Μετάφραση απευθείας από τʼ Αλαμπουρνέζικα, Λευκάδιος Βερν.
Αντιγραφέας Θανάσης Κριτσινιώτης- Κάμπος
1
Άκαρδη παλλακίδα
πες μου γιατί αποπατείς
πάνω στο κιμονό του Σαμουράϊ;
2
Φύλλα τσαγιού
πάνω στα χείλη σου:
Τα δαγκώνω
3
Καρφωτά βυζιά
σαν ανάποδα παντζάρια:
Θα βάλω και λαδόξυδο
4
Κόκκινο κεράσι
ανάμεσα στα χείλη σου:
Η πεοκεφαλή μου
5
Το κόκκινο φανάρι
έξω από την πόρτα σου άναψε:
Οι επτά χαμουράϊ περιμένουν
6
Άνοιξε αυτό το κόκκινο κουτί:
Έχει μέσα τʼ αρχίδια
του χθεσινού σου εραστή
7
Ένας κύριος με μαύρο μουστάκι-βούρτσα
wannabe νταβατζής
των χαϊ-κού στην Ελλάδα
8
Σύννεφα στον ορίζοντα
ένα κοπάδι αγριόχηνες
αμολάει κουτσουλιές πάνω απʼ το παλάτι
9
Ιδού ο Μπασό
φοράει φουστανέλα
και ο Καραμπουζούκης κιμονό
10
Τα μεταξωτά underwear
θέλουν και επιδέξιους
πρωκτούς
11
Όχι άλλο λευκό κάρβουνο!
Όχι άλλα ζαχαρωμένα χαϊ-κού
Θʼ αρχίσω ινσουλίνες!
(Φωτογραφία από το Μπουρανί. Περισσότερες πληροφορίες για το Τυρναβίτικο Καρναβάλι 2009, εδώ
ΛΙΓΗ ΑΙΔΩΣ ΚΑΙ Α Π Ε Ι Ρ Ο Ε Λ Α Χ Ι Σ Τ Η “ΔΙΚΗ” ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΚΗ ΙΔΕΑ, ΘΑΡΡΩ …
Με ανοικτό Τριώδιο και ΤσικνοΠέμπτη, κυρία Γκούβερη, ακόμα και τα χαικού το γλεντάνε…
Εμένα μου άρεσαν.
Συμφωνώ πως με ανοικτό Τριώδιο και Τσικνοπέμπτη πρέπει όλοι -ακόμα και τα χαϊκού- να το γλεντάνε.
Βέβαια θα τα προτιμούσα πιο αυστηρά στη δομή τους αλλά είπαμε με ανοικτό Τριώδιο μπορούν και τα χαϊκού να “ξεχειλώσουν” λίγο αυξάνοντας τις συλλαβές τους.
Ξεχώρισα το
Κόκκινο κεράσι
ανάμεσα στα χείλη σου:
Η πεοκεφαλή μου
Καλή Τσικνοπέμπτη σε όλους
Αυτή είναι η διονυσιακή, και προφανώς καθαρά ελληνική εκδοχή των χαϊκού. Μην κοκκινίζετε αγαπητές κυρίες, μηδέ να δασκαλίζετε. Ας τα απολαύσουμε ελευθερίως…
Καλημέρα σας,
σου εύχομαι να σκάσεις απ’ το πολύ φαΐ
μία επιφάνεια χαρτιού ένας στυλογράφος μία τριάδα δαχτύλων κάτι που αναπνέει ουσίες που οδηγούν υποτακτικά στην πλέον αρχέγονη πράξη το σκάλισμα να θορυβεί μέσα στην ύπαρξη ενός χρόνου εξαφανισμένου απ’ το χρόνο με τόπο το φως όπως το έρεβος οδηγεί και αντίστροφα μία διαδρομή εν τέλει χωρίς τρόπο με μόνη γοητεία την πρόθεση να εξακολουθεί αθώα έως αγνή εικάζοντας να προχωρεί ώσπου το σώμα ταλαιπωρημένο να ζωντανεύει θάνατο έτσι υδρόγεια κοσμοπολιτικά συμπαντικά ν’ αφουγκράζεται τον ήχο
ΑΠ’ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ “Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΓΕΛΙΟΥ ΜΟΥ”
Καλές τσίκνες
Με εκτίμηση
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!
Ο Γιώργος Σεφέρης έχει γράψει μια ολόκληρη ποιητική συλλογή με τον τίτλο: “Εντεψίζικα”, με ποιήματα αναλόγου ύφους και περιεχομένου, η οποία και εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, με το ψευδώνυμο “Μαθιός Πασχάλης” , με επιμέλεια Γ. Π. Ευτυχίδη (ψευδώνυμο του Γ.Π. Σαββίδη), έκδοση που αγνοήθηκε παντελώς από τα μέσα ενημέρωσης και αποσιωπήθηκε από τη φιλολογική κοινότητα.
Αναρωτιέμαι: σε μια χώρα όπου ο πρώτος νομπελίστας της ποίησης απενοχοποίησε τις λέξεις ήδη από το 1940 (τότε περίπου γράφτηκαν τα Εντεψίζικα), σε μια χώρα όπου έχει τυπωθεί ήδη προ 20ετίας ο Μεγάλος Ανατολικός του Εμπειρίκου, έχει ακόμη θέση η αποσιώπηση και ο σκανδαλισμός;
Για την ιστορία, το βιβλίο: “Εντεψίζικα” του Σεφέρη, έχει μάλλον εξαντληθεί και δεν υπάρχει στα βιβλιοπωλεία, εν τούτοις κυκλοφορεί κανονικά η μελέτη: “Συμφραστικός πίνακας λέξεων στο ποιητικό έργο του Γιώργου Σεφέρη”, από το Τμήμα Λεξικογραφίας του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας (έκδοση 2003) όπου μελετώνται….απομονωμένες και αποσπασμένες οι λέξεις των Εντεψίζικων, αλλά και όλου του Σεφερικού έργου.
Τα ‘Εντεψίζικα” εδώ: http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/tools/concordance/seferis/content.html
Η πιο ανώδυνη και πολικά ορθή ασχολία στις μέρες μας είναι η επισήμανση της σεμνοτυφίας. Κάποιος/α υποδυέται τη θιγμένη αξιοπρέπεια. Δεκάδες σχολιαστές διαρρηγνύουν τον αβάσταχτο πέπλο της επίσημης αποσιώπησησης και καταδικάζουν την απρόκλητη σεμνοτυφία στο όνομα της ποιητικής δημιουργικότητας. Ταυτόχρονα επισημαίνονται νέες εστίες λογοκρισίας που απειλούν την πνευματική ελευθερία και τον “αντικομφορμιστικό κομφορμισμό” μας.
Άλλο πράγμα η σεμνότητα και άλλο η σεμνοτυφία…
Άλλο η σοβαρότητα και άλλο η σοβαροφάνεια…
Εξάλλου, το κύριο χαρακτηριστικό της Αποκριάς είναι το αναποδογύρισμα κάθε γνωστής και κατεστημένης τάξης πραγμάτων.
Καλή Αποκριά!
Ίντα να κάμω πόν’ μιτσιά τζι’ αν τηφ φιλήσω κλαίει
τζι’ αν πιάσω τα βυζούδκια της, της μάνας της το λέει…
Από τη Μεγαλόνησο στον Θανάση Κρ., στο Σωτήρη Πασ., στον Κώστα Ρ.
Με άπειρη αγάπη
ΙΣΩΣ ΜΕ ΑΥΤΟ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΤΕ ΚΥΡΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΣΕΦΕΡΙΚΟ ΚΙ ΑΥΤΟ. ΜΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΙΣ ΚΙ ΑΥΤΗ…ΑΔΕΛΦΙΚΗ, ΚΥΠΡΟΓΕΝΗΣ…
Εις Λαίδην Αγγλίδα
Rimata batarda con rime inglese nel modo Ciprio
(1965)
Μύαρη δεν δέχομαι το ΣΤΟΝ Κώστα Ρ.
Με κριτίρια
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!
“Ήτανε μια κερά στη Ζανζιμπάρη
κ’ ήταν μεγάλο το μουνί της σαν αμπάρι·
σαν εφίλευε κανεί
έλεγε: “Είναι τάχα κει;
έχει φύγει; – Δέν τους παίρνω πια χαμπάρι”
Γ. Σεφέρης
Από την άλλη Μεγαλόνησο, με σεμνότητα χάρη στον αθάνατο λαϊκό λόγο των “απλών” ανθρώπων:
Δύναμη που ‘χει η κοπελιά στον αφαλό από κάτω,
βάζει το φίδι ζωντανό και βγάζει το ψοφάτο!
Απάν’ από το γόνατο, ‘πό κάτω από το φάλι,
είναι μια διαολότρυπα που μπαίνουν οι αρκάλοι!
Θε μου, και βρέξε κάστανα και χιόνισε καρύδια
και στις ποδιές των γυναικών ρίξε ψωλές κι αρχίδια!
Να ‘μουνα σφίχτης τ’ αργαλειού και μιταρόβεργά σου,
κάθε που κόβεται η κλωνιά να πιάνω τα βυζιά σου!
Φωθιά βαστά η κοπελιά, φωθιά βαστά κι η χήρα
μα τήνε σβήνει ο Μανολιός που ‘χει την ψεκαστήρα!
Αφού δεν την εγούσταρες την κόκκινη πιστόλα,
γιάιντα τήνε κανάκιζες και την εφίληες κιόλα;
Άχι, καλή μου κοπελιά, ιντά ν’ αυτό που κάνεις
όχι από κεια που κατουρείς, μόν’ από κεια που κλάνεις!
Δροσοσταλίδα του χιονιού κι αποφορά του δάσου,
στο μαλλιαρό μουνάκι σου τη βάνω ‘γώ και ξα σου!
Ξάπλωσε συ, κουμπάρα μου, άνοιξε και τα πόδια,
να σου φυτέψω τη ροδιά, να κρεμαστούν τα ρόδια!
Όνειρα βλέπω κάθ’ αργά, ένα χαρώ, χαρώ τα,
πως σου χαϊδεύω το μουνί και τα βυζιά τσιμπώ τα!
Στα καστανομαζώματα θε να ‘ρθω στο χωριό σου,
να βάλω το κουλούκι μου να πιάσει τον λαγό σου!
Το γεροντοπαλίκαρο, σαν πάρει νέα νύφη,
θέλει και παραμάγειρα τον τέντζερη να γλείφει!
Το πιάτο σου ‘ναι μαλλιαρό, μα το φαΐ μ’ αρέσει,
στην άκρη κάνω το μαλλί και τρώω από τη μέση!
Ω, τις παντέρμες πέρδικες και πού ‘ναι το ντουφέκι,
κι οι πιάστρες εχαλάσανε κι ο πετεινός δεν στέκει!
Έλα, καλή μου κοπελιά, να σου φυτέψω αγγούρι,
που ‘ναι στη ρίζα μαλλιαρό και κόκκινο στη μούρη!
Ωρίστε ένας γνήσιος σάτυρος…Αν μπορείτε γράψτε τα κι εσείς γιατί ακόμα και σε αυτό το είδος χρειάζεται πέννα….
Μα και συ βλάσφημε και βδελυρέ Σωτήρη Παστάκα ,γιατί θεώρησες ότι βρισκόμαστε εν μέσω Τριωδίου ενώ είμαστε εν μέσω μιας διαρκούς Μεγάλης Εβδομάδας. Την ώρα που σταυρώνεται ο Ιησούς εσύ αναρτάς φαλλούς. Αμαρτωλή και απωλεσθείσα για πάντα εν τω βορβόρω ψυχή θα σε ραμφίσει καμιά ώρα κανένα εξαπτέρυγο και θα χει το “ποιείν” την τύχη της “γάμπας” του Κ. Κρυωτάκη. Κατηραμένε ποιητή ημερολογιακά και μόνο βρισκόμαστε στο 2009.
Μερικά είναι πολύ πετυχημένα, όπως και το κυπρέικο δίστιχο του Μίχου στο σχόλιο 7. Μέρες που είναι, επιτρέψτε μου να εισφέρω έξι “μονόλογους του Αντωνάκη” του Ν. Λαπαθιώτη, από το ιστολόγιο που άνοιξα πρόσφατα:
http://sarantakos.wordpress.com/2009/02/19/antonakis/
Λευκάδιος Χερν & Ιούλιος Βερν… Με τους οπισθοφύλακες ελαύνουν.
Γιώργο Καλοζώη πήγα εψές στα εγκαίνια στην Αργώ. Τα γυμνά της μου θύμισαν την Κατερίνα Ατταλίδου. Οι κουβαρίστρες.
Con Nobleza y Dignidad
Κώστας Ρεούσης
&
Υπερπραγματική Φράξια Λευκωσίας
!*!
@ Χριστίνα
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, επισημαίνω ότι δεν είναι δικά μου γραπτά, αλλά αυτούσιες Κρητικές μαντινάδες.
Μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα, καταγγέλλω την ολοφάνερη λογοκρισία που ασκείται στην διαδικτυακή ΠΥΛΗ, όπου το ποίημα
έχει εξαφανιστεί και μένει μόνο ο τίτλος (κι ο υπέρτιτλος), όπως σαφώς δείχνει προηγούμενο σχόλιο.
Και για πρώτη ίσως φορά από το ηρωικό ΠΟΙΕΙΝ εξαπολύεται στους αιθέρες το ποίημα ολόκληρο, προς χάριν των εγλεντζέδων ελλήνων νέων της εποχής:
ΜΑΘΙΟΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ – ΤΑ ΕΝΤΕΨΙΖΙΚΑ
Rimata batarda con rime inglese
nel modo Ciprio
EΙΣ ΛΑΙΔΗΝ ΑΓΓΛΙΔΑ
Ναι, θα ’θελα να πιω λιγάκι gin
τώρα που με κοιτάζεις όπως πριν
με μαυλίσεις στης μοιχείας το κρεβάτι.
Κερά διμέτωπη, κερά promiscuous,
ήσουν το σκιστό ρόδι κ’ εγώ ο μίσχος —
Ι mean to say, καυλός απ’ την αγαύη.
Ευχαριστώ∙ τώρα Ι feel quite tipsy:
δεν έχω πια συνείδηση ουδέ τύψη
απ’ τη στιγμή που γδύθηκες κ’ είδα πως σ’ αγαπώ.
Και μ’ έκανες βοσκό σου απ’ την Αrcadia,
ώσπου μου στράγγιξες ολότελα τ’ αρχίδια,
και τότες έκραξες: «Υοu bloody bastard, go!»
24. II. 1965
δόξα τω Διονύσω κι αυτή η πράξη στυγνής λογοκρισίας δεν πέρασε απαρατήρητη. Αράγε ειναι τυχαία ή προγραμματική -με απώτατο στόχο τη φίμωση του αδέσμευτου ποιητικού λόγου- η παράλειψη (επιεικής χαρακτηρισμός!) των ιθυνόντων της Πύλης; Μήπως έδρασε ο αγγλικός παράγων; Οπωσδήποτε, τεινώ να πιστέψω -με αποδείξεις πλέον- ότι “έχει ακόμη θέση η αποσιώπηση και ο σκανδαλισμός” ιδιώς οταν στην Πυλη διαβάζουμε το παρακάτω -σαφώς λiγότερο ενοχλητικό για τα χρηστά ήθη- ποίημα:
#
Ήτανε μια κοπέλα στην Άντρο
κ’ έπεσε στο μουνί της ένα χάντρο.
Σαν την έπιαναν οίστροι,
ζήταε πούτσο μ’ αγκίστρι
για να βγάλει το χάντρο απ’ τ’ άντρο.
Γ. Σ.
29. 8. 40
Με εντυπωσιάζετε, κύριε Σπύρο!
Και επειδή ο λόγος περί λογοκρισίας, θα σας θυμίσω ορισμένους στίχους του έργου μου
“Ψωλιάς ήτοι διάφοροι ποιήσεις”.
Το έργον εξεδόθη εν Καυλουπόλει εκ του Τυπογραφείου “Ο Πρίαπος”, οδός Φαλλού 3, 1878,
καθότι εγώ ο Πέος Πριαπίδης, τυγχάνω Καθηγητής εν τω Πουτσικώ Πανεπιστημίω Καυλουπόλεως και Επτανήσου.
ΕΜΒΑΤΗΡΙΟΝ
Ξυπνάτε με τη σάλπιγγα
ξυπνάτε με τ’ αηδόνι,
τρέξτε, χαρείτε τη ζωή
ο πούτσος πάντα το πρωί
γεμίζει και τεντώνει.
Ξυπνάτε ξυπνάτε
η σάλπιγξ ηχεί
τον πούτσον στο χέρι
και βήμα ταχύ.
[…]
[*Τα αποσπασματα εκ της ανατυπώσεως εις το Τυπογραφείον “Ο Πρίαπος” [=”Κείμενα”, υπό Φιλίππου Βλάχου, 1984].
Καλή σας νύχτα, ω φίλοι
Υ.Γ.
Χαλεπόν μεν, ναι το Σιώ,
γυναίκας εσθ’ υπνών
άνευ ψωλάς μόνας
Αριστοφάνης, Λυσιστράτη.
Ας μην γελιόμαστε!
Το διαδίκτυο δεν είναι και ο “παράδεισος”…
@ Φαίαξ
Χαίρομαι αφάνταστα για την εμφάνισή σας! Είμαι ένας εκ των τυχερών που κατέχουν ένα αντίτυπο. Καλή Αποκριά, σας εύχομαι, κύριε Πριαπίδη!
Αν το σεργιάνι στις γειτονιές της Αθήνας, και στη Σαλονίκη είναι δικό σας, κύριε Μίχο, εύγε από ένα… φιλολογάκι 🙂
Φίλε Κώστα Ρεούση, διαφωνώ πλήρως με τη σύγκριση των εικαστικών Ατταλίδου και Κουδουνά. Αυτό όμως δεν ενδιαφέρει το “ποιείν”. Ας μην κάνουμε κατάχρηση της φιλοξενίας του. Όταν οι άλλοι δεν μπορούν να μας παρακολουθήσουν καταντάμε αυτιστικοί. Ούτε συμφωνώ με την κάθε τόσο- εν είδει άστοχων σχολίων σου- ανάρτηση ανέκδοτων ποιημάτων σου. Ζήτα, άμα θες, από τον Παστάκα να σου κάνει προδημοσίευση. Όσον αφορά τον Μύαρη είναι αυτός που είναι με τα θετικά και τα αρνητικά του. Ξεκόλλα. Να υπάρχει θυμός ναι, βέβαια, αλλά να δικαιολογείται κάθε φορά με συγκεκριμένα επιχειρήματα. Διαφορετικά καταντάς ένας αντιδραστικός με απωθημένα τα οποία γνωρίζεις μόνο εσύ και κανένας άλλος.
Ανακοίνωση ποιείν
Ευχαριστούμε τον Κώστα Ρεούση για την ως σήμερα παρουσία-συμβολή του στο Ποιείν. Παρακαλούμε να μην συνεχιστεί η συζήτηση γύρω απο αυτό το θέμα και βεβαίως να μην χρειαστεί να σβήνουμε νέα σχόλια του ποιητή.
Υ.Γ Κύριε Ρεούση, καλή συνέχεια αλλού.(νομίζω πως τώρα έγινα πιο κατανοητός).
Κύριε Αραβανή Σπυρίδωνα,
σας ευχαριστώ πολύ για το αλλού, παντού.
Με εκτίμηση και τα διαπιστευτήρια μου στον κύριο Παστάκα.
Με ευγένεια και αξιοπρέπεια
Κώστας Ρεούσης
Παρακαλώ όλους τους φίλους να χαμηλώσουν τους τόνους. Είναι λίγες ώρες που πληροφορήθηκα τη διένεξη και τον αδιέξοδο δρόμο που παίρνει.
Τι νόημα έχουν οι “αποβολές”; Ιδίως μετά από σχόλια που έχουν και υπογραφή αληθινή και όχι ψευδώνυμη; Ουδέποτε θα ζητούσα να μην εκφραστούν δημόσια αντίθετες γνώμες και για ενέργειές μου! Από την άλλη, τι νόημα έχουν και οι προσωποποιημένες κριτικές και “επιθέσεις” κατ’ εμού [στην περίπτωσή μου, αυτές ουδέποτε διατυπώθηκαν συγκεκριμένα και τεκμηριωμένα, για να καταλάβω τι τις προκαλεί] ή άλλου σύντεκνου του ΠΟΙΕΙΝ; Οι περισσότεροι φίλοι ίσως αγνοούν λόγω της καταραμένης γεωγραφικής απόστασης ότι εγώ και οι παρεμβαίνοντες συνεργάτες των σχολίων 27 και 30 διατηρούμε μια επαφή και μορφές συν-παρουσίας και συν-εργασίας [έστω και αντιθετικής μερικές φορές].
Kαλή σας μέρα, ω φίλοι, και καλή δημιουργία και σήμερα.
Y.Γ. Η τραγωδία “ποιος φταίει που δεν πήρατε ένα βραβείο λογοτεχνίας;” καλά κρατεί, στα μέρη που κατοικούμε. Πλήθος οι πρωταγωνιστές, οι κομπάρσοι και οι βλάκες (σαν εμένα)!!!
Προς τους ανώνυμους και τους επωνύμως ανώνυμους.
Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία
Οδυσσέας Ελύτης από τη ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ
Της ραστώνης το φυλάκι αγαπητέ κύριε Λαλιώτη….
Το ποιος είναι ο καθένας και τι ρόλο παίζει ή δεν παίζει εκεί που δεν παίζονται ή παίζονται ρόλοι, είναι ξεκάθαρο. Επί χάρτου, μόνον σφραγίδες χαρτοσακούλας – και ο χρόνος γνέθει αγαπητέ μου ακόμη και τους κόμπους….
Αν μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο με το μουστάκι το οποίο φρόντισε σχεδόν με το αίμα του να εμφανιστεί και να παραχθεί το Χαϊκού στην Ελλάδα από το 1991, δίχως να προβάλλει ποτέ το όνομά του, να εκδώσει ούτε ένα από τα χαϊκού του, να δώσει μάχες στο μορφωτικό ίδρυμα της ιαπωνικής πρεσβείας, να βάλει λεφτά από την τσέπη του, να αρνηθεί να δεχθεί την παραμικρή διάκριση που του επιφύλαξε η εταιρία γραμμάτων του Τόκιο Νιπόν κτλ….
είναι τιμή μου που τον γνωρίζω προσωπικά. Και δυο φορές τιμή μου επιλέγει δύσκολα τους φίλους του. Ξέρετε εσείς τι εννοώ. Η απόρριψη κάνει το καλάμι κούτσουρο απελέκητο.
Εσείς κύριε Λαλιώτη παραμείνετε με τον Λόρκα, σας πάει εξάλλου.
Η τιμή μάλιστα της γνωριμίας μου με αυτόν τον άνθρωπο είναι ύψιστη και δεν θα την σπαταλήσω να μιλήσω γι’ αυτόν , ή να τον υπερασπιστώ έναντι οποιουδήποτε αδαή Βελιουχώτη ή Θερβάντες του Ποιείν.
Αν κάποιος γνωρίζει ανάγνωση και γραφή και νομίζει πως αυτό φτάνει για να είναι αυτό που νομίζει, είναι άξιος της δικής του τύχης.
Αλλά οι ποιητές, ξέρετε, δεν έχουν τύχη.
Έχω μια υπόνοια πως ο εν λόγω ποιητής έχει κόψει πια του μουστάκι. θα του πω να το ξανα-αφήσει. Μακάρι να αρχίσει να γράφει και στο Ποιείν.
Και να συμπληρώσω κάτι ακόμη: θα έπρεπε τουλάχιστον να διδαχθείτε κάτι. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε άνθρωποι που γνωρίζουν τι είναι το Χαϊκού πολύ καλύτερα από σας, και δεν εμφανίζονται στην ομάδα του ελληνικού Κύκλου Χαϊκού (ο θεός να την κάνει τέτοια…) και ευτυχώς που πρόλαβα να αποχωρήσω ο ίδιος ταχύτατα. Τα γραπτά μένουν, καθώς το γνωρίζουμε όλοι.
Αναλογιστείτε για την νεφέλη πάνω στην οποία ταξιδεύετε:
http://www.poiein.gr/archives/2884/index.html…..
Κε Λειβαδά.
Το νομικό καθεστώς της χώρας απαιτεί κάποιο αριθμό για την δημιουργία κύκλου…
Αν προσωπικώς έχετε να μου καταμαρτυρήσετε κάτι που υπήρξε προσωπική μου ωφέλεια καλώς.
Αν όχι, δεν μπορείτε να με κατηγορήσετε γιατί δίνω και που δίνω.
Κάντε κάτι δικό σας με τους πέντε επαϊοντες του χαϊκού και αν δεν σας θίγει να είμαι έβδομος καλέστε με για τα τυπικά… να μάθω και τίποτα…
Και από σας προσπαθώ να μάθω, αλλά μου λέτε συνεχώς τι δεν είναι χαϊκού, αυτό το δεν σας συνοδεύει γενικώς, και ξέρετε δεν έχω χρόνο…
Αν έχετε την πεμπτουσία του χαϊκού για προσωπική χρήση μπορείτε να συνεχίσετε να την έχετε, χωρίς να κατηγορείτε εμάς τους αφελείς που δεν την έχουμε…
Δεν σας παρέχει ανωτερότητα. Υποχρέωση σας δημιουργεί να δείξετε καλύτερα δείγματα επί τω έργω…
Ένα πράγμα μπορώ να σας διαβεβαιώσω.
Έχω γράψει ένα μισοχαϊκού, και παίζω με πεντασύλλαβους και εφτασύλλαβους ελληνικής κοπής… Οπότε μετοχές στο χαϊκού δεν έχω…
Και αυτό που μέμφεστε, μάλλον είναι εναντίον σας, γιατί δείχνει ότι σας κάλεσαν, δεν σας απέκλεισαν. Τώρα αν δεν ήταν του γούστου σας ή του επιπέδου σας καλώς…
Ομιλείτε την Ιαπωνικήν;
Δεν ξέρω αν υπονοείτε τον κο Ευαγγελίδη, αλλά σας έχω προλάβει στο Πλανόδιον όταν έγραψα κριτική για τη Σιγανή Βροχή…
Δεν είμαι χαικάκιας κε Λειβαδά… μαθητής προσπαθώ, όχι οπαδός της αυθεντικότητας του ενός και του άλλου… Μαθητής ολονών…
Ακόμα και του ύφους που πολιτεύεστε…
Κύριε Λαλιώτη έχουμε γνωριστεί προσωπικά και έχουμε συζητήσει – δεν σας μίλησα ουδέποτε ως επαϊοντας.
Για το πρόσωπο που με ρωτάτε: είναι ακριβώς αυτό για το οποίο γράψατε. Αφού ξέρετε…
Δεν δασκάλεψα ουδέποτε ούτε στους δρόμους, ούτε σε λέσχες, ούτε μέσα στο Ποιείν.
Για το Χαϊκού θα συνεχίσω να σας υποδεικνύω όλα αυτά που δεν είναι… αυτό θεωρώ πρέπον. Εσείς και ορισμένοι άλλοι αντιδράσατε αδικαιολόγητα. Δείτε ξανά εκείνα τα σχόλια για τα παιδιά του δημοτικού – τρανή απόδειξη έλλειψης αναγνωστικής δυνατότητας. Και θα επιμείνω ακόμη.
Διαβάζω από ρομάτζι, αν σας ενδιαφέρει. Αλλά γιατί σας ενδιαφέρει;
Ολοκληρώνω με τούτο και δεν έχω άλλο να προσθέσω:
ΣΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΧΑΙΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΘΕΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΕΞΩΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΙΣΧΥΣ: Ο ΒΟΥΔΔΙΣΜΟΣ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΡΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΥΤΟ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ Ή ΔΕΝ ΠΑΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΔΔΙΣΜΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΧΑΪΚΟΥ.
ΤΟ ΧΑΪΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΞΕΡΕΤΕ… ΤΟΥΕΣΤΙΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΗ ΠΟΙΗΣΗ.
Τώρα, χαϊκακιας είναι ακριβώς αυτός που προσπαθεί δήθεν να προσαρμόσει ή να προσεταιριστεί το χαϊκού στα όποια μικρά ή μεγάλα δεδομένα της όποιας μικρής ή μεγάλης παράδοσης έχει στην πλάτη του….
Αυτός είναι ο μόνος που πολιτεύται.
Βαρέστε προσοχή στην Σιωπή.
Κε Λειβαδά.
Η άποψή σας για την εξοποιητική προπαιδεία του Χαϊκού, δεν με βρίσκει σύμφωνο.
Όπως θεωρώ κακά τα ποιήματα που ο Αλέκος Παναγούλης έγραψε κυριολεκτικά με το αίμα του.
Ο ποιητής δεν έχει προνόμιο βίωσης, έχει προνόμιο έκφρασης.
Πολλοί από τους αναγνώστες του βιώνουν βαθύτερα και τα ποιήματά του…
Αν θέλετε να μείνουμε σ΄αυτό να συζητήσουμε…
Σας προτιμώ ως ποιητή τινάς περισσότερο από θεωρητικό ή σχολιογράφο. Ίσως δεν έχετε την εξωποιητική προετοιμασία που απαιτεί το είδος…:)
Παρακαλώ να μου κάνετε τη χάρη να μπαίνετε στο θέμα άμεσα και γρήγορα…
Και το θέμα είναι απλά ότι κατά την άποψή σας το χαϊκού απαιτεί εξωποιητική προετοιμασία.
Κάνετε ένα θέμα με τα επιχειρήματά σας να τοποθετηθούμε.
Καταλαβαίνω την ανυπομονησία σας, αλλά το ζήτημα στη ζωή είναι να εξηγήσουμε στους άλλους γιατί αυτό που θεωρούμε κοινό τόπο για μας είναι καινό δαιμόνιο σ’ εκείνους.
Κι αυτό θέλει τον τρόπο του, όχι μπουλντόζες…
Την αγάπη μου, πάντα…
Το ότι τα χαϊκού “γεννήθηκαν” ως αποτέλεσμα του βουδισμού είναι κάτι αναμφισβήτητο.Πώς ερμηνεύεται όμως το γεγονός ότι προκαλεί το θαυμασμό και όσων δεν έχουν εμβαθύνει σ’ αυτόν;…Μόνο η ασχετοσύνη και μια “μόδα” ποιητική δεν επαρκεί για να εξηγήσει το γεγονός.
Η διαισθητική προσέγγιση -προσέλκυση μιας άλλης θεώρησης της ζωής,χωρίς συνειδητή-επιστημονική θήτευση σ’ αυτήν, δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Η αλήθεια είναι πάντως μία:όπως το ζεϊμπέκικο είναι ένας γνήσια αντρικός χορός και οι γυναίκες που τον χορεύουν δείχνουν να μαϊμουδίζουν, έτσι και τα χαϊκού των περισσοτέρων μη-βουδιστών πιθανόν να ευτελίζουν την εικόνα τους.
Ανυπομονώ; Το αντίθετο ξέρετε…. πηγαίνω όπως οι δείκτες του ρολογιού. Είναι και αυτό γνωστό, μεταξύ άλλων.
Μπαίνω στο θέμα πάντοτε με τον πιο άμεσο τρόπο. Η εμμεσότητα που καλιεργείται από την απέναντι όχθη δημιουργεί την ψευδαίσθηση της έλλειψής της.
Επιχειρήματα;
Δικά μου; Είναι δυνατόν να υπάρξουν;
Μόνον αυτά της τάξεως του Χαϊκού. Δεν μπορούν να υπάρξουν άλλα:
Πρατζναπαραμίτα Χριντάγια Σούτρα
Λανκαβατάρα Σούτρα
Βιμαλακίρτι Σούτρα
Και όποιο βιβλίο θελήσετε επί του θέματος από τον D.T. Suzuki.
Αυτά αρκούν.
Και με την δική μου αγάπη, όχι μόνον στο δικό σου πρόσωπο – προς όλους.
φίλε Κυριάζ: ουδεμία διαισθητική προσέγγιση αποκλείεται, έχω γράψει μάλιστα περί αυτού προ πολλού.
Ας σκεφθεί όμως κάποιος τι σημαίνει και τι ακριβώς συμβαίνει όταν αποκτά “διαισθητική προσέγγιση”
αλλαξοπιστίζει ως προς κάτι…
Να είσαι καλά.
Μίχο,
μη μου μιλάς στον πληθυντικό, γιατί θα παρεξηγηθώ… 🙂
Κι ασε αυτά που ξέρεις:ακόμη περιμένω το χαϊκού σου-δεν το ξέχασα.
Μόνο πρόσεξε: να ‘χει μπόλικο ζεν 🙂
Ο “άγνωστος γραφέας” σας ευχαριστεί που τον διαβάσατε τόσο προσεκτικά. Ελπίζω κι εγώ όπως όλοι μας στη μεταθανάτια αναγνώριση(;) Μέχρι τότε θα ζω και θα γράφω σύμφωνα με τους εσωτερικούς μου ρυθμούς.
Υ.Γ. Αφήστε τον Μύαρη ήσυχο, τον γνωρίζω 25 χρόνια και είναι πάντα ένας ασυννέφιαστος ουρανός.
Λίγο πριν γίνει κατόπιν εορτής…
Ο Τζιάνι Ροντάρη περιγράφει στη γραμματική της φαντασίας του, ένα παιχνίδι κατά το οποίο, τα παιδιά κλείνονται μέσα σε ένα δωμάτιο και λένε «κακές και απαγορευμένες λέξεις»
Παίζουν μ’ αυτές και φτιάχνουν προτάσεις…
Και ακόμη : οι γιαγιάδες στα χωριά, τρελαίνονται από χαρά αυτή την περίοδο, να ονοματίζουν μέσα από αυτά τα παιχνιδιάρικα τραγουδο-ποιήματα, ότι όλο τον υπόλοιπο χρόνο, απαγορεύεται να αναφέρεται.
Χρόνια πολλά …