Ο Σωτήρης Παστάκας και ο Σπύρος Αραβανής με τους συνεργάτες τους σάς καλούν να γιορτάσουμε από κοντά τα 2 χρόνια του “Ποιείν” στο “Άλεκτον” (Σφακτηρίας 23, Κεραμεικός 104 35 Τηλ: 210 3422001), την Κυριακή 19/10. Ώρα έναρξης: 20.30
Υ.Γ. 1 Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους στηρίζουν το “Ποιείν” αυτά τα χρόνια. Ένα επίσης μεγάλο ευχαριστώ και σε όσους το πολεμάνε. Οι πρώτοι μάς δείχνουν το δρόμο, οι δεύτεροι την έξοδο. Πολύτιμη η παρουσία και των δύο.
Υ.Γ. 2 Μία μεγάλη συγγνώμη για τα λάθη, τις παραλείψεις και τις αδικίες μας. Ελπίζουμε οι παιδικές μας ασθένειες να περάσουν γρήγορα.
Από μικρή, τις ημερομηνίες
τις αγαπούσα, τις σημείωνα μία-μία.
Ημέρες, μήνες και χρονολογίες
του χρόνου παρανάλωμα, θυσία,
σημάδεψαν χαρές κι απελπισίες,
μα και της έμπνευσής μας τη μανία.
Οκτώβρης ήταν πρόπερσι, ένα βράδυ
– γυρίζει η μνήμη πάλι προς το πριν –
που μου ‘στειλε ο Παστάκας το σημάδι:
“έλα να γράψεις στο καινούριο μας Ποιείν”
– στείλε μας σκέψεις και συνεργασίες,
έστω κι ας είν’…κι ο μ ο ι ο κ α τ α λ η ξ ί α!
Και γνώρισα τους άλλους…έτσι, αθρόα:
– το Σπύρο, το Θεοδόση, το Μιχάλη
τον κύριο Γκούμα, Φώτη, Μίχο, Βόα
κι έφερα κόσμο για να δούνε αυτό το… χάλι:
– Στιχάκιας, Κυριαζής, τι παρουσίες!
(εδώ ο Μουζάκης περιμένει κάποια μνεία…)
Συγνώμη θα ζητήσω απ’ όποιον ξέχασα
– η μνήμη δεν βοηθάει, συμπαθάτε…
Φίλοι ποιητές, που σ’ άλλον κόσμο έχασα
να γνωριστούμε απ’ την αρχή και πάλι, ελάτε.
Γιατί είναι δύσκολες παρέες και φιλίες,
με ομοτέχνους, γι’ αυτό έχουνε κι αξία.
ΥΓ: Κι αν με ρωτήσετε ποιόν προτιμώ, η γυναίκα,
δίχως μια σκέψη θ’ απαντήσω: Την Αλέκα!
Kαταπληκτικό εορταστικό ποίημα, Σοφία- αν κι ελλείψει ειδικότητας στα ομοιοκατάληκτα, δε θα έπρεπε να το κρίνω… 🙂 . See u at the party.
Να ζήσεις Ποιεινάκι και χρόνια πολλά
σε σένα ο κάθε ποιητής να κολλά
παντού να σκορπίσεις της τέχνης το φως
με Σπύρο,Σωτήρη και Μίχο σαφώς…
Χρόνια πολλά να ευχηθώ.
Πολύ ωραίος χώρος ποίησης.
Καλή συνέχεια.
Για το Ποιείν… με πολλές ευχές…
…
Πάνω σε μια πεδιάδα,
μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι,
τσιτωμένη σαν το μελάνι
στα τύμπανα των ποιητών,
τα ιδρωμένα χέρια πιάνονται.
Χοροπηδούν οι άνθρωποι
πάνω στην κρούστα της όλοι μαζί.
Ξαφνικά, τα χέρια χάνονται
και ζητάς άλλα χέρια.
Στο τσιτωμένο τύμπανο… Όλοι μαζί…
…
____________
Με κάποια κείμενα συμφωνώ και με κάποια διαφωνώ… πάντα όμως με σεβασμό προς τους δημιουργούς των.
Μανώλης Μεσσήνης
Χρόνια Πολλά! Οι ακόμη γριπιασμένοι εχθροί της Επιθεώρησης ας λουφάξουν στο καβαφικό πλην Λακεδαιμονίων. Η Ιστορία και η Ποίηση θα τους κρίνουν.
Α, σήμερα είναι τα γενέθλια;
Εύχομαι να μη γεράσεις Ποιείν…
χρόνια πολλά!
όταν το ποιείν έχει τέτοια “εσοδεία”
δικαίως του αξίζει ο δημόσιος έπαινος.
ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΙ !
Την αγάπη μου
Και με τα πέντε γράμματα
Χρόνια Πολλά Ποιείν
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΙΕΙΝ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΡΕΙΑ.
👿
Σε καιρούς αιωνίως δύσκολους,
Μαχητές του Αλλού.
Χρόνια Πολλά και απο μένα.
χρόνια πολλά στο φιλόξενο ποιείν
να είστε πάντα καλά
Πολλές ευχές. Η παρουσία σας ανοίγει δρόμους… ξεπερνά τις προτεινόμενες εξόδους.
ποιείν,
σωτήρη, σπύρο,
φίλοι
χρόνια πολλά και ποείν να μη γεράσεις ποτέ (ξέρω, είστε ευαίσθητοι στα κλοπή-ράιτ, το διάβασα από τον ψαραδάκη:)
(κι εσείς οι άλλοι να γεράσετε βαθιά μένοντας πάντα νέοι)
ψοφάω να’ρθω
αλλά να δούμε!
κάτι θα σκαρφιστώ!
καλημέρες!
το ποιείν για να ορίσω
το μυαλό μου θα ζορίσω
για να βρω ένα στιχάκι
να του μοιάζει έστω λιγάκι:
“Μια στιγμή και μια ατάκα
του Σωτήρη του Παστάκα
και του Αραβανή του Σπύρου
ένα βλέμα του απείρου”
Χρόνια πολλά!
Ενα μεγάλο ευχαριστώ για την εξαιρετική δουλειά σας.
Χρόνια πολλά Ποείν
Ένα μεγάλο ευχαριστώ κι εκ μέρους μας σε όλους εσάς…με μια ανοικτή πρόσκληση: την Κυριακή 2 Νοεμβρίου στο “Άλεκτον” οι διαδικτυακοί ποιητές προσκαλούνται στην σκηνή να μιλήσουν για την δουλειά τους και να διαβάσουν 2 ποιήματα…Στο πάρτι γενεθλίων όσοι ήταν παρόντες αποδέχθηκαν την πρόσκληση (Ελένη Κονδύλη, Γιάννης Κυριαζής, Δημήτριος Μουζάκης, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος, Έκτωρ Πανταζής, Γιάννης Ζελιαναίος…), κι όσοι από εσάς θέλετε να συμμετάσχετε σας παρακαλώ να δηλώσετε έγκαιρα τη συμμετοχή σας.
Χρόνια άμετρα Ποείν! αν και δεν γερνούν οι λέξεις και το μελάνι
μοναχά ανοίγουν ποιητικές παλάμες
αργοπορημένη ίσως η ευχή….μ’ ακόμη κι έτσι ελπίζω να φτάσει…