ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης διοργανώνει για 1η χρονιά η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης “Ποιείν”. Οι διαγωνιζόμενοι μπορούν να συμμετάσχουν με ένα ανέκδοτο ποίημα με ελεύθερο θέμα. Το ποίημα δεν θα υπερβαίνει τους 47 στίχους και δεν θα είναι λιγότερο από 11 στίχους.
Θα δοθούν τρία βραβεία, τρεις έπαινοι και τρεις τιμητικές διακρίσεις. Όλα τα βραβευμένα ποιήματα θα παρουσιαστούν διαδικτυακά στο Ποιείν, μαζί με τα βιογραφικά σημειώματα και τις φωτογραφίες (προαιρετικό) των νικήτων και σε ειδική εκδήλωση που θα γίνει μέσα στον Ιούνιο σε χώρο που θα ανακοινωθεί σύντομα.
Οι διαγωνιζόμενοι θα πρέπει να στείλουν τα έργα τους σε 4 αντίτυπα με ψευδώνυμο. Σε δεύτερο φάκελο ο οποίος θα αναγράφει εξωτερικά το ψευδώνυμο θα υπάρχουν ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση και το τηλέφωνο του δημιουργού.Οι υποψήφιοι μπορούν να στείλουν τα έργα τους μέχρι 30 Απριλίου (σφραγίδα ΕΛΤΑ) στη διεύθυνση: Ελ. Βενιζέλου 12Α, 17121 Νέα Σμύρνη με την ένδειξη: Για το διαγωνισμό ποίησης.
Το όνομα της επιτροπής θα ανακοινωθεί μετά τη λήξη του διαγωνισμού.
ΥΓ επί του πιεστηρίου: Η επιτροπή του διαγωνισμού αποφάσισε να δημοσιεύσει σταδιακά όλα τα ποιήματα που θα φτάσουν ηλεκτρονικά στη διεύθυνση poiein@poiein.gr
Πρωταπριλιάτικο αστειάκι, έ;
Και νομίσατε ότι δεν θα το καταλαβαίναμε;
🙂 🙂 🙂
Τα τελευταίας εσοδείας ποιήματα δεν υπερβαίνουν τους 10 στίχους ή ξεπερνούν τους 47.
Μας ρίχνετε σε απελπισία.
🙂 🙂
Βολκώφ
Προσθέστε ή αφαιρέστε λέξεις κύριε Βολκώφ, το ποίημα δεν είναι παιχνίδι jenka…αλλά εργόχειρο…μη το φοβάστε…
Στην ανάγκη αφήστε το σημασιολογικό του φορτίο στον αναγνώστη και βάλτε αποσιωπητικά (αν θέλετε να κερδίσετε λέξεις)
Τελοσπάντων βρείτε μια λύση. Ποιητής είστε. Που σημαίνει πάντα έτοιμος για αποστολές…και αναθέσεις…
Κύριε Αραβανή, με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Κάντε σκόντο ένα δυο στίχους. Μια ευκολία, βρε αδερφέ.
Βολκώφ
Υ.Γ. Πληροφορήθηκα ότι στον διαγωνισμό θα λάβει μέρος και ο κύριος Μωχάμεντ Φραντζεσκάκης. Μελετάω επισταμένως την επικολύρική του σύνθεση “Ο Άραψ του Χάνδακος”. Ο πρώτος τόμος του έργου υπερβαίνει τους 68.000 στίχους και απ’ ό,τι γνωρίζω το υπέβαλε ολόκληρο προς κρίσιν. Η υποβολή του μάλιστα έγινε δεκτή. Συνεπώς, δεν μου δίνετε άλλη δυνατότητα απ΄το να καταγγείλω την κριτική επιτροπή για μεροληψία.
Ψεύδεστε κύριε ή για να το πω καλύτερα φθονείτε.
Δεκτό έγινε μόνο το ονομά του, που είναι ποίημα…
Μην παραπλανείτε, λοιπόν, τους υποψηφίους. Παρακαλώ πολύ.
Λυπούμαι πολύ, κύριε Αραβανή. Από τούδε του βήματος διατρανώνω τον αμέριστο σεβασμό και θαυμασμό μου προς το αριστούργημα του κυρίου Φραντζεσκάκη, το οποίο ως προανέφερα μελετώ επισταμένως, αλλά έτερον εκάτερον όσον αφορά τα του διαγωνισμού. Οι πληροφορίες μου σας διαψεύδουν.
Ακόμη και αν πιστέψουμε τους έωλους ισχυρισμούς σας ότι δεκτόν έγινε μόνον το όνομα του ποιητού, το οποίο τω όντι ποίημα συνιστά, και πάλι η υποβολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή καθότι οι στίχοι βγαίνουν λειψοί. Ένας ή δύο, δηλαδή, ή στην καλύτερη περίπτωση, συλλαβίζοντάς το, επτά τον αριθμό.
Έλαβα γνώσιν δε ότι τινές των επιδόξων και φερέλπιδων διαγωνιζομένων νέων ποιητών θα προβούν σε καθιστική και σιωπηρή διαμαρτυρία μπροστά στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Βολκώφ
M
ω
χά
με
ν
τ
Φρ
α
ντ
ζε
σκ
α
κη
ς
Eίναι ή δεν είναι σοννετο, κύριοι;
Κάνετε λάθος κύριε Βολκώφ. Ξεδιπλωμένο το όνομα υπερβαίνει τους 40 πόντους-στίχους ήθελα να πω.
Και σε ένα τέτοιο ποιητικό οργασμό μας απεστάλη…
Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα εκδοθεί και τομίδιο με τα βραβευθέντα ποιήματα;
Κε Βολκώφ θα μου επιτρέψετε να συμφωνήσω με τον κο Αραβανή. Όχι τίποτε άλλο, παίζει να μπει στην κριτική επιτροπή. Δεν μπορείτε να εκφράζεστε απρεπώς απέναντί του…
ΥΓ Αν μεταφράσω ένα του Βλαβιανού εις την βαρβαρικήν θα αποκλειστώ για λογοκλοπή;
Φιλιά.
Ήθελα να ξερα βάσει ποιων μέτρων και σταθμών κρίνετε την ποίηση, κύριε Αραβανή. Ήδη κινούνται όλες οι σύννομες διαδικασίες για την κατάργηση του επαίσχυντου διαγωνισμού. Αγωγές υποβάλλονται κατά παντός υπευθύνου. Θα πέσουν κεφάλια, μάθαμε. Τέρμα πια στον εμπαιγμό και στους καρεκλοκένταυρους του “Ποιείν”.
Βολκώφ
Κύριε Μεμετόπουλε, το όνομα του ποιητού μπορεί να γίνει δεκτόν μόνον εάν υπεβλήθη έτσι και μόνον έτσι.
Έξ όσων γνωρίζω, όμως, ο κύριος Φραντζεσκάκης συνθέτει τα ποιήματά του εις αυστηρόν ιαμβοτροχαιοαναπαιστομεσοτονοεικοσιπεντασύλλαβο,
οπότε επιτρέψτε μου σοβαρώς να αμφιβάλλω.
Βολκώφ
O διαγωνισμός που θα επιτύχει την ανακοίνωση του ΟΝΟΜΑΤΟΣ της κριτικής επιτροπής μετά τη λήξη του είναι έγκυρος, μόνο αν τούτο συνδυαστεί με την ανακοίνωση των ΟΝΟΜΑΤΩΝ των νικητών προ της ενάρξεώς του.
Πρωταπριλιά σου λέει ο άλλος.
Κύριε Μεχμετόπουλε,
νομίζω ότι πρόκειται περί ελεγείας…
Kύριε Mιχαήλ, αν ”βαρβαρική” εννοείτε την αγγλική, ήδη έχουν μεταγραφεί σε αυτήν, πριν καν ο κύριος Bλαβιανός τα καταγράψει στην ελληνική. Έτσι συμβαίνει πάντα, όταν βρίσκεσαι μπροστά από την εποχή σου.
Αγαπητοί Φίλοι,
το κοριτσάκι ενός φίλου μας που είναι μολις 4 χρονών πάσχει από μορφή Kαρκίνου
Νευροβλάστομα και είναι σε πολύ κρίσημη κατάσταση. Χρειάζεται επειγόντως αίμα ΑΒ
Θετικό.
Παρακαλώ πολύ όποιον έχει την ίδια ομάδα αίματος να δώσει αίμα και να προωθήσει
αυτό το μήνυμα σε όσους περισσότερους γνωστούς μπορεί!!!!!!!!!!!!!!!!
Τα στοιχεία είναι:
Αργυρώ Τερεζάκη του Μανούσου και της Δέσποινας,
Αγλαία Κυριακού
Ογκολογικό τμήμα ή στο τμήμα αιμοδοσίας
Ευχαριστούμε πολύ που βοηθάτε την Αργυρώ,
Αλεξάνδρα Ταράση
Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 97 ετών, στο σπίτι του στην Αθήνα, ο σκηνοθέτης, διανοούμενος και σύντροφος της Μελίνας Μερκούρη, Ζυλ Ντασέν.
Η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη το μεσημέρι της Τετάρτης στον ισραηλιτικό τομέα του Γ’ Νεκροταφείου Αθηνών, ενώ η ταφή του θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο, δίπλα στη σύντροφο της ζωής του, Μελίνα.
Τελικά υπάρχει στα σχέδια διαγωνισμός ή πρόκειται για φάρσα λόγω της ημέρας?Είμαι καινούρια και βρίσκω ενδιαφέρον στη σελίδα.Ευχαριστώ.Καλημέρα!
Καλά.
Εγώ τώρα θα σας τα στείλω αντί μέσω ΕΛΤΑ, κάτω από την πόρτα σας όπως τα διαφημιστικά για πιτσαρίες και κινέζικο. Η ποίηση στο διαδίκτυο όπως προσφέρεται αφειδώς, χωρίς κρίση και περίσκεψη, συχνά είναι τρισχειρότερη (ή λιγότερο “εύγευστη”), γι’ αυτό.
Και του χρόνου, να είστε καλά!
ΥΓ.
Δράττομαι της ευκαιρίας και προσθέτω: από τους ολίγιστους χώρους ουσίας εδώ, ο δικός σας. Εκτιμάται ακόμα και το χιούμορ της, που υπεισέρχεται μέχρι και στους “διαξιφισμούς” των σχολίων.
Ignis
Η ποίηση στο διαδίκτυο μοιάζει με ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα
Μας ενοχλεί όλους η οσμή του
Σπεύδουμε όμως να το γεμίσουμε
με τη μετριότητα των στίχων μας
Η χρησιμότητά του είναι αναμφισβήτητη
Που αλλού να αφήσουμε τη στάχτη των κακότεχνων στίχων μας;
Υ.Γ. ” …Ο στίχος μου έχει ανεπίτρεπτα ασεβήσει
Καιρός της σάλπιγγας.Το σιωπητήριο ν’ ακουστεί
Γιατί εκεί που μόνο οι ένδοξοι ποιητές
γονατιστοί σωπαίνουν μπρος στην Ομορφιά
εγώ φλυαρώ…”
Μonody
Παρακαλώ το πρώτο πληθυντικό ας μην σας περιλαμβάνει (έχει κατακυρωθεί σε μένα). Τόση ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς άδικη.
Να μας χαρίζετε κι άλλους “ασεβείς” στίχους. Ίσως κάποτε βοηθηθούν με αυτούς και οι αληθινά μέτριοι
Όσο για τους εφιαλτικά κακότεχνους στίχους του διαδικτύου, ευχαρίστως θα τους έβαζα φωτιά. Ακόμα και στις στάχτες τους.
Διότι δυστυχώς πολλαπλασιαζόμενοι αμβλύνουν την κριτική μας ικανότητα.
Είναι κακόηχοι, κακότεχνοι, κακόγουστοι. Και η διαφορά του καλού γούστου με το κακό, είναι ότι το δεύτερο δεν ξέρει πού να σταματήσει. Παρομοίως και το σύνδρομο της στιχόρροιας των αταλάντων.
YΓ. Θεωρώ ότι επιβάλλεται να γίνω σαφής: το ακριβώς παραπάνω, δεν αφορά κανέναν που παρουσιάζεται ή παρουσιάστηκε εδώ. ΕΥΤΥΧΩΣ!
“Θεωρώ ότι επιβάλλεται να γίνω σαφής: το ακριβώς παραπάνω, δεν αφορά κανέναν που παρουσιάζεται ή παρουσιάστηκε εδώ. ΕΥΤΥΧΩΣ!”
Aυτο ελειπε δα ή “Μα τω Θεώ!”. Ο,τι γραφεται στιχηδον ειναι ποιηση. Τα υπολοιπα μιζεριες σεμνοτυφων κακων ανθρωπων.
Ο Θεος της Ποιησης και οι επι γης curators ας με συχωρεσουν:
“Kύριε βγάλε απο μέσα μου/Τον κακό άνθρωπο, δίνε του κάθε μέρα κάτι να σκοτώνει”
(Δ.Π. Παπαδίτσας)
Ό,τι γράφεται στιχηδόν είναι ποίηση;
Ελπίζω να αστειεύεσθε….
Ξέρετε, μερικές φορές επιβάλλεται να είμαστε λίγο “κακοί” (έστω και σιωπώντας). Αλλιώς, με την εύκολη και εύπεπτη κολακεία που ευδοκιμεί στο διαδίκτυο, πολλοί νέοι “ποιητές” βλάστησαν σε πεδίον δόξης λαμπρόν… άκριτα άλλοι τους πήραν στο λαιμό τους, και τους βάπτισαν. Δεν είναι κρίμα αυτό και πολύ περισσότερο για κείνους; Πόσο μπορεί να αντέξει αυτό το έρμο το καλάμι το βάρος της ασημαντότητας;
Θα ήθελα να υπάρχει ένα μέτρο, να ισορροπούμε καλύτερα ανάμεσα στον δίκαιο έπαινο και την υπερβάλλουσα αυστηρότητα που εγγίζει τα όρια της κακεντρέχειας.
ΥΓ. μα περιττά αυτά που έγραψα, είμαι σίγουρη ότι αστειεύεσθε, λυπούμαι που ως νέα έποικος των σχολίων εδώ μόνον μαντεύω το πνεύμα του καθενός, μα δεν το γνωρίζω.
“είμαι σίγουρη ότι αστειεύεσθε, λυπούμαι που ως νέα έποικος των σχολίων εδώ μόνον μαντεύω το πνεύμα του καθενός, μα δεν το γνωρίζω.”
Σωστα μαντευετε. Αλλα ειστε –για μενα– πλεον του δεοντος ευγενης απεναντι στην περιρρεουσα κολακεια. H σιωπη ειναι μια πολυτελεια των αξιων, στους ψευδωνυμους λοιπους, οπου εχω με ευθυνη μου καταχωριστει, απομενει ο ευκολος ψογος και η ευκολοτερη ειρωνεια–δηλ. η κολακεια απ’την αναποδη.
Ζώιλε
Ψευδώνυμοι του διαδικτύου ίτε,
– εάν οπλίτες και ιππείς οι ποιητές –
η μαύρη κλάση μας καταχωρείται
στους άσημους λοιπούς και πελταστές…
Ιφικράτους Χρονικόν
Το τετραστιχο μου περιποιει απροσμενη τιμη…αλλα μαυρη (γιατι;) κλαση μ α ς; Υπερβαλλετε voas (οι Σπαρτιατες εφαγαν μεγαλη νιλα απο τους πελταστες του Iφικρατη). Aνηκετε αυτοδικαια και ελυτικως απο ανεκαθεν στους ιππεις και στους οπλιτες–ηγουν στους Ποιητες.
Η ποίηση δεν είναι λογική. Είναι αίσθηση.
Πιο σωστά αισθήσεις συμπυκνωμένες μέσα στο ποίημα.
Η ανάγνωση είναι ο “επίορκος” δεσμοφύλακας που τις ελευθερώνει.
Πόσες φορές δε νιώσαμε το θρόισμα των λέξεων, το άρωμα ενός ποιήματος και δε μεθύσαμε με τη γεύση μιας αδιόρατης μελαγχολίας ή ενός παράφορου ενθουσιασμού.
Γυμνά και ανασυρόμενα από τις λίμνες της ανωνυμίας πρέπει να αποθαυμάζουμε τα ποιήματα
Δια νόμου να γίνεται δωρεάν διάθεση ποιημάτων και επί ποινή θανάτου να απαγορεύεται η αποκάλυψη του ονόματος του δημιουργού.
Όταν το ποίημα δε χαράζει μέσα μας
σιωπούμε και προσπερνάμε
Αν κάτι που ίσως εμείς δεν το κατανοούμε
δεν είναι απαραίτητο και να το χλευάζουμε
Ερανιστικά Υστερόγραφα προς πάντα αποδέκτη
1 “Η μίμηση είναι η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας”
2″ Η μετριοφροσύνη είναι η ταπεινότητα των αδυνάμων”
Μονωδός (Εμπειροτέχνης ποιητής.Ανειδίκευτος της εκτροφής ωδικών λέξεων)
Ζώιλε
μαύροι ή κατραμόκωλοι , οι στα μηχανόλαδα λάμνοντες ( εμείς ) αγαπητέ … Ουδόλως εζήλωσα του όπλου το άγος.
Μονωδέ
εκείνο το κρασί …!!
Βόα
Ποιο κρασί, δεν το κατάλαβες; Ο Μονωδός έπεσε μέσα στην μαρμίτα με το που γεννήθηκε.
Δικαιώνει τον Μπωντλέρ:
“Με κρασί, με ΠΟΙΗΣΗ ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε”
ΥΓ. είπα να σιωπήσω μια που “η σιωπή είναι μια πολυτέλεια των άξιων” αλλά υποτροπιάζει η φλυαρία και πάλι…
O χρόνος δυστυχώς είναι ιοβόλος
Ποτέ δε συγχωρεί τη ματαίωση της κρούσεως
των κρυστάλλινων ποτηριών μας
στον αέρα
Διατελώ εν αναμονή
“αλλά υποτροπιάζει η φλυαρία και πάλι…”
“κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας/κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.”
(Προς Θεου μην διαβαστει ο Αλεξανδρινος με τις αισθησεις.)
Aφου σκεφτομαστε σωματικα (sic), αναγνωνουμε και σωματικα. Η ποθουμενη αναστολη της κρισης ηγγικεν.
Αγαπητέ κύριε Ζώιλε,
Διακρίνω μομφή ή ιδέα μου; Όπως και να έχει, χαριτωμένη η υπόμνηση για τον ηγεμόνα που προσποιείτο τον βαθύνοα Έλληνα.
(ελήφθη!)
Από αυτόν τον “Αριστομένη” προτιμώ τον άλλον του συνονόματο, τον Μεσσήνιο στρατηγό που παρότι τον έριξαν στον Καιάδα, βρήκε τρόπους διαφυγής (διότι σαν αλεπού διέκρινε τους ομοίους του!).
Κι αυτό γιατί όταν σε ζώνουν διάφορα, είναι ταλέντο να ξεγλιστράς. Εν προκειμένω, είτε σιωπώντας, είτε ομιλώντας, καταδεικνύοντας σταθερά ότι όλα σου είναι ορατά, μέχρι και οι υποβόσκουσες ειρωνείες (…)
Αναστολή κρίσης;
Ω, τι καλά! Μπορώ να ελπίζω επιτέλους στην επιείκεια της μοίρας.
ΥΓ. αρνούμαι να διαβάζω τον αλεξανδρινό με οτιδήποτε πέραν των αισθήσεών μου.
Ignis, οπως ορθα διακρινατε, η μομφη αφορα πρωτιστως την αφεντια μου. Ειστε δεινη αναγνωστρια και –σπανιοτατο για τους σχολιαστες του Ποιειν– διαθετετε χιουμορ. Με τη δανεια εκφραση “αναστολη κρισης” αποδιδω τη διαδεδομενη (ποιητικη αδεία) ιδεα οτι καθε τι δυναται να συγκινησει (οι ευαισθητοι παραμονευουν παντου)–οποτε καθε κριση ειναι κακοβουλη: πως ν’ αρνηθεις το βιωμα του ευαισθητου που συγκινηθηκε διαβαζοντας φερ’ ειπειν Κοελιο ή κακομεταφρασμενο Ρουμι;
Φυσικα ολοι αναγινωσκουν με τις αισθησεις τους –τουλαχιστον αγγιζοντας. Αν θελουμε, ας διαβαζουμε παραλληλα Καβαφη ακολουθωντας τις υποδειξεις του:
“…η νηφαλιοτητα του αψογου υφους του,[…] ο στοχαστικος του ενθουσιασμος,[…] η ελαφρα ειρωνεια του ειναι στοιχεια που θα εκτιμησουν […] οι γενεες του μελλοντος, ωθουμενες απο […] την εκλεπτυνση της εγκεφαλικης τους λειτουργιας.
Οι σπανιοι ποιητες σαν τον Καβαφη θα αποκτησουν εξεχουσα θεση σε εναν κοσμο που θα σκεφτεται πολυ περισσοτερο παρα σημερα…”
Χάρηκα το σχόλιο. Και όχι για την φιλοφρόνηση περί της δεινότητός μου στην ανάγνωση (δεινός και δεινά; Ω, πόση σχέση έχει, κι η αρχική του σημασία το προδίδει…)
Η εκλέπτυνση όμως της εγκεφαλικής λειτουργίας είναι κάτι που βάλλεται ιδίως επί των ημερών μας, προς χάριν του εύκολου, του εύπεπτου, όλου αυτού που μετά πλασάρεται με μόνον στόχο να εντυπωσιάσει ένα κοινό ημιμαθών που αγνοούν ηθελημένα τον καθημερινό αγώνα του να φύγεις από αυτήν την ζωή καλύτερος από αυτό που ήσουν όταν ήρθες. Καλύτερος κι όχι εντυπωσιακότερος, όχι ξώπετσα….
ΥΓ. και καμία μομφή δεν χρειάζεται. Κυρίως για την “αφεντιά σας”. Ούτε πρωτίστως ούτε δευτερευόντως
Ignis, χαρισμα σας (αρκουντως αισθησιακο):
Water
by Philip Larkin
If I were called in
To construct a religion
I should make use of water.
Going to church
Would entail a fording
To dry, different clothes;
My liturgy would employ
Images of sousing,
A furious devout drench,
And I should raise in the east
A glass of water
Where any-angled light
Would congregate endlessly.
Στην “φωτιά”, νερό. Πολύ ωραία, σας ευχαριστώ
(ψυχρολουσία;;;) (!!)
Εντάξει, το πρώτο λίκνο της ζωής είναι άλλωστε. Και η κοιτίδα κάθε ηρεμίας, μετά. (“επέστρεφε”…)
Εάν με καλούσαν να ιδρύσω μια θρησκεία, απλώς θα τους έβαζα να δουν τι όμορφη είναι η φύση (όλη η φύση, κι εντός μας και εκτός) και πόσο εύκολα την αποδυναμώνουμε, την ρημάζουμε, μα κυρίως την ευτελίζουμε…. (κοινότυπα όλα αυτά; σίγουρα..)
Αυτό θα είχα σαν εικόνα-εικόνισμα, και για αυτό ακόμα κι ένα πέταλο ανθού, αρκεί.
(μα δεν υπάρχουν τέτοιες θρησκείες, έπειτα σε όλες τις θρησκείες οι αρχικές θεωρίες κατόπιν μεταλλάσσονται και δημιουργούν και τέρατα και θύματα)
Ωραία η τελική σκηνή της τέταρτης στροφής. Φαντάζομαι τον μύστη ιερέα- ιδρυτή, να υψώνει ένα ποτήρι κατεπάνω στις αχτίδες του φωτός. Έτσι να το κρατά και μετά να το πίνει ως την τελευταία του σταγόνα. Φυσικά δεν το λέει το ποίημα, εξυπακούεται. Κοινωνούμε το φως, όποτε το βρίσκουμε, με οιαδήποτε μορφή.
“Κοινωνούμε το φως, όποτε το βρίσκουμε, με οιαδήποτε μορφή.”
“Εδασκαλευτηκε η φωνη μας απο τα στοιχεια και ν’ αποδοθει σ’ αυτα ειναι νομιμο. Ειτε μπροστα σε ανθρωπους, ειτε μες στο βογγο των δασων γεματων απο τρομους, ο ανθρωπος μονος μιλει. Αλλα μακαριος ο ανθρωπος –και τιμαει τους αλλους– που στους ομοιους του μιλει, οπως θα μιλουσε αναμεσα σε δεντρα.”
Αυτα, στη θεια γλωσσα του Σικελιανου απο τη διαλεξη του “Κηρυγμα Ηρωισμου”. “Και αναβλέψας [ο τυφλος] έλεγε· Βλέπω τους ανθρώπους ως δένδρα περιπατούντας.”
(ανταποδιδω τις ευχαριστιες, η συνομιλια μας ας λαβει τελος–οπως εγραψε προσφατα ο Αρανιτσης: “Δόξα τω Θεώ, δεν δόθηκε συνέχεια ή το σημάδι της [εκκρεμοτητας] πυροδοτεί το πάθος της σκέψης”)