ΤΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ, 25-3-1934
1
Μες στης ζωής τα τωρινά, που είνʼ όλα ψεύτικα,
φτωχά κι εφήμερα,
γιομάτα χίμαιρα,
τα περασμένα πώς ξυπνούσαν ονειρεύτηκα,
κι ας είνʼ αγύριστα παντοτινά.
Μάτια που σβήσατε γρήγορα,
μάτια μου μόνο παρήγορα,
σας βλέπω πάλι μπροστά μου
με θαμπωμένη καρδιά…
Refrain
Μάτια χαμένα, λησμονημένα, γυρίστε πάλι πίσω,
δίχως το φως σας, σκλάβος δικός σας, δεν μπορώ πια να ζήσω.
Με σας δεμένη νιώθω να μένει, με πάθος, η τρελή καρδιά μου,
πρώτη παρηγοριά μου κι ελπίδα μου στερνή.
2
Και πιο πολύ δυο μάτια πλάνα που περάσανε
κι αμέσως φύγανε,
με τʼ άστρα πήγανε,
λες και γλυκό σκοπό για πάντα με κεράσανε,
κι άμα τα σκέβουμαι ξαναμεθώ…
Μάτια που σβήσατε γρήγορα,
μάτια μου μόνα παρήγορα,
σας βλέπω πάλι μπροστά μου
με θαμπωμένη καρδιά…
Μάτια χαμένα, λησμονημένα, γυρίστε πάλι πίσω,
δίχως το φως σας, σκλάβος δικός σας, δεν μπορώ πια να ζήσω.
Με σας δεμένη νιώθω να μένει, με πάθος, η τρελή καρδιά μου,
πρώτη παρηγοριά μου κι ελπίδα μου στερνή.
[ΑΤΙΤΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ], 30-3-1936
Φωνές, τραγούδια, πρόσωπα κοινά,
χρώματα, φώτα, το βιολί που παίζει,
– και δυο μεγάλα μάτια φωτεινά,
που κάθονται βουβά σʼ ένα τραπέζι.
Τα βρίσκω μʼ ένα κοίταγμα γοργό,
την ίδια ώρα και στην ίδια θέση
κι όσο τα βλέπω, δεν μπορώ κι εγώ
να κάνω βήμα, σα να μʼ έχουν δέσει.
Refrain
Τι κρύβουνε, ποια πράματα γλυκά,
δεν τόλμησα ποτέ να τα ρωτήσω.
Το βράδυ μου τα φέρνει ταχτικά
και πάλι την αυγή τα παίρνει πίσω.
Κι όλοι με λένε χάχα και κουτό.
Μα τι με νοιάζει τι μου σέρνουν πίσω;
Μου φτάνει μοναχά να τα κοιτώ,
κι ούτε ποτέ, ποτέ θα τα ρωτήσω.
Επίμετρο Hardwired film
Το «Ταγκό της Νοσταλγίας» είναι οι πρώτοι γνωστοί, μέχρι σήμερα, μελοποιημένοι προπολεμικά στίχοι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη• ανέκδοτοι, με την έννοια ότι δεν συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του τόμου των ποιημάτων του, είτε στην παλιά του 1964 από τις εκδόσεις “Φέξη”, με την επιμέλεια του Άρη Δικταίου – φιλολογικό ψευδώνυμο του εξ Ηρακλείου Κρήτης ορμώμενου λογοτέχνη Κωνσταντίνου Κωνσταντουράκη (1917–1983), είτε στη νεότερη διπλή (1997, 2001) έκδοση από τον “Ζήτρο”, η οποία –κακά τα ψέματα– αναπαραγάγει την προγενέστερη (εξαιρέσει της εισαγωγής, των σημειώσεων και των κακόβουλων σχολίων), χωρίς να έχει να προσθέσει, δυστυχώς, κανένα νέο στοιχείο. Πάλι καλά, όμως, που υπάρχει επικοινωνώντας όλους εμάς με το μεγαλύτερο μέρος του ποιητικού του έργου.
Οι στίχοι στο «Ταγκό της Νοσταλγίας» γράφτηκαν στις 25-3-1934, κατά την 113η επέτειο της εθνικής Ανεξαρτησίας της 25ης Μαρτίου 1821 – ένα ταγκό αντί θούριος! Και μελοποιήθηκαν τότε περίπου, στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Θέτω ως όριο το 1935, ως όριο και όχι ως αρχή, μιας και διόλου απίθανο να υπάρχουν και προγενέστερα μελοποιημένοι στίχοι του ποιητή. Άλλος ένας τομέας τής έρευνας αυτός, η προπολεμική περίοδος (μιας και η μεταπολεμική έχει εξακριβωθεί πολλαπλά όσον αφορά τη μουσική), εξίσου παρθένος και δελεαστικός, πιο δύσκολος στην έρευνα – γιʼ αυτό και πιο επιθυμητός. Ας επανέλθουμε στο προπολεμικό ταγκό. Τη μουσική έγραψε ο Μήτσος Μέρτικας, όπως σημειώνει ο ποιητής στο χειρόγραφό του, που βρίσκεται στα κατάλοιπα του αρχείου του Λαπαθιώτη στο ΕΛΙΑ. Άγνωστη η φωνή που το τραγούδησε, η ερμηνεία, αντρική ή γυναικεία. Μακάρι να βρεθεί σύντομα αυτό το λικνιστικό προπολεμικό και ονειροπόλο ταγκό.
Εδώ και πολλά χρόνια έχω θίξει την εμμονή του Λαπαθιώτη όχι απλώς στο πρόσωπο, αλλά κυρίως στα μάτια του Άλλου. Τη σημασία που διαδραματίζει η μια από τις δύο κύριες αισθήσεις, εκείνη της όρασης – η εντελώς άμεση, η καίρια, αντίληψη τού ωραίου, στην ερωτική ποίησή του• η άλλη είναι η αφή. Έγραψε αρκετά και πολύ ωραία ποιήματα για τα μάτια: «Μεθύσι», «Ο επαναπαυόμενος αθλητής», «Εμένα την καρδιά μου δεν τη θόλωσαν…», «Μάτια», «Επεισόδιο», «Νάρκισσος», το οποίο έχει μελοποιηθεί. Στις 30-3-1936, ο Λαπαθιώτης γράφει κάποιους άλλους πολύ ωραίους στίχους του, δίχως τίτλο, οι οποίοι επικεντρώνονται κι αυτοί στα μάτια ενός προσώπου. Άγνωστο αν έχουν μελοποιηθεί – ο ποιητής δεν σημειώνει όνομα συνθέτη στο χειρόγραφό του. Ευκαιρία λοιπόν να γίνει τούτο το ποίημά του το επόμενο τραγούδι σε στίχους Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.
Βαγγέλη Ψαραδάκη, σε ευχαριστούμε για μια ακόμα φορά με το ανέκδοτο υλικό που έφερες στην επιφάνεια. Διαβάζοντας το κείμενό σου, έκανα -σχεδόν αναπόφευκτα- τον συνειρμό με τα τραγούδια του Αττίκ.
Αν σκεφτούμε ότι ο Αττίκ άνοιξε τη μάντρα του το 1930, και το τραγούδι του Λαπαθιώτη γράφτηκε το 1934, προσωπικά δεν θεωρώ απίθανη μια αλληλεπίδραση.
Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Λαπαθιώτης, όπως και ο Καβάφης έπρεπε να αυτολογοκριθούν την ώρα που έγραφαν, ώστε να μην γίνεται σαφές αν εξυμνούν κάποιον άντρα ή γυναίκα.
Νομίζω ότι η εξύμνηση των ματιών ήταν ένας εύκολος τρόπος για να περιγράψει ο Λαπαθιώτης τα αισθήματά του, χωρίς όμως να φανερωθεί άμεσα.
Κι εδώ έρχεται ένα δεύτερο ενδαφέρον ερώτημα, πως γίνεται από τη μια ο Λαπαθιώτης να μην κρύβει την ομοφυλοφυλία του στη ζωή του, κι από την άλλη να είναι κρυπτικός στους στίχους του;
Ηταν άραγε η συναίσθηση ότι τα γραπτά μένουν, ήταν μια ασύνειδη προσπάθεια να “κρυφτεί” από τις επόμενες γενιές;
Δεν έχω απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Βρίσκω όμως υπέροχη την αλληλεπίδραση μεταξύ Αττίκ και Λαπαθιώτη, αν φυσικά ισχύει η αρχική σκέψη μου.
Ο Λαπαθιώτης, έχει τόσο έντονο μέσα του το μουσικό στοιχείο (επιπλέον, γνώριζε να παίζει πολύ καλά πιάνο) ώστε μου κάνει εντύπωση που δεν έχει μελοποιηθεί ήδη το σύνολο της δουλειάς του.
Πολύ καλή η ιδέα για “ανάρτηση” αυτού του “ανέκδοτου” ποιητικού υλικού [αλήθεια, γιατί “2 ανέκδοτοι στίχοι” στον τίτλο και όχι “ποιήματα” ή “δημιουργίες”;]. Ο Λαπαθιώτης υποφέρει ακόμη από τις προκατειλημμένες αναφορές. Και το επίμετρο του κ. Β.Ψ. πληροφορεί και εξηγεί με επάρκεια.
***Κάτι ίσως για τη Μαρία Δημητριάδη και τη μελοποιημένη ποίηση που τραγούδησε, θα μπορούσε να δοθεί από το ΠΟΙΕΙΝ;
Αύριο για τη Μαρία Δημητριάδη αγαπητέ μου ποντικέ, σε επιμέλεια Σπύρου Αραβανή ο οποίος δούλεψε με δημοσιογραφική ταχύτητα, αλλά λόγω της επετείου μετά από περισυλλογή είπαμε να την ανεβάσουμε αύριο, αν και η επικαιρότητα πάντα προηγείται….
Το ενδεχόμενο κάποιας αλληλεπίδρασης μεταξύ του Αττίκ και του Λαπαθιώτη ειλικρινά με γοητεύει. Δεν το θεωρώ απίθανο. Η αισθητική των στιχουργημάτων και των 2 φαίνεται να ‘χει αρκετούς κοινούς δεσμούς. Πολύ εύστοχες οι παρατηρήσεις της Σοφίας.
Ο συνθέτης Μήτσος Μέρτικας όπως βρίσκω ήταν γόνος σμυρνέικης οικογένειας μουσικών. Στο kithara.gr καταγράφονται τρία δικά του τραγούδια, ένα του 1943 και δύο του 1934. Κάτι υπάρχει γι’ αυτόν και στο ΕΛΙΑ.
Κύριε Ψαραδάκη, για μια ακόμα φορά συγχαρητήρια. Με την ευκαιρία: το γραμματοκιβώτιό σας είναι γεμάτο και κάτι λαπαθιωτικό που σας στέλνω επιστρέφει.
Καλησπέρα και χρόνια πολλά σε όλους, καλή χρονιά, με υγεία, δημιουργία και ευτυχία.
Καλή μου Σοφία,
το εκτενές σχόλιό σου θέτει διάφορα ζητήματα, τα οποία θα προσπαθήσω να διαλευκάνω όσο μπορώ.
Καταρχάς, λίαν εύστοχος ο συσχετισμός του ποιητή με τον Αττίκ, ο οποίος πρέπει να ήταν κάμποσο μεγαλύτερος από τον Λαπαθιώτη, μιας και το 1901 -χρονιά κατά την οποίαν ο 13χρονο; Λαπαθιώτης εμφανίζεται στη λογοτεχνία μας με το έμμετρο θεατρικό δράμα του “Νέρων ο Τύραννος”- υπάρχουν ήδη τραγούδια σε μουσική ή στίχους του Αττικ.
Έψαξα σε διάφορα μουσικά sites και δεν βρήκα κανένα τραγούδι του σε στίχους Λαπαθιώτη. Αντίθετα, διαπίστωσα κι εγώ μιαν επίδραση του στιχουργού Αττίκ στον Λαπαθιώτη.
Κι εδώ έρχομαι στο δεύτερο θέμα. Δεν πιστεύω ότι ο Λαπαθιώτης, όπως και ο Καβάφης, έγραφε κρυπτικά, όσον αφορά τις ερωτικές του επιλογές. Από πολύ νωρίς έχει γράψει ερωτικά ποιήματα ομοφυλοφιλικού περιεχομένου, στα οποία δεν αποκρύβεται το φύλο του αγαπημένου προσώπου, με αποκορύφωμα το ποίημά του “Επεισόδιο”, που δημοσιεύτηκε το 1938 μεσούσης της Μεταξικής δικτατορείας. Μια εξαίρεση υπάρχει, το “Στον αγαπημένο μου (1907) με τον παραπλανητικό υπότιτλο “Τραγουδάκι της Έλσας”.
Από την άλλη, πιστεύω ότι τα μάτια ενός προσώπου είναι ο πλέον κοινός αλλά και προσφιλής θεματικά τόπος στα ερωτικά τραγούδια, ένας διαχρονικός συρμός. Αν ρίξεις μια ματιά σε κάποια τραγούδια του Αττίκ, αλλά και άλλων εκείνης της εποχής, θα το διαπιστώσεις κι εσύ.
Ο Λαπαθιώτης όχι μόνο έπαιζε πιάνο, αλλά συνέθετε και μουσική, 154 συνθέσεις κλασικής και άλλης μουσικής. Γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι όχι μόνο έδινε στίχους του σε συνθέτες, ρεμπέτες και μη, αλλά έγραψε και χασικλίδικα και χασάπικα τραγούδια, τα οποία απαξιώθηκαν το 1945 από τη μουσικοκριτικό Σοφία Σπανούδη.
Τέλος, παρά τη μουσικότητα των στίχων του, θεωρώ σχεδόν αδύνατη τη μελοποίηση ολόκληρου του ποιητικού του έργου, μιας και δεν προσφέρονται όλα γι’ αυτό. Μπορώ όμως να αναφέρω ότι έχω εντοπίσει τη μελοποίηση 28 ποιημάτων του και την ύπαρξη 38 τραγουδιών από το 1967 μέχρι και το 2008. Σύντομα θα δημοσιεύσω εδώ τη σχετική μελέτη.
Κύριε Μύαρη,
θεώρησα πιο εύστοχη την επιγραφή “2 ανέκδοτοι στίχοι”, και όχι ποιήματα ή δημιουργίες, μιας και πρόκειται για ένα μελοποιημένο ήδη τραγούδι και ένα άλλο που δεν έχει μελοποιηθεί. Και στα δύο ο ποιητής σημειώνει το refrain, σε αντίθεση με τα ποιήματά του.
Διαβάστε στο τελευταίο τεύχος του Μανδραγόρα τεύχος 39 ( σελ. 23-26) την παρουσίαση ανθολόγηση του Σωκράτη Σκαρτσή για τον Ναπολέων Λαπαθιώτη
Είμαι μόνος
Είμαι μόνος. Βραδιάζει τι να κάνω ….
Τα χέρια μου είναι τόσο απελπισμένα.
Τα χέρια μου είναι τόσο κουρασμένα.
Τ’ αφήνω και γλιστρούν, αργά. στο πιάνο….
Πάιζω στην τύχη, κάτι αγαπημένο,
κάτι παλιό, και γνώριμο, και πλάνο ……..
Και πάλι σταματώ. Δεν επιμένω.
Μάλλον θα προτιμούσα να πεθάνω ……
(1940)
Το ανεξάρτητο παρατηρητήριο του “ποιείν” κατέγραψε 1.300 επισκέψεις μέσα σε μια μέρα, τη μέρα της επετείου του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη!
κ. Ψαραδάκη, σας ευχαριστούμε.
Πιστεύω πως στην αντικειμενική επιτυχία της ανάρτησης (“1.300 επισκέψεις” καταγραμμένες) συνέβαλε και ο εύστοχος σχολιασμός της. Είμαι βέβαιος πως η πιθανολογούμενη σχέση Αττίκ-Λαπαθιώτη εξήψε το ενδιαφέρον των εκατοντάδων φιλόκαλων αναγνωστών.
Καλημέρα, κύριε Παστάκα, κι εγώ σας ευχαριστώ που φιλοξενείτε εμένα αλλά και την εμμονή μου στον ποιητή.
Να σας πω την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει και τόσο η επισκεψιμότητα τής συγκεκριμένης μέρας. Εξάλλου, αν δεν με απατά η μνήμη μου, έχουν καταγραφεί και υψηλότεροι αριθμοί στο παρελθόν, όχι απαραιτήτως σε δικές μου αναρτήσεις.
Εκείνο όμως που θα με ικανοποιούσε αφάνταστα είναι το εξής: Κάποιοι από τους επισκέπτες να είναι, λέει, μουσικοί, και έτσι μετά από κάμποσο καιρό να ακούσουμε μελοποιημένο το άτιτλο τραγούδι του Λαπαθιώτη, ή και το ήδη μελοποιημένο σε νέα εκτέλεση.
Καλά να είστε.
Ο Ναπ. Λαπαθιώτης, ένα τετράστιχο και μια ανατύπωση
Της Ολγας Σελλα
ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ.
Ανακοινώθηκε στον προγραμματισμό των εκδόσεων «Κέδρος» για το φετινό φθινόπωρο. Το βιβλίο «Η ζωή μου – Απόπειρα συνοπτικής αυτοβιογραφίας», του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, τυπώθηκε, στάλθηκε στους δημοσιογράφους, αλλά ματαίως οι αναγνώστες το αναζητούσαν στα βιβλιοπωλεία.
Η έκδοση είχε μπλοκαριστεί στις αποθήκες των εκδόσεων «Κέδρος» εξαιτίας ενός… τετράστιχου! Ας εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει:
Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου τυπώθηκε, με τον γραφικό χαρακτήρα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και τη χειρόγραφη υπογραφή του. Το τετράστιχο έχει ως εξής: «Ψηλό, λιγνό, τρελό για χάδι,/ δουλεύει σ’ ένα μαγαζί/ Το πήρα ένα Σαββάτο βράδυ/ και κοιμηθήκαμε μαζί».
Τη φιλολογική επιμέλεια της έκδοσης έχει ο καθηγητής Γιάννης Παπακώστας, ο οποίος αντέδρασε μόλις είδε το οπισθόφυλλο και ζήτησε να αλλάξει.
Η «Κ» αναζήτησε χθες τον Γιάννη Παπακώστα για ν’ ακούσει την εκδοχή του, η οποία ήταν: «Μου ζήτησαν ένα κείμενο για το οπισθόφυλλο, ένα για το “αυτί” του βιβλίου και κάποιες φωτογραφίες του Λαπαθιώτη. Οταν μου έδωσαν το βιβλίο τυπωμένο, είδα το χειρόγραφο τετράστιχο, το οποίο είναι εντελώς αναντίστοιχο με το ύφος και το περιεχόμενο του βιβλίου και δεν έχει καμιά αξία ως κατασκεύασμα. Πιστεύω ότι έπρεπε πρώτα να τεθεί υπόψη μου αυτή η γραφιστική παρέμβαση. Δεν ετέθη και ζήτησα να γίνει νέα εκτύπωση εξωφύλλου, χωρίς το τετράστιχο. Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο τετράστιχο δεν έχει καμία σχέση με το βιβλίο του Λαπαθιώτη, κατ’ αρχήν διότι περιέχει πεζά κείμενά του. Δεν έχει σχέση επίσης με την όλη ποιητική του διαδρομή, είναι ένα αβανταδόρικο, φτηνό στιχούργημα. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο τετράστιχο βλάπτει και τον ίδιο τον Λαπαθιώτη, που με πολύ συγκεκριμένο τρόπο αφηγείται τη ζωή του και ξεδιπλώνει μια ολόκληρη εποχή. Τελικά ο εκδοτικός οίκος συμφώνησε μαζί μου και κατανόησε το σκεπτικό μου, προχωρώντας σε νέα εκτύπωση του εξωφύλλου, χωρίς το τετράστιχο».
Η αυτοβιογραφία του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη δημοσιεύτηκε σε είκοσι εννέα συνέχειες στο εβδομαδιαίο λαϊκό περιοδικό «Μπουκέτο» με τον επίτιτλο «Απόπειρα συνοπτικής αυτοβιογραφίας» από τις 28 Απριλίου ώς τις 31 Οκτωβρίου 1940. Λίγο πριν δημοσιεύτηκε η αγγελία: «Ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης έγραψε χάριν του “Μπουκέτου” την βιογραφίαν του».
Τελικά, η αυτοβιογραφία του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία με το νέο εξώφυλλο την ερχόμενη Δευτέρα. Παρ’ όλα αυτά, οι δημοσιογράφοι από τον χώρο του βιβλίου έχουν στα χέρια τους μια συλλεκτική έκδοση, αφού οι εκδόσεις πρόλαβαν και τους έστειλαν τα αντίτυπα.
Πηγή: Καθημερινή 13/11
Μόλις επέστρεψα από τη γιορτή μιας φίλης και βρέθηκα προ εκπλήξεως! Είναι σπάνιο, συνήθως, το φαινόμενο να επικαιροποιούνται παλιότερες αναρτήσεις αλλά, μιας κι έχω καταθέσει εδώ μερικά κείμενα για τον ποιητή, ας επανέλθω.
Η αυτοβιογραφία του Λαπαθιώτη κυκλοφόρησε το 1986 σ’ ένα εξαιρετικά καλαίσθητο βιβλίο από τις εκδόσεις “Στιγμή” του Αιμίλιου Καλιακάτσου, με την επιμέλεια του Γιάννη Παπακώστα. Αν και το κείμενο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1940, ο ποιητής ανιστορεί τη ζωή του μέχρι το 1917.
Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι στο γράψιμο και τη δημοσίευση της (λειψής) αυτοβιογραφίας του ο Λαπαθιώτης κινήθηκε από καθαρά βιοποριστικούς λόγους. Μια δεύτερη, είναι η εξής: Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ζωής του παραμένει άγραφο από τον ποιητή, όχι όμως και άδηλο για τους υπόλοιπους – βέβαια, εξαρτάται πάντοτε από το σημείο θέασης του καθενός. Άλλη η προσέγγιση του Δικταίου, άλλη του Κόρφη, άλλη του Σπετσιώτη κλπ.
Ας έρθω στο προκείμενο. Εύλογη και απολύτως δικαιολογημένη (για μένα) η αντίδραση του Γιάννη Παπακώστα όσον αφορά την αντίρρησή του για το επίμαχο τετράστιχο στο οπισθόφυλλο (το οποίο, παρεπιπτόντως, είναι ένα οκτάστιχο ποίημα του Λαπαθιώτη, το “Επεισόδιο”, γραμμένο και δημοσιευμένο σε αυτόγραφο το 1938 – βλ. σχετικά εδώ: http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/epeisodio.html).
Με λίγα λόγια:
ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ;
Κύριε Ψαραδάκη,
θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἐπισημάνω ὅτι στὸ Ἀρχεῖο ὑπάρχουν δ ύ ο χειρόγραφα τοῦ δεύτερου τραγουδιοῦ, καὶ τὸ ἕνα ἔχει τῆν ἐπισήμανση:
Γιὰ τὴν ἐπιθεώρηση Μαζούρκα τοῦ Κίμωνος Καπετανάκη.
Ἀχιλλέας Τζάλλας
Σας ευχαριστώ κ. Τζάλλα,
προφανώς αντέγραψα εκείνο που δεν είχε αυτή την επισήμανση, θεωρώντας το άλλο ως αντίγραφό του.
Επομένως, μένει να εντοπιστεί ο συνθέτης, ο ερμηνευτής/τρια και το έτος της παράστασης.
Μαζί με άλλο ένα τραγούδι που μου επισήμανε πριν από κάμποσο καιρό ο κ. Σαραντάκος, ο συνολικός αριθμός των τραγουδιών σε στίχους Λαπαθιώτη ανέρχεται σε 93. Και πάλι σας ευχαριστώ.