Στοιχεία Ταυτότητος
Xρονολογία της γέννησής μου πιθανόν το 903 π.X. –
εξίσου πιθανόν
το 903 μ.X. Eσπούδασα ιστορία του παρελθόντος
και του μέλλοντος
στη σύγχρονη Σχολή του Aγώνα. Eπάγγελμά μου:
λόγια και λόγια, – τι νά ‘κανα; Pακοσυλλέκτη με
είπαν. Kαι τώντι.
Σύναξα ένα σωρό φτερά στρουθοκαμήλου απ’ τα κα-
πέλα της υπόγειας Kόρης,
κουμπιά από χλαίνες στρατιωτών, ένα κράνος, δυο
φθαρμένα σαντάλια,
μάζεψα ακόμη δυο σπιρτόκουτα και την καπνοσα-
κούλα
του Mεγάλου Tυφλού. Στο Ληξιαρχείο, τα τελευταία
χρόνια, μού δωσαν
την πλέον απίθανη χρονολογία της γέννησής μου: 1909.
Bολεύτηκα μ’ αυτήν, και μένω. Tέλος,
το 3909 κάθισα στο σκαμνί μου να καπνίσω ένα τσι-
γάρο. Tότε
κατάφτασαν οι κόλακες· με προσκυνούσαν· μου περ-
νούσαν στα δάχτυλα
λαμπρά δαχτυλίδια. Oι ανίδεοι δεν ξέραν
πως τά ‘χα φτιάξει εγώ με τ’ άδεια τους φυσίγγια πού
‘χαν μείνει στους λόφους.
Γι’ αυτό ακριβώς, για την ωραία τους άγνοια, τους
αντάμειψα πλούσια
με αληθινά πετράδια και διπλάσιες κολακείες. Πάντως
το μόνο σίγουρο: τόπος της γέννησής μου: η Άκρα
Mινώα.
(από τη Mονοβασιά, Kέδρος 1982)
ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ 1990. Η ΚΑ ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΥ ΣΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ.
ΕΓΩ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ …
Παιδί δημοτικού ήμουν αλλά πάντα μου άρεσαν άγνωστο πως τραγούδια μεγαλύτερης ηλικίας.
Την μητέρα μου την λένε Άννα.
Ο πατέρας μου λοιπόν τις είχε κάνει δώρο τα “Μικρά Ερωτικά” του Μάριου Τόκα και του Σαράντη Αλιβιζάτου. Γύρω στο 1984 αυτός ο ιστορικός δίσκος.
Εμένα μου άρεσε αυτό το τραγούδι. Αργότερα είδα ότι ήταν σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Αφιερωμένο σε αυτόν λοιπόν και στον υπέροχο Μάριο που πήρε το Δρόμο του Λοϊζου και του Λάγιου νωρίς….
Δεν Κλαίω
————
Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη
και πότε θα σε ξαναβρώ
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ’ έναν κατάφωτο σταυρό
Δεν κλαίω για αυτά που μου ‘χεις πάρει
για αυτά που μου ‘χεις αρνηθεί
μου ‘χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο ανείπωτο βαθύ
Στην τρυφερή σου την παλάμη
κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά
ποιαν αμαρτία να ‘χω κάνει
και μου ‘χουν λείψει τα φιλιά
http://www.youtube.com/watch?v=9gt8h8IRoyw
Υπηρετούσα κάποτε σ` ένα ραντάρ
κι ότανε νύχτωνε για τα καλά και τα προσκλητήρια είχαν τελειώσει μαζευόμασταν πέντε έξι φίλοι σ` ένα υπόγειο κάτω απ` τις κεραίες που αλώνιζαν την περιοχή μονωμένοι κι ακούγαμε τα τραγούδια του Ρίτσου αυτά που είχαν διασωθεί στην εξορία σε μπουκάλια θαμμένα της πορτοκαλάδας και της γκαζόζας και νοσταλγώ ακόμα Μάης ήτανε που οι πρασινάδες και τα έντιμα λουλούδια άνθιζαν πάνω απ` τα κεφάλια μας
Εκτός από δυο λόγια κοφτά του πατέρα μου τότε έτσι γνώριζα και ζούσα τον γαλήνιο γίγαντα, την εύστροφη αργότητά του, τις εμμονές του στις γρατσουνιές της κόκκινης αρκούδας, τη φθορά της υγείας του και το τσιγάρο μόνιμο κάτοικο του χεριού του ποιος έγραψε, έλεγα, σ` ένα βράδυ λιανοτραγουδώντας το θάνατο και το θρήνο σαν να `ταν άντρας αυτός η πιο θηλυκή η πιο μάνα μες στον κόσμο
ξεσηκώνοντας τον πόνο στο πόδι
Συγκινούμαι κι η ισχυρή εξιδανίκευση που του προσήψα με κάνει ακόμα χειρότερα ευτυχή
Ξέρεις, απ` τα βράδια της ζωής μετριέται ο άνθρωπος, Γιώργο, κι από τα μάτια η ανήκουστη φωνή κι απ` τη φωνή η γραφή οξύρυγχο καράβι μες στο νου μας.
Ας είναι ήρεμη η ψυχούλα του όπου Ηλύσια τι έτσι που ραγδαία αλλάζει ο κόσμος μέσα στα χώματα και τα θολά νερά κι αν ζούσε θαρρώ αυτός ο προικισμένος ποικιλία ταλέντων δε θ` άντεχε γκεμισμένος απ` το διαρκές όνειρο όνειρο
Μήπως μπορεί κανείς να μου εξηγήσει ποια είναι η υπόγεια Κόρη και ποιος ο Μεγάλος Τυφλός που αναφέρει ο Ρίτσος στα Στοιχεία Ταυτότότητας;
Ο μεγάλος τυφλός μάλλον ο Όμηρος…Από Κόρες υπόγειες ή μη βλέπε “Ταναγραίες” του Γ.Ρ.Αλλά υπάρχει και ο Γιάννης Κοντός φίλος του Ρίτσου:”..οι αρχαιολόγοι,οι τυμβωρύχοι,τόβαλαν στα πόδια βρίζοντας”.Μη σκάβετε σαν τους φιλολόγους μέσα στο ποίημα.Απολαύστε το(Ρόλαν Μπάρτ,Η απόλαυση του κειμένου,Εκδ.Ράππα,Κέδρος)..