*
Πάλι σε λάθος τόπο βρίσκομαι
γιατί τον χρόνο τον κοινό
δεν τον μοιράζομαι
με εκείνη που αγαπώ
κι όλα φαντάζουνε καμένα
στον ουρανό που πάγωσε
αφού το αστέρι της απόψε
δεν με συντροφεύει.
Γυρίζω πλευρό
σαν το μισοκαμένο κούτσουρο
γιατί ξέρει πως είναι κάπου εκεί,
η φωτιά που άναψε και σιγοκαίει.
*
Κάνεις τα δάκτυλά μου να βλέπουν:
ανοίγουν μάτια και μπουμπουκιάζουν
σαν άνθος γιασεμί,
που ξεπερνάει τη σχισμή
και ρίχνει μια κλεφτή ματιά
έξω από τον φράκτη.
*
Πόσοι είναι οι σπόνδυλοι;
Όσοι και τα χρόνια σου;
Έτσι όπως έχεις σκύψει
με το κεφάλι στην κοιλιά μου
και τους έχω όλους στη θέα,
τους βγάζω πενήντα δύο.
Μάλλον λάθος έκανα.
Ξαναμετρώ με τη γλώσσα μου
έναν προς έναν
κι έχουν τη γεύση
της ευτυχίας των χρόνων
που θα είμαστε από σήμερα μαζί:
ακριβώς τριάντα δύο.
*
Κάπως έτσι…
το κορμί σου σε οπισθότονο
ένα ουράνιο τόξο βρέθηκα να κρατάω
μες στο δεξί μου χέρι
πρέπει να κουβαλούσα μόνο την τσάντα μου,
για πολλά χρόνια
κι είχα ξεμάθει πως είναι
να κρατάς στα χέρια σου αγαπημένο σώμα
τον ύστερο σπασμό να δίνεις και να παίρνεις.
*
Μια τρυφερή αγκαλιά κι ένα γλυκό φιλί
στα μάτια που γελάνε
στο στόμα σου που μοσχοβολάει αγάπη
στα φιλιά σου που χορεύουν συρτό
στη μύτη σου που με ακούει προσεκτικά
στο λοβό του αριστερού σου αυτιού
που δαγκώνει τη γλώσσα μου
στη μικρή ελιά που κάθεται στον αυχένα σου
και την ανακαλύπτεις με έκπληξη
γιατί δεν το πίστευες
πως θα ήταν όμοια με τη δική σου:
η χαρά των φιλιών μου.
(από την ανέκδοτη συλλογή «σώμαΜΕσώμα»)
(Πρώτη δημοσίευση περιοδικό “Οροπέδιο” # 5, Καλοκαίρι 2008)
Τα συγκεκριμένα ποιήματα είναι αυστηρά ιδιωτικά και δεν θα ήθελα προσωπικά να αναταράξω τον ερωτισμό τους. Ό,τι και να γράψω θα είναι άκομψο.
Μόνο δυο λέξεις προς τον αποδέκτη των ποιημάτων:
Είσαι ο προστάτης-άγγελος του Ποιείν. Κυριολεκτικά.
Χρόνια σου πολλά.
Δεν είναι απλώς ωραία…είναι κάτι πιο πολύ, κάτι που δύσκολα βρίσκεται
Είναι συγκινητικά.
Συγκινητικά σαν ύμνος στην αγάπη.
Και είναι διαλεχτά, όπως εξυψώνει Εκείνη που υμνεί.
Με τον τρόπο της σάρκας, με τον τρόπο του νου, με το νόμο της αφοσίωσης.
Αλήθεια, ποιος τολμά έτσι τον εαυτό του να υπερβεί για να υμνήσει με τόσο πλούσιο τρόπο τον Άλλον;
Ευχαριστούμε για την ανάγνωση.
Τέλος εποχής, τέλος καλοκαιριού.
Καλοκαίρι, η εποχή που λήγει σε κείνο το ιώτα, λες και είναι βακτηρία για το επερχόμενο ψύχος. Να διώξει, να τρομάξει, να ξορκίσει
Ποτέ να μην έρχεται χειμώνας σε αυτά τα ζητήματα.
Σαν να ρίχνω κλεφτές ματιές πάνω απ’ τον ώμο ενός ποιητή την ώρα που πληκτρολογεί το sms του…Απόλαυση.
Ζήλεψα το λογοπαίγνιο του τίτλου της συλλογής:
“σωμαΜΕσώμα”…
Ευλογημένοι οι φύλακες-άγγελοι των στίχων μας.
το κλειδί μας
κάποιος άλλος εν αγνοία του το κρατάει
κι άμα οι τυχεροί πέσουμε πάνω του
μες στην πολυπληθή ζωή
σώμαΜΕσώμα
το ξεκλείδωμα
και τ` αντηχεία της ευτυχίας
Χρόνια σας Πολλά Σωτήρη
στίχοι απλοί,μεστοί, χωρίς να καμώνονται τόν έρωτα ερωτικοί.
Ελλειψη,επιθυμία,αγωνία,ανάγκη,λύτρωση,χαρά
και η απόλυτη κυριαρχία του σώματος σε αυτό το μυστικό τοπίο πού μάς μαθαίνει -και πώς αλλιώς-ότι με τόν καιρό ξεμάθαμε……
……με συγκίνησαν.
Eύχομαι η γεύση της καταμέτρησης αυτής να φεύγει όλο και περισσότερο από το στόμα του ποιητή
να αφορά σε όλο και περισσότερους ανθρώπους.
Για το ναυπηγείο εμπνέσεων που γιορτάζει ας λειτουργεί τούτη η μέρα αντίστροφα από ότι ημερολογιακά. Ας σηματοδοτεί τον ερχομό ενός καλοκαιριού και το τέλος ενός φθινοπώρου.
Υ.Γ.: Για τον εργάτη του Ναυπηγείου καλές βάρδιες…
Όμορφα Σωτήρη και τα sms σου.
Χρόνια πολλά και μια ζεστή αγκαλιά κι από μένα.
Ακέραιο το βίωμα σου, Σωτήρη. Και όχι μόνον: δαψίλεια συγκερασμών παραστάσεων της λεγομένης πραγματικότητας και αποδελτίωση των Τιμαλφών του φαντασιακού. Είθε και σε συλλογή!