πλούσια κι ευέλικτη μορφή, όπου το θέμα αναπτύσσεται περισσότερο, πιο αναλυτικά και διαλεκτικά – ένα σύγχρονο έπος, ίσως…
Κύριε Παστάκα, ο πολιτικός λόγος στην εποχή μας δεν μπορεί παρά να είναι πράξη.
Έχουμε χορτάσει από (ανέξοδα) λόγια…
τη συγκίνηση ,ως απόρροια ενός γεγονότος τόσο “οριστικού”,την αποτιμούμε ως προς αυτό ακριβώς που εξ ορισμού είναι.
η τεχνική αρτιότητα εδώ δεν κρίνεται,απλά ακούμε το στίχο που κλαίει,”θα κλάψεις;”τότε ρώτησε,”για μένα;”
δεν “μελοδραματοποιώ”,κάθε άλλο.
σε κάθε περίπτωση, ο Παπουτσάκης απόδειξε ότι ο πολιτικός λόγος είναι πράξη.
καταχράστηκα σήμερα το χώρο σας,σας ζητώ συγνώμη.
Για τον Β. Ψαραδάκη:
Για φαντάσου, άγνωστέ μου φίλε, λόγω επικαιρικότητας να μην έγραφε και διάβαζε τη στιγμή της ταφής του Κ. Παλαμά το ομώνυμο ποίημα ο Α. Σικελιανός.
Ασφαλώς και ο/η καθένας/μιά μπορεί να ασκεί κριτική στην ποίηση του/της καθενός/μιάς – ευπρόσδεκτη είναι.
Όμως, δεν γνωρίζω τη σχέση σου με τη Σοφία για να της λες τι θα προτιμούσες – και δε νομίζω ότι χρειάζεται η Σοφία δικηγόρο.
Αλλά αν καθένας και καθεμιά που γράφουμε ποίηση αποδεχόμαστε ή υποκύπταμε στις προτιμήσεις του/της καθενός/μιάς, τότε μάλλον θα τρελενόμασταν και δεν θα γράφαμε τίποτε.
Δεν γνωρίζω, φίλε μου, αν γράφεις, αλλά αν αυτό συμβαίνει θα … προτιμούσα ν’ ακούς τη μούσα και να υπακούς στην ψυχή σου.
Ένας φιλοδοξών ποιητής
Κύριε Ηλία,
διαφωνώ μαζί σας σε πολλά σημεία. Κυρίως στο ανορθόδοξο “ναι στην στην άσκηση κριτικής-όχι στην διατύπωση της προτίμησης”. Η σωστή κριτική εμπεριέχει την πρόταση, αλλιώς είναι στείρα.
Επίσης δεν χρειάζεται να αναφερόμαστε στις σχέσεις του ενός με του άλλου. Ας μείνουμε στο κείμενο.
Στο σημερινό ποστ, συμφωνώ με τον κύριο Ψαραδάκη. Χρειάζεται, νομίζω, η Κολοτούρου περισσότερο αυτο-έλεγχο των κειμένων, να σκέφτεται το δάσος και όχι το δέντρο, την αν-επικαιρότητα-μέσά από την επικαιρότητα, όπως έχει δώσει θαυμάσια δείγματα στο παρελθόν. Αναφέρομαι κυρίως στο σημερινό, δεύτερο κείμενό της, δεν θα το πω ποιημα, έμμετρο προσωπικό ημερολόγιο το θεωρώ.
ΥΓ. Κύριε Ηλία,
και για να το πω και πιο απλά:
προτείνετε να μην “αποδεχόμαστε τις προτιμήσεις” των άλλων” και κλείνετε το σχολιό σας λέγοντας “θα προτιμούσα”…
«Τα πιο πολλά περιοδικά σήμερα είναι για ξεφύλλισμα, θα δεις ωραίες κοπέλες, ωραία τοπία, θα διαβάσεις τις λεζάντες και μετά θα το πετάξεις στην άκρη. Δύσκολο είναι στις μέρες μας που υπάρχει το άγος της τηλεόρασης να αντιδράσεις, αλλά πρέπει να διαβάζουμε: εφημερίδες, περιοδικά, κείμενα…» έλεγε ο Χρήστος Γ. Παπουτσάκης, αρχιτέκτονας και «ψυχή» του ιστορικού περιοδικού «Αντί». Σχεδόν έναν χρόνο μετά το τελευταίο τεύχος, το 919ο, του «Αντί», άφησε χθες την τελευταία του πνοή στα 75 του, αφού πάλεψε καιρό με τον καρκίνο των πνευμόνων (από τον Οκτώβριο νοσηλευόταν στον Ευαγγελισμό).
Ο Χρήστος Παπουτσάκης γεννήθηκε το 1934 στα Χανιά και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Δούλεψε στο γραφείο Δοξιάδη και έπειτα σε δικό του. Ίδρυσε και διηύθυνε επί 34 χρόνια ένα από τα σημαντικότερα και πολιτικά περιοδικά της Μεταπολίτευσης, το «Αντί» που έμεινε γνωστό και για τις πολιτιστικές παρεμβάσεις του. Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε τον Μάιο του 1972.
Σε αυτό έγραφαν ο Μίκης και ο Γιάννης Θεοδωράκης, ο Γ.-Α. Μαγκάκης, ο Μποστ, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κ.ά. Η χούντα το απέσυρε και κατέσχεσε τα φιλμ του δεύτερου τεύχους που ήταν έτοιμο, ενώ ο Χρήστος Παπουτσάκης συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
Τον Σεπτέμβριο του 1974 κυκλοφόρησε ξανά το «Αντί», που εκδιδόταν ανελλιπώς κάθε 15ήμερο μέχρι τις 11 Απριλίου 2008. Στους μεταδικτατορικούς συνεργάτες του συμπεριλαμβάνονταν οι Θόδωρος Πάγκαλος, Γιάννης Καψής, Μάνος Χατζιδάκις, Αντώνης Καρκαγιάννης, Σπύρος Λιναρδάτος, Ανδρέας Λεντάκης, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Νίκος Χριστοδουλάκης, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Πέτρος Ευθυμίου, Γιώργος Σεφερτζής, Χρήστος Βακαλόπουλος, Νίκος Γιανναδάκης, Κώστας Παπαϊωάννου, Γιάννης Η. Χάρης, Χάρης Καμπουρίδης κ.ά.
Πάλεψε για το πλουραλιστικό άνοιγμα των μέσων ενημέρωσης και για την ελεύθερη ραδιοφωνία στήνοντας και εκπέμποντας το «πειρατικό» ραδιόφωνο Ράδιο-Αντίλαλος, με σήμα του Λουκιανού Κηλαηδόνη και τον Διονύση Σαββόπουλο παρόντα. Σημαντικές παρεμβάσεις του στον χώρο του πολιτισμού ήταν τα αντιφεστιβάλ.
«Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι και σαν έτοιμος από καιρό θέλω να απευθυνθώ σε εσάς που τόσα χρόνια ζήσατε μαζί μας την περιπέτεια της έκδοσης του “Αντί” και να σας θυμίσω τις καλές αλλά και τις σκληρές μέρες που διατρέξαμε όλα αυτά τα χρόνια» έγραφε στο τελευταίο τεύχος του «Αντί», που έκλεισε καθώς δεν άντεξε να αντεπεξέλθει οικονομικά σε μήνυση ιδιοκτήτη μουσείου για «συκοφαντική δυσφήμηση». Και κατέληγε με ελπίδα: «Άλλοι πιο νέοι και πιο δραστήριοι από εμάς θα έλθουν ίσως στο μέλλον στη θέση μας»…
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί το μεσημέρι της Παρασκευής στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών, ενώ η σορός του θα ταφεί (σύμφωνα με επιθυμία του) στη Χαλέπα Χανίων
Κον Λάμπρον Ηλία
(αν και μου φέρνει σε ψευδώνυμο)
Και τι έγινε αν ο Σικελιανός δεν έγραφε ό,τι έγραψε στον θάνατο του Παλαμά; Ένα ποίημα λιγότερο… Σιγά τ’ αβγά!
Πλην του σαϊτάρχη, δεν γνωρίζω κανέναν άλλον προσωπικώς. Και χαίρομαι γι’ αυτό. Όπως και για το γεγονός ότι δεν επωφελούμαι οικονομικώς για τις συνεργασίες μου.
Όποτε θέλω, γράφω αυτό που θέλω και, αν κριθεί άξιο, δημοσιεύεται. Το ίδιο ισχύει και για τον εκ μέρους μου σχολιασμό – έστω κι αν “παραφέρθηκα” προσφάτως.
Αυτό που νιώθω (και σκέφτομαι – μιας και η συγκίνηση, από μόνη της, δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος) το λέω. Όχι επειδή είμαι ο φωστήρας των πάντων – αφήνω το σκήπτρο σε άλλους…
ΥΓ. Σπανίως πια γράφω “ολοκληρωμένα” ποιήματα και, όσο κι αν σας φανεί παράδοξο, χαίρομαι γι’ αυτό. Όσον αφαρά τα περί Μούσας, σας παραπέμπω στο ακροτελεύτιο σονέτο του κυρίου Μίχου…:)
Το θάρρος της εκτιμώ και αγαπώ, κε Μίχο. Δεν είμαι τιμητής, όσο κι αν φαίνομαι… Η τόλμη της είναι πολύ γενναία, σε μια χώρα θρασύδειλή.
Το παρακάτω είναι του Νίκου Παπαδόπουλου (που δεν πρόλαβα να γνωρίσω – από τη σελίδα του Κώστα Κουτσουρέλη).
Ευχαριστώ όλους για τα σχόλια. Συμφωνούμε, διαφωνούμε, δεν έχει και τόση σημασία σήμερα ειδικά. Ολες οι απόψεις καλόδεκτες.
Σήμερα, βέβαια, ήθελα να μιλούσαμε περισσότερο για την κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα παρά για την ποίηση την ίδια. Μόνο εγώ, άραγε, βλέπω τις αναλογίες της εποχής (και με τον κύριο Παπουτσάκη πεθαίνει μια εποχή, με την Κούνεβα φανερώνεται, ξεπιδπλώνεται ολοκάθαρα κι αμείλικτη, μπροστά μας η καινούρια εποχή) με το παρακάτω:
Παναγιώτης Παπαδόπουλος του Αριστείδου
1900-1944 (22 Ιουλίου)
Το ποίημα αυτό δεν πρόκειται να μείνει –
είναι, όπως λένε, “περιστασιακό”.
Εδώ γύρω, παλιά, είχε ένα καμίνι
που ‘βγαζε Αρχαίους Θεούς αρματωμένους
με κεραυνούς. Σήμερα με φακό
ψάχνεις να βρεις τα ερείπια του τεμένους.
Όταν πήγαν τον Θεό μου στην αγχόνη,
εγώ ήμουν μόλις έντεκα χρονώ.
Στο σπίτι είχε “περσέψει” ένα κουπόνι,
κι αβγάτισε ολωνών μας η μερίδα…
(Το “νέο” το βρήκαμε κάποιο πρωινό
σε –”γερμανόφωνη”– μια εφημερίδα…)
Για τα “περιστασιακά” ποιήματα, η δική μου αντίληψη είναι αυτή που εκφράζει ο Κώστας Κουτσουρέλης στη σελίδα του (αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι περιμένω να συμφωνήσουν κι άλλοι με την ίδια αντίληψη):
http://www.koutsourelis.gr/index1.php?subaction=showfull&id=1194469438&archive=&start_from=&ucat=7&
Επιτρέψτε μου (μια και το έφερε η κουβέντα) να αντιγράψω μία παράγραφο αυτού του πολύ ενδιαφέροντος (για μένα πάντα) κειμένου:
“Περιστασιακό” το αποκαλεί ο ίδιος, και τα εισαγωγικά δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. “Περιστασιακά”, θυμίζω, αποκαλούνται από την εποχή της Αναγέννησης εκείνα τα ποιήματα που γράφονται απ’ αφορμή συγκεκριμένα γεγονότα (γάμους, γενέθλια, θανάτους κ.ά.) – ενίοτε και κατά παραγγελία. Μια ορισμένη ποιητική φράξια των αρχών του 19ου αιώνα έβλεπε σε τέτοια ποιήματα την προδοσία του ιδεώδους μιας προγραμματικά καθαρής και υψηλής ποίησης. Ο Γκαίτε θα σαρκάσει με βιαιότητα αυτού του είδους την αντίληψη, που έτεινε να αποκόψει ολότελα την ποιητική πράξη από την βιοτική καθημερινότητα. “Κάθε ποίημα είναι ποίημα περιστασιακό”, θα γράψει.
Τότε. Χρόνια πίσω. Συχνά πυκνά να διαβάζω το ΑΝΤΙ, για να μαθαίνω, να διαολίζομαι με όσα της κριτικής [στον “υπαρκτό”/ανύπαρκτο!…, στις δογματικές μας βεβαιότητες, παγιωμένες, πεποιθήσεις], να ξανασκέφτομαι, να αναρωτιέμαι, να αναζητώ…
Αν σας λέει τίποτα για τα χρόνια 1975 και λίγο μετά, ω φίλοι των αβέβαιων βεβαιοτήτων.
Μάλλον “συνηθίσαμε” να φεύγουν οι φίλοι αυτής της υπέροχης γενιάς αγωνιστών! [Και πίσω μένουμε οι …”καλομαθημένοι”].
Σπάνιος χαρακτήρας ο Χρήστος Παπουτσάκης! Μαχητής, που δεν”εξαργύρωσε” τίποτα. Γι’ αυτό τον σεβόμουν πάντα, παρά τις όποιες διαφωνίες μας.
ΚΑΙ ΠΙΣΤΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ.
ΤΟ ΑΝΤΙ ειναι το μονο περιοδικο, και δη ΑΡΙΣΤΕΡΟ περιοδικο, που εχει τα πιο πολλά μικρά και μεγάλα αφιερώματα στην/ΓΙΑ ΤΗΝ Κύπρο.
Αλλά όχι μόνο στην Κύπρο. Αλληλλέγγυο με όλο τον καταπιεζόμενο κόσμο μας!!!
Αυτός ο θησαυρός ελληνικού και παγκόσμιου δημοκρατικού και οικολογικού πολιτισμού, ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ανεξάρτητης γνώσης, μαχητικότητας και ριζοσπαστισμού [στην κυριολεξία, πόσες φορές έπιασε τα θέματα από την “ρίζα” και τα ξετίναξε!!!] είχε πάντα πολλά να μου πει. Κυρίως ένα πράδειγμα για δράση [χωρίς υποδείγματα, χωρίς συνταγές, έτσι το ένιωθα]. Ταυτόσημο με την ύπαρξη του ΧΡήστου το ΑΝΤΙ.
Και πάντα μέσα στη σπάνιν των αγαθών, το ΑΝΤΙ κι ο Χρήστος.
Και γι’ αυτό πάντα μέσα στη μνήμη μας! Αθάνατος!
Οι μόνες σημαίες που χειάζονται σήμερα είναι αυτές οι λεβέντικες παρουσίες και απουσίες ..
Για να μην ” κάνει υπερωρίες η λήθη”.
Στην πένα σας κ. Μίχο δεν επιτρέπετε στη λήθη ούτε να περάσει απ΄το χαρτί.Σας καμαρώνω γιαυτό!
Στις μέρες μας όμως ως πού θα φτάσει το αλισβερίσι της ;
Και πού είναι τα χρόνια μας του αγώνα;
Σημασία έχει πια ότι ενταφιαζόμαστε εν ζωή σε στρατόπεδα ”ελευθερίας ”.
Και πού δρόμος ;
Αργύρια άφθονα . Χριστό ψάχνουμε .
Καλό ταξίδι στο Χρήστο Παπουτσάκη .
Σοφία μπράβο !
Αγαπητέ φίλε Σπύρο Αραβανή,
Πιστεύω ότι συμφωνούμε, δηλαδή διαβάζοντας το κείμενό σου νομίζω ότι δεν διαφωνούμε, αλλά κι αν ακόμα διαφωνούσαμε, οι διαφωνίες που οδηγούν σε σύνθεση ή ένα σκαλοπάτι πιο πάνω, ωφελούν. Κι ο Πλάτων διαφώνησε ή έστω διαφοροποιήθηκε από το δάσκαλό του Σωκράτη, κι ο Αριστοτέλης το ίδιο από τον Πλάτωνα, αλλά τιμούμε και τους τρεις.
Το κείμενό μου μιλάει καθαρά: «η κριτική είναι ευπρόσδεκτη», σε άλλο θέμα αναφέρθηκα κι ήμουν σαφής κι ούτε έλεγξα καμιά σχέση, το πνεύμα ήταν ξεκάθαρο.
Όσο για το υστερόγραφό σου αγαπητέ μου Σπύρο, δεν χρειάζεται να πω κάτι, τα αποσιωπητικά που είχα δήλωναν το λογοπαίγνιο – πίστευα μάλιστα ότι ήταν πολύ αφελές λογοπαίγνιο.
********
Φίλε Βαγγέλη Ψαραδάκη,
Κατʼ αρχάς δεν έχει σημασία αν το Λάμπρος Ηλίας είναι το πραγματικό μου όνομα ή ψευδώνυμο, τα γραφόμενα μετράνε – σʼ αυτά ας σταθούμε.
“Οι κορυφαίοι μας: Βάρναλης, Καζαντζάκης, Αυγέρης, Αλεξίου Λευτέρης, ανέλυαν μία-μία τις άλλοτε γριφώδης φράσεις εξαίροντας τη δύναμη και τον πλούτο ιδεών και εικόνων: «Κατακόρυφο», γιατί ήταν οι μέρες που ο ποιητής είχε επιλέξει για ιδανικό του θάνατο τον απαγχονισμό. Κι έλεγε ο Αυγέρης: «και μόνο αυτό το ποίημα αν είχε γράψει, θα έφτανε να τον καθιερώνει μεγάλο ποιητή».”
Αυτή η παράγραφος είναι από το «Εισαγωγικό σημείωμα» της Έλλης Αλεξίου στο βιβλίο «Ποιήματα» του Κ.Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ κι αναφέρεται στο ποίημα «Εμβατήριο Πένθιμο και κατακόρυφο». Λοιπόν, τα ποιήματα δεν είναι κάστανα ή καρύδια να τα μετράμε με το κιλό για να φτιάξουμε γλυκό, ούτε ντομάτες ή αυγά ή πέτρες για να τα πετάνε κάποιοι στους πολιτικούς. Το ποίημα του Σικελιανού «Παλαμάς» εμψύχωσε τους Έλληνες της κατοχής κι ενδυνάμωσε την αντίσταση. Δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα.
Δεν γνωρίζω ποιοι ωφελούνται οικονομικά από τις συνεργασίες τους στα λογοτεχνικά δρώμενα, έχω υπόψη μου όμως ανθρώπους που επιβαρύνονται στην προσπάθειά τους να συμβάλουν στα γράμματα και γενικότερα στον πολιτισμό.
Το τι γράφει ο/η καθένας/μιά, πότε γράφει, πόσο γράφει, πώς γράφει, γιατί γράφει και άλλα τινά, δεν είναι απλώς ένα μεγάλο κεφάλαιο, αλλά πολλά κεφάλαια. Οφείλω, όμως, σεβόμενος το περιορισμένο του χώρου, αλλά και του χρόνου του/της καθενός/μιάς να σταματήσω εδώ.
Να είμαστε όλοι καλά – και, γιατί όχι, να γράφουμε.
Φιλικά, ο φιλοδοξών ποιητής
Υ.Γ.
«Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος.»
Μανόλης Αναγνωστάκης
ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ
Σε γνώρισα μια μέρα μες τις λέξεις
να ζωγραφίζεις τις ψυχές με ηχοχρώατα
και στο μανίκι σου δυο κόκκινα μπαλώματα
που λέει ο ποιητής μες τις μεθέξεις.
Τους στίχους να τους παίζεις κομπσκοίνι
σαν ανεμίζεις μια παντιέρα με ευλάβεια
και μας το είναι μας βαμένο με μοράβια
το χρωματίζεις και μας φέρνεις τη γαλήνη.
Η ποίηση σφιχτά αγκαλιασμένη
με την πορεία της ζωής, την αμφισβήτηση
ο δρόμος διαπλάθει τη συνείδηση
κι εσύ να είσαι θάλασσα αφρισμένη.
μας λές πως η ζωή είναι ένα τάμα
και μας γεμίζεις με τα υπέροχά σου ψέματα
τρέχουμε πίσω απ’ τα δικά σου τα κελεύσματα
κωφοί εμείς μα και τυφλοί συνάμα.
Γράφεις σ’ όλους της γης τους κολασμένους
ακροβατώντας στ’ ακροκέραμο, διαίσθηση.
Μονολογούμε αυτού του κόσμου εμείς οι μέθυσοι
καθώς βαδίζουμε σε δρόμους λασπωμένους.
Νεράιδα μα και μάγισα Σοφία
στων οριζόντων τις γραμμές στέλνεις μηνύματα
βαρκάκια χάρτινα λέξεις πάνω στα κύματα
και χωρίς σύνορα η δικιά σου γεωγραφία.-
Διαβάζοντας όλα τα σχόλια δεν θα μπορούσα να σου γράψω τίποτε άλλο. Εμείς χανόμαστε στους διαλογισμούς και σένα οι λέξεις σου “χάρτινα καραβάκια που ταξιδεύουν όνειρα” Ευχαριστώ.
Ένας καινούριος φίλος
πλανόδιος
Ο Νίκος ξέρει
Αντώνη, ο Νίκος ξέρει πολλά! ;-))
Μόλις ενημερώθηκα κι εγώ και σε ευχαριστώ θερμά κι από δω για την υπέροχη έκπληξη – ανάρτηση των στίχων.
Είναι τόσο όμορφο να αισθάνεσαι ότι αυτά που γράφεις αγγίζουν τις ψυχές άλλων και δεν πέφτουν στο κενό.
Λένε κάποιοι πως όποιος ποιητής αξιωθεί έναν και μόνο αναγνώστη είναι ήδη τυχερός, οπότε εγώ νιώθω υπερτυχερή με τέτοια σχόλια.
Το περιστατικό με θύμα την Κωνσταντίνα Κούνεβα, ήταν απεχθέστατο.
Ωστόσο, βρέθηκαν οι ένοχοι και δεν το γνωρίζω;
Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια είναι σοφή ατάκα αλλά δεν λειτουργεί έτσι η Δικαιοσύνη, θέλω να ελπίζω.
Τώρα για τα ποιήματα, άλλο καπέλο.
Πάλι κάποιος έγινε σύμβολο χωρίς τη συγκατάθεση του. Τον ρωτήσαμε;
.
Για να καταλάβω τι λέτε αγαπητέ Στέλιο.
Προτείνετε πριν γράψουμε ένα ποίημα να ρωτάμε τα πρόσωπα που μας ενέπνευσαν και αν δεν συμφωνούν, να μην το γράφουμε καθόλου;
Και στην περίπτωση των πεθαμένων, όπως ο Ηλίας Λάγιος, τι προτείνετε;
Για την Κούνεβα αναφέρομαι, όχι για τον Λάγιο στο συγκεκριμένο post.
Και αναφέρομαι όχι ειδικά στο ποίημα σας, αλλά σε όλη αυτήν την κοινωνική δραστηριότητα συμπαράστασης που έχει αναπτυχθεί τελευταίως και η οποία χρησιμοποιεί ωμά την Κούνεβα για το μανιφέστο της.
Και αναρωτιέμαι, υποθετικά, αν βρεθούν οι ένοχοι και δεν έχουν καμία διασύνδεση με τους εργοδότες της, πως θα φωτιστεί εκ νέου όλος αυτός ο ντόρος του συρμού.
Και το σχόλιο στο ποίημα σας, αφορά την σαφή υιοθέτηση υποψιών και ενδείξεων και τη φωτογράφιση υπόπτων που θα στηρίξουν την αναγωγή του γεγονότος σε πολιτικό.
Αναρωτιέμαι δε το αντίστροφο, αν σκιές και ενδείξεις υπήρχαν για την τέλεση ενός αδικήματος από κάποιον μετανάστη ας πούμε ή από μέλος κάποιας άλλης ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας και κάποιος βιομήχανος ας πούμε ήταν στη θέση της κ.Κούνεβα, θα νομιμοποιούνταν δεξιοί ποιητές να γράφανε ποίημα υπερ του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων;
Ναι, δεν είναι το ίδιο -απλοϊκό το παράδειγμα μου και φτηνό-, σαφώς, αλλά, εγώ ξέρετε, αν ήμουνα ποιητής -δεν είμαι όμως και επιφυλλάσσομαι για την λειτουργία ενός ποιήματος, σίγουρα γνωρίζετε περισσότερα- θα’ γραφα ένα τέτοιο ποίημα, αν είχε αποδειχθεί η ενοχή των συγκεκριμένων που φωτογραφίζετε.
Αν δε, είχα βιαστεί όπως -κατά τη γνώμη μου εσείς- και τελικώς οι ένοχοι δεν είχανε καμιά σχέση με τους προκατασκευασμένους -από έχοντες συμφέροντα ταπεινότα-, θα έγραφα ένα ποίημα για να ζητήσω ανθρώπινα συγγνώμη.
να γράψουνε*
ταπεινότατα*
Τούτη την ώρα θα έγραφα ίσως ένα ποίημα για να εκφράσω την λύπη μου για μια απαράδεκτη επίθεση βίας εναντίον ενός συνανθρώπου, χωρίς καμία αναφορά σε εργοδότες και εργαζόμενους.
Πόσο πιο πολιτική κίνηση απ’ αυτή!
Αγαπητέ Στυλιανέ,
η προσεκτικότητα σας στην εκφορά λόγου και ιδεών ομοιάζει εκπληκτικά με εκείνη του διασήμου καθηγητού βυζαντινών μπιντέδων, γνωστού και ως “Κατακουζήνα”.
Τι εννοώ..
όπως κι εκείνος, έτσι κι εσείς είστε σουρρεαλιστικά υποχόνδριος και δε βλέπετε τι υπάρχει μπροστά από τη μύτη σας γιατί εστιάζετε στα μυτερά σας ρουθούνια..Quelle domage..
Οφείλω να σας αναγνωρίσω πάντως ότι κλέψατε τη δόξα Κούγηδων και λοιπών δικηγορίσκων.
Ήδη σε άλλα φόρα, σας φθονούν οι παρατρεχάμενοι των μεγαλοδικηγόρων…
..κι επίσης να επισημάνω ότι για το βιτριόλι που κατέκαψε το πρόσωπό της περι ου ο λόγος, δε φταίνε οι πιθανολογούμενοι ένοχοι/εργοδότες της παρά το ίδιο το βιτριόλι.
Ας καθίσουμε στο σκαμνί όλα τα δολοφονικά εργαλεία για να βγει λάδι η υποχονδρία του σκεπτικού σας.
Στο σκαμνί λοιπόν από αύριο στις δικαστικές αιθουσίτσες, τα κοφτερά μαχαίρια, τα γυάλινα δοχεία πυκνού Η2SO4 κλπ…
Τέλος σας εφιστώ να χρησιμοποιήσετε τον γούγλη προς ενημέρωσή σας γιατί σας πιάνω επιεικώς ανενημέρωτο.
Λέξεις κλειδιά:Δύο
1. Φως
2. Φανάρι
Κάτι θα ξέρετε περισσότερο, δεν μπορεί.
Ευχαριστώ.
Ευκαιρίας δοθείσης, να σημειώσω ότι
[Λέξεις κλειδιά:Δύο
1. Φως
2. Φανάρι]
σε καμία περίπτωση δεν μου φαίνεστε σαν εκείνους τους άλλους εδώ που αλλάζουν ψευδώνυμα για να απολαύσουν τις χαρές της βιτριολικής γραφής.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, στον πυρήνα της συζήτησης μας βρίσκεται ένα τραγικό γεγονός.
Εγώ κατέγραψα μερικές σκέψεις και κρίνομαι για αυτές. Μάλιστα αν θα διαβάσετε προσεκτικά ό, τι έγραψα, θα δείτε ότι σχολίασα και ως χονδροειδές και φθηνό ένα παράδειγμα που χρησιμοποίησα, γιατί έτσι είναι.
Σεις πέρα την ερώτηση σας ”να καθήσουμε δηλαδή στο σκαμνί το βιτριόλι” που συνιστά και το μοναδικό, άστοχο κατα τη γνώμη μου, άξιο όμως λόγου στοιχείο που φέρνετε στην κουβέντα, αναλώνεστε σε μια -αξιόλογη ομολογώ- προσπάθεια να με διακωμωδήσετε η οποία όμως δεν έχει θέση στη συγκεκριμένη περίσταση.
Ευχαρίστως να με διακωμωδήσετε και ακόμα πιο καυστικά, αλλά λέτε ότι βρήκατε την κατάλληλη στιγμή;
Πείτε τα επιχειρήματα σας.
Eξ αφορμής του σπαρταρτιστού διαλόγου και με την υπόμνηση ότι οι Μεγαλοδικηγόροι (και οι Νομικοί Σύμβουλοι) διαθέτουν αυτιά.
Aπό την ‘Άρνα’ του Σπήλιου Πασαγιάννη.
“Σκύψε και προσκύνησε την όψη κάνε του Παππού! Έχεις, καλοπροαίρετε, γλυκό ταχείλι για να σταλάζεις φαρμακίσια πίστη;”
Σκύψε ευλογημένη
μια πίπα Herb για του Κόμματος την μπαγιάτικη την νικοτίνη
μόνο φωλιάσου καλά στων γλουτών το ανισόρροπο τρίγωνο, στη συστρέφουσα δίνη
βιτριόλι σα χύνεται για θα’ ναι αληθινό! κι όχι σιροπάκι ντούρου ντούρου στην πλατεία του Κουμουνδούρου.
σιρόπι καραμέλας Starbucks, το καλύτερον και φυσικά αμερικανικόν!
Από τον δίσκο της Βίκυς Μοσχολιού «Λαϊκά τραγούδια απ΄ όλο τον κόσμο» (1978, μουσική προσαρμογή Νίκος Λαβράνος, στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος):
Πέφτ΄η Μαδρίτη, παντού φαλαγγίτες
Ριβέρα και Φράνκο, χαφιέδες κι αλήτες
κι εσύ νοιώθεις ξένος, γελάς μεθυσμένος
και λες “τι με νοιάζει για τους Ισπανούς”
Πέφτ’ η Μαδρίτη κι ο κόσμος λουφάζει
κι ο Χίτλερ Νταχάου και φούρνους ‘τοιμάζει
κι εσύ νιώθεις ξένος, γελάς βολεμένος
και λες “τι με νοιάζει για τους Γερμανούς”
Ξένος δεν είσαι όταν έρχεται η μπόρα
η μαύρη ώρα κι εσένα θα βρει
γι΄αυτό άγρυπνος στάσου, πολέμα, στοχάσου
πως φταις που πληθαίνουν του κόσμου οι σταυροί
Πάει το Σαντιάγο στη νύχτα βουλιάζει
Νερούδα κι Αλλιέντε σκιά τους σκεπάζει
κι εσύ νιώθεις ξένος, γελάς χορτασμένος
Και λες “τι με νοιάζει για τους Χιλιανούς”
Πάει το Σαντιάγο και στην Αργεντίνα
Βιδέλα και φιέστες και αίμα και πείνα
κι εσύ νιώθεις ξένος, στη μπάλα χαμένος
δε σκέφτεσαι διόλου τους Αργεντινούς
Δεν βλέπω να υπογραμμίζεται αρκετά στο Ποιείν η τεράστια προσφορά μεγάλων δημιουργών όπως ο Παπαδόπουλος, ο Θεοδωράκης κ.α. Το ποστ 44 είναι μια καλή αρχή.
(Με τη ευκαιρία να θυμίσω την υπέροχη συνέντευξη του Θεοδωράκη στην χθεσινή κυριακάτικη ‘Ε’. Ενα αληθινό μάθημα για τους νεώτερους που λησμονούν. Δήλωσε ο μεγάλος δημιουργος:
«Ο Στάλιν και δίπλα ο Μάο! Εγώ παραμένω ένας κομμουνιστής ουτοπικός. Ψάχνω να βρω την κοινωνία της αλληλεγγύης -εκεί βλέπω τη λύση του προβλήματος. Ο Στάλιν και ο Μάο αντιπροσωπεύουν μια ηρωική εποχή, η οποία, για μένα που μεγάλωσα πια και δεν βλέπω κάτι αντίστοιχο, παραμένει ένα ιδανικό, ανεξάρτητα από τις διαφορές που μπορεί να έχω.”
Παράλληλα με αυτές τις σοφές κουβέντες που μας δείχνουν το δρόμο να αναμετρηθούμε με τη σύγχρονη ιστορία, ας απολαύσουμε τους αγωνιστικούς στίχους του Ρίτσου(1) και Λειβαδίτη(2):
“Οσο κι αν μονόφθαλμα κανόνια στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους ίσα κατά την υψικάμινο των ελπίδων μας ο Στάλιν αγρυπνεί στο παγκόσμιο πόστο του.
Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Οταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει.
Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ’ όνειρο κι απ’ το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους.”(1)
και
“Κλάφτε λαοί. Από σήμερα ο κόσμος είναι λιγότερο μεγάλος.
Ο Στάλιν πέθανε.
Ο ήσκιος απ’ το μεγάλο φέρετρο του χαράζει
ένα πελώριο πένθος στα μανίκια των προλετάριων.
Από το φέρετρο που σήμερα το σηκώνουνε στους ώμους τους οι λαοί.
Ο Στάλιν ζει.
Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει
Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ’ ατσάλι και η Ειρήνη.
Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.
Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.
Κοιτάχτε τον.
Νάτος
Πελώριος
Σαν ένα βουνό.
Όπου κι’ αν γυρίσετε θα δείτε το πλατύ του χέρι να σας γνέφει.
Κι’ οι εργάτες ανεβασμένοι στην πελώρια σκαλωσιά του ήλιου.
Με τα σφυριά τους σκαλίζουν τη μορφή του στην είσοδο της Ιστορίας.”)
Για μένα το εξώφυλλο στο ”επτά7”, αρκεί .
-Κοιτάχτε βαθύτερα-
Για μένα το ”Μικρό Βιβλίο για Μεγάλα Όνειρα”, αρκεί.
-Διαβάστε βαθύτερα-
Για μένα του Ρίτσου μια χειρόγραφη σελίδα, αρκεί.
-Γράφτε βαθύτερα-
Ασκούμαι στο Πένθος.
Ολιγάρκεια στο πνεύμα των μαθητικών εκθέσεων.
Λ.χ., μπαμπά γιατί γίνεται πόλεμος; γιατi είναι έτσι ο κόσμος; Απάντησεις που μόνο η μεγάλη ποίηση φωτίζει:
“Κλαις, κοριτσάκι; / Λείπει η μητέρα; / Μην κλαις / Η μητέρα που λείπει, / έχει βγει μια στιγμή στον ουρανό / να ποτίσει τα λουλουδάκια των άστρων. / Δυό μικρά αγγελούδια /τη συνάντησαν στο πιο δροσερό / μονοπάτι του Παραδείσου. / Τη ρώτησαν για σένα, κοριτσάκι, / βγάλαν δυο φτερά απ’τα φτερά τους / και στα στελνουν / να τα βάλεις στην καρδιά μας / και να γράψεις στο Θεό. / Γραψ’του: / “Καλέ Θεούλη / εμείς είμαστε καλά. / Κάνε, Καλέ Θεούλη / νάχουν όλα τα παιδάκια / ένα ποταμάκι γάλα / μπόλικα αστεράκια / μπόλικα τραγούδια. / Κάνε, Καλέ Θεούλη, / νάναι όλοι καλά / έτσι που κι εμείς /να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας”
“Πρωινό άστρο” – Γ. Ρίτσος
μια απάντηση στο 45 (ανωτέρω)
___________________
Όταν συμμετέχεις ενεργά στα γεγονότα συνήθως βλέπεις άσπρο ό,τι είναι δίπλα σου και μαύρο ό,τι στην αντίπερα όχθη. Αυτή η έλλειψη γκρι συνήθως αποκαθίσταται, όταν αργότερα γράφεται η «ιστορία», με μπόλικες γκρι αλλά και κόκκινες (δυστυχώς) πινελιές και στα δυο ταμπλό.
Ένας ύμνος για το Στάλιν πριν μερικές δεκαετίες είχε (για κάποιους) ενδεχομένως κάποιο νόημα αλλά, σήμερα, εκτός από ιστορικό ντοκουμέντο έχει τόση «καλλιτεχνική» αξία όση μπορεί να έχει κι ένας ύμνος στην ιερά εξέταση…
Η άποψη μου για οποιονδήποτε -ισμό (είτε πολιτικό είτε θρησκευτικό) είναι αρνητική καθόσον στη βάση τους κρύβεται η ανάγκη κάποιων να επιβάλουν παγκόσμια κυριαρχία αλλά και πως πρόκειται για αφύσικα κατασκευάσματα τη στιγμή που προσπαθούν να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τις ανάγκες ανθρώπινων ομάδων διεσπαρμένων από τη Σαχάρα μέχρι τους πόλους και από τις ατόλες του ειρηνικού μέχρι τα Ιμαλάϊα.
Έτσι κι αλλιώς δεν έχω ιδεολογία και το μόνο πολιτικό σύστημα που θα θεωρούσα ως πραγματικά δημοκρατικό θα ήταν ή άμεση δημοκρατία, σε «μικρές» πολιτείες. Κάθε εκπροσώπηση αποδείχθηκε αντίθετη στην έννοια της δημοκρατίας και η σημερινή μας πολιτική πραγματικότητα το επιβεβαιώνει. Όπως εξάλλου, για να μην ξεχάσουμε τον Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς, και αυτά που γνωρίζουμε σήμερα για τη λαμπρή εποχή του υπαρκτού. Το ότι ένας Σοσκατόβιτς, ας πούμε, έστελνε τις παρτιτούρες του στον εν λόγω βαθύ (και της μουσικής) γνώστη (sic) για «έγκριση» ή για τη μαρμάγκα που περίμενε όποιον σταματούσε το χειροκρότημα πρώτος και όχι όταν «έπρεπε» κλπ, κλπ, κλπ…
ΥΓ. «Ο τωρινός κυρίαρχος επικαλείται την λογική, ο μελλοντικός υμνεί την ελευθερία» του Παναγιώτη Κονδύλη (που πραγματικά είναι πολύ μεγάλη η απουσία του) και να μην ξεχνάμε επίσης πως κανένας σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα…
“Όταν συμμετέχεις ενεργά στα γεγονότα συνήθως βλέπεις άσπρο ό,τι είναι δίπλα σου και μαύρο ό,τι στην αντίπερα όχθη.”
Η αληθινή ενεργός συμμετοχή δεν οδηγέι ποτέ στη στράτευση. Επιλέγεις να βλέπεις άσπρο, μαύρο ή γκρί – αν δεχτούμε βέβαια ότι δεν είσαι ανόητος ή διεφθαρμένος (=μηδενικό). Υπήρχαν άλλοι που την εποχή εκείνη συμμετείχαν και είδαν εγκαίρως (βλ. Λυκιαρδόπουλο και άλλους). Ακόμη, η συμμετόχη δεν σου προσφέρει εύσημα αδιάβλητου κύρους – και είναι αηδιαστικό να την εξαργυρώνεις στην τέχνη σου. Οσοι συμμετείχαν με τρόπο ενεργό και σιώπησαν δεν είναι λιγότερο ενόχοι απ΄αυτους που δεν συμμετείχαν (ή συμμετείχαν με τρόπους λιγότερο ενεργόυς) και πάλι σιώπησαν.
Δεν έκανα λάθος τελικά να εντάξω τα ποιήματα της Σοφίας στην “Επιφυλλίδα της Κυριακής”…σιγά-σιγά ο πολιτικός λόγος επανέρχεται στο προσκήνιο, κι αυτό ειληκρινά με γοητεύει…Εδώ δεν ασκε’ιται καμία λογοκρισία…Ανανεώνω, δημόσια, την πρόσκλησή μου για συνεργασίες στην “Επιφυλλίδα” και την απευθύνω σε όλους τους αναγνώστες του “ποιείν” κι όχι μόνο στους συνεργάτες του…
Περιμένω τις συνεργασίες όλων σας!
ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ Σ.Ε.Φ.
Κυ,Απρ,2009
για ν’ ανοίξουμε τις πόρτες της σιωπής
Συναυλία αλληλεγγύης στην ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ – ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ
Συναυλία αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, διοργανώνει η “Φεμινιστική Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα” την Τετάρτη 29 Απριλίου 2009, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΑΙΘΟΥΣΑ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ), στις 8.30 μμ.
Τα έσοδα της συναυλίας θα κατατεθούν στον τραπεζικό λογαριασμό της Κωνσταντίνας Κούνεβα.
♦ Προσφέρθηκαν να τραγουδήσουν οι:
Νένα Βενετσάνου
Καλλιόπη Βέττα και Γιώργος Ιωάννου
Σαβίνα Γιαννάτου
Σωτηρία Λεονάρδου
Μάρθα Μαυροειδή
Λάμια Μπεντίουι
Δανάη Παναγιωτοπούλου
Νατάσσα Παπαδοπούλου – Τζαβέλα
Katrin the Thrill
“Rodina” – πολυφωνικό συγκρότημα γυναικών από τη Βουλγαρία
♦ Μαρτυρίες γυναικών που δουλεύουν στο χώρο της καθαριότητας διαβάζει η Ιόλη Βρυχέα.
♦ Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει εκπρόσωπος της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ).
Εισιτήρια προπωλούνται στο δισκοπωλείο Vinyl Microstore, Διδότου 34, Εξάρχεια
Τιμή εισιτηρίου: 12 €
Γράφω στο γνωστό τετραδάκι την τιμή του εισιτηρίου:
Τιμή εισιτηρίου: 12 ?
Θα ανοίξουν σίγουρα οι πόρτες της σιωπής με τις έντεχνες κραυγές, τα έντεχνα τραγούδια και τους έντεχνους στίχους που διαδηλώνουν την ταιριαστή ευαισθησία των συμμετεχόντων. Με τέτοιο πληθωρισμό ευαισθησίας, δηλ. φανερής υποκρισίας, δεν μπόρει, θα συγκινήθουν οι αρμόδιοι ώστε να ακούσουν (με τις δέουσες δηλώσεις συμπαράστασης- οπως πάντα) τις εξεγερμένες (αριστέρες) συνειδήσεις.
Τα έσοδα της εκδήλωσης πηγαίνουν στη νοσηλεία της Κούνεβα.
Υ.Γ Προσωπικά βαρέθηκα είτε γίνονται είτε δεν γίνονται εκδηλώσεις να βγαίνουν εξυπνάκηδες και να λένε το αντίθετο. Δεν έχετε κανενα καλύτερο τρόπο ή αφορμή για να δείχνετε τις αντιστάσεις σας και να μας “ανοίγετε” τα μάτια ως άλλοι γνώστες;
Υ.Γ.2 Στην εκδήλωση δεν συμμετέχουν φίρμες. Αυτό και μόνο επέβαλλε τη σιωπή των “αντιστασιακών του καναπέ”.
Οι αρμόδιοι θα ανησυχήσουν περισσότερο, αν δεν πάει κανείς στο πανηγυράκι.
Τότε είναι που θα θα συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει πραγματικά να φοβούνται.
Και ένα σχολιάκι δια να ευθυμήσουνε:
”Ολιγάρκεια στο πνεύμα των μαθητικών εκθέσεων.”
‘Οχι, αγαπητό μου γράμμα, ολιγάρκεια ως Πένθος απλά. Πένθος γιατί; Για πράγματα που δε συνειδητοποιείτε ότι πρέπει να τ’ αφήσουμε στην ησυχία τους κάποια στιγμή, για να δουλέψουν ουσιαστικά μέσα μας. Ρίχτε και μια ματιά στο Freud και στο Lacan. Όσο για την ουσία του ”ευφυολογήματος” σας παραπέμπω στον δεύτερο, που του αφιερώνει αρκετές σελίδες, για να μάθετε να το ασκείτε καλύτερα, απελευθερώνοντας ασύνειδες διεργασίες του συνομιλητή σας κι όχι φθηνά γέλια οίκτου.
Θυμήθηκα αυτή την κωμωδία -πώς τη λένε να δεις- όπου ένας τύπος έχει πάρει αγκαλιά ένα πτώμα και το περιφέρει υποκρινόμενος ότι κουβαλάει έναν μεθυσμένο.
Για αυτούς που συναντάει στο δρόμο του, το θέαμα δεν είναι κωμικό, απλά στέκονται και κοιτούν με απορία.
Οι θεατές του έργου, από την άλλη, ξεκαρδίζονται στα γέλια, γιατί γνωρίζουν ένα επιπλέον στοιχείο.
– Γιατι πρέπει να το επαναλαμβάνουμε; Μήπως είναι βολικό κάθε αντίθετη φωνή να θεωρείται καχύποπτη και μνησίκακη;
-Εγώ βλέπω πολλες φίρμες του “έντεχνου” – λογικό.
-Είπαμε: “Η ιστορία της δικής μου γενιάς γράφεται σήμερα με ονόματα όπως: Κωνσταντίνα Κούνεβα”, καλύτερα να κατεβαίνεις στο δρόμο, παρά να μένεις στον καναπε, κ.λπ. Το ερώτημα για τους όψιμους καθοδηγητές είναι ότι ενδεχόμενα υπάρχουν άνθρωποι (είπαμε: δειλοί και αντιδραστικοι και εξυπνάκηδες) που δεν νιωθουν την ανάγκη να συμμετέχουν στην (κοιτάχτε-με-πόσο-συμπονετικός-και-ευαίσθητος-για-τους-σωστούς-λόγους-έιμαι)
κουλτούρα της αντίστασης. Xώρια που αποστρέφονται όλους αυτούς που μιλούν στο όνομα της γενιάς τους και παραδίδουν ή δέχονται σκυτάλες στον πρώτο πληθυντικό.
(Αν και δεν είμαι περιπτέρας , δεν διαβάζω Λακάν και δεν γράφω το πένθος με κεφαλαίο πι -ούτε και πρόκειται. Προτιμώ να απελευθερώνω οτιδήποτε (οίκτο, περιφρόνηση, αηδία) από τους συνομιλητές, αλλά προς Θεού, όχι “ασύνειδες διεργασίες”.)
“Πολλές φίρμες του έντεχνου” σε αυτή τη συναυλία;;;
Μακάρι να ήταν φίρμες…Μάλλον έχετε ελλιπή ενημέρωση.
Κατά τα άλλα με τέτοιες καχύποπτες αντιδράσεις σε οτιδήποτε γίνεται ( από τους συντελεστές στη συγκεκριμένη πάντα συναυλία εκ πρώτης όψεως φαίνεται οτι αυτή μάλλον δεν στηρίζει την κουλτούρα της αντίστασης (αποδέχομαι τον ευφυή όρο για πολλές περιπτώσεις του παρελθόντος) μάλλον δηλώνεται κάποιος: κοιτάχτε-με-πόσο-έξυπνος-και-αντιδραστικός-για-τους-σωστούς-λόγους-είμαι.
Ή αλλιώς “είμαι γάτα εγώ”…
Οι σκύλοι όμως το ξέρουν;
Ψωνίσατε από το Περίπτερο μου κι αυτό είναι αρκετό.
Σαν βγείτε στο δρόμο πέστε στους συνομηλίκους σας-μας να ρθείτε από το περίπτερο να σας φιλέψω σοκολάτα.
Αν και δεν είμαστε γενιά σε καμιά περίπτωση και δε θα μας ενώσουνε κοινά οράματα όσο και να τα εκβιάζετε, μια σοκολάτα θα τη φάμε μαζί. Εγώ έχω την καλή πρόθεση πάντως. Ρετσίνα δεν έχει το κατάστημα.
Η δική μας επανάσταση αν έρθει δεν θα έρθει σίγουρα μέσα από συλλογικότητες που μυρίζουνε πολοιτεικαλη κωραικτ συναίνεση.
Πιθανότερο είναι να ρθει σε ένα καναπέ που παλεύουμε με τον εαυτό μας.
Τώρα σας αφήνω γιατί έχω πελάτη, που μου ζητάει Χαρτομάντηλα.
Κουλτούρα της αντίστασης ή άλλιως όσοι αντιδρουν στην πολύχρηστη, δηλωμένη για χιλιοστή φορά ευαισθησία μας είναι κακόπιστα ψώνια (“γάτες”) που δρουν εκ του πονηρού με τα φληναφήματά τους για να σπιλώσουν κάθε αυθόρμητη και αγνή εκδήλωση.
(Οι ποιοτικές τραγουδίστριες Σ.Γ και Ν.Β. αν δεν είναι φίρμες του έντεχνου μακάρι μην γίνουν ποτέ.)
Δεν είναι μόνον ο κομμουνισμός στη γη
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα
είναι και μες στο σπίτι
στο τραπεζάκι εμπρός
στις σχέσεις στη φαμίλια
στην καθημερινή ρουτίνα
Β. Μαγιακόφσκι
Νομίζω δ και Στέλιο συμφωνούμε διαφωνώντας. Στη θέση της λέξης “κομμουνισμός” ας μπει η “επανάσταση” που συζητάμε.
Αλλά μην ισοπεδώνουμε και κάθε μαζική εκδήλωση. Φτάνουμε στο άλλο άκρο. Αυτό σας τονίζω.
Υ.Γ Οι ποιοτικές Σ.Γ και Ν.Β. φίρμες; Όπως αγαπάτε…
Για δες που συμφωνούμε και σε κάτι με το Γράμμα!
Σπύρο προσπάθησε να πάρεις τη θέση εκείνου που δε θέλει αυτή την εκδήλωση. Τι κάνει; Υπολογίζει τα πράματα από πριν, ΄΄κόβει την κατάσταση΄΄ και τη διαχειρίζεται αναλόγως. Τόσος κόσμος, τόση περιφρούρηση, τόση έκταση στα μουμουε και πάει λέγοντας.
Σκέψου τώρα, να τα΄ χει υπολογίσει όλα αυτά και να βρεθεί μπροστά σε μια εξέδρα με δέκα τύπους που τραγουδάνε και από κάτω να μην είναι κανείς. Όχι να’ ναι λίγοι, να μην είναι κανείς!
Αυτό ονομάζω έξυπνη αντίδραση σήμερα. Κάπως έτσι μπορεί κάτι ν’ αλλάξει.
Μόνο το ερώτημα, πού είναι ο κόσμος που υπολογίζαμε σίγουρα ότι θα’ρθει και δεν είναι δω
κάτι θ’ άλλαζε για μένα.
Και παρακαλώ μην απαντήσεις μα στον καναπέ του! Γιατί η απάντηση δεν είναι αυτή.
Μα ο συλλογισμός σου στέκει για μια εκδήλωση του Πασόκ ή της Νέας Δημοπρασίας (που λέει και ο Τζιμάκος) ή του ΚΚΕ κτλ
όχι σε μια τέτοια εκδήλωση που έχει συγκεκριμένο λόγο -δες το και ως ένα τρόπο να συγκεντρωθούν έστω χρήματα για έναν άρρωστο άνθρωπο-.
Με λίγα λόγια ωραία τα λες αλλά εκτός θέματος.
Χρήματα μπορεί όποιος θέλει να προσφέρει. Έχει ανοιχτεί τουλάχιστον ένας λογαριασμός σε τράπεζα και αξίζει πραγματικά να προσφερθούν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα σ’ αυτή τη γυναίκα. Και πάντα λίγα θα’ ναι.
Όχι δεν είμαι εκτός θέματος.
Μια ίδια αντίδραση στο Πασοκ ας πούμε είναι δείγμα αδιαφορίας ή αποδοκιμασίας προς το Πασόκ.
Εδώ είναι ανερμήνευτη και γι΄αυτό ανοιχτή σε δυνατότητες τις οποίες θα αργήσουν πολύ να αφομοιώσουν τα αντανακλαστικά της όποιας εξουσίας.
Ούτε κομμουνισμός, ούτε επανάσταση. Η Simone Weil έγραψε πως η επανάσταση ειναι το όπιο του λαού. Αντιδραστική για τα μοντέρνα γούστα. Άσε που ευτυχώς δεν αξιώθηκε τη δόξα των Λακάν, Σαρτρ και ΣΙΑ.
και τα:
Μαρτυρίες γυναικών που δουλεύουν στο χώρο της καθαριότητας διαβάζει η Ιόλη Βρυχέα.
♦ Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει εκπρόσωπος της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ).
θα σταλθούν κι αυτά μέσω τράπεζας ή να ανοίξουμε κι άλλη σελίδα στο facebook;
Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται ερμηνεία και κραυγή.
Γράμμα,
η αλλαγή γνώμης ανα ποστ τι εξυπηρετεί;
Μια θα βγεις στους δρόμους με τo λάβαρo και μετά το μετανιώνεις επειδή πέφτεις σε βιβλία που σε κάνουνε να βάζεις το λάβαρο στο μπαούλο.
Πρόσεχε μη φας κανα χέρι από το άνοιξε-κλείσε το μπαούλο 🙂
”Μαρτυρίες γυναικών που δουλεύουν στο χώρο της καθαριότητας διαβάζει η Ιόλη Βρυχέα.
♦ Θα παρευρεθεί και θα μιλήσει εκπρόσωπος της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ).
θα σταλθούν κι αυτά μέσω τράπεζας ή να ανοίξουμε κι άλλη σελίδα στο facebook;”
Σπύρο, αυτό είναι όντως ισχυρό επιχείρημα. Και από σεβασμό το δέχομαι.
Aπο ποιο ποστ καταλάβατε οτι θα βγω στο δρόμο με το λάβαρο;
“Το ερώτημα για τους όψιμους καθοδηγητές είναι ότι ενδεχόμενα υπάρχουν άνθρωποι που δεν νιωθουν την ανάγκη να συμμετέχουν στην κουλτούρα της αντίστασης. Xώρια που αποστρέφονται όλους αυτούς που μιλούν στο όνομα της γενιάς τους και παραδίδουν ή δέχονται σκυτάλες στον πρώτο πληθυντικό.” Kαταλάβατε οτι ξεδίπλωσα το λάβαρο;
”-Είπαμε: “Η ιστορία της δικής μου γενιάς γράφεται σήμερα με ονόματα όπως: Κωνσταντίνα Κούνεβα”, καλύτερα να κατεβαίνεις στο δρόμο, παρά να μένεις στον καναπε, κ.λπ….”
Νόμιζα ότι ήταν δικές σας απόψεις, ενώ μάλλον αντιγράφατε επιχειρήματα και δηλώσεις καθοδηγητών για να τα τις αντικρούσετε
Παρερμήνευσα
Η μεγάλη επιτυχία της ποίησης της Σοφίας, η οποία Σοφία έχει και την πλήρη γνώση απ’ ότι καταλαβαίνω πως δεν είναι ιδιοκτησία της αλλά είναι ποίηση από αυτήν που γεννά το πρώτο πληθυντικό, βρίσκεται ακριβώς στο ότι μπορεί να “προκαλεί” και να “ξεβολεύει” από τους ποικιλόμορφους καναπέδες. Και ξέρετε, ο πιο οδυνηρός καναπές είναι αυτός στον οποίο κάθεται ένας αυτάρεσκος εγκέφαλος…
“Έφυγε” ο Λεωνίδας Χρηστάκης.
(OXI AΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΙN MEMORIAM.)