Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω την κυρία Τασούλα Καραγεωργίου αλλά το όνομα του κυρίου Κουτσουρέλη αποτελεί εγγύηση για το επίπεδο και την ποιότητα της επιχείρησης.
Ζητώ ένα μεγάλο συγνώμη από την κυρία Καραγεωργίου… Διαβάζοντας τώρα ποιήματά της στο διαδίκτυο και βλέποντας τα βιβλία που έχει ώς τώρα εκδώσει, αναγνωρίζω ότι αν έχει κάποιος το δικαίωμα να μην γνωρίζει τον άλλον, είναι αυτή εμένα και όχι εγώ αυτήν.
Αν έχω ένα μήλο κι εσύ έχεις ένα άλλο και τ’ ανταλλάξουμε, τότε κι οι δυο θα ‘χουμε πάλι από ‘να μήλο. Αν έχω μια ιδέα κι εσύ έχεις μια άλλη και τις ανταλλάξουμε, τότε ο καθείς μας θα ‘χει από δυο ιδέες.
Τ.Μπέρναντ Σο
Ευχή μου να λειτουργήσει έτσι το εργαστήριο -όπως και κάθε εργαστήριο-.
Με ιδέες και όχι με μήλα…
Με δασκάλους που να ακούνε και όχι μόνο να μιλάνε-διδάσκουν.
Με μεγαλυτέρους ανθρώπους που να “καταδέχονται” τους μικρότερους, να τους απευθύνουν το λόγο, να θέλουν να ακούσουν έστω και μια λέξη από τα χείλη τους.
Για να μάθούν και οι ίδιοι λίγα από τους άπειρους..που δε ζητάνε πολλά. Μονάχα ένα βλέμμα ή μια κουβέντα. Δεν θέλουν το χώρο ή το χρόνο σας. Θέλουν την προσοχή σας.
Έτσι κύριε Ρουμελιωτάκη;
(Όλα όσα γράφτηκαν ήταν προιοντα προσωπικής εμπειρίας)
Δεν γνωρίζω κατά πόσο τα εργαστήρια συγγραφής μπορούν να εγγυηθούν τα ποθητά αποτελέσματα. Πιστεύω όμως ότι μπορούν, αν συντρέχουν οι συνθήκες, να βελτιώσουν την αναγνωστική ματιά και να ενισχύσουν την στοχαστική προσέγγιση στη λογοτεχνία – αν το καταφέρουν, δεν θα είναι λίγο…
Κανείς δεν εγγυάται τίποτα. Ακόμα και στα πιο πρωτογενή κλιμάκια, αν δεν το’ χεις μέσα σου πώς να γίνεις σωστός επαγγελματίας στη δουλειά σου, τι κι αν την έχεις σπουδάσει; Πόσο μάλλον όταν μπαίνουν στο παιχνίδι το ταλέντο και η έμπνευση. Αν υπάρχει αγάπη, χρόνος, διάθεση και ανοιχτό μυαλό όλα αυτά μόνο χρήσιμα μπορούν να αποδειχθούν. Αν όχι απλά θα αναπαραγουν τη όποια διδαχή με αποτελέσματα το πολύ μέτρια.
Έχω κάγτι νεανικά στιχουργήματα και αν τα στείλω στο εργαστήριο φοβούμαι ότι δεν θα τα εγκρίνουν ως πρωτόλεια και λίαν άτεχνα. Αχ θλίβομαι…Να έρχομαι κύριε Μίχο ως ακροάτρια, τι λέτε;
Την κ. Καραγεωργίου την γνωρίζω από τα γραπτά της -λέγε και ποιήματα- αλλά και από αναλύσεις σε ποιήματα των σχολικών εγχειριδίων που έχει γενικά καταθέσει. Εξ όψεως επίσης την γνωρίζω καθόσον -άδολα θεωρώ- μου επετέθη σε συνέδριο όταν μίλησα για άγνοια της/ των θεωριών από τους φιλόλογους.Επετέθη δηλαδή σε όποια θεωρία επειδή, μάλλον, είναι ποιήτρια. Η για ποιο λόγο άραγε;; Αυτά. Αλλά νόμιζα ότι εργαστήρια είναι εκείνα που μαθαίνεις σχέδιο, πηλό, ραπτική…να μια πρόοδος λοιπόν και κάτι που έμαθα. Λόλα να ένα ποίημα.
χμμμ…το να έρχεται κανείς ως ακροατής μέχρι να την κοπανίσει αν αντιληφθεί δογματισμούς και ex cathedra διδαχές αφορισμούς τσιτάτα και λοιπά βαρύγδουπα, θα ήταν μια κάποια λύση.
κ. Μίχο και br (κυρία μου, αυτό το “Λόλα να είναι ποίημα” με έκανε και λύθηκα στα γέλια) απήλαυσα τα σχόλιά σας.
(αλλά συμφωνώ με το πνεύμα των σχολίων των Kafeini και Αίολου)
Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν….ή εν προκειμένω δεν δύναμαι να έχω γνώμη αν δεν δοκιμάσω να δω τα της άλλης πλευράς. Κι ακόμα πιο πολύ, δεν θεωρώ πως είναι δίκαιο να αφορίσω την άλλη πλευρά μειδιώντας ειρωνικά (μα ποια είμαι τάχα; )
Ή μάλλον θα δοκίμαζα αν δεν με έκοβε το όριο ηλικίας (30, αν είδα καλά), κι αν μου περίσσευε χρόνος να τον διαθέτω σε απολαύσεις. Διότι είναι απόλαυση η μάθηση έτσι κι αλλιώς. Ή έστω, είναι απόλαυση να σου μιλούν για αυτά που αγαπάς. Φτάνει να σου μιλούν με ευρεία αντίληψη των πραγμάτων και όχι με τυχόν δική τους στενόμυαλη οπτική του τι πρέπει να είναι. (και επίσης, να μην είναι “στρατευμένη” η ποίηση της διδαχής, έλεος με αυτά, και το τι πρέπει να διαβάζουμε και τι να αφήνουμε!)
Και να δεσμεύουν τους ορίζοντες ή τα φτερά σου. Να είναι τόσο δα μικρά και να σου τα ψαλιδίζουν όσοι ποτέ δεν απέκτησαν, μόνον από κακία επειδή τόλμησαν να φυτρώσουν σε σένα, ενώ αυτοί διαθέτουν ριπίδες…
Διότι για μένα, κι επιμένω, η ποίηση έχει μόνον μια δέσμευση:
Να κάνει καλύτερη την λευκή σελίδα
(αλλιώς, το σιγάν κρείττον εστι του λαλείν, ή εν προκειμένω του …στιχορροείν και κενογραφείν)
Έχω ένα ποίημα, ευαγγέλιο. Συγχωρήστε μου την άτεχνη μετάφραση μια και είναι δική μου και μάλιστα από τα αγγλικά κι όχι την γλώσσα του Ποιητή του (απαράδεκτο!)
Το φέρνω εδώ διότι μου φαίνεται ότι συμπτύσσει κάθε διδαχή.
Νέοι ποιητές
Γράφε όπως θέλεις
Σε οποιοδήποτε ύφος σου αρέσει
Πολύ αίμα έχει κυλήσει κάτω από την γέφυρα
Για να συνεχίσουμε πιστεύοντας
Ότι μόνον μια οδός είναι η σωστή
Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.
Με μόνο μια δέσμευση φυσικά,
Πρέπει να βελτιώσεις την λευκή σελίδα
[Νικανόρ Πάρρα, Χιλή]
ΥΓ.
Και μπαίνω σε πειρασμό να κάνω μια κακή σκέψη: Αν όλα διδάσκονται, αν όλα μαθαίνονται, δεν αποκλείεται στο μέλλον εκτός της ποιήσεως να γίνουν εργαστήρια διδαχής…έρωτος.
Mad world!!!!
Επίσης επειδή κάτι είδα (ακόμα κι εδώ δυστυχώς, και δεν θα το αναφέρω στο ανάλογο ποστ) καλόν είναι οι επίδοξοι ποιητές να διδαχθούν καλά την ελληνική γλώσσα. Δεν είναι τυχαίο που οι ποιητές των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνος ήσαν ως επί το πλείστον νομικοί. Κατείχαν την γλώσσα και την χειρίζονταν άψογα.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε καλά τα ελληνικά πριν πιάσουμε μολύβι. Δεν σώζει πάντα το word τους σημερινής ηλεκτρονικής γραφής “ποιητές”. Ισα ίσα γελοιοποιεί αρκούντως τον γράφοντα, αν αυτός δεν γνωρίζει καλά την γραμματική, με το να παρουσιάζει ορθή μια λέξη που δεν συντάσσεται έτσι όπως την παρουσιάζει. Οι μετοχές πχ. δεν είναι άκλιτες (το μάτι μου!!!) έχουν αρσενικό και θηλυκό, έχουν πτώσεις κι αριθμούς, και έλεος καμιά φορά με εκείνο το μπέρδεμα της παθητικής και ενεργητικής των ρημάτων, να ξέρουμε πότε πχ. μπαίνει το 3ο ενικό παθητικής (με το αι) και πότε το 2ο πληθυντικό ενεργητικής (με το ε) κι όχι να γίνονται αχταρμά (το κυρίαρχο λάθος)
Κι ένα σωρό άλλα, που υποθέτω θα είναι τραγικά για έναν καλό και προσεκτικό φιλόλογο (προσεκτικό, διότι ατυχώς και σε αυτό τον κλάδο υπάρχουν ημιμαθείς κι άτσαλοι) όταν τα βλέπει…
Δεν είναι πάντα λύση να έχεις αποστηθίσει ένα λεξικό και να κατεβάζεις αρχαιοπρεπή ή μη κοσμητικά επίθετα. Δεν είναι λύση το ανακάτεμα των λέξεων, μα να κατέχεις καλά αυτές που ήδη μεταχειρίζεσαι.
Οι κινήσεις εντυπωσιασμού καμιά φορά αποβαίνουν μοιραίες.
Θα πρότεινα λοιπόν τα όποια σεμινάρια να ξεκινούσαν από τα τόσο απλά πράγματα…..
(γραμματική δημοτικού!)
Δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητα
Μα τι λέτε τώρα ignis; Γραμματική και δη δημοτικού σε επίδοξους ποιητές; Και ακόμη σε ήδη ενεργούς ποιητές; Τστστσ. Η γραμματική είναι ψιλά γράμματα δια την ποίησιν…όσο για τη σχολή έρωτος, δεν αποκλείεται, όπως οι σχολές γονέων που είχαν ξεφυτρώσει παλαιότερα,αν ενθυμείσθε. Για την μη στενόμυαλη διδασκαλία επιτρέψτε μου να διατηρώ τις ισχυρές αμφιβολίες μου, λόγω εμπειρίας όχι προς Θεού από εργαστήρια τέτοια αλλά από αυτό που αποκαλείτε ” να σου μιλούν γι αυτά που αγαπάς”. όσο για το όριο ηλικίας δεν το είδα και κόπηκα κι εγώ ήδη πριν στείλω δείγμα ποιητικού DNA.
αχ, δεν θα διδαχθούν δηλαδή; Το βρίσκετε ανέφικτο; Λέτε να προσβληθούν;;;
Πάει στο κενό η πρότασίς μου…
Μα τότε θα ήθελα να ήμουν οφθαλμίατρος να κουράρω τους φιλολόγους και λοιπούς καταρτισμένους που θα σπεύσουν να (ξανα)δουν το φως τους, με αδρή πληρωμή φυσικά (εδώ όλα πληρώνονται!)
(αφήστε που θα βλέπαμε και καλά το όριο ηλικίας, και δεν θα την πατούσαμε. Η πρεσβυωπία δεν σώζει πάντα..)
Εγώ πάντως πιστεύω ότι σε κάθε πράγμα γίνεται με …baby steps. Δεν βλέπεις το χάος που σε περιμένει, αν το ατενίσεις έστω για μια στιγμή τρομάζεις, βλέπεις μόνον το επόμενο βήμα και προσηλώνεσαι σε αυτό. Στο πώς να γίνει καλύτερο και ασφαλέστερο.
Εν προκειμένω, “Λόλα να ένα ποίημα” όπως σωστά είπατε. Μια καλή αρχή δηλαδή είναι να μάθουμε να το ξεχωρίζουμε. Διότι δεν είναι όλα ένα ποίημα..
Δυστυχώς.
Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου στο Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου, «Ο αϊνάς»: “Θερμές ευχαριστίες για την αναγνωστική προσοχή και το πολύ τιμητικό σχόλιό σας, κ. Ζιντζόβα!” Σεπ 13, 12:57
Δημήτρης Κερασίδης στο «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος): “Η Μύκονος, όμως, δεν χαράζει μόνο την τουριστική ακτογραμμή του ελλαδικού χώρου. Χαράζει κι εμάς, τα αθέατα τοπία που κουβαλάμε…” Σεπ 4, 21:01
Δημήτρης Κερασίδης στο Δήμητρα Παλαπάνη, Δύο ποιήματα: “Για μένα, οι πιο βαθιά χαραγμένοι στίχοι του ποιήματος «Εγκλεισμός» είναι: «Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, απέμειναν βουβές». Μέσα…” Σεπ 4, 20:52
Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω την κυρία Τασούλα Καραγεωργίου αλλά το όνομα του κυρίου Κουτσουρέλη αποτελεί εγγύηση για το επίπεδο και την ποιότητα της επιχείρησης.
Όσοι καλοί, προστρέξετε!
Πάλι είμαι αναγκασμένος να διορθώσω:
Όσοι καλοί και νέοι, προστρέξετε!
Ζητώ ένα μεγάλο συγνώμη από την κυρία Καραγεωργίου… Διαβάζοντας τώρα ποιήματά της στο διαδίκτυο και βλέποντας τα βιβλία που έχει ώς τώρα εκδώσει, αναγνωρίζω ότι αν έχει κάποιος το δικαίωμα να μην γνωρίζει τον άλλον, είναι αυτή εμένα και όχι εγώ αυτήν.
Αν έχω ένα μήλο κι εσύ έχεις ένα άλλο και τ’ ανταλλάξουμε, τότε κι οι δυο θα ‘χουμε πάλι από ‘να μήλο. Αν έχω μια ιδέα κι εσύ έχεις μια άλλη και τις ανταλλάξουμε, τότε ο καθείς μας θα ‘χει από δυο ιδέες.
Τ.Μπέρναντ Σο
Ευχή μου να λειτουργήσει έτσι το εργαστήριο -όπως και κάθε εργαστήριο-.
Με ιδέες και όχι με μήλα…
Με δασκάλους που να ακούνε και όχι μόνο να μιλάνε-διδάσκουν.
Με μεγαλυτέρους ανθρώπους που να “καταδέχονται” τους μικρότερους, να τους απευθύνουν το λόγο, να θέλουν να ακούσουν έστω και μια λέξη από τα χείλη τους.
Για να μάθούν και οι ίδιοι λίγα από τους άπειρους..που δε ζητάνε πολλά. Μονάχα ένα βλέμμα ή μια κουβέντα. Δεν θέλουν το χώρο ή το χρόνο σας. Θέλουν την προσοχή σας.
Έτσι κύριε Ρουμελιωτάκη;
(Όλα όσα γράφτηκαν ήταν προιοντα προσωπικής εμπειρίας)
Δεν γνωρίζω κατά πόσο τα εργαστήρια συγγραφής μπορούν να εγγυηθούν τα ποθητά αποτελέσματα. Πιστεύω όμως ότι μπορούν, αν συντρέχουν οι συνθήκες, να βελτιώσουν την αναγνωστική ματιά και να ενισχύσουν την στοχαστική προσέγγιση στη λογοτεχνία – αν το καταφέρουν, δεν θα είναι λίγο…
Κανείς δεν εγγυάται τίποτα. Ακόμα και στα πιο πρωτογενή κλιμάκια, αν δεν το’ χεις μέσα σου πώς να γίνεις σωστός επαγγελματίας στη δουλειά σου, τι κι αν την έχεις σπουδάσει; Πόσο μάλλον όταν μπαίνουν στο παιχνίδι το ταλέντο και η έμπνευση. Αν υπάρχει αγάπη, χρόνος, διάθεση και ανοιχτό μυαλό όλα αυτά μόνο χρήσιμα μπορούν να αποδειχθούν. Αν όχι απλά θα αναπαραγουν τη όποια διδαχή με αποτελέσματα το πολύ μέτρια.
Με το καλό εύχομαι. Καλή επιτυχία.
Άραγες πάσχει η κοινωνία από ιδρυματισμό ή ο ιδρυματισμός από κοινωνία;
Ανησυχούσα
πως κάτοχος θα γίνω
Λεκτοκτόνου Πτυχίου
Βλέπετε
Κουράστηκα χειρούργος
να είμαι
άνευ επίσημης κορνίζας
Τι κρίμα όμως,
τώρα πια
και οι ανατομίες Λόγου
σε φρέσκο κρέας
θα τελούνται.
Τουλάχιστον να προλάβω
να κρύψω το νυστέρι μου
γεμάτο αίμα μπαγιάτικων νεκρών είναι
_Σκοτεινή Πριγκήπισσα_
Έχω κάγτι νεανικά στιχουργήματα και αν τα στείλω στο εργαστήριο φοβούμαι ότι δεν θα τα εγκρίνουν ως πρωτόλεια και λίαν άτεχνα. Αχ θλίβομαι…Να έρχομαι κύριε Μίχο ως ακροάτρια, τι λέτε;
Την κ. Καραγεωργίου την γνωρίζω από τα γραπτά της -λέγε και ποιήματα- αλλά και από αναλύσεις σε ποιήματα των σχολικών εγχειριδίων που έχει γενικά καταθέσει. Εξ όψεως επίσης την γνωρίζω καθόσον -άδολα θεωρώ- μου επετέθη σε συνέδριο όταν μίλησα για άγνοια της/ των θεωριών από τους φιλόλογους.Επετέθη δηλαδή σε όποια θεωρία επειδή, μάλλον, είναι ποιήτρια. Η για ποιο λόγο άραγε;; Αυτά. Αλλά νόμιζα ότι εργαστήρια είναι εκείνα που μαθαίνεις σχέδιο, πηλό, ραπτική…να μια πρόοδος λοιπόν και κάτι που έμαθα. Λόλα να ένα ποίημα.
χμμμ…το να έρχεται κανείς ως ακροατής μέχρι να την κοπανίσει αν αντιληφθεί δογματισμούς και ex cathedra διδαχές αφορισμούς τσιτάτα και λοιπά βαρύγδουπα, θα ήταν μια κάποια λύση.
κ. Μίχο και br (κυρία μου, αυτό το “Λόλα να είναι ποίημα” με έκανε και λύθηκα στα γέλια) απήλαυσα τα σχόλιά σας.
(αλλά συμφωνώ με το πνεύμα των σχολίων των Kafeini και Αίολου)
Μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν….ή εν προκειμένω δεν δύναμαι να έχω γνώμη αν δεν δοκιμάσω να δω τα της άλλης πλευράς. Κι ακόμα πιο πολύ, δεν θεωρώ πως είναι δίκαιο να αφορίσω την άλλη πλευρά μειδιώντας ειρωνικά (μα ποια είμαι τάχα; )
Ή μάλλον θα δοκίμαζα αν δεν με έκοβε το όριο ηλικίας (30, αν είδα καλά), κι αν μου περίσσευε χρόνος να τον διαθέτω σε απολαύσεις. Διότι είναι απόλαυση η μάθηση έτσι κι αλλιώς. Ή έστω, είναι απόλαυση να σου μιλούν για αυτά που αγαπάς. Φτάνει να σου μιλούν με ευρεία αντίληψη των πραγμάτων και όχι με τυχόν δική τους στενόμυαλη οπτική του τι πρέπει να είναι. (και επίσης, να μην είναι “στρατευμένη” η ποίηση της διδαχής, έλεος με αυτά, και το τι πρέπει να διαβάζουμε και τι να αφήνουμε!)
Και να δεσμεύουν τους ορίζοντες ή τα φτερά σου. Να είναι τόσο δα μικρά και να σου τα ψαλιδίζουν όσοι ποτέ δεν απέκτησαν, μόνον από κακία επειδή τόλμησαν να φυτρώσουν σε σένα, ενώ αυτοί διαθέτουν ριπίδες…
Διότι για μένα, κι επιμένω, η ποίηση έχει μόνον μια δέσμευση:
Να κάνει καλύτερη την λευκή σελίδα
(αλλιώς, το σιγάν κρείττον εστι του λαλείν, ή εν προκειμένω του …στιχορροείν και κενογραφείν)
Έχω ένα ποίημα, ευαγγέλιο. Συγχωρήστε μου την άτεχνη μετάφραση μια και είναι δική μου και μάλιστα από τα αγγλικά κι όχι την γλώσσα του Ποιητή του (απαράδεκτο!)
Το φέρνω εδώ διότι μου φαίνεται ότι συμπτύσσει κάθε διδαχή.
Νέοι ποιητές
Γράφε όπως θέλεις
Σε οποιοδήποτε ύφος σου αρέσει
Πολύ αίμα έχει κυλήσει κάτω από την γέφυρα
Για να συνεχίσουμε πιστεύοντας
Ότι μόνον μια οδός είναι η σωστή
Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.
Με μόνο μια δέσμευση φυσικά,
Πρέπει να βελτιώσεις την λευκή σελίδα
[Νικανόρ Πάρρα, Χιλή]
ΥΓ.
Και μπαίνω σε πειρασμό να κάνω μια κακή σκέψη: Αν όλα διδάσκονται, αν όλα μαθαίνονται, δεν αποκλείεται στο μέλλον εκτός της ποιήσεως να γίνουν εργαστήρια διδαχής…έρωτος.
Mad world!!!!
Επίσης επειδή κάτι είδα (ακόμα κι εδώ δυστυχώς, και δεν θα το αναφέρω στο ανάλογο ποστ) καλόν είναι οι επίδοξοι ποιητές να διδαχθούν καλά την ελληνική γλώσσα. Δεν είναι τυχαίο που οι ποιητές των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνος ήσαν ως επί το πλείστον νομικοί. Κατείχαν την γλώσσα και την χειρίζονταν άψογα.
Οφείλουμε να γνωρίζουμε καλά τα ελληνικά πριν πιάσουμε μολύβι. Δεν σώζει πάντα το word τους σημερινής ηλεκτρονικής γραφής “ποιητές”. Ισα ίσα γελοιοποιεί αρκούντως τον γράφοντα, αν αυτός δεν γνωρίζει καλά την γραμματική, με το να παρουσιάζει ορθή μια λέξη που δεν συντάσσεται έτσι όπως την παρουσιάζει. Οι μετοχές πχ. δεν είναι άκλιτες (το μάτι μου!!!) έχουν αρσενικό και θηλυκό, έχουν πτώσεις κι αριθμούς, και έλεος καμιά φορά με εκείνο το μπέρδεμα της παθητικής και ενεργητικής των ρημάτων, να ξέρουμε πότε πχ. μπαίνει το 3ο ενικό παθητικής (με το αι) και πότε το 2ο πληθυντικό ενεργητικής (με το ε) κι όχι να γίνονται αχταρμά (το κυρίαρχο λάθος)
Κι ένα σωρό άλλα, που υποθέτω θα είναι τραγικά για έναν καλό και προσεκτικό φιλόλογο (προσεκτικό, διότι ατυχώς και σε αυτό τον κλάδο υπάρχουν ημιμαθείς κι άτσαλοι) όταν τα βλέπει…
Δεν είναι πάντα λύση να έχεις αποστηθίσει ένα λεξικό και να κατεβάζεις αρχαιοπρεπή ή μη κοσμητικά επίθετα. Δεν είναι λύση το ανακάτεμα των λέξεων, μα να κατέχεις καλά αυτές που ήδη μεταχειρίζεσαι.
Οι κινήσεις εντυπωσιασμού καμιά φορά αποβαίνουν μοιραίες.
Θα πρότεινα λοιπόν τα όποια σεμινάρια να ξεκινούσαν από τα τόσο απλά πράγματα…..
(γραμματική δημοτικού!)
Δυστυχώς, δεν είναι αυτονόητα
Μα τι λέτε τώρα ignis; Γραμματική και δη δημοτικού σε επίδοξους ποιητές; Και ακόμη σε ήδη ενεργούς ποιητές; Τστστσ. Η γραμματική είναι ψιλά γράμματα δια την ποίησιν…όσο για τη σχολή έρωτος, δεν αποκλείεται, όπως οι σχολές γονέων που είχαν ξεφυτρώσει παλαιότερα,αν ενθυμείσθε. Για την μη στενόμυαλη διδασκαλία επιτρέψτε μου να διατηρώ τις ισχυρές αμφιβολίες μου, λόγω εμπειρίας όχι προς Θεού από εργαστήρια τέτοια αλλά από αυτό που αποκαλείτε ” να σου μιλούν γι αυτά που αγαπάς”. όσο για το όριο ηλικίας δεν το είδα και κόπηκα κι εγώ ήδη πριν στείλω δείγμα ποιητικού DNA.
αχ, δεν θα διδαχθούν δηλαδή; Το βρίσκετε ανέφικτο; Λέτε να προσβληθούν;;;
Πάει στο κενό η πρότασίς μου…
Μα τότε θα ήθελα να ήμουν οφθαλμίατρος να κουράρω τους φιλολόγους και λοιπούς καταρτισμένους που θα σπεύσουν να (ξανα)δουν το φως τους, με αδρή πληρωμή φυσικά (εδώ όλα πληρώνονται!)
(αφήστε που θα βλέπαμε και καλά το όριο ηλικίας, και δεν θα την πατούσαμε. Η πρεσβυωπία δεν σώζει πάντα..)
Εγώ πάντως πιστεύω ότι σε κάθε πράγμα γίνεται με …baby steps. Δεν βλέπεις το χάος που σε περιμένει, αν το ατενίσεις έστω για μια στιγμή τρομάζεις, βλέπεις μόνον το επόμενο βήμα και προσηλώνεσαι σε αυτό. Στο πώς να γίνει καλύτερο και ασφαλέστερο.
Εν προκειμένω, “Λόλα να ένα ποίημα” όπως σωστά είπατε. Μια καλή αρχή δηλαδή είναι να μάθουμε να το ξεχωρίζουμε. Διότι δεν είναι όλα ένα ποίημα..
Δυστυχώς.
KATAZHTOYNTAI AKOMA, 2 0 0 9 ΦΛΟΓΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΓΙΑ Ν΄ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ
ΜΕ ΜΥΡΩΔΙΑ ΓΙΑΣΕΜΙΟΥ
ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ
ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΜΑΣ…
Nέα έκδοση Kατσίρη!
http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/323489