Ζ. Δ. Αϊναλής, Αποχαιρετισμός στο Μάη

Catherine, ετών είκοσι-πέντε. Ότι έχει βγει απʼ το Champo. Το κάπνισμα απαγορεύεται παντού. Σαν τα σκυλιά. Μόνο στο δρόμο. Φέρνει τώρα βιαστικά στην έξοδο το κατοστάρι Gauloises στο στόμα. Κανένας δεν καπνίζει πια τα Gauloises, κι οι φίλες της στο Λύκειο να τη δουλεύουν γι αυτό το απομεινάρι των γονιών της. Τότε και τώρα. Σαράντα χρόνια από το Μάη του ʼ68. Κι όσα δεν έζησε ποτέ, ξανά και ξανά στο cinιma στο σελιλόϊντ μπροστά της να περνά προφητικός ο πιο τρελός Πιερό του ακόμα πιο τρελούτσικου Godard. 1968: Γκρούπα Dziga Vertov και μια Χαρούμενη Γνώση. 2008: Αφιερώματα κι αφιερώματα παντού. Προϊστορικοί βροντόσαυροι αναμασώντας πεπραγμένα. Στο cinιma, στις gallιries, στους δρόμους, βαθιά μέσα στους υπονόμους. Η επανάσταση πουλάει. Στρίβει αριστερά στη rue Champollion. Κι από το σκοτεινό σοκάκι στο εκτυφλωτικό φως της απογευματινής πλατείας. Στολισμένη η place de la Sorbonne, εκθέσεις, στο σιντριβάνι αριστερά μια γιγαντοαφίσα ασπρόμαυρη από το Μάη που γράφει γράμματα μαύρα σʼ ένα φόντο πεζοδρόμιο λευκό Anarchie. Έτσι, με γράμματα πλαγιαστά. Και ne travaillez jamais. Λίγο πιο κει η γιγαντοαφίσα Hugo Boss. Και consumer και consumer. Τα πανάκριβα ξενοδοχεία κι οι τουρίστες να τραβάν φωτογραφία τις φωτογραφίες. Το φάντασμα του Guy Debord πλανιότανε στους δρόμους στοιχειωμένο. Cette sociιtι qui supprime la distance gιographique recueille intιrieurement la distance, en tant que sιparation spectaculaire. Στο βάθος ελάχιστα διακριτικοί οι μπάτσοι του πανεπιστημίου. Και κλούβες ως είθισται παντού. Η επιβίωση μου τώρα επαφίεται στη νοημοσύνη των μπάτσων. Μπάτσοι παντού. Οι σειρήνες των περιπολικών όλη τη μέρα να ουρλιάζουν. Προκλητικά μέσα στο μεσημέρι να επιβεβαιώνουν την πανταχού και πανταχόθεν παρουσία τους. Και η ασφάλεια στο rer και στο metro. Στην ανταπόκριση στο Gare du Nord προσμένεις τους πρασινοσκούφηδες με τα αυτόματα στο χέρι από λεπτό σε λεπτό να σʼ εκτελέσουν. Υπεράνω όλων η Ασφάλεια και ο στρατός δεν συγχωρεί ατασθαλίες. Στα είκοσι-δύο παράτησε το όνειρο της να γίνει ηθοποιός. Είπε να το ρίξει στην έρευνα, σπουδές. Να συγκροτήσει κάπως περισσότερο τον εαυτό της. Να βρει καταρχάς τον εαυτό της, να βγει όσο το πιο λίγο δυνατόν τραυματισμένη από τη σύγχυση των ημερών. Την ίδια εκείνη σύγχυση που απʼ όταν θυμάται τον εαυτό της την παιδεύει. Αυτό το ποτέ να μην ξέρεις τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, τι θα ήθελες να κάνεις τη ζωή σου. Άσε που έτσι θα μπορούσε να βρει κι αργότερα μια σίγουρη δουλίτσα. Κοινωνική καταξίωση. Τουλάχιστον ο πατέρας της δεν κουραζόταν να το επαναλαμβάνει. Τώρα στα είκοσι-πέντε ακόμη αναζητά τον εαυτό της. Χαμένη μέσα σε ροζ μαιάνδρους νήμα που την κλωθογυρίζουν. Να πλαγιάζει από ανία με τα πρώτα τυχόντα αρσενικά. Η μάνα μου μου έδωσε χωρίς να με ρωτήσει καν αν ήμουνα παρθένα στα δεκατέσσερα τα πρώτα προφυλακτικά. Η γενιά του Μάη. Οι γονείς μας. Η γενιά της σεξουαλικής χειραφέτησης. Της χειραφέτησης που έγινε για μας δρεπάνι κι υποχρέωση να σπαταλάς τον εαυτό σου αριστερά και δεξιά γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι κάνουν όλοι. Comme il faut. Η σεξουαλική χειραφέτηση που κατάντησε επιβεβλημένη σεξουαλική απελευθέρωση που σʼ εγκλωβίζει, που σε πληγώνει και που σε ταπεινώνει. Και δεν είναι που έχω πρόβλημα με την αυτοδιάθεση. Τούτη η υποχρέωση όμως να γαμιέσαι με τον έναν και τον άλλον, γιατί έτσι πρέπει, σε σκοτώνει. Η γενιά του Μάη. Οι γονείς μας. Η γενιά της Επανάστασης. Πόσες φορές τʼ ακούσαμε. Κι έπειτα στελέχη υψηλόβαθμα επιχειρήσεων και θεατρίνοι δημαγωγοί μαστίζοντας τις τηλεοπτικές οθόνες. Της Επανάστασης που έγινε για μας δρεπάνι κι υποχρέωση παπαγαλία μάθημα πως πρέπει τάχα νʼ αντιστέκεσαι. Και φυσικά στο σπίτι να μην αντιστέκεται κανείς. Εργασία και χαρά μέχρι τις εφτά, δείπνο, τηλεόραση μετά και ύπνος απʼ τις δέκα. Comme il faut. Μικροαστούληδες ξεπουλημένοι με ήσυχη συνείδηση απέναντι στην ιστορία. Κι εμείς από αντίδραση στην τόση υποκρισία μια πλήρη αδιαφορία. Και στο Παρίσι σήμερα δεν βλέπεις κανέναν νέο να ενδιαφέρεται με τρόπο κανένα για την πολιτική. Και δεν μιλώ για την πολιτική των σαλονιών και των κοινοβουλίων. Όλα κι όλα. Τα τηλεοπτικά dιbats των Sarkozy και Royal τα είδαμε όλοι. Με περισσή προσήλωση. Ζυγίσαμε καλά τον κάθε υποψήφιο. Τα πλην και τα κατά. Όλα μετρήσανε στη ζυγαριά. Τον αυτοδημιούργητο homme politique και την ανύπαντρη μητέρα τριών παιδιών. Κι εκείνους και τους εαυτούς μας τους πήραμε αρκετά στα σοβαρά. Όσο πάλι για κείνους τους ιδαλγούς αριστεριστές αυτοί απαλλάσσονται λόγω βλακείας. Εν έτει 2008 περήφανοι τεταρτοδιεθνιστές. Δεν ήρθε ακόμη. Μα θα ʽρθει κάποια στιγμή αναπόδραστη η ώρα του απολογισμού. Και τότε τι θα μείνει; Τι θʼ αφήσω πίσω μου; Τι θα κληροδοτήσω απʼ τους γονείς μου στα παιδιά μου; Κι απʼ τη γενιά που μονοπώλησε την «επανάσταση» στερώντας μας τον κάθε χώρο ζωτικό, θʼ αφήσω μηχανισμούς μονάχα πίσω μου. Και εξουσίες. Vive la rιvolution! Θεέ μου, τι μαλακίες μας φλομώσανε οι γονείς μας!