Αναγγελία:
Η δημιουργία μίας ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής ποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη. Όποιος ποιητής ή ποιήτρια θα ήθελε να συμπεριληφθεί σε αυτή την ανθολογία, μπορεί να αποστείλει μία ή και παραπάνω ποιητικές συλλογές με την προϋπόθεση να έχουν κυκλοφορήσει από το 1990 και ύστερα. Την τελική ευθύνη της επιλογής των ποιημάτων έχει μία πενταμελής επιτροπή η οποία θα εξετάσει κάθε ποιητική συλλογή που θα έχει σταλεί έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2008.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν ταχυδρομικά τα έργα τους στον ποιητή Γιάννη Λειβαδά, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία αυτής της ανθολογίας, στην διεύθυνση: Αναπαύσεως 16, Μετς 116 36, Αθήνα. Στον φάκελο να αναγράφεται υποχρεωτικά η ένδειξη: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ» και ανάμεσα στα στοιχεία του αποστολέα να συμπεριλαμβάνεται υποχρεωτικά ένα τηλέφωνο επικοινωνίας. Τα ονομάτων των ποιητών που θα επιλεχθούν θα δημοσιοποιηθούν στο «Ποιείν» τον Ιανουάριο του 2009.
ΚΕ – ΚΕ ΠΑΣΤΑΚΑ, ΔΗΛΩΣΤΕ ΜΑΣ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ, ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ.
Είναι από πλατεία της πόλης του Σαν Φρανσίσκο και τραβήχθηκε από μένα τον Ιούλιο του 2007.
Σήμερα το “ποιείν” γιορτάζει τις Τριάντα Χιλιάδες επισκέψεις (30.009) για τον μήνα Μάιο 2008 κι απευθύνει ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους τους επισκέπτες και τους ποιητές και συνεργάτες που συμβάλλουν καθημερινά στην ανανέωσή του με κείμενα, σχόλια και ειδήσεις…
PROS SOTIRIS
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΕΣ|.
@ SPIRIDOULA
Εφόσον είστε η κα ΓΚΟΥΒΕΡΗ, τότε πρέπει να σας επισημάνω ότι κι εγώ δεν σας περιφρονώ. Απλούστατα, δεν συμφωνούν οι απόψεις μας. Ούτε οι πρώτοι είμαστε ούτε οι τελευταίοι. Καλά να είστε.
Μια εύλογη απορία. Τι γίνεται με όλους αυτούς που, αν και γράφουν ποιήματα, αν και έχουν δημοσιεύσει σε περιοδικά ή στο διαδίκτυο, δεν έχουν βγάλει βιβλία; Με λίγα και πολύ λιανά λόγια: Πόσο αντιπροσωπευτική θα είναι αυτή η ανθολογία;
ΥΓ. Δεν κάνω το σχόλιο για να ευλογήσω τα γένια μου!
“Πόσο αντιπροσωπευτική θα είναι αυτή η ανθολογία;”
Αν ενστερνιστεί, αγαπητέ κ. Ψαραδάκη, κανείς την αγωνία του σχολίου σας, πώς, κατά τη γνώμη σας, θα τοποθετηθεί στο εξής ερώτημα:
Πόσο αντιπροσωπευτικές (ωραίος όρος, με ιδιαίτερη αύρα μέσα στα μαθηματικά-ΤΟ μάθημα, δηλαδή-και τη στατιστική) είναι οι υπάρχουσες ανθολογίες;
“Δεν κάνω το σχόλιο για να ευλογήσω τα γένια μου!”
Μερικά σχόλια, από τη φύση τους, δεν έχουν πλακούντα κινήτρου.
” Ο καλλιτέχνης είναι απλώς μια συσκευή καταγραφής για αντιλήψεις των αισθήσεων…
Όχι θεωρίες! Έργα…
Οι θεωρίες διαφθείρουν τους ανθρώπους…
(προβλ. Μαλλαρμέ: ” Ένα ποίημα δεν αποτελείται
από σκέψεις, αλλά από λέξεις).
Η ράβδος του Πρόσπερου εξασκεί επίσης μια τραγική δύναμη:
…the strong-based promontory
Have I made shake, and by the spurs pluck’d up
The pine and cedar: graves at my command
Have waked their sleepers, open’d, and let’em forth
By my so potent art. But this rough magic
I here abjure… ”
ΕΡΝΣΤ ΦΙΣΕΡ
Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Υ.Γ. Ο χρόνος είναι αδέκαστος κριτής
Η αναμονή της ετυμηγορίας του
δεν εμπίπτει σε καμία διάταξη του ανθρώπινου χρονικού κώδικα
Εξοργιστικά αργεί πολλές ζωές
Στο τέλος όμως πάντα απονέμει δικαιοσύνη
Κε Μουζάκη,
καταρχάς το σχόλιό μου -πιστεύω- ότι δεν χαρακτηρίζεται από αγωνία – πολύ δε περισσότερο προσωπική. Θεωρώ ότι είναι άκρως αντικειμενικό, μια εύλογη απορία και πολλών άλλων. Μου αρέσει η γενίκευση του ερωτήματός σας για τις ανθολογίες. Όντως, πολύ μυστήριο είδος βιβλίων, μιας και το πρωταρχικό κριτήριο είναι… ο ανθολόγος! Η παιδεία του, οι αρέσκειες και απαρέσκειές του κι ένα σωρό άλλα πράγματα που δεν μπορούν να μετρηθούν με ακριβή, μαθηματικό τρόπο. Ένα (σχετικό) προτέρημα αναγνωρίζω στις ανθολογίες: την πρακτική τους χρήση. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω και κάτι άλλο, ίσως πιο σημαντικό: εκείνους που πιθανότατα παραλείπονται.
Nομίζω, Monody, πως το νόημα εκκινά, απλώς, απ’ της εκφοράς την αύρα. Με άλλα λόγια, η αύρα της εκφοράς είναι το πρώτο νόημα, αλλά όχι το έσχατο. Κατά τα άλλα, μολονότι υποσυνείδητα αποφεύγω τα κλασικά, εδώ θα αφεθώ
If all time is eternally present
All time is unredeemable
τουτ’ έστιν
Αν το παρόν ολόγιομο ριζώνει μες στο χρόνο
Αλύτρωτο φέγγει το φως του ήλιου στο φεγγάρι.
@ Monody
Το σχόλιό μου δεν υποκινήθηκε από θεωρητικούς λόγους. Όσον αφορά τον παράγοντα του Χρόνου, θα μου επιτρέψετε να εκφράσω την αμφιβολία μου κατά πόσον είναι αδέκαστος κριτής. Ο Χρόνος, από μόνος του, δεν μπορεί να κρίνει. Η κρίση γίνεται πάντοτε σε συνάρτηση και με άλλες συνθήκες.
Για να προχωρήσω λίγο τον συλλογισμό μου και τον σχολιασμό: Εάν υποθέσουμε ότι έκανα εγώ μιαν ανθολογία ποιημάτων, δεν θα επέλεγα ένα τόσο ευρύτατο πεδίο όπως η σύγχρονη νεοελληνική ποίηση. Θα προτιμούσα η ανθολογία αυτή να ήταν θεματική. Χωρίς να αγνοώ (και να έχω την αγωνία), ότι πιθανόν να παραλείπω κάποιον-ους ή κάτι.
Aγαπητέ κ. Ψαραδάκη, γράψατε
“το σχόλιό μου -πιστεύω- ότι δεν χαρακτηρίζεται από αγωνία – πολύ δε περισσότερο προσωπική. Θεωρώ ότι είναι άκρως αντικειμενικό, μια εύλογη απορία και πολλών άλλων”.
Το ότι δε διέπεται από αγωνία το σχόλιό σας, το δεχόμαι ως μου το λέτε (εσείς ξέρετε καλύτερα από μένα το πνεύμα των λεγομένων σας). Παρόλα αυτά, επιτρέψτε μου να σας πω ότι η ανυπαρξία της αγωνίας δεν προκύπτει εκ της αντικειμενικότητας ενός σχολίου, ως φαίνεται από το λεγόμενό σας.
Επιτρέψτε μου, επίσης, να σημειώσω, ότι το κυρίαρχο θέμα στη συγκρότηση μιας ανθολογίας δεν είναι ο ανθολόγος, αλλά τα κριτήρια του ανθολόγου. Στον κόσμο, δε, που τα κριτήρια των ανθολόγων θα ήταν κριτήρια αυστηρά αρεσκείας, θα ήθελα πολύ να ζήσω. Μεταξύ άλλων, επειδή τέτοιες ετερογενείς ανθολογίες δε θα είχαν προηγούμενο.
Κε Μουζάκη
Η αύρα είναι εκείνο το δροσιστικό αεράκι
που εκκινεί – όπως και ο λόγος- άλλοτε από την στεριά
κι άλλοτε από την θάλασσα
Κι αν υπολείπεται σε δύναμη παράσυρσης από τον αδελφό της άνεμο
κερδίζει σε ουσία αίσθησης
Γνωρίζεται καλύτερα από μένα τι σημαίνει ποίηση in vitro
Γράφει ο Νίκος Καραβοκύρης « Στις περιπέτειες των λέξεων Προτάσεις ( 1 -21 )
21. ΟΛΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ είναι έμβρυα που γέννησε ο ίδιος γόνιμος βυθός.
Επίσης θα αντιγράψω ένα ποίημα του MARK STRAND με τη βεβαιότητα ότι θα κατανοήσετε
Keeping Things Whole
In a field
I am the absence
of field.
This is
always the case.
Wherever I am
I am what is missing.
When a walk
I part the air
and always
the air moves in
to fill the spaces
where my body’s been.
We all have reasons
for moving.
I move
to keep things whole.
Πάλι χτύπησε ο δαίμονας του πληκτρολογίου
“γνωρίζετε” το ορθόν
Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες στα:
Περί της υποκειμενικότητας του ανθολόγου
καθώς και της μη επάρκειάς του, ως ενός ανθρώπου και μόνου, να σταχυολογήσει και να αξιολογήσει τα έργα πλήθους άλλων
Επίσης στο ότι μια γενικευμένη ανθολογία είναι κάτι σαν αυτό που λέμε: “πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης”, ασχολείται με πολλά ως εκ τούτου κανένα δεν θα κάνει καλά
Εξειδικευμένη σε ένα θέμα που να αγγίζει τους περισσότερους, να μιλάει στους περισσότερους, θα ήταν –πιστεύω- το καλύτερο.
Και πάλι πολλοί θα αδικηθούν, ιδίως ο αναγνώστης που δεν θα μάθει ποτέ πόσα έχασε, όχι από τον μεροληπτισμό του ανθολόγου, μα επειδή σπάνια όλη η ομορφιά των ανθών περιλαμβάνεται σε ένα μόνον μπουκέτο. Αναγκαστικά κάποια παραλείπονται (ίσως επειδή δύσκολα προσεγγίζονται-βρίσκονται)
Μα κυρίως πιστεύω στην δικαιοσύνη του χρόνου. Τέλος, όλους μας καταδικάζει. Συγγραφείς, ποιητές και αναγνώστες “σε σκιές σκιών”
Ή, παρατημένες λέξεις, πέταλα μαδημένα σε ένα φύλλο χαρτιού,
τώρα που “δεν είναι πια ο καιρός”…
ας υπάρχουν λοιπόν
κι ας μην άρχουν
Κε Βαγγέλη Ψαραδάκη
Δε σας αποδίδω ότι το σχόλιό σας υποκινήθηκε από θεωρητικούς λόγους
Το αντίθετο.
Συμφωνώ μαζί σας ότι « το πρωταρχικό κριτήριο είναι… ο ανθολόγος »
Θα χαιρόμουν αν το σχόλιο σας το διέτρεχε η αγωνία
Γιατί η αγωνία δεν είναι προσωπική, αλλά συλλογική, όλων των αναγνωστών
Ο εκάστοτε ανθολόγος -τηρουμένων των αναλογιών- είναι ένας «μικρός θεός»
που θα αποφασίσει ποιες καταθέσεις συναισθήματος θα περάσουν στην αθανασία
και ποιες θα ριφθούν στα τάρταρα της λήθης
Το να καταστήσεις ένα δημιουργό αόρατο είναι πολύ εύκολο
Τον τιμωρείς με απαξίωση
Αν όμως το –Αισθησιοδικείο- του μέλλοντος αποφανθεί ότι πρόκειται περί ποιητικής πλάνης;
Ο ανθολόγος δε θα νιώσει κυνηγημένος από τις Ερινύες;
Γι αυτό έγραψα ότι ο χρόνος είναι αδέκαστος κριτής
Κι όπως γνωρίζετε στο Μικτό Ορκωτό της αίσθησης, οι ένορκοι αναγνώστες αποτελούν την πλειοψηφία
Υποθετικά λέω, αν αύριο θεσπίζονταν ένας νόμος κατά τον οποίον το κράτος με δικά του έξοδα θα αναλάμβανε την έκδοση βιβλίων, όλων ανεξαιρέτως όσων γράφουν ποίηση
και αυστηρά απαγορεύονταν δια παντός η αναγραφή
του ονόματος του δημιουργού,
να υπήρχε δηλαδή – ανώνυμη ποίηση-
Τότε να δείτε εκπλήξεις
Μπορεί κάποιος να ισχυρισθεί ότι έτσι καταργείται η αναγκαιότητα της επικοινωνίας ποιητή και αναγνώστη
Δεν πειράζει ας μείνει μυστική αυτή η χαρά
Η ανθολόγηση είναι μια επώδυνη διαδικασία
Αν είναι πολύ πιο επώδυνη για τον ανθολόγο από ότι για τους ανθολογούμενους και μη, τότε μόνο θα είναι μια καλή ανθολογία.
Κε Μουζάκη,
τα κριτήρια του ανθολόγου, όσο “αντικειμενικά” κι αν είναι, δεν παύει να είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Ενδιαφέρουσα η ιδέα σας περί κριτηρίων αυστηρά αρέσκειας.
Monody
Συναρπαστική η ιδέα σας περί ανθολογίας ανωνύμων ποιημάτων. Οι δε εκπλήξεις της, συναρπαστικότερες.
Monody
Το συναρπαστικό του όλου θέματος δεν έγκειται τόσο στο γεγονός ότι εξαφανίζεται το πρόσωπο του ποιητή και κατ’ επέκταση η αυταρέσκεια και η ματαιοδοξία του, αλλά στο εξής:
Εξαιτίας ακριβώς της αυταρέσκειας και της ματαιοδοξίας των ποιητών (τους οποίους -ειρήσθω εν παρόδω- δικαίως εξόρισε ο Πλάτωνας από την ιδανική Πολιτεία του, μιας και συνήθως είναι μεγάλα ζιζάνια), πολλές φορές οι ποιητές, αυτολογοκρίνονται για να μην αμαυρώσουν τη φήμη τους.
Φαντάζεστε, λοιπόν, το περιεχόμενο αυτών των ανώνυμων ποιημάτων;
Κατάλογος σύγχρονων Ελλήνων ποιητών δια χειρός Wikipedia:
http://el.wikipedia.org/wiki/Σύγχρονοι_Έλληνες_Ποιητές
Η μεγάλη πλάκα είναι με τους ποιητές που δεν έχουν ακόμη περαστεί τα στοιχεία τους (τούς) έσπευσαν όμως να κρατήσουν θέση…στο πάνθεον…
Μου θύμισε κάτι μακάβριο: Στο Μεγανήσι έχουν ως έθιμο οι ζωντανοί να αγοράζουν τάφους…για τον εαυτό τους…
Κε Βαγγέλη Ψαραδάκη
Φαντάζεστε τι χαμός έχει να γίνει σε μια ενδεχόμενη «Ποιητική Δευτέρα Παρουσία»
Να τρέχουν οι «ποιηταράδες»κρατώντας υπό μάλης, τις περίτεχνες εκδόσεις και τα βραβεία τους
για να εξασφαλίσουν μια θέση κρίσης με θέα!
Kαι πόσο αβίαστο γέλιο έχει να κυλήσει όταν οι πρώτοι έσονται τελευταίοι και οι τελευταίοι πρώτοι;
Όσο για τον Πλάτωνα τι να πω;
Κάθε ανθώνας που σέβεται τον εαυτό του επιτρέπει την ανάπτυξη των ζιζανίων
Κι αν δεν ήταν αυτοφυή, έπρεπε κάποιος να τα σπέρνει.
ΠΟΙΗΤΗΣ-ΑΝΘΟΛΟΓΟΣ
Kαι πάλιν ποιήσεις έλαβα και πάλιν βδελυγμίαι,
και πάλιν φράσεις τυπικαί, ανούσιαι και κρύαι.
Oποία πάλι συλλογή κλειστή με περιμένει,
ως έχιδνα υπό ψυχράν χιόνα κεκρυμμένη!
Kαι να την ίδω δεν τολμώ, ουχί να την ανοίξω•
τον κομιστή της μ’ έρχεται ν’ αρπάξω και να πνίξω,
την του ανθολόγου απεχθή ταυτότητα να σχίσω,
Kαι τρέχων προς την θάλασσαν χωρίς να
σταματήσω,
με πρώτον πλοίον να ριφθώ εις τα υγρά πεδία,
την έκδοσή μου παραιτών εις του λουτρού τα κρύα.
Mάτην, ώ Mούσα, έρχεσαι τον ποιητήν ζητούσα•
τον ανθολόγον αντ’ αυτού εμπρός σου βλέπεις, Mούσα•
κι ενώ με δίδετ’ εκ χειρός τόσον σεπτής η λύρα,
ογκώδη αίφνης συλλογή λαμβάνω εις την χείρα.
Aντί της Mούσης φάκελος μετά γραμματοσήμου,
αντί επών στίχοι νεκροί δια την έκδοσή μου,
αντί της ιεράς φλογός, έκδοσις εξ Aνάφης!
Tοιούτου είδους κόλασιν, ώ Δάντη, περιγράφεις;
Ω, και με λέμβον θα ριφθώ εις τα υγρά πεδία,
αφίνων την ανθολογία εις του λουτρού τα κρύα.
Προχθές με παρεφύλαττεν η πονηρά μου Mούσα,
Kι εφλόγισε τα στήθη μου προδοτικώς ελθούσα•
Kι έψαλλα πάλιν: «Αγαπώ το μύρον των ανθέων,
τον ρύακα της εξοχής, την αύραν των ορέων…»
Oπότε ως δϊάβολον εξαίφνης, παρ’ ελπίδα,
φακέλον πλήρη συλλογών ενώπιόν μου είδα!
Kαι Mούσα, μέτρα, και ρυθμός με άφησαν υγείαν,
παγώσαντα εις την μορφήν αυτού την ηλιθίαν.
Mετά σχεδίας θα ριφθώ εις τα υγρά πεδία,
αποστολέα παραιτών εις του λουτρού τα κρύα.
Εξαιρετική αυτή η Μπαλλάντα, και σε ύφος και σε περιεχόμενο και, προπάντων, στο πνεύμα της. Υποψιάζομαι τον “δράστη”, ΕΥΓΕ!
Κύριοι,
ως παθούσα θα σας ομιλήσω
Η “πρεσβυωπική”
επιβεβαίωση του όχλου
με κάνει και αποζητώ
επώδυνα τη μοναξιά
των λέξεων.
Μακάριοι οι μοναχοί
των στίχων.
Ευδαιμονούν
οι απαρνηθέντες
την “συντροφική ποίηση”.
Υ.Γ.
Προειδοποιήθηκατε!.
Μην αντιτάξετε
στο μέλλον
την άγνοια ως δικαιολογία.
_Σκοτεινή Πριγκήπισσα_
Μήπως να δημοσιεύσω το “Πώς παραιτήθηκα από την ανθολογία ποιητών της γενιάς 90-00 που ετοίμαζα; Ή αλλιώς η οδύσσεια ενός φτωχού ανθολόγου χωρίς τις εκδοτικές άκρες…Δονκιχωτισμοί ε; Πάντως το υλικό υπάρχει. Γιάννη, καλό κουράγιο αν το επιχειρείς όντως.
@ Γιώργο Μίχο
Δεν γνωρίζω την ανθολογία Χουρδάκη που αναφέρεις. Δώσε μου περισσότερα στοιχεία και αν μπορώ να τη βρω. Εκτός από το επί της ουσίας σχόλιό σου για τον ανθολόγο, με προκαλεί και η καταγωγή του.
@ br
Δεν σας κρύβω πως περίμενα την παρέμβασή σας. Δεν γνώριζα όμως την παραίτησή σας από τη σύνταξη ανθολογίας που αναφέρατε. Και γιατί δεν μας λέτε, έστω συνοπτικά, τους λόγους;
Κε Μίχο
Δε γνώριζα τις επιδόσεις στο σκάκι του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη
Φυλαγμένα όμως έχω κειμήλια τις επιστολές που έχω ανταλλάξει
Όχι μόνο την αγωνία, αλλά τον τρόμο που ένιωθε μήπως κάποιον αδικήσει
Ποιος άλλος ανθολόγος έψαχνε τόσο πολύ τους αφανείς
Δε δίσταζε ο Ρένος να στείλει επιστολή ζητώντας ανέκδοτα ποιήματα
ακόμα και από το πιο ταπεινό ποιητικό μερμηγκάκι
Έτσι πρέπει να είναι ο ανθολόγος να νιώθει δέος μπροστά στους βράχους της ποιητικής
αλλά και στοργικά να σκύβει για να προφυλάξει από βέβηλα βήματα
τα μανιταράκια της γραφής
Έγραψε ο ίδιος: « Η ανθολόγηση απλώθηκε πάλι και σε ανέκδοτα ή και παράνομα έντυπα, πολυγραφημένα, ιδιόγραφα,συλλογές, μοναχικά ποιήματα, χωρίς να λαβαίνη υπόψη της τίποτα περ’ απ’ το εντελώς δικό της κ’ ελεύθερο χρέος…»
Πόσο θα ήθελα να σας γράψω εκείνο το μνημειώδη πρόλογο στα ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ του Η.Ν ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ
Ευαγγέλιο για κάθε επίδοξο ανθολόγο
Αν σήμερα η ανθολόγηση επεκταθεί στο διαδίκτυο πέραν των ιδιογράφων ή μοναχικών ποιημάτων ή φυλλαδίων φωτοτυπημένων κλπ τότε το υλικό διογκώνεται επικίνδυνα. Ομολογώ ότι με αποθάρρυνε ο όγκος και απ΄την άλλην ο περιορισμός σε ποιητές με ήδη εκδομένη μια ποιητική συλλογή μου φάνηκε ότι αποκλείει μέρος των δημιουργών και ποιήματα-αδάμαντες ίσως. Να ένας λόγος…Επειδή είμαι, όπως προανέφερα εκτός τειχών πάσης φύσεως, θα ήμουν άραγε και πιο αντικειμενικός ανθολόγος; Έως τώρα το νόμιζα…Δεν ξέρω. Μονόλογος μιας επίδοξης ανθολόγου. Η ανθολογία Χουρδάκη και η ανθολογία Γαραντούδη έχουν άλλο σημείο εκκίνησης και εξ αυτού και άλλη στόχευση. Αν δεν τις δεις όλες ή σχεδόν όλες δεν σχηματίζεις γνώμη, νομίζω. Κε Ψαραδάκη δείτε την εν λόγω ανθολογία.
…μερμηγκάκια, μανιταράκια,
τί είναι εμπρός στους βράχους
τής ποιητικής;
(Ας είναι ο πόνος διηνεκής.
Οι βάλτοι γέμισαν βατράχους,
που κολυμπούν σαν τα ψαράκια.
-Μα αυτό κάνουν εκ γενετής!)
Αγαπητή br,
επίδοξη ή μη επίδοξη ανθολόγος, θεωρώ, σε κάποιο βαθμό, υποχρέωσή σας να αποκαλύψετε και σ’ εμάς τους αδαείς, που μακρυά απ’ τα κυκλώματα μονολογούμε, το πλήρες ονοματεπώνυμό σας – πόσο μάλλον αφού βρεθήκατε ένα βήμα από τα όρια της δημοσιότητας (αν δεν τα έχετε πατήσει ήδη)!
Αφήστε που το ψευδώνυμό σας, κάθε φορά που το διαβάζω, μου ανασύρει μία “νοικοκυρά σε απόγνωση” (την κοκκινομάλλα) και με απελπίζει!
Μα νοικοκυρά είμαι και μάλιστα σε απόγνωση και κατάθλιψη. Και απέχω από τη δημοσιότητα παρασάγγας. Το “όνειρο” ή ο ασεβής ανθολογικός πόθος έμεινε μακράν εκδόσεων και κυκλώσεων. Άρα προς τι όλα τ άλλα;
Προς τί όλα τ’ άλλα;
Δεν αξίζουν τίποτα όσα ευρίσκονται “μακράν εκδόσεων και κυκλώσεων”;
Ο Οράτιος πίστευε ότι η έλλειψη πίστεως στη φαντασία αποτελεί τον ακριβή ορισμό του μίσους.
Παρακμή
Από Αυτοκρατορία,
κρατίδιον η ποίησις.
Αλέξανδρος Μπάρας.
Όχι πια….
Για δείτε το και έτσι:
Παρακμή
Από κρατίδιον,
Αυτοκρατορία η ποίησις.
Χωρίς μανούβρες κι ελιγμούς
και δισταγμούς
κι ανώφελα σφυρίγματα…
Θα ήθελα να προσθέσω την ταπεινή μου γνώμη. Και αυτό επειδή μου φαίνεται ότι πολύς θορυβος για το τίποτε…… (όχι πως είναι τίποτε μια ανθολογία, απλά καμιά φορά κουβέντα πάει ατελέσφορα μακριά)
Ας γίνουν ποιητικές ανθολογίες πολλές ποιητικές ανθολογίες…. του παπαδοπουλου του ταδόπουλου του δεινόπουλου…. θα λέμε ποιητική ανθολογία και θα προσθέτουμε και το όνομα του ανθολόγου για να προϊδεάσουμε για τα όσα συμπεριλαμβάνονται. Για το ύφος των, για το στυλ των επιλογών του. Και ας κυκλοφορούν πολλές, τι με αυτό; Άλλωστε εκδίδονται τόσες και τόσες ποιητικές συλλογές…. θα γίνει κάτι σαν …κύβος knorr: συμπυκνωμένη ποίηση, όλα εδώ μέσα. Πας παίρνεις 4-5 ποιητικές ανθολογίες και καθάρισες. Λίγο ως πολύ ξέρεις από ποίηση. Τι τώρα, να ρισκάρεις για τους άσημους ή τα μη ηχηρά ονόματα; Πας στο βιβλιοπωλείο και παίρνεις την σοδειά σου. Μεγάλα βιβλία χορταστικά, γεμίζουν καλά τα ράφια της βιβλιοθήκης…και είσαι μέσα σε όλους.
Και μέσα σε όλα.
Και ο νικητής ποιητής είναι αυτός που περιλαμβάνεται στις περισσότερες. Έτσι, για να τον εμπεδώσουμε κι εμείς οι αναγνώστες. (μπορεί να πάρει κι ένα κότινο από …μαϊντανό, όχι, δεν ειρωνεύομαι, ξέρω ότι πολλοί θα σκότωναν για ένα τέτοιο βραβείο φήμης…)
Οπότε ο καλός ο ανθολόγος (είτε ο κ.Λειβαδάς, είτε οιοδήποτε άλλος) κάνει σεμνά και ήσυχα την δουλειά του. Τον αφήνουμε να την κάνει.
(εγώ προσωπικά τον κατευοδώνω ευχόμενη καλή τύχη και καλές αντοχές)
Και ξέρουμε ότι τα πλαίσιά του είναι στενά. Και δεν του παίρνουμε το κεφάλι εάν αποτύχει. Κυρίως αυτό.
(διότι είναι ίσως πιο δύσκολο να επιλέξεις ποιήματα από το να γράψεις ποιήματα….)
Αν είναι ποιητής, απλά δεν μπορεί να είναι και τόσο αμερόληπτος. Κι αυτό γιατί είτε θα αισθάνεται ότι απειλείται (αν έχει παλιοχαρακτήρα!) είτε θα μεροληπτεί στις επιλογές του σε αυτά που προσομοιάζουν με το δικό του ύφος γραφής. Κι εδώ υπάρχει κι άλλο ένα πρόβλημα, που δυσκολότατα μπορεί να το αποφύγει ο ανθολόγος: να ευνοήσει τους φίλους και τους γνωστούς…πόσο δύσκολο είναι να αφήσει παραπονεμένους ανθρώπους που γνωρίζει όταν ξέρουν ποιος είναι…
Αν δεν είναι ποιητής, θα ελπίζουμε σε ένα πιο τρυφερό βλέμμα πάνω στα όσα θα επιλέξει. Αν αγαπά ειλικρινά κι ανόθευτα την ποίηση και θέλει να την προστατεύσει, να την προσφέρει δώρο σε όλους όσους νομίζουν ότι τους αφορά.
Έτσι κι αλλιώς σε ένα κόσμο που όλοι γράφουν (ή νομίζουν πως γράφουν) ποιήματα ας υπάρχει κι ένας καλός άνθρωπος να τα διαβάζει.
Εν προκειμένω, ο ανθολόγος.
Ανθολογία Νεότερης Ελληνικής Ποίησης: B’Αναγγελία:
Η δημιουργία μίας ανθολογίας σύγχρονης ελληνικής ποίησης βρίσκεται σε εξέλιξη. Όποιος ποιητής ή ποιήτρια θα ήθελε να συμπεριληφθεί σε αυτή την ανθολογία, μπορεί να αποστείλει μία ή και παραπάνω ποιητικές συλλογές με την προϋπόθεση να έχουν κυκλοφορήσει από το 1990 και ύστερα. Την τελική ευθύνη της επιλογής των ποιημάτων έχει μία πενταμελής επιτροπή η οποία θα εξετάσει κάθε ποιητική συλλογή που θα έχει σταλεί έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2008.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν ταχυδρομικά τα έργα τους στον ποιητή Γιάννη Λειβαδά, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία αυτής της ανθολογίας, στην διεύθυνση: Αναπαύσεως 16, Μετς 116 36, Αθήνα. Στον φάκελο να αναγράφεται υποχρεωτικά η ένδειξη: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ» και ανάμεσα στα στοιχεία του αποστολέα να συμπεριλαμβάνεται υποχρεωτικά ένα τηλέφωνο επικοινωνίας. Τα ονομάτων των ποιητών που θα επιλεχθούν θα δημοσιοποιηθούν στο «Ποιείν» τον Ιανουάριο του 2009.
Πριν από κάποια χρόνια το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας αποφάσισε να εκδώσει μια ανθολογία ποιητών του Διαδικτύου. Βγήκαν λοιπόν ανακοινώσεις σε κάποια λογοτεχνικά σάιτ, οι οποίες μας καλούσαν να στείλουμε ποιήματα και βιογραφικά, με την προϋπόθεση να έχουμε δημοσιεύσει μόνο στο ίντερνετ και όχι σε λογοτεχνικά περιοδικά, και να μην έχουμε εκδώσει βιβλίο.
Καθώς τότε πληρούσα τις προϋποθέσεις (και με μια δόση αφέλειας, να ομολογήσω) έσπευσα να στείλω κι εγώ κάποια ποιήματα, τα οποία στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν στην ανθολογία.
Όταν τελικά κυκλοφόρησε η ανθολογία, οι ανθολόγοι επικρίθηκαν έντονα για τον τρόπο εργασίας τους πρώτ’ απ’ όλα. Δηλαδή επικρίθηκαν για το γεγονός ότι “έβγαλαν ανακοίνωση” στο ίντερνετ και συνεπώς έστειλαν ποιήματα μόνο όσοι είδαν την ανακοίνωση και θέλησαν να στείλουν.
Οι περισσότεροι πίστευαν πως οι ανθολόγοι θα έπρεπε μόνοι τους να αναζητήσουν και να βρουν ποιήματα που θα τους άρεσαν στο διαδίκτυο, ώστε να είναι πιο αντικειμενικό το προς κρίσην υλικό.
Εχοντας αυτή την ιστορία στο μυαλό μου, με την οποία εκ των υστέρων συμφώνησα, περίμενα να γράψει κάποιος κάτι ανάλογο τόσες μέρες προτού τοποθετηθώ. Διάβασα τοποθετήσεις για την αντικειμενικότητα ή μη του ανθολόγου, αλλά καμία για τον τρόπο εργασίας του.
Τώρα πια, και μετά από τα παραπάνω, εγώ προσωπικά έχω ιδεολογικό κώλυμα ως προς το να στείλω μια συλλογή μου προς κρίσιν για ανθολόγηση. Αν και γενικά έχω στείλει/μοιράσει αρκετές συλλογές μου σε ανθρώπους που πίστευα ότι ενδέχεται να τους αρέσει η ποίησή μου, θεωρώ πως μου είναι δύσκολο να στείλω μια συλλογή επί τούτου, σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω, λίγο σαν να επαιτώ τη συμμετοχή μου σε μια ανθολόγηση.
Νομίζω πως ένας σωστός ανθολόγος οφείλει να αντλήσει μόνος του το υλικό του, τουλάχιστον από τις συλλογές που έχουν εκδοθεί από συγκεκριμένους εκδοτικούς οίκους, οι οποίες και είναι ελάχιστες αριθμητικά κάθε χρόνο, και τις οποίες μπορεί αν δεν κάνω λάθος να τις βρει με μια αναζήτηση στον κόμβο της ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ, και έστω να ζητήσει να του στείλουν μόνο τις συλλογές που αποτελούν αυτοέκδοση και τις οποίες ίσως να μην γνωρίζει.
Διαφορετικά, πολύ φοβάμαι ότι θα ανακινηθεί πάλι η συζήτηση περί του λανθασμένου τρόπου συγκέντρωσης του προς κρίσιν υλικού, όπως έγινε και την προηγούμενη φορά.
Ελπίζω, μια και δεν υπήρξε συνοδευτικό κείμενο που να εξηγεί τη μεθοδολογία του ανθολόγου, να έχουν ήδη προβλεφθεί και αντιμετωπιστεί αυτά τα –κατά τη γνώμη μου πάντα- μεθοδολογικά σφάλματα, τουτέστιν να έχει αντληθεί υλικό και με άλλους τρόπους πέραν της απλής ταχυδρόμησης βιβλίων από όποιον τύχει να έχει δει την ανακοίνωση και να θέλει να στείλει τα βιβλία του.
Κύριε Παστάκα γράφαμε ταυτόχρανα και μόλις τώρα είδα το “συνοδευτικό κείμενο” για το οποίο έλεγα πιο πριν. Θα το διαβάσω και επιφυλάσσομαι για νέα τοποθέτηση.
Πολλοί λαλούν, πολλοί ενίστανται, παραληρούν. Αφήστε κι εκείνα τα ψευδώνυμα…
Έχω την ατυχία, λόγω επαγγελματικής ιδιότητας, να γνωρίζω με τι ασχολούνται, και πώς, αρκετοί από τους προλαλήσαντες. Προσοχή στο μαχαίρι του βουτύρου. Αναρωτηθήκατε πόσοι και ποιοί είναι αυτοί που δεν συμμερίζονται όλη αυτή την φοβική σκοτοδίνη;
Ας αναρωτηθούν ορισμένοι τι σημαίνει κριτική, τι σημαίνει διαφορά. Πήραν τη στενωσιά του διαδικτύου και την ανήγαγαν σε “δημιουργικό δίκτυο”. Όχι μόνο βρίσκονται έξω απ’το χορό, βρίσκονται και έξω από το χώρο. Και από λογιότητα, ορθή χρήση της ελληνικής… τελειότης, κάτι σαν τους βουλευτές του ΛΑΟΣ, μα και ακόμη (όχι μόνο στο πνεύμα) πιο δειλοί. Αναμενόμενο να συμφωνούν για τη δυσκολία του σκότους όσοι σκοντάφτουν ο ένας επάνω στον άλλον.
Τα έργα μιλούν από μόνα τους, δεν περιμένουν τα παραπάνω στόματα. Αντιλαμβάνομαι, νιώθω πως σε κάποιους ο Λειβαδάς δεν αρέσει, μα και τι έγινε; Σε κάποιους αρέσει και με το παραπάνω. Για το έργο οφείλουμε να μιλάμε. Νιωθω τρομερή αποφορά κάθε φορά που συναντώ το όνομα του Πάουντ, μα όταν διαβάζω τα ποιήματα, στεγνώνω, καταπίνω τη γλώσσα μου. Αυτό είναι το ζουμί. Ετούτη η βιάση στην ανόητη επίθεση σας χαλάει και το προφίλ. Αφήστε που για κάποιους αποτελεί υψηλή δικαίωση. Δεν είσαι, δεν είστε, alone μέσα σε τούτη την κατάρα. Εκτός κι αν όλα αυτά…….
Γνωστοποίηση ιστολογίου με ελληνική ποίηση της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη, φιλολόγου-ιστορικού
http://blogs.sch.gr/ailiadi/